PL64925Y1 - Kołek rozprężny - Google Patents

Description

2 PL 64 925 Υ1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest kołek rozprężny, mający zastosowanie do mocowania elementów izolacji cieplnej budynków, zwłaszcza izolacji z płyt styropianowych.

Do mocowania na ścianach budynków izolacyjnych płyt styropianowych, powszechnie stosuje się kołki rozporowe wykonane z tworzywa sztucznego. Taki kołek stanowi rdzeń zakończony z jednej strony łbem, zaś drugi koniec rdzenia zawiera na swojej powierzchni szereg wystających ząbków lub występów. Zarówno przez łeb jaki przez cały rdzeń przebiega przelotowy otwór, przy czym w części rdzenia zawierającej ząbki otwór ma zmniejszoną średnicę. Część rdzenia z ząbkami ma wzdłużne rozcięcia. Podczas montażu płyt styropianowych przez jej otwór i w przygotowany otwór w ścianie wkłada się kołek, a następnie w otwór kołka wbija się druga część kołka z tworzywa sztucznego, mająca postać zbliżoną do gwoździa, która rozpiera część rdzenia zawierającą rozcięcia i ząbki, tym samym unieruchamiając trwale kołek utrzymujący z innymi kołkami płytę styropianową. Taką konstrukcję ma łącznik do mocowania płyt termoizolacyjnych według zgłoszenia wzoru użytkowego W-1 13281.

Kołek rozprężny wykonany z tworzywa sztucznego, według wzoru użytkowego stanowi kształtowy rdzeń, zakończony z jednego końca łbem, zaś na drugiej końcowej stronie zawierający części rozprężne.

Istota rozwiązania kołka rozprężnego według wzoru użytkowego polega na tym, że rdzeń w przekroju poprzecznym na całej długości ma kształt krzyżowy, zaś części rozprężne są rozmieszczone w dwóch rzędach po dwóch stronach rdzenia na przeciwległych poprzeczkach jego krzyżowego przekroju, a stanowią je prostopadłościany pochylone w kierunku łba, przy czym po każdej zewnętrznej stronie są one połączone płaskimi łącznikami.

Prostopadłościany z rdzeniem i z łącznikami są połączone krawędziami.

Każdy łącznik łączy dwa prostopadłościany, przy czym dwa końcowe łączniki są dłuższe i wystają za koniec rdzenia zaś ich wolne końce są zagięte ku sobie. Łeb od strony rdzenia jest płaski, zaś po stronie zewnętrznej jest wypukły.

Zaleta kołka według wzoru jest to, że składa się tylko z jednej części, co sprawia że jest prosty i tani w wytwarzaniu. Nadaje się szczególnie do mocowania na budynkach lekkich okładzin izolacyjnych, wykonanych ze styropianu lub wełny mineralnej. Jego konstrukcja zapewnia pewne zamocowanie okładzin izolacyjnych.

Przedmiot wzoru użytkowego jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 - przedstawia kołek rozprężny w widoku bocznym, fig. 2 - przedstawia w powiększeniu elementy rozprężne w widoku bocznym, fig. 3 - przedstawia przekrój poprzeczny rdzenia kołka, fig. 4 - przedstawia przekrój poprzeczny rdzenia z elementami rozprężnymi, a fig. 5 - przedstawia widok łba kołka od góry.

Kołek rozprężny przedstawiony na rysunku jest wykonany z tworzywa sztucznego. Ma on kształtowy rdzeń 1_, zakończony z jednego końca łbem 2, zaś na drugiej końcowej stronie zawiera części rozprężne 3. Rdzeń 1_ w przekroju poprzecznym na całej swojej długości ma kształt krzyżowy. Części rozprężne 3 są rozmieszczone w dwóch rzędach po dwóch stronach rdzenia 1 na przeciwległych poprzeczkach jego krzyżowego przekroju. Stanowią je prostopadłościany 4 pochylone w kierunku łba 2, przy czym po zewnętrznej łącznikami 5 są połączone krawędziami. Każdy łącznik 5 łączy dwa prostopadłościany 4, przy czym dwa końcowe łączniki 5 są dłuższe i wystają za koniec rdzenia 1_, zaś ich wolne końce są zagięte ku sobie. Łeb 2 kołka ma kształt talerzowy, od strony rdzenia jest płaski, zaś po stronie zewnętrznej jest wypukły.

Do osadzenia kolka w ścianie konieczne jest uprzednie wywiercenie odpowiednich otworów. Każdy otwór powinien mieć średnicę nieco mniejszą od największej szerokości kołka. Osadzenie kołka i zamocowanie płyty izolacyjnej, polega na wbiciu poprzez płytę izolacyjną kołka w otwór. Zagięte wolne końce łączników 5 ułatwiają wprowadzenie kołka do otworu w ścianie. Po osadzeniu kołka, prostopadłościany 4 ulegając naciskowi ze strony ściany otworu uginają się sprężyście, jeszcze bardziej pochylając się w kierunku łba 2 kołka, tym samym pewnie mocując kołek w otworze.

Próba wyciągnięcia kołka ze ściany, powoduje minimalne przesunięcie rdzenia, co skutkuje tym, że prostopadłościany 4 zmniejszają nachylenie i zwiększają nacisk na ścianę otworu, zapobiegają wyciągnięciu kołka z otworu - im większa siła wyciągająca rdzeń 1 tym większy nacisk na ścianę otworu.

Claims (4)

1. 3 PL 64 925 Υ1 Zastrzeżenia ochronne 1. Kołek rozprężny wykonany z tworzywa sztucznego, stanowiący kształtowy rdzeń, zakończony z jednego końca łbem, zaś na drugiej końcowej stronie zawierający części rozprężne, znamienny tym, że rdzeń (1_) w przekroju poprzecznym na całej długości ma kształt krzyżowy, zaś części rozprężne (3) są rozmieszczone w dwóch rzędach po dwóch stronach rdzenia (1) na przeciwległych poprzeczkach jego krzyżowego przekroju, a stanowią je prostopadłościany (4) pochylone w kierunku łba (2), przy czym po zewnętrznej stronie są one połączone płaskimi łącznikami (5).
2. 2. Kołek rozprężny według zastrz. 1, znamienny tym, że prostopadłościany (4) z rdzeniem (1) i z łącznikami (5) są połączone krawędziami.
3. 3. Kołek rozprężny według zastrz. 1, znamienny tym, że każdy łącznik (5) łączy dwa prostopadłościany (4), przy czym dwa końcowe łączniki (5) są dłuższe i wystają za koniec rdzenia (1_), zaś ich wolne końce są zagięte ku sobie.
4. 4. Kołek rozprężny według zastrz. 1, znamienny tym, że łeb (2) ma kształt talerzowy, od strony rdzenia jest płaski, zaś po stronie zewnętrznej jest wypukły.