PL249371B1 - Szpatułka logopedyczna do oporowania języka - Google Patents

Abstract

Przedmiotem rozwiązania jest szpatułka logopedyczna, która przeznaczona jest do zastosowania w logopedii do oporowania języka, celem korygowania nieprawidłowego napięcia języka w przypadku jego obniżenia, umożliwiająca kontrolę siły oporu na język. Szpatułka ma postać płaskownika o zarysie zbliżonym do prostokąta, którego krótsze boki mają zarys łukowy i składa się w jednej części z rękojeści (1) w postaci płaskiej powierzchni, zaś w drugiej części ma usytuowany pośrodku szerokości szpatułki, prostokąty otwór (9), którego powierzchnie krótszych boków (6a, 7a) są ukośne, zaś pośrodku otworu (9) usytuowany jest pod kątem prostym w stosunku do dłuższych krawędzi, sworzeń (2), na którym zamocowana jest obrotowo, dźwignia (3), która ma postać płaskownika o zarysie prostokąta i o długości równej długości otworu (9), z przegięciem kątowym (8) pośrodku, którego krótsze boki (6, 7) mają ukośne powierzchnie, przy czym dźwignia (3) ma na jednym końcu łukowy uchwyt (4), a na drugim końcu, od spodu, ma prostokątną powierzchnię oporową (5).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem rozwiązania według wynalazku jest szpatułka logopedyczna, która przeznaczona jest do zastosowania w logopedii do oporowania języka, celem korygowania nieprawidłowego napięcia języka w przypadku jego obniżenia, umożliwiająca kontrolę siły oporu na język.

Ćwiczenie oporowania w logopedii jest ćwiczeniem czynnym, którego celem jest usprawnianie mięśni języka w całym jego obszarze. Zazwyczaj jest ono stosowane u pacjentów z obniżonym napięciem, aby wzmocnić siłę języka. Obniżone napięcie języka powoduje wiele skutków w obszarze orofacjalnym, które korygują logopedzi. Są to, m.in.: nieprawidłowa pozycja języka, nieprawidłowy sposób połykania oraz nienormatywna realizacja głosek. Nieprawidłowości, które nie są korygowane przez specjalistę, mogą przyczynić się do rozwijania wad zgryzu czy zaburzeń mowy.

Na rynku obecnie brak jest urządzeń służących do czynnych ćwiczeń oporowania języka z możliwością dokładniejszej kontroli przez logopedę siły języka pacjenta. Konstrukcja szpatułki według wynalazku ma na celu umożliwienie logopedom prowadzenie dokładnej pracy na mięśniach języka oraz na korygowanie nieprawidłowości w tym zakresie.

W dostępnym stanie techniki nie znaleziono rozwiązań dotyczących wprost szpatułek logopedycznych do ćwiczeń czynnych języka z możliwością kontroli siły oporu przez terapeutę. Znaleziono natomiast rozwiązania szpatułek, które różnią się co do zastosowania i budowy od prezentowanego wynalazku.

Znane są narzędzia pod nazwą „Tongue Tip Lateralization & Elevation Tools”, przeznaczone do lateralizacji i pionizacji języka, które składają się z rękojeści, którą chwyta się urządzenie, końcówki posiadającej różne kształty w zależności od potrzeby oraz kulkę, przez której środek przechodzi sworzeń przymocowany dwoma końcami do plastikowej rączki. Kulka jest ruchoma, co ma służyć przesuwaniu jej końcówką języka. Celem ćwiczeń wykonywanych tym narzędziem jest poprawienie umiejętności lateralizacji, sprawności języka i przejrzystość mowy.

Znane jest narzędzie pod nazwą „Jaw Exerciser” do ćwiczeń szczęki, które składa się z szczypiec oraz części rozszerzającej z dwoma otworami. Szczypce posiadają wypukłości w trzech miejscach, które oznaczają trzy stopnie rozszerzalności, czyli trzy stopnie oporu. Dodatkowo na obu zakończeniach znajdują się fałdowania; w tym miejscu osoba umieszcza swoje usta, a jej zadaniem jest zaciśnięcie szczęki. Narzędzie znajduje swoje zastosowanie w uczeniu stabilności szczęki oraz wycofania języka. Celem ćwiczeń wykonywanych tym narzędziem jest jasność mowy.

