PL249020B1 - Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej charakteryzująca się tym, że środek ostrogi znajduje się w linii centralnej osi ramy głównej organu roboczego, a płaszczyzny końcowe ślizgów (3) z tyłu ramy głównej tworzą jedną płaszczyznę z płytą tylną (4) tej ramy.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej, przeznaczona do wykonywania robót wiertniczych zwłaszcza w ciężkich warunkach pracy w kopalniach podziemnych.

Z opisu patentowego PL204944 znana jest rama wiertnicza wyposażona w listwy prowadnicze, wózek do mocowania wiertarki, dwa centralizatory środkowy i końcowy, napinacz węży zasilających wiertarkę, siłownik posuwu wiertarki oraz w rozporę czołową. Siłownik posuwu wiertarki jednocześnie przemieszcza stale przymocowane wózki centralizatora środkowego i napinacza węży, wzdłuż górnych listw prowadniczych. Centralizator środkowy i centralizator końcowy mają elementy podtrzymujące żerdź wiertniczą - wkładki centralizatorów o zmiennych otworach. Rozchylenie wkładek centralizatorów podtrzymujących żerdź sterowane jest samoczynnie postępowym ruchem siłownika posuwu wiertarki poprzez wózek centralizatora środkowego, przy czym wielkość rozchylenia zmienia wymiary otworów wkładek centralizatorów od wymiaru poprzecznego żerdzi do wymiaru poprzecznego tulei, za pomocą której łączy się wiertarkę z żerdzią. Rozpora czołowa osadzona jest w ramie wiertniczej wychylnie, szczególnie za pośrednictwem przegubu zamocowanego na elementach sprężystych i sprężynie. Konstrukcja rozpory według wynalazku posiada trzy stopnie swobody. Rozpora czołowa ma płytę z trzema trzpieniami osadzoną wychylnie za pośrednictwem przegubu o trzech stopniach swobody lub za pośrednictwem materiału elastycznego i sprężyny.

Z opisu patentowego US7371009 znamy przyrząd do wspomagania montażu ścieralnego elementu ślizgowego do zamocowania na ramie organu roboczego wiertnicy, zawierające: pierwszą podłużną prowadnicę podzieloną wzdłużnie na co najmniej pierwszą i drugą współpracującą część, które są połączone ze sobą w celu utworzenia podłużnego kanału do utrzymywania i zabezpieczania co najmniej części ścieralnej elementu ślizgowego przed ruchem w kierunku poprzecznym; w którym część ścieralna elementu ślizgowego zawiera czop zawierający jaskółczy ogon, a kanał zawiera odpowiedni wpust, w którym czop jest przewymiarowany względem wpustu, aby przeciwdziałać ruchowi w kierunku wzdłużnym. Ścieralne elementy ślizgowe pozwalają na zamocowanie na ramie głowicy wiertniczej umożliwiając jej przesuwanie w kierunku wzdłużnym podczas formowania odwiertu. Ruch głowicy wiertniczej, a tym samym elementu wiertniczego, w kierunku do przodka i od przodka może wynikać z uruchomienia hydraulicznego cylindra zasilającego o dużej średnicy połączonego z system linek i kół pasowych.

Z publikacji WO2007002987 (PL/EP1945910) znany jest suwak wiertła do aparatu do wiercenia, przy czym suwak jest przystosowany do przesuwnego podpierania wiertarki udarowej, suwak ma wał teleskopowy, mający pierwszy element wysuwany teleskopowo przesuwny względem drugiego drążonego elementu wysuwanego; pierwsza szyna jest zamontowana do lub zintegrowana z drugim drążonym elementem wysuwanym, po którym przesuwa się wzdłuż wiertarka udarowa; przy czym druga wyjmowana szyna jest przystosowana do zakładania przylegle do pierwszego elementu wysuwanego w konfiguracji wysuniętej, przy czym druga szyna jest w układzie koniec do końca względem pierwszej szyny, umożliwiając przesuwanie się wiertarki wzdłuż pierwszej i drugiej szyny.

