PL69172Y1 - Zawias wpuszczany sluzacy do mocowania drzwi i/albo otwieranej czesci mebla - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest zawias wpuszczany służący do mocowania drzwi i/albo otwieranej części mebla.

Zawias takiego rodzaju przeznaczony jest do umieszczenia w sposób ukryty między drzwiami lub otwieraną częścią mebla a odpowiadającym jej elementem stałym, w przypadku drzwi - ościeżnicą, a w przypadku mebla - ścianką mebla. Mówiąc ogólnie, zawiasy takiego rodzaju zawierają dwa korpusy obudowy, jeden po stronie elementu stałego i jeden po stronie drzwi, przy czym są one umieszczane odpowiednio w elemencie stałym i w grubości drzwi. Dwa korpusy obudowy połączone są ze sobą z wykorzystaniem ramion zawiasu skonstruowanych w taki sposób, by zapewniały przemieszczanie się względem siebie dwóch korpusów obudowy (a zatem przemieszczanie się drzwi względem elementu stałego). Gdy drzwi są zamknięte, ramiona zawiasu znajdują się w komorze utrzymującej utworzonej przez połączenie dwóch zwróconych ku sobie korpusów obudowy, dzięki czemu zawias jest niewidoczny z obydwu stron drzwi lub otwieranej części mebla. W przypadku jednego z rodzajów zawiasu, dwa ramiona zawiasu są w sposób obrotowy połączone ze sobą z wykorzystaniem osi połączeniowej, przy czym każde z nich ma pierwszy koniec połączony zawiasowo z korpusem obudowy i drugi koniec, który jest w sposób obrotowy i przesuwny umieszczony w prowadnicy ślizgowej utworzonej na drugim korpusie obudowy. Przemieszczanie drzwi uzyskiwane jest z wykorzystaniem ruchu obrotowo-translacyjnego (lub ruchu obrotowego wokół osi, która może przemieszczać się w przestrzeni).

Zawias takiego rodzaju opisano w dokumencie patentowym EP 1 063 376 A2, w którym przedstawiono zawias mający możliwość regulacji w trzech osiach kartezjańskiego układu współrzędnych, a w szczególności zapewniający możliwość całkowitego otwarcia drzwi (w szczególności o kąt wynoszący 180°), nawet w przypadku obecności opaski maskującej, przy czym dwa asymetryczne ramiona utworzone są tu z fragmentów o różnej długości. Prowadnice ślizgowe przesuwnych końców ramion są prostoliniowe i rozciągają się w kierunku, który w przypadku zamkniętych drzwi jest równoległy względem powierzchni tych drzwi (czyli jest równoległy względem płaszczyzny, w której znajdują się drzwi).

Zawias takiego rodzaju wykazuje wadę polegającą na konieczności zastosowania prowadnic ślizgowych o znacznej długości, a w wyniku tego również korpusów obudowy wpuszczonych w element stały i drzwi na znaczną głębokość. Co się tyczy korpusu obudowy wpuszczonego w drzwi, głębokość, na jaki jest on wpuszczony nie stanowi ogólnie problemu: korpus obudowy wpuszczony jest w grubość drzwi, a zatem może być również bardzo głęboki. W przypadku korpusu obudowy po stronie elementu stałego sytuacja jest zupełnie inna. Elementy stałe często nie mają wystarczająco dużej grubości, by umożliwiały wpuszczenie bardzo głębokiego korpusu zawiasu. Jeżeli opaska maskująca, która jest połączona z elementem stałym i stanowi jej wykończenie, ma element do centrowania jej położenia w postaci kołka (tak jak ma to miejsce na przykład na fig. 15, gdzie jest to kołek lub pasek centrujący) lub występu (tak jak ma to miejsce na przykład na fig. 16, gdzie w miejscu, w którym znajduje się element centrujący, opaska maskująca ma przekrój poprzeczny w kształcie litery „L"), centrowanie opaski maskującej często przeprowadzane jest ponadto na głębokości sięgającej w głąb elementu stałego na 20 mm lub więcej, w położeniu kolidującym z wgłębieniem przeznaczonym do umieszczenia korpusu obudowy zawiasu w elemencie stałym. Element centrujący opaski maskując musi zatem zostać odcięty w momencie wykonywania wgłębienia przeznaczonego do umieszczenia zawiasu lub przed umieszczeniem opaski maskującej we właściwym położeniu.

Celem niniejszego wzoru użytkowego jest wyeliminowanie wspomnianych powyżej wad przez udostępnienie zawiasu wpuszczanego służącego do mocowania drzwi i/albo otwieranej części mebla, który umożliwia łatwe wpuszczanie go nawet w przypadku elementów stałych o stosunkowo niewielkiej grubości. Innym celem niniejszego wzoru użytkowego jest wyeliminowanie wspomnianych powyżej wad przez udostępnienie zawiasu wpuszczanego służącego do mocowania drzwi i/albo otwieranej części mebla, który umożliwia wykorzystywanie opasek maskujących wyposażonych w przeznaczone do ich ustawiania elementy centrujące bez konieczności usuwania i/albo odcinania elementu centrującego.