Znane jest narzędzie pod nazwą „ARK's Oral Motor Probe”, które składa się ze sztywnej rękojeści, co ułatwia jej chwyt. Niebieska końcówka jest bardziej miękka, aby była delikatna dla policzków, ust oraz języka. Ma prostokątną końcówkę, która jest wyboista z jednej strony, prążkowana z drugiej i gładka wzdłuż krawędzi. Te teksturowane powierzchnie zapewniają dotykowe wrażenia zmysłowe i świadomość. Długość całego narzędzia to około 13 cm. Narzędzie znajduje swoje zastosowanie w ćwiczeniach ruchowych jamy ustnej, masażu dziąseł i stymulacji sensorycznej. Celem ćwiczeń wykonywanych tym narzędziem jest leczenie motoryczne jamy ustnej i rozwój sensoryczny.

Znane jest narzędzie pod nazwą „ARK's Oral Motor Propreefer”, które składa się ze sztywnej rękojeści, co ułatwia jej chwyt. Żółta końcówka jest miękka, tak aby była delikatna dla policzków, ust oraz języka. Ma cylindryczną konstrukcję z długimi prążkami na obwodzie. Taka struktura służy do przetoczenia się po wargach, po powierzchni języka, wewnątrz obszaru policzka itp. Długość całego narzędzia to około 13 cm. Celem ćwiczeń wykonywanych tym narzędziem jest leczenie motoryczne jamy ustnej i rozwój sensoryczny.

Znane są narzędzia pod nazwą „ARK'S PROBUTTON SET FOR LIP CLOSURE/STRENGTH”, które zawierają dwa dwustronne uchwyty zakończone kołami przypominającymi „przycisk”, ćwiczeniach na tych narzędziach polegają na umieszczeniu przycisku wewnątrz ust (przed zębami). Osoba badana musi zamknąć usta wokół przycisku podczas ciągnięcia i wykonywania delikatnego ruchu „pociągnięcia”. Celem ćwiczeń wykonywanych tymi narzędziami jest praca nad zamykaniem warg i siłą warg oraz nad podstawowymi umiejętnościami potrzebnymi do prawidłowego rozwoju mowy i karmienia.

Znane jest narzędzie pod nazwą „ORO-NAVIGATOR ARK”, które składa się z sztywnej rękojeści oraz końcówki z wydłużonymi bokami i wgłębieniem, dopasowującej się do boków języka. Narzędzie znajduje swoje zastosowanie w ćwiczeniach ruchów bocznych języka. Celem ćwiczeń wykonywanych tym narzędziem jest usprawnienie lateralizacji języka.

Z opisu patentowego PL058911 znane jest urządzenie, szpatułka przeznaczona do badania jamy ustnej u osób dorosłych oraz u dzieci. Szpatułka ma podłużny kształt, o zmiennej szerokości, zaokrąglony i rozszerzający się na końcach. Profilowany podłużny kształt płytki jest dwustronnie odchylony na zakończeniach w przeciwnych kierunkach. Końcówki w części odchylonej są różnej wielkości i posiadają częściowe szorstkie zmatowienia na powierzchni po wklęsłej stronie, które uniemożliwiają ślizganie się po powierzchni języka. Wykonana jest z przezroczystego tworzywa sztucznego.

Z opisu patentowego PL135203 znane jest urządzenie do przesuwania i wsklepiania masy języka, które swoje zastosowanie wykorzystuje w korekcji zaburzeń mowy. Sonda składa się z obejmy uformowanej w kształcie spłaszczonego, ściętego stożka, która jest połączona z rękojeścią za pomocą wsporników uformowanych przez gięcie w kształcie linii łamanych przebiegających w dwóch płaszczyznach, poziomej i pionowej. Obejma połączona jest z rękojeścią przez zatopienie końców wsporników w rękojeści i w ściance obejmy od strony mniejszej podstawy. Wsporniki ustawiają obejmę jako część roboczą nad rękojeścią w celu dogodnego obserwowania prowadzonego ćwiczenia logopedycznego. Ukształtowanie części roboczej sondy umożliwia łatwe i wygodne uzyskanie pożądanego położenia języka i efektów artykulacyjnych. Wykonana jest z tworzywa sztucznego, które jest łatwe w dezynfekcji oraz zastosowane materiały w części roboczej nie wchodzą w reakcję ze śliną.