Z dokumentu US7380611 znany jest sposób zamocowania urządzenia wiercącego do skał za pomocą środków mocujących do elementu ślizgowego umożliwiającego poruszanie się urządzenia wiercącego wzdłuż belki podającej (prowadnicy) w obu kierunkach. Środki mocujące zawierają powierzchnię styku do współpracy ze środkami styku podtrzymywanymi przez element ślizgowy i środki mocujące do sprzęgania z elementami mocującymi współpracującymi z elementem ślizgowym.

Z opisu patentowego PL194474 znana jest wieżyczka wiercąco-kotwiąca do samojezdnego wozu kotwiącego według wynalazku zawiera ramę, na której osadzony jest wózek kotwiący oraz wózek wiercący, przy czym obydwa wózki zaopatrzone są w napędy przymocowane do ramy a ponadto są osadzone na prowadnicach rozmieszczonych po bokach ramy, zaś wózki są wyposażone w kształtowniki ślizgowe oparte na prowadnicach. Wieżyczka charakteryzuje się tym, że prowadnice o postaci pręta pryzmatycznego mają kształt równoległoboku w przekroju poprzecznym a każda z prowadnic jest osadzona narożem w kątowym rowku listwy przymocowanej do ramy a ponadto prowadnica jest połączona rozłącznie z listwą. Prowadnica osadzona narożem w listwie jest z nią połączona śrubami usytuowanymi współosiowo z przekątną przekroju poprzecznego prowadnicy. Prowadnica osadzona narożem w listwie ma w tym narożu podłużne otwory o zmiennej szerokości rozmieszczone cyklicznie wzdłuż prowadnicy. Prowadnica, przy otworach, ma wewnątrz wałki z otworem gwintowanym usytuowanym współosiowo z przekątną przekroju poprzecznego prowadnicy. Otwór o zmiennej szerokości w prowadnicy ma w jednym miejscu szerokość większą od średnic wałka umieszczonego w prowadnicy, zaś w drugim ma szerokość mniejszą od średnicy tego wałka. Śruby łączące prowadnicę z listwą mają łby osadzone w listwie. Boki kątowego rowka listwy i boki prowadnicy tworzą taki sam kąt, korzystnie kąt prosty.

Z dokumentu EP1896683 znana jest wydłużona rama podająca do stosowania na organie roboczym maszyny wiercącej, która to rama zawiera profilowaną belkę z metalu lekkiego lub stopu metali lekkich wykonaną z wydrążonego wytłaczanego profilu o zasadniczo prostokątnym przekroju poprzecznym. Belka profilowana zawiera ścianę górną, ścianę dolną i dwie ściany boczne oraz co najmniej jedną parę zewnętrznych zgrubień prowadzących. Zgrubienia prowadzące mają pryzmatyczny przekrój poprzeczny. Wiertarka jest ruchomo przymocowana do ramy podającej i może się poruszać wzdłuż belki po zgrubieniach prowadzących w sposób ciągły podczas operacji wiercenia.

Celem wynalazku było opracowanie ramy organu górniczej maszyny wiercącej, umożliwiającej efektywną i szybką konserwację (wymianę ślizgów), obniżenie kosztów montażu i dostosowania do różnych typów wiertarek, a także lepszą wytrzymałość podczas pracy.

Istotą wynalazku jest rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej do pracy w ciężkich warunkach, w której środek ostrogi znajduje się w linii centralnej osi ramy głównej organu roboczego, a płaszczyzny końcowe ślizgów z tyłu ramy głównej tworzą jedną płaszczyznę z płytą tylną tej ramy.

W rozwiązaniu objętym zgłoszeniem wykorzystano rozwiązanie konstrukcyjno-technologiczne, w którym zastosowano ostrogę o zwiększonej wytrzymałości i jest ona osadzona jest względem ramy głównej w ten sposób, że punkt przecięcia się jej osi pionowej i poziomej (wyznaczający środek ostrogi) znajduje się na głównej wzdłużnej osi symetrii ramy, przez co uzyskano zmniejszenie ryzyka wystąpienia uszkodzenia profilu aluminiowego ramy głównej.