Zgodny ze wzorem użytkowym zawias wpuszczany służący do mocowania drzwi i/albo otwieranej części mebla przeznaczony do umieszczenia w sposób ukryty między drzwiami lub otwieraną częścią mebla a odpowiadającym jej elementem stałym, zawierający korpus obudowy po stronie drzwi, do wprowadzenia w gniazdo wykonane w grubości drzwi lub otwieranej części mebla, oraz korpus obudowy po stronie elementu stałego, do wprowadzenia w gniazdo wykonane w elemencie stałym; pierw- sze i drugie ramię zawiasu, które są ze sobą połączone w obrotowy sposób z wykorzystaniem osi do połączenia równoległego względem kierunku pionowego; przy czym pierwsze ramię zawiasu ma pierwszy koniec połączony zawiasowo z korpusem obudowy po stronie elementu stałego na osi obrotu po stronie elementu stałego równoległej względem kierunku pionowego oraz drugi koniec, który zamocowany jest w sposób obrotowy i przesuwny w prowadnicy ślizgowej korpusu obudowy po stronie drzwi; zaś drugie ramię zawiasu ma pierwszy koniec połączony zawiasowo z korpusem obudowy po stronie drzwi z wykorzystaniem osi obrotu po stronie drzwi równoległej względem kierunku pionowego oraz drugi koniec, który zamocowany jest w sposób obrotowy i przesuwny w prowadnicy ślizgowej elementu stałego korpusu obudowy po stronie elementu stałego, charakteryzuje się tym, że ma następującą kombinację cech: korpus obudowy po stronie elementu stałego ma występ, na którym znajduje się oś obrotu po stronie elementu stałego, przy czym wystaje on od korpusu obudowy po stronie elementu stałego na odległość odmierzoną wzdłuż pierwszego kierunku poziomego, który z kolei, gdy drzwi znajdują się w stanie zamkniętym, jest równoległy względem powierzchni drzwi i jest zwrócony do korpusu obudowy po stronie drzwi; prowadnica ślizgowa rozciąga się wzdłuż linii rozciągania, zaś teoretyczna linia łącząca pomiędzy dwoma przeciwległymi końcami prowadnicy ślizgowej po stronie elementu stałego nachylona jest względem pierwszego kierunku poziomego pod kątem wynoszącym co najmniej 45°; w taki sposób, że korpus obudowy po stronie elementu stałego ma w pierwszym kierunku poziomym głębokość, która w przypadku drzwi znajdujących się w stanie zamkniętym jest o co najmniej 20% mniejsza niż głębokość korpusu obudowy po stronie drzwi mierzona w pierwszym kierunku poziomym.

Korzystnie, linia rozciągania się prowadnicy ślizgowej po stronie elementu stałego jest linią łukową lub krzywą, korzystnie łukiem okręgu.

Korzystnie, linia łukowa lub krzywa ma wklęsłość zwróconą w kierunku pierwszego kierunku poziomego, która, gdy drzwi znajdują się w stanie zamkniętym, znajduje się w odstępie od korpusu obudowy po stronie drzwi.

Korzystnie, jeden koniec spośród naprzeciwległych końców prowadnicy ślizgowej po stronie elementu stałego umieszczony jest w sąsiedztwie występu.

Korzystnie, długość występu w pierwszym kierunku poziomym stanowi od 18% do 32% głębokości korpusu obudowy po stronie elementu stałego mierzonej w pierwszym kierunku poziomym, włącznie z końcami, korzystnie wynosi od 20% do 30%, włącznie z końcami.

Korzystnie, długość występu w pierwszym kierunku poziomym stanowi 25% głębokości korpusu obudowy po stronie elementu stałego mierzonej w pierwszym kierunku poziomym.

Korzystnie, w stanie zamkniętym drzwi głębokość korpusu obudowy po stronie elementu stałego w pierwszym kierunku poziomym stanowi od 40% do 70% głębokości korpusu obudowy po stronie drzwi mierzonej w pierwszym kierunku poziomym, włącznie z końcami, a korzystnie wynosi od 40% do 60%.

Korzystnie, w stanie całkowitego otwarcia występ umieszczony jest we wgłębieniu wykonanym w drugim ramieniu zawiasu.

Korzystnie, pierwsze ramię zawiasu zawiera: pionowy korpus zawierający drugi koniec i rozciągający się na całej wysokości komory przeznaczonej do umieszczenia w niej korpusu obudowy po stronie drzwi; korpus środkowy o mniejszej długości w kierunku pionowym, który tworzy wraz z pionowym korpusem konstrukcję w kształcie litery „T”; dwie wypukłości wystające z górnego i dolnego boku korpusu środkowego, przy czym między ich swobodnymi końcami znajduje się występ tworzący pierwszy koniec pierwszego ramienia zawiasu; przy czym korpus środkowy ma przelotowy otwór centralny, w korpusie środkowym znajduje się gniazdo osi połączeniowej umieszczone po przeciwnej stronie przelotowego otworu centralnego względem pionowego korpusu; drugie ramię zawiasu zawiera: pierwszy pionowy korpus zawierający pierwszy koniec i rozciągający się na całej wysokości komory korpusu obudowy po stronie drzwi; drugi pionowy korpus wzmacniający rozciągający się na całej wysokości komory korpusu obudowy po stronie drzwi i przeznaczony do wprowadzenia, w stanie całkowitego otwarcia zawiasu, do wnętrza odpowiadających mu pętli utworzonych na wypukłościach pierwszego ramienia zawiasu w miejscu bliższym korpusowi środkowemu; dwie wypukłości wystające z, odpowiednio, górnego i dolnego końca drugiego pionowego korpusu wzmacniającego, przy czym ich swobodne końce tworzą drugi koniec drugiego ramienia zawiasu, gdy zawias znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, w kształcie litery „C” utworzonym przez drugi pionowy korpus wzmacniający i dwie wypukłości umiejscowiony jest występ; przy czym pierwszy pionowy korpus i drugi pionowy korpus drugiego ramienia zawiasu połączone są ze sobą powyżej i poniżej z wykorzystaniem, odpowiednio, pierwszego elementu poziomego i drugiego elementu poziomego, które mają zasadniczo kształt litery „L”; pierwszy i drugi pionowy korpus drugiego ramienia zawiasu są ze sobą połączone w środku z wykorzystaniem trzeciego elementu poziomego mającego pętlę, w której w sposób stabilny umieszczona jest część korpusu środkowego pierwszego ramienia zawiasu zawierająca gniazdo osi połączeniowej, gdy zawias znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, jedna z części trzeciego elementu poziomego, która tworzy pętlę, umieszczona jest z kolei w przelotowym otworze centralnym korpusu środkowego pierwszego ramienia zawiasu; gdy zawias znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, różnica między wysokością pionowego korpusu pierwszego ramienia zawiasu i korpusu środkowego umożliwia wprowadzenie górnej wypukłości i dolnej wypukłości drugiego ramienia zawiasu.