Celem rozwiązania według wynalazku jest konstrukcja łatwej w obsłudze, o nieskomplikowanej konstrukcji szpatułki, która umożliwi przeprowadzenie ćwiczeń języka ze ściśle kontrolowaną siłą oporu oraz kontrolą zakresu ruchu.

Istotą rozwiązania według wynalazku jest konstrukcja szpatułki logopedycznej, przeznaczonej do ćwiczeń czynnych języka pacjenta, której konstrukcja umożliwia kontrolę siły oporu szpatułki/dźwigni na język pacjenta, zadawanej podczas ćwiczeń przez terapeutę.

Szpatułka logopedyczna do oporowania języka, według wynalazku, ma postać płaskownika o zarysie zbliżonym do prostokąta, którego krótsze boki mają zarys łukowy i składa się w jednej części z rękojeści w postaci płaskiej powierzchni, zaś w drugiej części ma usytuowany pośrodku szerokości szpatułki, prostokąty otwór, którego powierzchnie krótszych boków są ukośne względem płaskiej powierzchni rękojeści, zaś pośrodku otworu pomiędzy jego dłuższymi krawędziami, pod kątem prostym, usytuowany jest sworzeń, na którym zamocowana jest obrotowo dźwignia, która ma postać płaskownika o zarysie prostokąta i o długości równej długości otworu, z przegięciem kątowym pośrodku, której krótsze boki są ukośne względem płaskiej powierzchni dźwigni a w pozycji zamkniętej krótsze boki dźwigni są dopasowane do krótszych boków otworu, przy czym dźwignia ma usytuowany na jednym końcu, od strony rękojeści, łukowy uchwyt, a na drugim końcu, od spodu, ma usytuowaną prostokątną powierzchnię oporową.

Terapeuta podczas pracy obsługuje szpatułkę jedną ręką, trzymając szpatułkę za rękojeść, umieszcza palec w uchwycie, a następnie unosząc palec w górę i w dół, porusza zamocowaną obrotowo na sworzniu w otworze dźwignią w górę i w dół, powodując w trakcie ćwiczeń określony nacisk powierzchni oporowej dźwigni na język pacjenta.

Zalety rozwiązania to prosta, nieskomplikowana budowa szpatułki, która jest łatwa i tania do wykonania oraz prosta w eksploatacji.

Konstrukcja szpatułki umożliwia przeprowadzenie ćwiczeń języka ze ściśle kontrolowaną siłą oporu oraz kontrolą zakresu ruchu.

Ponadto zaletą rozwiązania jest możliwość operowania szpatułką za pomocą jednej ręki.

Szpatułka logopedyczna według wynalazku została przedstawiona bliżej na załączonych rysunkach, na których:

Fig. 1. przedstawia szpatułkę w widoku perspektywicznym,

Fig. 2. przedstawia szpatułkę w widoku z boku,

Fig. 3. przedstawia dźwignię szpatułki w widoku perspektywicznym,

Fig. 4. przedstawia dźwignię szpatułki w widoku z góry,

Fig. 5. przedstawia szpatułkę w widoku z góry.

Szpatułkę logopedyczną służącą do ćwiczeń czynnych języka według wynalazku przedstawiono bliżej w przykładzie wykonania.

