PL68868Y1 - Szyna prosta - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest szyna prosta stanowiąca element toku szynowego jedno-szynowej kolejki podwieszanej. Z opisu nr PL 389192 A1 znane jest przegubowe połączenie szyn, które składa się ze złącza górnego i złącza dolnego. Górne złącze składa się z dwóch uchwytów, pierwszego uchwytu ze zderzakiem oraz drugiego uchwytu z grzbietem wzmacniającym. Pierwszy uchwyt jest zamocowany do pierwszego końca pierwszej szyny, zaś drugi uchwyt do sąsiedniego końca drugiej szyny. Natomiast do drugiego końca pierwszej szyny zamocowany jest kolejny, drugi uchwyt, także do każdej szyny zamocowany jest zarówno pierwszy uchwyt oraz drugi uchwyt. Pierwszy uchwyt składa się z ucha przechodzącego w płytę, której jedna krawędź stanowi podstawę, przy czym ucho wystaje poza podstawę i posiada okrągły otwór. Do płyty od strony podstawy i od strony ucha przylega bryła stanowiąca zderzak dla noska drugiego uchwytu. Druga powierzchnia płyty i ucha jest płaska. Drugi uchwyt ma podobny kształt, przy czym otwór w uchu jest wzdłużny, zaś ucho, po przeciwnej stronie płyty zaopatrzone jest w wysięgnik zakończony noskiem. Nadto wzdłuż górnej krawędzi wysięgnika i do jego pierwszej powierzchni, pomiędzy noskiem a wzdłużnym otworem przylega wzmocnienie w kształcie pręta. Druga powierzchnia płyty, ucha i wysięgnika z noskiem jest płaska. Złącze przegubowe, po zamocowaniu do szyn działa w ten sposób, że do pierwszej powierzchni pierwszego uchwytu przylega druga powierzchnia drugiego uchwytu, zaś przez otwory przechodzi sworzeń, którego końce osadzone są w wieszaku obejmującym oba ucha. Natomiast zderzak ogranicza odchylenie drugiej szyny względem pierwszej szyny poprzez podparcie noska, przy czym w sytuacji, gdy obie szyny leżą w jednej linii, to dolna powierzchnia wysięgnika opiera się o górną powierzchnię zderzaka.

Podobne złącze ujawnione jest także w niemieckiej normie DIN 20593-3, Juli 2004, pt.: „Enschinenehangebahnen fur Bergbau - Schinenen, Teil 3: Gerade Schinen und Schineneverbidun-gen fur die Profile I140V und 1250”, a zwłaszcza na figurach oznaczonych „Bild 8 - Schinenverbin-dung N2” oraz „Bild 13 - Schinen I140V N2, mit Rollerblockhalter, Form B”. Z opisu zgłoszeniowego wzoru użytkowego nr PL 116370 U1 pt. „Szyny proste” znane są złącza górne, umożliwiające przegubowe łączenie szyn. Złącze składa się z dwóch jednakowych uchwytów. Jeden uchwyt jest zamocowany do końca jednej szyny, zaś drugi do sąsiedniego końca drugiej szyny. Uchwyt zasadniczo jest płaski i składa się z ucha zakończonego płytą. Jedna powierzchnia ucha jest wypukła, zaś druga jest płaska i licuje się z powierzchnią płyty. Otwór w uchu jest owalny. Płyta ma kształt zbliżony do trójkąta. Dolna krawędź płyty jest trwale przymocowana do końca szyny, przy czym wypukłość ucha znajduje się od strony płaszczyzny symetrii szyny.

Istota szyny prostej, składająca się z odcinka dwuteownika, do którego pierwszego końca, do górnej półki zamocowany jest pierwszy uchwyt, zaś poniżej do dolnej półki zamocowany jest pierwszy element złącza dolnego, a do drugiego końca odcinka dwuteownika, do górnej półki zamocowany jest drugi uchwyt, zaś poniżej do dolnej półki zamocowany jest drugi element złącza dolnego, przy czym pierwszy uchwyt składa się z pierwszego ucha przechodzącego w pierwszą płytę, której dolny bok wnika w pierwszą podstawę, przy czym pierwsze ucho wystaje poza pierwszą podstawę, zaś do pierwszej podstawy od strony pierwszego ucha i do pierwszej płyty przylega pierwszy zderzak, zaś do drugiego końca pierwszej podstawy przylega drugi zderzak, natomiast drugi uchwyt składa się z drugiego ucha przechodzącego w drugą płytę, której dolny bok wnika w drugą podstawę, przy czym drugie ucho wystaje poza drugą podstawę i jest zaopatrzone w wysięgnik zakończony noskiem, polega na tym, że szerokość noska jest większa niż grubość drugiego ucha. Szerokość drugiej podstawy jest większa niż grubość drugiego ucha. Na części pierwszej płyty pierwszego uchwytu znajduje się pierwsze zgrubienie biegnące od skraju pierwszej podstawy wzdłuż zewnętrznego boku pierwszej płyty, po czym załamuje się i biegnie prostopadle aż do pierwszej podstawy. Na części drugiej płyty drugiego uchwytu znajduje się trzecie zgrubienie biegnące od skraju drugiej podstawy, wzdłuż zewnętrznego boku drugiej płyty, po czym załamuje się i biegnie aż do drugiej podstawy.