Korzystnie, korpus obudowy po stronie drzwi i/albo korpus obudowy po stronie elementu stałego zawierają koszyk zewnętrzny przeznaczony do przymocowania do drzwi lub elementu stałego, przy czym w koszyku zewnętrznym umieszczone są ruchome wkładki, które mogą być przemieszczane w celu regulacji położenia zawiasu w co najmniej jednym kierunku w przestrzeni.

Korzystnie, koszyk zewnętrzny korpusu obudowy po stronie elementu stałego mieści pierwszą ruchomą wkładkę i drugą ruchomą wkładkę, przy czym pierwsza ruchoma wkładka połączona jest z koszykiem zewnętrznym, a jej położenie w kierunku pionowym jest regulowane, zaś druga ruchoma wkładka umieszczona jest w pierwszej ruchomej wkładce i jest przemieszczalna względem niej w drugim kierunku poziomym, który jest prostopadły względem pierwszego kierunku poziomego; pierwsza ruchoma wkładka i druga ruchoma wkładka służą do umieszczenia jedna w drugiej przez przemieszczenie w drugim kierunku poziomym wykonywane z wykorzystaniem środków prowadzących ruchem postępowo-zwrotnym.

Przedmiot wzoru użytkowego jest ukazany na rysunku, na którym Fig. 1 przedstawia widok z przodu zawiasu według wzoru użytkowego, który znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, Fig. 2 i 3 - perspektywiczne widoki zawiasu przedstawionego na fig. 1, Fig. 4 - przekrój zawiasu przedstawionego na fig. 1 do 3 wykonany w płaszczyźnie poziomej, przy czym niektóre elementy zostały tu pominięte w celu lepszego przedstawienia innych, zawias przedstawiony został w stanie zamknięcia, zaś przerywanymi liniami oznaczono drzwi, element stały i opaskę maskującą, Fig. 5 do 9 - sześć przekrojów poprzecznych podobnych do przedstawionego na fig. 4 (oprócz fig. 8, gdzie przekrój poprzeczny jest jedynie częściowy, zaś uwypuklone zostały inne szczegóły), przy czym odpowiadają one takiej samej liczbie stanów otwarcia, odpowiednio od otwarcia częściowego do całkowitego drzwi o kąt: 45° (fig. 5), 90° (fig. 6), 135° (fig. 7), 145° (fig. 8), 180° (fig. 9) odpowiadający otwarciu całkowitemu, Fig. 10 (szczegóły od „a” do „d”) - szczegółowo położenie prowadnicy ślizgowej końca ramienia zawiasu, które umieszczone jest w prowadnicy ślizgowej korpusu obudowy po stronie drzwi, przy czym położenie odpowiada stanowi przedstawionemu na fig. 6 (szczegół „a”), fig. 7 (szczegół „b”), fig. 8 (szczegół „c”) i fig. 9 (szczegół „d”), Fig. 11 - widok rozstrzelony zawiasu według wzoru użytkowego, Fig. 12 - szczegół fig. 11, ilustrujący w szczególności wzajemne połączenie między dwiema ruchomymi wkładkami korpusu obudowy po stronie elementu stałego, Fig. 13 i 14 - dwa szczegóły fig. 11, ilustrujące odpowiednio pierwsze i drugie ramię zawiasu, Fig. 15 - przekrój poprzeczny ilustrujący zawias według wzoru użytkowego w stanie otwarcia o kąt 90°, zamontowany w elemencie stałym mającym opaskę maskującą pierwszego rodzaju, Fig. 16 - przekrój poprzeczny ilustrujący zawias według wzoru użytkowego w stanie zamknięcia, zamontowany w elemencie stałym mającym opaskę maskującą drugiego rodzaju.

Na załączonych rysunkach przedstawiono wpuszczany zawias 1 służący do mocowania drzwi i/albo otwieranej części mebla, który przeznaczony jest do umieszczenia w ukryty sposób między drzwiami lub otwieraną częścią 2 mebla a elementem stałym 3. Zawias 1 ma korpus 4 obudowy po stronie drzwi, który może zostać umieszczony w gnieździe wykonanym w grubości drzwi lub otwieranej części 2 mebla, oraz korpus 5 obudowy po stronie elementu stałego, który może zostać umieszczony w gnieździe wykonanym w elemencie stałym 3. Zawias 1 ma również pierwsze i drugie ramię 7, 8, które są ze sobą połączone w obrotowy sposób z wykorzystaniem osi 9, równoległej względem kierunku pionowego Z.

Pierwsze ramię 7 zawiasu ma odpowiedni pierwszy koniec 7a połączony zawiasowo z korpusem 5 obudowy po stronie elementu stałego z wykorzystaniem odpowiedniej osi obrotu 70 po stronie elementu stałego, równoległej względem kierunku pionowego Z. Pierwsze ramię 7 zawiasu ma odpowiedni drugi koniec 7b, który zamocowany jest w sposób obrotowy i może być przesuwany w prowadnicy ślizgowej 40 korpusu 4 obudowy po stronie drzwi.