Szpatułka według wynalazku ma postać płaskownika o zarysie zbliżonym do prostokąta, którego krótsze boki mają zarys łukowy i składa się w jednej części z rękojeści 1 w postaci płaskiej powierzchni, zaś w drugiej części ma usytuowany pośrodku szerokości szpatułki prostokąty otwór 9, którego powierzchnie krótszych boków 6a, 7a są ukośne względem płaskiej powierzchni rękojeści 1, stanowiąc powierzchnie oporowe dla krótszych boków 6, 7 dźwigni 3, ukośnych względem płaskiej powierzchni rękojeści 1, przy czym powierzchnie 6 i 7 oraz 6a i 7a po usytuowaniu dźwigni 3 w położeniu zamkniętym, tj. równoległym względem rękojeści 1, są równoległe względem siebie, tworząc szczelne połączenie, uniemożliwiające dalszy ruch dźwigni 3 w górę, ponad płaszczyznę rękojeści 1, zaś pośrodku otworu 9 pomiędzy jego dłuższymi krawędziami, pod kątem prostym, usytuowany jest, sworzeń 2, na którym zamocowana jest obrotowo dźwignia 3, która ma postać płaskownika o zarysie prostokąta i o długości równej długości otworu 9, z przegięciem kątowym 8 pośrodku, której krótsze boki 6, 7 są ukośne względem płaskiej powierzchni dźwigni 3. W pozycji zamkniętej krótsze boki 6, 7 dźwigni 3 są dopasowane do krótszych boków 6a, 7a otworu 9, przy czym dźwignia 3 ma usytuowany na jednym końcu, od strony rękojeści 1, łukowy uchwyt 4, a na drugim końcu, od spodu, ma usytuowaną prostokątną powierzchnię oporową 5, wyznaczającą miejsce kontaktu dźwigni 3 z językiem pacjenta.

Szpatułkę według wynalazku przedstawiono bliżej w przykładzie działania.

Terapeuta chwyta ręką za koniec rękojeści 1 i wprowadza jeden palec do uchwytu 4. Następnie palcem wykonuje ruch w dół - w kierunku „y”, powodując obrót i przesunięcie dźwigni 3 w górę, a w efekcie zmniejszenie kąta „a”, pomiędzy dźwignią 3 a rękojeścią 1, aż do zetknięcia się powierzchni oporowych 6 i 6a oraz 7 i 7a, powodując wypłaszczenie powierzchni szpatułki, celem wprowadzenia szpatułki do ust pacjenta, który następnie dotyka językiem powierzchni oporowej 5, na dźwigni 3. Następnie terapeuta palcem 7 wykonuje ruch w górę - w kierunku „x”, powodując obrót i przesunięcie dźwigni 3 w dół, a w efekcie zwiększenie kąta „a” pomiędzy dźwignią 3 a rękojeścią 1. Kolejno pacjent naciska językiem na powierzchnię oporową 5, dźwigni 3, a terapeuta reguluje siłę oporu „Fj” na język pacjenta poprzez siłę „Fp” za pomocą nacisku palca w uchwycie 4.

Claims (1)

1. Szpatułka logopedyczna do oporowania języka, znamienna tym, że ma postać płaskownika o zarysie zbliżonym do prostokąta, którego krótsze boki mają zarys łukowy i składa się w jednej części z rękojeści (1) w postaci płaskiej powierzchni, zaś w drugiej części ma usytuowany pośrodku szerokości szpatułki, prostokąty otwór (9), którego powierzchnie krótszych boków (6a), (7a) są ukośne względem płaskiej powierzchni rękojeści (1), zaś pośrodku otworu (9) pomiędzy jego dłuższymi krawędziami, pod kątem prostym, usytuowany jest sworzeń (2), na którym zamocowana jest obrotowo dźwignia (3), która ma postać płaskownika o zarysie prostokąta i o długości równej długości otworu (9), z przegięciem kątowym (8) pośrodku, której krótsze boki (6, 7) są ukośne względem płaskiej powierzchni dźwigni (3), a w pozycji zamkniętej krótsze boki (6, 7) dźwigni (3) są dopasowane do krótszych boków (6a, 7a) otworu (9), przy czym dźwignia (3) ma usytuowany na jednym końcu, od strony rękojeści (1), łukowy uchwyt (4), a na drugim końcu, od spodu, ma usytuowaną prostokątną powierzchnię oporową (5).