PL68370Y1 - Urządzenie do wiązania koni - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest urządzenie do wiązania koni, w miejscach do tego przeznaczonych. W praktyce, by wykonać zabiegi higieniczne, lecznicze lub by uniknąć oddalenia się zwierzęcia bez kontroli - konie w uprzęży przywiązuje się do kółek lub oczek trwale zamocowanych do ścian lub belek, w wyznaczonych miejscach stadniny lub stajni. W praktyce występują między innymi oczka, osadzone na gwintowanym trzpieniu, przeznaczone do wkręcania w ścianę. Zwierzę, przywiązane uwiązem do oczka, pozostaje w stałym miejscu przez dowolny czas. Miejsce przywiązania zwierzęcia jest ściśle związane z umiejscowieniem oczka. Tym samym, o konkretnym miejscu przywiązania zwierzęcia decyduje położenie oczka. Dodatkowo, jeśli zachodzi potrzeba przeprowadzenia konia w inne miejsce - konieczne jest odwiązanie zwierzęcia, po czym ponowne przywiązanie do innego oczka. Z kolei z opisu wzoru użytkowego nr W-120980 pt. „Zaczep do mocowania uwięzi zwierząt” znany jest zaczep zawierający bazę zaopatrzoną w otwory, do której trwale przytwierdzone jest otwierane ogniwo.

Istota urządzenia do wiązania koni, zawierającego bazę wyposażoną w otwory, do której zamocowane jest oczko, polega na tym, że baza składa się z dwóch wsporników połączonych ze sobą prętem, zaś na pręcie osadzony jest suwliwie uchwyt, który składa się z rury i trwale zamocowanego do niej kabłąka, zaś prostopadle do osi rury wkręcona jest śruba tak, że jej czoło opiera się o pręt, a pomiędzy kabłąkiem a rurą znajduje się oczko. Prostopadle do osi rury korzystnie wkręcona jest druga śruba.

Natomiast pierwszy wspornik stanowi odcinek kątownika, przy czym w pierwszym ramieniu są umieszczone otwory, zaś pręt jest przymocowany prostopadle do drugiego ramienia wspornika. W drugiej postaci urządzenia na pręcie osadzone są dwa uchwyty.

Rozwiązanie według wzoru jest przedstawione na rysunku, na którym: • fig. 1 - przedstawia urządzenie w widoku aksonometrycznym, • fig. 2 przedstawia przekrój poprzeczny przez urządzenie, w miejscu wskazanym na fig. 1, • fig. 3 przedstawia widok aksonometryczny drugiej postaci urządzenia.

Na fig. 1 przedstawiono urządzenie do wiązania koni, które składa się z bazy (1) i uchwytu (2). W skład bazy (1) wchodzi pręt (3), zamocowany pomiędzy pierwszym wspornikiem (4a), a drugim wspornikiem (4b), zaś na pręcie (3) osadzony jest suwliwie uchwyt (2).

Pierwszy wspornik (4a) wykonany jest z kątownika, posiada pierwsze ramię (5a) i drugie ramię (5b). W pierwszym ramieniu (5a) znajdują się dwa otwory (6) do mocowania bazy (1) do podłoża za pośrednictwem śrub lub wkrętów. Drugi wspornik (4b) jest taki sam jak pierwszy wspornik (4a). W połowie wysokości pierwszego wspornika (4a), do jego drugiego ramienia (5b) zamocowany jest trwale pręt (3). Pręt (3) jest okrągły. Na pręcie osadzony jest uchwyt (2), składający się z rury (7), kabłąka (8) i śruby (9), zwanej powszechnie śrubą dociskową. Rura (7) ma długość znacznie mniejszą niż długość pręta (3), a średnica wewnętrzna rury (7) jest większa od średnicy zewnętrznej pręta (3) i pozwala na swobodne przesuwanie uchwytu (2) wzdłuż pręta (3). Wzdłuż rury (7) zamocowany jest kabłąk (8). Kabłąk (8) ma kształt zbliżony do litery Ω, zaś jego stopy (8a, 8b) zamocowane są do rury (7), która wraz z częścią łukową (8c) tworzy oczko (10) do mocowania uwiązu.

Zgodnie z przedstawieniem na fig. 2, śruba (9) przechodzi poprzez pierwszą stopę (8a) kabłąka (8) i ściankę rury (7) tak, że czoło (12) śruby (9) opiera się o pręt (3). Ustawienie śruby (9) w opisanej pozycji pozwala na unieruchomienie uchwytu (2) w wybranym miejscu na pręcie (3). Po poluzowaniu śruby (9) można przesunąć uchwyt (2) względem bazy (1).

Na fig. 3 przedstawiono drugą postać wzoru, w której na jednym pręcie (13) umocowane są dwa uchwyty, pierwszy uchwyt (14) i drugi uchwyt (15). Dla zwiększenia siły oraz pewności zamocowania pierwszy uchwyt (14) zaopatrzony jest w dwie śruby, pierwszą śrubę (16) i drugą śrubę (17), które są wkręcone w rurę (18) i leżą po obu stronach oczka (19). Konstrukcja pierwszego uchwytu (14) jest taka sama, jak konstrukcja drugiego uchwytu (15).

Zastosowanie urządzenia do wiązania koni według wzoru pozwala na uwiązanie zwierzęcia w dowolnym miejscu wzdłuż pręta (3). W razie potrzeby, można też przemieścić zwierzę, bez konieczności odwiązywania linki. W ten sposób zwiększa się bezpieczeństwo ludzi, a także oszczędza się czas podczas obsługi zwierząt. Umieszczenie na jednym pręcie (3) kilku uchwytów (14, 15) pozwala na uwiązanie obok siebie odpowiedniej liczby koni. W zależności od ilości koni, można dowolnie zmieniać odległości pomiędzy zwierzętami, nie odwiązując ich od uchwytów.

Claims (4)

1. Urządzenie do wiązania koni można zastosować w stajniach, stadninach i gospodarstwach rolnych, halach wystawowych czy lecznicach weterynaryjnych. Może być też stosowane przy hodowli innych zwierząt. Zastrzeżenia ochronne 1. Urządzenie do wiązania koni zawierające bazę wyposażoną w otwory, do której zamocowane jest oczko, znamienne tym, że baza (1) składa się z dwóch wsporników (4a, 4b) połączonych ze sobą prętem (3), zaś na pręcie (3) osadzony jest suwliwie uchwyt (2), który składa się z rury (7), i trwale zamocowanego do niej kabłąka (8), zaś prostopadle do osi rury (7) wkręcona jest pierwsza śruba (9) tak, że jej czoło (12) opiera się o pręt (3), a pomiędzy kabłąkiem (8) a rurą (7) znajduje się oczko (11).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że prostopadle do osi rury (18) wkręcona jest druga śruba (17).
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że pierwszy wspornik (4a) stanowi odcinek kątownika, przy czym w pierwszym ramieniu (5a) są umieszczone otwory (6), zaś pręt (3) jest przymocowany prostopadle do drugiego ramienia (5b) wspornika (4), pomiędzy otworami (6).
4. 4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że na pręcie (13) osadzone są dwa uchwyty, pierwszy uchwyt (14) i drugi uchwyt (15).