Drugie ramię 8 zawiasu ma odpowiedni pierwszy koniec 8a połączony zawiasowo z korpusem 4 obudowy po stronie drzwi z wykorzystaniem osi obrotu 80 po stronie drzwi, równoległej względem kierunku pionowego Z. Drugie ramię zawiasu ma odpowiedni drugi koniec 8b, który zamocowany jest w sposób obrotowy i może być przesuwany w prowadnicy ślizgowej 50 korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego.

Korpus 5 obudowy po stronie elementu stałego ma występ 51, na którym znajduje się oś obrotu 70 po stronie elementu stałego. Występ 51 wystaje z korpusu obudowy 5 po stronie elementu stałego i rozciąga się w pierwszym kierunku poziomym X, który gdy drzwi 2 znajdują się w stanie zamkniętym, jest równoległy z kolei względem powierzchni 2a, 2b drzwi 2. Stan zamknięty drzwi 2 odpowiada stanowi zamknięcia zawiasu 1 (zobacz w szczególności fig. 4).

Prowadnica ślizgowa 50 rozciąga się wzdłuż linii rozciągania. Teoretyczna linia łącząca ze sobą dwa przeciwległe końce 50a, 50b prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego nachylona jest względem pierwszego kierunku poziomego X pod kątem wynoszącym co najmniej 45°.

Kombinacja obecności i długości występu 51 rozciągającego się w pierwszym kierunku poziomym X z kształtem i nachyleniem prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego dobrana jest w taki sposób, że korpus 5 obudowy po stronie elementu stałego ma w pierwszym kierunku poziomym X głębokość, która w przypadku drzwi 2 znajdujących się w stanie zamkniętym jest o co najmniej 20% mniejsza niż głębokość korpusu 4 obudowy po stronie drzwi mierzona w pierwszym kierunku poziomym X. Oznacza to w szczególności, że głębokość korpusu obudowy 5 po stronie elementu stałego stanowi nie więcej niż 80% głębokości korpusu 4 obudowy po stronie drzwi.

Obecność występu 51 i nachylenie prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego zapewniają zmniejszenie głębokości korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego w stosunku do głębokości korpusu 4 obudowy po stronie drzwi. Występ 51 umożliwia również wykorzystanie całej przestrzeni znajdującej się we wnętrzu korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego, co ma w szczególności na celu lepsze dostosowanie kształtu i geometrii prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego. Umożliwia to również wykorzystywanie przestrzeni wewnątrz korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego do innych celów, jak wskazano poniżej.

Linia rozciągania się prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego jest linią łukową lub krzywą, przy czym korzystnie jest to łuk okręgu. Linia łukowa lub krzywa ma krzywiznę zwróconą w kierunku pierwszego kierunku poziomego X, która gdy drzwi 2 znajdują się w stanie zamkniętym, oddalona jest od korpusu 4 obudowy po stronie drzwi.

Jeden koniec 50a spośród naprzeciwległych końców 50a, 50b prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego korzystnie umieszczony jest w sąsiedztwie występu 51.

Spośród naprzeciwległych końców 50a, 50b prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego, pierwszy koniec 50a umieszczony jest w miejscu bliższym występowi 51, zaś drugi koniec 50b umieszczony jest w miejscu dalszym od występu 51.

Prowadnica ślizgowa 40 po stronie drzwi jest prostoliniowa i rozciąga się głównie w kierunku głębokości korpusu 4 obudowy po stronie drzwi. Może ona być również w mniejszym lub większym stopniu nachylona. Prowadnica ślizgowa 50 po stronie elementu stałego oraz pierwsze ramię 7 zawiasu i drugie ramię 8 zawiasu korzystnie ukształtowane są w taki sposób, że co najmniej połowa końcowej części ruchu, który dokonywany jest względem korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego w celu zmiany stanu korpusu 4 obudowy po stronie drzwi ze stanu zamknięcia do stanu całkowitego otwarcia, przeprowadzana jest wtedy, gdy drugi koniec 8b drugiego ramienia 8 zawiasu znajduje się w pobliżu pierwszego końca 50a prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego. Każde z ramion 7, 8 zawiasu wykonuje względem korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego ruch, który ogólnie jest przemieszczeniem mającym zasadniczo postać obrotu wokół odpowiedniej osi stałej. Sytuację tę przedstawiono na rysunkach, w szczególności na fig. 10 (szczegóły od „a” do „d”), gdzie poczynając od otwartego położenia drzwi obróconych do przodu o kąt wynoszący około 90°, drugi koniec 8b drugiego ramienia zawiasu przemieszczany jest wzdłuż końcowej części prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego do pierwszego końca 50a. Podczas otwierania zawiasu 1 linia łącząca oś połączeniową 90 i drugi koniec 8b drugiego ramienia 8 zawiasu przemieszczana jest w pobliżu osi obrotu 70 po stronie elementu stałego. W czasie gdy prawie stykają się ze sobą (przy czym w przypadku szczególnie korzystnej konfiguracji ramion, która zostanie bardziej szczegółowo opisana poniżej, nawet gdy linia łącząca oś połączeniową 9 i drugi koniec 8b zostanie przemieszczona poza oś obrotu 70 po stronie elementu stałego) drugi koniec 8b drugiego ramienia 8 zawiasu przemieszczany jest w pobliżu drugiego końca 50a prowadnicy ślizgowej 50 po stronie elementu stałego (jeżeli jest to konieczne, występuje tu niewielki ruch do przodu-do tyłu). W tej strefie ruchu drzwi wokół elementu stałego każde z ramion 7, 8 zawiasu wykonuje zatem ruch względem korpusu obu- dowy 5 po stronie elementu stałego, który ogólnie jest przemieszczeniem mającym zasadniczo postać obrotu wokół odpowiedniej osi stałej (wokół osi obrotu 70 po stronie elementu stałego w przypadku pierwszego ramienia 7 zawiasu i wokół drugiego końca 8b drugiego ramienia 8 zawiasu w przypadku drugiego ramienia 8 zawiasu). Długość występu 51 w pierwszym kierunku poziomym X stanowi korzystnie od 18% do 32% głębokości korpusu obudowy 5 po stronie elementu stałego mierzonej w pierwszym kierunku poziomym X, włącznie z końcami, zaś korzystniej od 18% do 32%, włącznie z końcami. Korzystnie wynosi od 20% do 30%, włącznie z końcami. Długość występu 51 w pierwszym kierunku poziomym X stanowi korzystnie 25% głębokości korpusu obudowy 5 po stronie elementu stałego mierzonej w pierwszym kierunku poziomym X.