Korzystnie dla uniknięcia bezpośredniego kontaktu wkręcanych bezpośrednio w profil aluminiowy śrub stalowych, za pomocą których - w innych rozwiązaniach montażowych - następowało mocowanie ślizgów stalowych do aluminiowej ramy głównej i wynikającego z tego kontaktu skrócenia żywotności profilu aluminiowego (korozja elektrolityczna) zastosowano rozłączne połączenia dociskowe, których rozstaw miejsc mocowania ślizgów do konstrukcji aluminiowej ramy głównej wynosi 0,305 metra lub wielokrotność tej wartości. Siłę docisku ślizgów do konstrukcji ramy uzyskuje się przez połączenie śrubowe z wykorzystaniem elementów mocujących wykonanych ze stali w kształcie kostek z gwintem wewnętrznym i przechodzących przez otwory wywiercone w ramie aluminiowej śrub stalowych wkręcanych do nagwintowanych otworów tych kostek.

Korzystnie ze względu na możliwość uzyskania -zależnie od preferencji użytkownika urządzenia - wybranego przez niego sposobu mocowania siłownika rozparcia ramy głównej, w zakresie konstrukcyjno-technologicznym wynalazku do zamocowania siłownika rozparcia ramy głównej stosuje się przekładkę oraz elastyczne bloki amortyzujące.

Korzystnie - jak w wariancie pierwszym - w wariancie drugim powyższego rozwiązania do zamocowania siłownika rozparcia ramy głównej stosuje się uchwyt w kształcie ucha zamontowany na sworzniu.

W celu uzyskania możliwości zastosowania, zarówno rozpory na gumowych amortyzatorach (rozwiązanie mniej korzystne ze względu na odkształcenia wyboczeniowe tłoka siłownika), jak i na tradycyjnym stalowym sworzniu, dającym możliwość delikatnego obrotu uchwytu w kształcie ucha, i możliwości realizacji jednego z wariantów wprowadzono specjalny kształt gniazda mocowania siłownika rozpierania ramy.

Korzystnie poprzez zastosowanie rozwiązania konstrukcyjno-technologicznego umożliwiającego zmianę sposobu przenoszenia obciążeń mechanicznych wywoływanych przez ostrogę i bezpośrednio oddziaływujących na profil aluminiowy ramy wiercącej, poprzez ich bezpośrednie połączenie za pomocą śrub mocujących wkręcanych w profil aluminiowy, uniknięto bezpośredniego kontaktu śruby stalowej z profilem aluminiowym. W zakresie rozwiązania technicznego objętego zgłoszeniem ostroga przymocowana jest do płyty ostrogi z wykorzystaniem płytek dociskowych połączonych gwintowanymi tulejkami.

W rozwiązaniu tym wykorzystano rozłączne połączenie za pomocą stalowej płyty ostrogi, śrub stalowych i stalowych płytek dociskowych z tulejkami gwintowanymi wewnętrznie, gdzie w wyniku siły dociskającej powierzchnię ostrogi do powierzchni płyty ostrogi wywołanej przez wkręcanie śrub w nagwintowane tulejki płytki dociskowej następuje połączenie ostrogi z aluminiową konstrukcją ramy wiercącej. Poprzez zmianę przenoszenia obciążeń przez połączenie gwintowe stal-aluminium na przenoszenie tych obciążeń za pomocą siły docisku do siebie powierzchni stalowych ostrogi, płyty ostrogi i płytek dociskowych z gwintowanymi tulejkami uzyskuje się wydłużenie żywotności profilu aluminiowego, ponieważ unika się występującego przy bezpośrednim kontakcie stal-aluminium procesu korozji elektrolitycznej, spowodowanej różnicą potencjałów pomiędzy stalą węglową a aluminium, przyspieszanego jeszcze przez wpływ zasolonej wody przemysłowej stosowanej w celu przepłukiwania zwiercin z otworu.

Korzystnie ze względu na możliwość uzyskania - zależnie od preferencji użytkownika urządzenia - wybranego przez niego sposobu podparcia, zamocowania i osiągnięcia pożądanej stabilności ramy wiercącej, w zależności od sposobu wykonywania prac i warunków występujących w wyrobisku górniczym, w technicznym sposobie realizacji wynalazku zastosowano rozwiązanie, w którym ostroga posiada stałe zakończenie stalowe, tj. cztery końcówki w kształcie walców zakończonych stożkami.

