Wynalazek dotyczy otrzymywania siar¬ ki jako pierwiastka z gazów zawierajacych dwutlenek siarki i powstajacych przy pra¬ zeniu rud siarkowych lub tez otrzymywa¬ nych z innych zródel.Gazy, wydzielajace sie przy prazeniu rud siarkowych, zawieraja zwykle stosun¬ kowo mala zawartosc dwutlenku siarki zmieszanego z procentowo duza iloscia azo¬ tu i pewna iloscia tlenu lub innych stalych gazów. Z tymi gazami siarkowymi poste¬ powano zwykle w ten sposób, ze dwutle nek siarki zamieniano na kwas siarkowy, który sprzedawano jako taki. Lecz gdy glównym celem prazenia rudy siarkowej jest otrzymywanie z niej metali, a na kwas siarkowy nie ma zbytu na miejscu, wtedy wytwarzanie kwasu siarkowego jest niepo¬ zadane ze wzgledu na duze koszty przewo¬ zu tego produktu. W ciagu szeregu lat u- silowano wiec otrzymywac siarke jako pierwiastek z gazów siarkowych, pochodza¬ cych z prazenia rud siarczkowych, która mozna by bylo przewozic jako zwykly to¬ war.W celu unikniecia nieekonomicznego zuzycia paliwa przy ogrzewaniu znacznych ilosci gazów stalych, zawartych w suro¬ wych gazach prazenia, do temperatury wymaganej przy redukcji oraz w celu u- nikniecia rozcienczania gazów siarkowych oddzielano gazy siarkowe od gazów trwa-lych przez absorpcje dwutlenku siarki w wodnym roztworze i nastepne uwalnianie go z tego roztworu.Wedlug wynalazku oddziela sie naj¬ pierw gazy siarkawe od garów trwalych, np. tlenu i azotu, przez utlenianie zwiaz¬ ków siarki na trójtlenek siarki lub kwas siarkowy albo dymiacy kwas siarkowy, które mozna latwo oddzielic od gazów trwalych dobrze znanymi sposobami.Nastepnie przeprowadza sie redukcje trójtlenku siarki lub kwasu siarkowego na siarke jako pierwiastek.Wedlug jednej postaci wykonania wy¬ nalazku trójtlenek siarki lub kwas siarko¬ wy doprowadza sie w postaci pary do ze¬ tkniecia z weglem lub materialem weglo¬ wym (np- w aparacie podobnym do genera¬ tora wodno-czadowego) w temperaturze 500 — 800°C. Reakcja odbywa sie samo¬ rzutnie, poniewaz gazy zawieraja dosta¬ teczna ilosc tlenu do utrzymania tempera¬ tury podczas przebiegu redukcji na odpo¬ wiednim poziomie, wskutek czego potrzeb¬ ne jest tylko poczatkowe ogrzanie komo¬ ry reakcyjnej w celu zapoczatkowania re¬ akcji.Wedlug innej postaci wykonania wyna¬ lazku trójtlenek siarki lub kwas siarkowy redukuje sie za pomoca wodoru, tlenku wegla, metanu albo innego gazu lub pary weglowodorowej. Ze wzgledów ekonomicz¬ nych zamiast jednego ze wspomnianych wyzej srodków redukcyjnych mozna uzyc mieszaniny gazów, np. gazu weglowego, wodnego, ziemnego. Kwas siarkowy lub trójtlenek siarki wprowadza sie do komo¬ ry reakcyjnej w postaci pary lub strumie¬ nia. W celu utrzymania odpowiedniej tem¬ peratury redukcyjnej ciala reagujace mozna podgrzac przed doprowadzaniem ich do zetkniecia lub po doprowadzeniu, przy czym podgrzewanie to mozna prze¬ prowadzac w dowolnym znanym rekupe- ratorze, regeneratorze lub przez spalanie czesci srodka redukujacego w obecnosci powietrza. Reakcje przebiegaja najszybciej przy zetknieciu z ogrzana powierzchnia stala, np. murem ceglanym, tlenkiem ze¬ laza lub podobnymi substancjami, jako ka¬ talizatorami. Najlepiej jest wprowadzac gazy do komór napelnionych luzno tymi materialami.Regulujac proporcje cial reagujacych oraz przepuszczajac gorace gazy przez komory, zawierajace odpowiedni material katalityczny (np. tlenki zelaza i glinu), mozna regulowac ilosc tworzacych sie pro¬ duktów pobocznych, takich jak np. dwu¬ siarczek wegla i tlenosiarczek wegla. PL PL