Gdy drzwi 2 znajdują się w stanie zamkniętym, głębokość korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego w pierwszym kierunku poziomym X stanowi korzystnie od 40% do 70% głębokości korpusu 4 obudowy po stronie drzwi mierzonej w pierwszym kierunku poziomym X, włącznie z końcami. Głębokość ta stanowi korzystnie od 40% do 60%. W przypadku wzoru użytkowego i przykładowego zawiasu 1 mającego korpus 4 obudowy po stronie drzwi o głębokości wynoszącej około 36 mm, możliwe jest uzyskanie korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego o głębokości wynoszącej 20 mm lub nawet mniej. W tym przypadku możliwe jest wykorzystywanie zawiasu 1 według wzoru użytkowego nawet w przypadku cienkich elementów stałych 3. Możliwe jest ponadto wykorzystywanie zawiasu 1 również w tych wszystkich sytuacjach (takich jak przedstawione przykładowo na fig. 4, 15, 16), w których element stały 3 przymocowany jest do opaski maskującej 30 mającej element centrujący 31 rozciągający się w głąb elementu stałego na odległość wynoszącą w przybliżeniu 20 do 22 mm od krawędzi elementu stałego 3. Element centrujący 31 może mieć postać paska lub kołka umieszczonego między elementem stałym 3 a opaską maskującą 30 (fig. 4 i 15) lub postać elementu w kształcie litery „L” samej opaski maskującej 30 (fig. 16). W przypadku stanu całkowitego otwarcia występ 51 umieszczony jest we wgłębieniu wykonanym w drugim ramieniu 8 zawiasu (zobacz w szczególności fig. 1 do 3). W korzystnej odmianie przedstawionej na rysunkach (a w szczególności, nawet jeżeli nie wyłącznie, na fig. 1 do 3 oraz na fig. 13 i 14), pierwsze ramię 7 zawiasu ma: - pionowy korpus 71 zawierający drugi koniec 7b i rozciągający się na całej wysokości komory 41 przeznaczonej do umieszczenia w niej korpusu 4 obudowy po stronie elementu stałego; - korpus środkowy 72 o mniejszej długości w kierunku pionowym Z, który tworzy wraz z pionowym korpusem 71 konstrukcję w kształcie litery „T”; - dwie wypukłości 73a, 73b wystające z górnego i dolnego boku korpusu środkowego 72, przy czym między ich swobodnymi końcami 730a, 730b znajduje się występ 51 tworzący pierwszy koniec 7a pierwszego ramienia 7 zawiasu.

Korpus środkowy 72 ma przelotowy otwór centralny 74. W korpusie środkowym 72 znajduje się gniazdo 720 osi połączeniowej 9. Wspomniane gniazdo 720 osi połączeniowej 9 umieszczone jest po przeciwnej stronie przelotowego otworu centralnego 74 niż pionowy korpus 71.

Drugie ramię 8 zawiasu ma: - pierwszy pionowy korpus 81 zawierający pierwszy koniec 8a i rozciągający się na całej wysokości komory 41 przeznaczonej do umieszczenia w niej korpusu 4 obudowy po stronie drzwi; - drugi pionowy korpus wzmacniający 82 rozciągający się na całej wysokości komory 41 korpusu 4 obudowy po stronie drzwi i przeznaczony do wprowadzenia, gdy zawias 1 znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, do wnętrza odpowiadających mu pętli 76 utworzonych na wypukłościach 73a, 73b pierwszego ramienia 7 zawiasu w miejscu bliższym korpusowi środkowemu 72; - dwie wypukłości 83a, 83b wystające odpowiednio z górnego i dolnego końca drugiego pionowego korpusu wzmacniającego 82, przy czym ich swobodne końce 830a, 830b tworzą drugi koniec 8b drugiego ramienia 7 zawiasu.

Gdy zawias 1 znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, w kształcie litery „C” utworzonym przez drugi pionowy korpus wzmacniający 82 i dwie wypukłości 83a, 83b umiejscowiony jest 51 występ. Pierwszy pionowy korpus 81 i drugi pionowy korpus 82 drugiego ramienia 8 zawiasu połączone są ze sobą powyżej i poniżej z wykorzystaniem odpowiednio pierwszego elementu poziomego 84a i drugiego 84b elementu poziomego. Tak jak to przedstawiono na rysunkach, pierwszy element poziomy 84a i drugi element poziomy 84b mają zasadniczo kształt litery „L”. Wykonane są w nich otwory 841, przez które rozciąga się oś połączeniowa 9.

Pierwszy pionowy korpus 81 i drugi pionowy korpus 82 drugiego ramienia 8 zawiasu są ze sobą również połączone w środku z wykorzystaniem trzeciego elementu poziomego 84c.

Trzeci element poziomy 84c ma odpowiednią pętlę 840, w której w sposób stabilny umieszczona jest część korpusu środkowego 72 pierwszego ramienia 8 zawiasu zawierająca gniazdo 720 osi połączeniowej 9. Gniazdo 720 znajduje się przy otworach 841 wykonanych w pierwszym elemencie poziomym 84a i drugim elemencie poziomym 84b.