Korzystnie ze względów jak powyżej w technicznym sposobie realizacji wynalazku, jako drugi równorzędny wariant zastosowano rozwiązanie, w którym ostroga posiada zakończenie elastyczne, tj. końcówkę gumową ze stalowym rdzeniem - bumper.

Korzystnie ze względu na fakt, że w ramach wiercących stosowane są różne typy wiertarek hydraulicznych i warunek zachowania ustalonych wymiarów długościowych organów roboczych, w rozwiązaniu konstrukcyjno-technologicznym wynalazku, dla zabudowy wiertarek o zbliżonej mocy zaprojektowano i przewidziano do wykorzystania wózki wiertarek, w których rozstaw uchwytu mocowania liny posuwu i uchwytu mocowania liny powrotu jest taki sam dla każdego z tych wózków i spełniony jest warunek, że odległość między osią zaczepu mocowania liny powrotu wózka wiertarki a końcem trzpienia do zamocowania wiertła jest 5-krotnością odległości pomiędzy osią zaczepu mocowania liny posuwu wózka wiertarki a końcem trzpienia do zamocowania wiertła.

Z uwagi na fakt, że położenie wiertarki na ramie w pozycji zerowej jest bezpośrednio determinowane przez długość liny posuwu i długość liny powrotu, jak również, że w ramach wiercących bardzo istotne jest zachowanie odpowiedniego położenia narzędzia wiercącego w ramie, zwłaszcza względem centralizatorów, ponieważ w przypadku wiertarki maksymalnie wycofanej istnieje ryzyko wystąpienia kolizji koronki z centralizatorem przednim, a w sytuacji, w kt órej wiertarka jest w pozycji przesuniętej maksymalnie do przodu - ryzyko wystąpienia kolizji tulei łączącej żerdzi z centralizatorem środkowym, co skutkować może uszkodzeniem lub zwiększonym zużyciem bijaka wiertarki, dlatego też położenie żerdzi względem centralizatorów nie może być zmieniane bez względu na zastosowaną wiertarkę.

Dlatego też powyżej przedstawione uwarunkowania techniczne określające proporcje wymiarów odległościowych pomiędzy osią zaczepu mocowania liny powrotu wózka wiertarki a końcem trzpienia do zamocowania wiertła i odległości pomiędzy osią zaczepu mocowania liny posuwu wiertarki a końcem trzpienia do zamocowania wiertła pozwalają na uzyskanie ujednoliconych wymiarów i zastosowanie w niniejszym wynalazku takich samych długości lin posuwu i powrotu bez względu na typ zastosowanej wiertarki hydraulicznej o zbliżonej mocy.

Rozwiązanie konstrukcyjno-technologiczne urządzenia objętego zgłoszeniem posiada cechy nowatorskie i cechuje się uniwersalnością w zakresie użytkowania oraz eksploatacji elementów organów roboczych górniczych maszyn wiercących. Poprzez ujednolicenie i zastosowanie uniwersalnych długości lin posuwu i powrotu pozwala na ograniczenie zasobów magazynowych oraz ułatwia serwisowanie ram wiercących. Wymiana wiertarki na danej ramie wiercącej ogranicza się jedynie do podmiany samej wiertarki razem z wózkiem i nie wymaga wymiany żadnego z dodatkowych elementów. Ponadto na możliwość większego wykorzystania ramy i zwiększenie jej stopnia uniwersalności wpływa również zastosowane w niej rozwiązania mocowania siłownika rozparcia ramy.

Natomiast brak zastosowania śrub stalowych do połączeń elementów z aluminiowym profilem ramy i wykorzystanie do tego celu połączeń dociskowych korzystnie wpływa na podwyższenie okresu jej żywotności i zmniejsza zużycie ramy, przez co będąca przedmiotem wynalazku rama jest bardziej wytrzymała i bardziej niezawodna w działaniu, jak również generuje niższe koszty eksploatacyjne.

Wynalazek został pokazany i objaśniony w poniżej przedstawionych przykładach wykonania oraz na rysunkach: Fig. 1, Fig. 2, Fig. 3, Fig. 4, Fig. 5, Fig. 6.