Szyna prosta jest przedstawiona na rysunku, na którym: • fig. 1 przedstawia pierwszy uchwyt w widoku z boku, • fig. 2 przedstawia pierwszy uchwyt w widoku z góry, • fig. 3 przedstawia widok drugiej powierzchni pierwszego uchwytu, • fig. 4 przedstawia drugi uchwyt w widoku z boku, • fig. 5 przedstawia drugi uchwyt w widoku z góry, • fig. 6 przedstawia widok drugiej powierzchni drugiego uchwytu, • fig. 7 przedstawia szynę jezdną w widoku z boku.

Figura 1 przedstawia pierwszy uchwyt (1) w widoku z boku, to jest przestawia widok jego pierwszej powierzchni (2). Pierwszy uchwyt (1) składa się z pierwszego ucha (3) przechodzącego w pierwszą płytę (4) w kształcie zbliżonym do trójkąta, którego dolny bok wnika w pierwszą podstawę (5), przy czym pierwsze ucho (3) wystaje poza pierwszą podstawę (5) i posiada pierwszy wzdłużny otwór (6). Do pierwszej podstawy (5) od strony pierwszego ucha (3) i do pierwszej płyty (4) przylega pierwszy zderzak (7), zaś do drugiego końca pierwszej postawy (5) przylega drugi zderzak (8), przy czym pomiędzy pierwszym zderzakiem (7) a drugim zderzakiem (8) znajduje się zagłębienie (9).

Figura 2 przedstawia pierwszy uchwyt (1) w widoku z góry. Na pierwszej podstawie (5) spoczywa pierwsza płyta (4), która przechodzi w pierwsze ucho (3). Na pierwszej podstawie (5) i do pierwszej powierzchni (2) pierwszej płyty (4) od strony pierwszego ucha (3) przylega pierwszy zderzak (7), zaś do drugiego końca pierwszej postawy (5) i do pierwszej płyty (4) przylega drugi zderzak (8). Druga powierzchnia (10) pierwszego ucha (3) i przylegającej do niego części pierwszej płyty (4) jest płaska. Pierwsza powierzchnia (2) pierwszego ucha (3) i pierwszej płyty (4) jest prostopadła do pierwszej podstawy (5), która jest szersza od ich grubości.

Figura 3 przedstawia widok drugiej powierzchni (10) pierwszego uchwytu (1). Pierwszy uchwyt (I) składa się z pierwszego ucha (3) przechodzącego w płytę (4), w kształcie zbliżonym do trójkąta, którego dolny bok wnika w pierwszą podstawę (5), przy czym pierwsze ucho (3) wystaje poza pierwszą podstawę (5). Druga powierzchnia (10) pierwszego ucha (3) i przylegającej do niego części pierwszej płyty (4) jest płaska, zaś na pozostałej części pierwszej płyty (4) znajduje się pierwsze zgrubienie (II) biegnące od skraju pierwszej podstawy (5) wzdłuż zewnętrznego boku pierwszej płyty (4), po czym załamuje się i biegnie prostopadle aż do pierwszej podstawy (5).

Figura 4 przedstawia drugi uchwyt (12) w widoku z boku. Drugi uchwyt (12) składa się z drugiego ucha (13) przechodzącego w drugą płytę (14) w kształcie zbliżonym do trójkąta, którego dolny bok wnika w drugą podstawę (15), przy czym drugie ucho (13) wystaje poza drugą podstawę (15) i posiada drugi wzdłużny otwór (16). Drugie ucho (13) po przeciwnej stronie drugiej płyty (14) zaopatrzone jest w wysięgnik (17) zakończony noskiem (18). Na części drugiej płyty (14) znajduje się drugie zgrubienie (19) biegnące od skraju drugiej podstawy (15) wzdłuż zewnętrznego boku drugiej płyty (14), po czym załamuje się i biegnie aż do drugiej podstawy (15).