Gdy zawias 1 znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, jedna z części trzeciego elementu poziomego 84c, która tworzy odpowiednią pętlę 840 (w szczególności występ 842 przedstawiony na fig. 14), umieszczona jest z kolei w przelotowym otworze centralnym 74 korpusu środkowego 72 pierwszego ramienia 7 zawiasu. Gdy zawias 1 znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, różnica między wysokością pionowego korpusu 71 pierwszego ramienia 7 zawiasu i odpowiedniego korpusu środkowego 72 umożliwia wprowadzenie górnej wypukłości 83a i dolnej wypukłości 83b drugiego ramienia 8 zawiasu. W przypadku zawiasu 1 znajdującego się w stanie całkowitego otwarcia, pierwsze ramię 7 zawiasu i drugie ramię 8 zawiasu przenikają się zatem wzajemnie. Obejmują one również występ 51. Pierwsze ramię 7 zawiasu i drugie ramię 8 zawiasu wypełniają ponadto wysokość komory 41 korpusu 4 obudowy po stronie drzwi. Wysokość drugiego ramienia 8 zawiasu (w szczególności między najbardziej oddalonymi od siebie powierzchniami swobodnych końców 830a, 830b) korzystnie jest taka sama jak wysokość komory 54 korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego. Zawias 1 ma zatem bardzo stabilną i zwartą konstrukcję. W przypadku zawiasu 1 znajdującego się w stanie całkowitego otwarcia, pierwsze ramię 7 zawiasu i drugie ramię 8 zawiasu przenikają się zatem wzajemnie. Obejmują one również występ 51. Zgodność wysokości ramion 7, 8 zawiasu z wysokościami komór 41, 54 korpusów 4, 5 obudowy zapewnia uzyskanie bardzo zwartej konstrukcji. Między pierwszym ramieniem 7 zawiasu i drugim ramieniem 8 zawiasu a korpusami 4, 5 obudowy, przy końcach ramion 7, 8 zawiasu możliwe jest oczywiście umieszczenie tulei pośrednich.

Korzystnie, w celu uzyskania regulacji położenia zawiasu 1 korpus 4 obudowy po stronie drzwi, korpus 5 obudowy po stronie elementu stałego albo obydwa te korpusy mają odpowiedni koszyk zewnętrzny 42, 52 przeznaczony do przymocowania do odpowiednich drzwi 2 lub elementu stałego 3, przy czym w odpowiednim koszyku zewnętrznym 42, 52 umieszczone są odpowiednie ruchome wkładki 43, 53a, 53b.

Wkładki 43, 53a, 53b mogą być przemieszczane w celu regulacji położenia zawiasu 1 w co najmniej jednym kierunku w przestrzeni. Mówiąc konkretniej, korpus 4 obudowy po stronie drzwi korzystnie zawiera odpowiadający mu koszyk zewnętrzny 42 i co najmniej jedną ruchomą wkładkę 43, której położenie może być regulowane w kierunku poziomym, zgodnym z kierunkiem głębokości korpusu 4 obudowy po stronie drzwi. W przypadku zawiasu 1 znajdującego się w stanie zamknięcia, (czyli gdy drzwi 2 znajdują się w stanie zamkniętym), ten kierunek poziomy jest zgodny z pierwszym kierunkiem poziomym X. Na ruchomej wkładce 43 wykonane są punkty mocowania osi obrotu 80 po stronie drzwi i prowadnica ślizgowa 40 po stronie drzwi (w przykładzie przedstawionym na rysunkach, ta ostatnia ma postać rowków wykonanych po przeciwnych stronach ruchomej wkładki 43). Ruchoma wkładka 43 korpusu 4 obudowy po stronie drzwi może zostać umieszczona w prowadnicy znajdującej się w odpowiadającym jej koszyku zewnętrznym 42. Położenie może być regulowane z wykorzystaniem śrub regulacyjnych 44, które mogą w szczególności obracać się względem ruchomej wkładki 43, lecz nie mogą się względem niej przesuwać (co można osiągnąć na przykład przez osadzenie łba), przy czym współpracują one z odpowiadającym im gwintem wewnętrznym wykonanym w koszyku zewnętrznym 42.

Obecność występu 51, która umożliwia najlepsze wykorzystanie przestrzeni znajdującej się we wnętrzu korpusu obudowy 5 po stronie elementu stałego, umożliwia również utworzenie w korpusie 5 obudowy po stronie elementu stałego konstrukcji regulacyjnej zawierającej osadzone w sobie koszyki. W koszyku zewnętrznym 52 korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego znajduje się co najmniej pierwsza ruchoma wkładka 53a i co najmniej druga ruchoma wkładka 53b. Pierwsza ruchoma wkładka 53a przymocowana jest do koszyka zewnętrznego 52, przy czym możliwe jest regulowanie jej położenia w kierunku pionowym (Z). Druga ruchoma wkładka 53b umieszczona jest w pierwszej ruchomej wkładce 53a i może być względem niej przemieszczana w drugim kierunku poziomym Y, który jest prostopadły względem pierwszego kierunku poziomego X. Pierwsza ruchoma wkładka 53a i druga ruchoma wkładka 53b mogą być umieszczane jedna w drugiej przez przemieszczenie w drugim kierunku poziomym Y wykonywane z wykorzystaniem elementu prowadzącego 530 ruchem postępowo--zwrotnym. Właściwość tą przedstawiono w szczególności na fig. 12. Przykładowo, kołnierz prowa-