Przykład 1

Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej przeznaczona do wykonywania robót wiertniczych w ciężkich warunkach pracy w kopalniach podziemnych składa się z ramy głównej 2 o konstrukcji wykonanej z aluminium, do której za pomocą połączenia dociskowego realizowanego przez wykorzystanie elementów mocujących wykonanych ze stali w kształcie kostek z gwintem wewnętrznym i przechodzących przez otwory wywiercone w ramie aluminiowej śrub stalowych wkręcanych do nagwintowanych otworów tych kostek zamocowane są stalowe ślizgi 3, wykonane ze stali nierdzewnej.

Rama główna 2 z jednej strony zakończona jest elementem mającym na celu zamocowanie i osiągnięcie pożądanej stabilności ramy wiercącej, wykonanym w postaci ostrogi 1 o stałym zakończeniu stalowym, która posiada cztery końcówki w kształcie walców zakończone stożkiem, z drugiej zaś stron jej zakończenie stanowi stalowa płyta tylna 4 zamykająca całość konstrukcji ramy, która mocowana jest do konstrukcji ramy za pomocą czterech śrub i czterech trzpieni stalowych. W rozwiązaniu konstrukcyjno-technologicznym objętym niniejszym zgłoszeniem znamienną cechą geometryczną konstrukcji ramy jest to, że środek ostrogi 1 znajduje się w linii centralnej osi ramy głównej 2 organu roboczego, a płaszczyzny końcowe ślizgów 3 z tyłu ramy głównej tworzą jedną płaszczyznę z płytą tylną 4 tej ramy.

Wykonane ze stali nierdzewnej ślizgi 3 posiadają w swoim profilu kształtowe wycięcia, przez które przechodzi znajdująca się na zewnątrz połączenia ślizg-rama kostka mocująca, która - za pomocą siły wywołanej przez śrubę wkręcaną w znajdujący się niej gwint wewnętrzny - dociska powierzchnię wewnętrzną ślizgu 3 do powierzchni zewnętrznej ramy głównej 2. Optymalny ze względów konstrukcyjnych rozstaw wycięć w profilu ślizgu 3 i miejsc mocowania ślizgów 3 do konstrukcji aluminiowej ramy głównej 2 wynosi 0,305 metra w odniesieniu do osi śruby mocującej.

Na ramie głównej 2 znajduje się siłownik hydrauliczny rozparcia ramy, którego tłok połączony jest z konstrukcją ramy za pomocą połączenia elastycznego składającego się z przekładki stalowej 5 i czterech amortyzatorów 6 wykonanych z Poliamidu PA.

Zastosowana w przykładowym rozwiązaniu ostroga 1 wykonana jest jako element o stałym zakończeniu stalowym i posiada cztery końcówki w kształcie walców zakończone stożkiem. Jest ona przymocowana do płyty ostrogi 10 za pomocą rozłącznego połączenia dociskowego z wykorzystaniem śrub stalowych i stalowych płytek dociskowych 9 z tulejkami 11 gwintowanymi wewnętrznie, gdzie w wyniku siły dociskającej powierzchnię ostrogi 1 do powierzchni płyty ostrogi 10 wywołanej przez wkręcanie śrub w nagwintowane tulejki 11 płytki dociskowej 9 następuje połączenie ostrogi z aluminiową konstrukcją ramy głównej 2.

W niniejszym przykładzie, jako wiertarkę zastosowano urządzenie typu hydrauliczna wiertarka udarowa, dla której odległość zaczepu 14 mocowania liny posuwu wózka wiertarki do końca trzpienia 13 zamocowania wiertła wynosi 270 mm, przy czym odległość między osią zaczepu 12 mocowania liny powrotu wózka wiertarki a końcem trzpienia 13 do zamocowania wiertła 1350 mm.

Jednakże, poprzez ujednolicenie i zastosowanie uniwersalnych długości liny posuwu i liny powrotu możliwa jest wymiana wiertarki na inną o zbliżonej mocy, a czynność ta ogranicza się jedynie do podmiany samej wiertarki razem z wózkiem i nie wymaga wymiany żadnego z dodatkowych elementów.

Przykład 2

Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej przeznaczona do wykonywania robót wiertniczych w ciężkich warunkach pracy w kopalniach podziemnych, jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że do mocowania siłownika rozparcia ramy głównej 2 stosuje się uchwyt 7 w kształcie ucha zamontowany na sworzniu 8, natomiast ostroga 1 posiada zakończenie elastyczne, tj. końcówkę gumową ze stalowym rdzeniem - bumper.