Figura 5 przedstawia drugi uchwyt (12) w widoku z góry. Na drugiej podstawie (15) spoczywa druga płyta (14), która przechodzi w drugie ucho (13), ono z kolei przechodzi w wysięgnik (17) zakończony noskiem (18). Szerokość (S) noska (18) wraz z bezpośrednio przylegającą do niego częścią wysięgnika (17) jest większa niż grubość (G) dalszej części wysięgnika (17) albo drugiego ucha (13). Pierwsza powierzchnia drugiego ucha (13) i drugiej płyty (14), a tym samym drugiego uchwytu (12), jest prostopadła do drugiej podstawy (15) o szerokości (P) większej od grubości (G).

Figura 6 przedstawia widok drugiej powierzchni (20) drugiego uchwytu (12). Drugi uchwyt (12) składa się z drugiego ucha (13), przechodzącego w drugą płytę (14) w kształcie zbliżonym do trójkąta, którego dolny bok wnika w drugą podstawę (15), przy czym drugie ucho (13) wystaje poza drugą podstawę (15). Drugie ucho (13) po przeciwnej stronie drugiej płyty (14) zaopatrzone jest w wysięgnik (17) zakończony noskiem (18). Na części drugiej płyty (14) znajduje się trzecie zgrubienie (21) biegnące od skraju drugiej podstawy (15) wzdłuż zewnętrznego boku drugiej płyty (14), po czym załamuje się i biegnie aż do drugiej podstawy (15). Trzecie zgrubienie (21) stanowi lustrzane odbicie drugiego zgrubienia (19) względem drugiej płyty (14).

Figura 7 przedstawia szynę prostą. Szyna prosta (22) wykonana jest z odcinka dwuteownika (23), do którego pierwszego końca (24), do górnej półki (25) zamocowany jest drugi uchwyt (12), zaś poniżej do dolnej półki (26) zamocowany jest pierwszy element (27) złącza dolnego. Odpowiednio do drugiego końca (28) odcinka dwuteownika (23), do górnej półki (25) zamocowany jest pierwszy uchwyt (1), zaś poniżej do dolnej półki (26) zamocowany jest drugi element (29) złącza dolnego. Złącze dolne w szczególnym przepadku stanowi złącze znane z opisu nr PL 123577 U1.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie ochronne Szyna prosta składająca się z odcinka dwuteownika, do którego pierwszego końca, do górnej półki zamocowany jest pierwszy uchwyt, zaś poniżej do dolnej półki zamocowany jest pierwszy element złącza dolnego a do drugiego końca odcinka dwuteownika, do górnej półki zamocowany jest drugi uchwyt, zaś poniżej do dolnej półki zamocowany jest drugi element złącza dolnego, przy czym pierwszy uchwyt składa się z pierwszego ucha przechodzącego w pierwszą płytę, której dolny bok wnika w pierwszą podstawę, przy czym pierwsze ucho wystaje poza pierwszą podstawę, zaś do pierwszej podstawy od strony pierwszego ucha i do pierwszej płyty przylega pierwszy zderzak, zaś do drugiego końca pierwszej podstawy przylega drugi zderzak, natomiast drugi uchwyt składa się z drugiego ucha przechodzącego w drugą płytę, której dolny bok wnika w drugą podstawę, przy czym drugie ucho wystaje poza drugą podstawę i jest zaopatrzone w wysięgnik zakończony noskiem, znamienna tym, że szerokość (S) noska (18) jest większa niż grubość (G) drugiego ucha (13), zaś szerokość (P) drugiej podstawy (15) jest większa niż grubość (G) drugiego ucha (13), zaś na części pierwszej płyty (4) pierwszego uchwytu (1) znajduje się pierwsze zgrubienie (11) biegnące od skraju pierwszej podstawy (5) wzdłuż zewnętrznego boku pierwszej płyty (4), po czym załamuje się i biegnie prostopadle aż do pierwszej podstawy (5), przy tym na części drugiej płyty (14) drugiego uchwytu (12) znajduje się trzecie zgrubienie (19) biegnące od skraju drugiej podstawy (15) wzdłuż zewnętrznego boku drugiej płyty (14), po czym załamuje się i biegnie aż do drugiej podstawy (15).