dzący 531 drugiej ruchomej wkładki 53b opiera się o część kołnierza 532 pierwszej ruchomej wkładki 53a, natomiast żebro prowadzące 533 drugiej ruchomej wkładki 53b dopasowane jest do odpowiadającego mu rowka prowadzącego 534 pierwszej ruchomej wkładki 53a. Wystający korpus 535 pierwszej ruchomej wkładki 53a wprowadzany jest do odpowiadającego mu gniazda 536 drugiej ruchomej wkładki 53b w taki sposób, by uzyskać rozkład sił zapewniający utrzymywanie w odpowiednim położeniu również kołnierza prowadzącego 531 znajdującego się na odpowiadającej mu części kołnierzowej 532. Między wystającym korpusem 535 a koszykiem zewnętrznym 52 korpusu 5 obudowy po stronie elementu stałego możliwe jest umieszczenie elementu do regulowania położenia pierwszej ruchomej wkładki 53a w kierunku pionowym Z. Pierwsza ruchoma wkładka 53a może być prowadzona wzdłuż pionowej osi Z z wykorzystaniem elementów prowadzących różnego rodzaju. W przykładzie przedstawionym na rysunku widoczny jest przykładowy system prowadzący współpracujący ze specjalnymi kołkami prowadzącymi 536, które mogą być umieszczone w odpowiadających im otworach 537 w ruchomej wkładce 53a. W elemencie regulacyjnym może być wykorzystywany element uruchamiający w kształcie spirali Archimedesa z odpowiadającym mu elementem zaczepiającym. Między pierwszą a drugą ruchomą wkładką 53a, 53b mogą znajdować się krzywki regulacyjne i śruby ustalające umieszczone w odpowiadających im szczelinowych otworach. Wzór użytkowy zapewnia uzyskanie istotnych zalet. Umożliwia znaczne zmniejszenie głębokości korpusu zawiasu po stronie elementu stałego, a zatem wykorzystywanie zawiasu w przypadku cienkich elementów stałych lub elementów stałych wyposażonych w opaskę maskującą z elementem centrującym znajdującym się w niewielkiej odległości od powierzchni elementu stałego. Konstrukcja zawiasu jest również zwarta i wytrzymała, zaś poza zmniejszoną głębokością korpusu zawiasu po stronie elementu stałego możliwe jest wykorzystywanie złożonych konstrukcji przeznaczonych do regulowania zawiasu. Dzięki asymetrycznej konfiguracji ramion możliwe jest ponadto uzyskanie w łatwy sposób otwierania zawiasu o kąt sięgający 180° bez kolidowania z elementem stałym i/albo opaskami maskującymi, nawet w przypadku konfiguracji, w których gdy zawias znajduje się w stanie całkowitego zamknięcia, korpusy obudowy po stronie elementu stałego i po stronie drzwi są dokładnie względem siebie wyrównane i zwrócone ku sobie. Opisany powyżej wzór użytkowy może być na różne sposoby modyfikowany i dostosowywany, co nie powoduje odejścia od zakresu koncepcji wzoru użytkowego. Wszystkie szczegóły wzoru użytkowego mogą zostać ponadto zastąpione innymi, technicznie równoważnymi elementami. W rzeczywistości odmiany wzoru użytkowego mogą być wykonane z dowolnego materiału i mogą mieć dowolną wielkość, w zależności od wymagań.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia ochronne