Zastosowany w niniejszym przykładzie sposób połączenia tłoka znajdującego się na ramie głównej 2 siłownika hydraulicznego rozparcia ramy polega na tym, że tłok połączony jest z konstrukcją ramy za pomocą połączenia sztywnego tworzonego przez wykonane ze stali: uchwyt 7 i sworzeń 8, na którym osadzony jest uchwyt 7 w kształcie ucha.

Zastosowana w przykładowym rozwiązaniu ostroga 1 posiada zakończenie elastyczne, tj. końcówkę gumową ze stalowym rdzeniem - bumper i wykonana jest jako wymienny element o zakończeniu elastycznym w postaci końcówki gumowej ze stalowym rdzeniem, tzw. bumper, który przymocowany jest do płyty ostrogi 10 za pomocą rozłącznego połączenia dociskowego z wykorzystaniem śrub stalowych i stalowych płytek dociskowych 9 z tulejkami 11 gwintowanymi wewnętrznie, gdzie w wyniku siły dociskającej powierzchnię ostrogi 1 (bumpera) do powierzchni płyty ostrogi 10 wywołanej przez wkręcanie śrub w nagwintowane tulejki 11 płytki dociskowej 9 następuje połączenie ostrogi z aluminiową konstrukcją ramy głównej 2. W niniejszym przykładzie, jako wiertarkę zastosowano urządzenie typu hydrauliczna wiertarka udarowa, dla której odległość zaczepu 14 mocowania liny posuwu wózka wiertarki do końca trzpienia 13 zamocowania wiertła wynosi 540 mm, przy czym odległość między osią zaczepu 12 mocowania liny powrotu wózka wiertarki a końcem trzpienia 13 do zamocowania wiertła wynosi 2700 mm. Jednakże, poprzez ujednolicenie i zastosowanie uniwersalnych długości liny posuwu i liny powrotu możliwa jest wymiana wiertarki na inną o zbliżonej mocy, a czynność ta ogranicza się jedynie do podmiany samej wiertarki razem z wózkiem i nie wymaga wymiany żadnego z dodatkowych elementów.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej znamienna tym, że środek ostrogi (1) znajduje się w linii centralnej osi ramy głównej (2) organu roboczego, a płaszczyzny końcowe ślizgów (3) z tyłu ramy głównej tworzą jedną płaszczyznę z płytą tylną (4) tej ramy.
2. 2. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej wg zastrz. 1 znamienna tym, że rozstaw miejsca mocowania ślizgów (3) do konstrukcji aluminiowej ramy głównej (2) wynosi 0,305 metra lub wielokrotność tej wartości.
3. 3. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej wg zastrz. 1 znamienna tym, że do mocowania siłownika rozparcia ramy głównej (2) stosuje się przekładkę (6) oraz elastyczne bloki amortyzujące (6).
4. 4. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej wg zastrz. 1 znamienna tym, że do mocowania siłownika rozparcia ramy głównej (2) stosuje się uchwyt (7) w kształcie ucha zamontowany na sworzniu (8).
5. 5. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej wg zastrz. 1 znamienna tym, że ostroga (1) przymocowana jest do płyty ostrogi (10), z wykorzystaniem płytek dociskowych (9), połączonych gwintowanymi tulejami (11).
6. 6. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej wg zastrz. 1 znamienna tym, że ostroga (1) posiada stałe zakończenie stalowe tj. cztery końcówki w kształcie walców zakończonych stożkami.
7. 7. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej wg zastrz. 1 znamienna tym, że ostroga (1) posiada zakończenie elastyczne tj. końcówkę gumową ze stalowym rdzeniem bumper.
8. 8. Rama organu roboczego górniczej maszyny wiercącej zastrz. 1 znamienna tym, że odległość między osią zaczepu (12) mocowania liny powrotu wózka wiertarki a końcem trzpienia (13) do zamocowania wiertła jest 5-krotnością odległości pomiędzy osią zaczepu (14) mocowania liny posuwu wózka wiertarki a końcem trzpienia (13) do zamocowania wiertła.