   1. Zawias wpuszczany (1) służący do mocowania drzwi i/albo otwieranej części mebla przeznaczony do umieszczenia w sposób ukryty między drzwiami lub otwieraną częścią (2) mebla a odpowiadającym jej elementem stałym (3), zawierający korpus (4) obudowy po stronie drzwi, do wprowadzenia w gniazdo wykonane w grubości drzwi lub otwieranej części (2) mebla, oraz korpus (5) obudowy po stronie elementu stałego, do wprowadzenia w gniazdo wykonane w elemencie stałym (3); pierwsze i drugie ramię (7, 8) zawiasu, które są ze sobą połączone w obrotowy sposób z wykorzystaniem osi (9) do połączenia równoległego względem kierunku pionowego (Z); przy czym pierwsze ramię (7) zawiasu ma pierwszy koniec (7a) połączony zawiasowo z korpusem (5) obudowy po stronie elementu stałego na osi obrotu (70) po stronie elementu stałego równoległej względem kierunku pionowego (Z) oraz drugi koniec (7b), który zamocowany jest w sposób obrotowy i przesuwny w prowadnicy ślizgowej (40) korpusu (4) obudowy po stronie drzwi; zaś drugie ramię (8) zawiasu ma pierwszy koniec (8a) połączony zawiasowo z korpusem (4) obudowy po stronie drzwi z wykorzystaniem osi obrotu (80) po stronie drzwi równoległej względem kierunku pionowego (Z) oraz drugi koniec (8b), który zamocowany jest w sposób obrotowy i przesuwny w prowadnicy ślizgowej elementu stałego korpusu (5) obudowy po stronie elementu stałego, znamienny tym, że ma następującą kombinację cech: korpus (5) obudowy po stronie elementu stałego ma występ (51), na którym znajduje się oś obrotu (70) po stronie elementu stałego, przy czym wystaje on od korpusu (5) obudowy po stronie elementu stałego na odległość odmierzoną wzdłuż pierwszego kierunku poziomego (X), który z kolei, gdy drzwi (2) znajdują się w stanie zamkniętym, jest równoległy względem powierzchni (2a, 2b) drzwi (2) i jest zwrócony do kor- pusu (4) obudowy po stronie drzwi (2); prowadnica ślizgowa (50) rozciąga się wzdłuż linii rozciągania, zaś teoretyczna linia łącząca pomiędzy dwoma przeciwległymi końcami (50a, 50b) prowadnicy ślizgowej (50) po stronie elementu stałego nachylona jest względem pierwszego kierunku poziomego (X) pod kątem wynoszącym co najmniej 45°; w taki sposób, że korpus (5) obudowy po stronie elementu stałego ma w pierwszym kierunku poziomym (X) głębokość, która w przypadku drzwi (2) znajdujących się w stanie zamkniętym jest o co najmniej 20% mniejsza niż głębokość korpusu (4) obudowy po stronie drzwi mierzona w pierwszym kierunku poziomym (X).
2. 2. Zawias (1) według zastrz. 1, znamienny tym, że linia rozciągania się prowadnicy ślizgowej (50) po stronie elementu stałego jest linią łukową lub krzywą, korzystnie łukiem okręgu.
3. 3. Zawias (1) według zastrz. 2, znamienny tym, że linia łukowa lub krzywa ma wklęsłość zwróconą w kierunku pierwszego kierunku poziomego (X), która, gdy drzwi (2) znajdują się w stanie zamkniętym, znajduje się w odstępie od korpusu (4) obudowy po stronie drzwi.
4. 4. Zawias (1) według dowolnego z zastrz. od 1 do 3, znamienny tym, że jeden koniec (50a) spośród naprzeciwległych końców (50a, 50b) prowadnicy ślizgowej (50) po stronie elementu stałego umieszczony jest w sąsiedztwie występu (51).
5. 5. Zawias (1) według dowolnego z powyższych zastrz., znamienny tym, że długość występu (51) w pierwszym kierunku poziomym (X) stanowi od 18% do 32% głębokości korpusu (5) obudowy po stronie elementu stałego mierzonej w pierwszym kierunku poziomym (X), włącznie z końcami, korzystnie wynosi od 20% do 30%, włącznie z końcami.
6. 6. Zawias (1) według zastrz. 5, znamienny tym, że długość występu (51) w pierwszym kierunku poziomym (X) stanowi 25% głębokości korpusu (5) obudowy po stronie elementu stałego mierzonej w pierwszym kierunku poziomym (X).
7. 7. Zawias (1) według dowolnego z powyższych zastrz., znamienny tym, że w stanie zamkniętym drzwi (2) głębokość korpusu (5) obudowy po stronie elementu stałego w pierwszym kierunku poziomym (X) stanowi od 40% do 70% głębokości korpusu (4) obudowy po stronie drzwi mierzonej w pierwszym kierunku poziomym (X), włącznie z końcami, a korzystnie wynosi od 40% do 60%.
8. 8. Zawias (1) według dowolnego z powyższych zastrz., znamienny tym, że w stanie całkowitego otwarcia występ (51) umieszczony jest we wgłębieniu wykonanym w drugim ramieniu (8) zawiasu.
9. 9. Zawias (1) według dowolnego z powyższych zastrz., znamienny tym, że pierwsze ramię (7) zawiasu zawiera: pionowy korpus (71) zawierający drugi koniec (7b) i rozciągający się na całej wysokości komory (41) przeznaczonej do umieszczenia w niej korpusu (4) obudowy po stronie drzwi; korpus środkowy (72) o mniejszej długości w kierunku pionowym (Z), który tworzy wraz z pionowym korpusem (71) konstrukcję w kształcie litery „T”; dwie wypukłości (73a, 73b) wystające z górnego i dolnego boku korpusu środkowego (72), przy czym między ich swobodnymi końcami (730a, 730b) znajduje się występ (51) tworzący pierwszy koniec (7a) pierwszego ramienia (7) zawiasu; przy czym korpus środkowy (72) ma przelotowy otwór centralny (74), w korpusie środkowym (72) znajduje się gniazdo (720) osi połączeniowej (9) umieszczone po przeciwnej stronie przelotowego otworu centralnego (74) względem pionowego korpusu (71); drugie ramię (8) zawiasu zawiera: pierwszy pionowy korpus (81) zawierający pierwszy koniec (8a) i rozciągający się na całej wysokości komory (41) korpusu (4) obudowy po stronie drzwi; drugi pionowy korpus wzmacniający (82) rozciągający się na całej wysokości komory (41) korpusu (4) obudowy po stronie drzwi i przeznaczony do wprowadzenia, w stanie całkowitego otwarcia zawiasu (1). do wnętrza odpowiadających mu pętli (76) utworzonych na wypukłościach (73a, 73b) pierwszego ramienia (7) zawiasu w miejscu bliższym korpusowi środkowemu (72); dwie wypukłości (83a, 83b) wystające z, odpowiednio, górnego i dolnego końca drugiego pionowego korpusu wzmacniającego (82), przy czym ich swobodne końce (830a, 830b) tworzą drugi koniec (8b) drugiego ramienia (7) zawiasu, gdy zawias (1) znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, w kształcie litery „C” utworzonym przez drugi pionowy korpus wzmacniający (82) i dwie wypukłości (83a, 83b) umiejscowiony jest występ (51); przy czym pierwszy pionowy korpus (81) i drugi pionowy korpus (82) drugiego ramienia (8) zawiasu połączone są ze sobą powyżej i poniżej z wykorzystaniem, odpowiednio, pierwszego elementu poziomego (84a) i drugiego elementu poziomego (84b), które mają zasadniczo kształt litery „L”; pierwszy (81) i drugi (82) pionowy korpus drugiego ramienia (8) zawiasu są ze sobą połączone w środku z wykorzystaniem trzeciego elementu poziomego (84c) mającego pętlę (840), w której w sposób stabilny umieszczona jest część korpusu środkowego (72) pierwszego ramienia (7) zawiasu zawierająca gniazdo (720) osi połączeniowej (9), gdy zawias (1) znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, jedna z części trzeciego elementu poziomego (84c), która tworzy pętlę (840), umieszczona jest z kolei w przelotowym otworze centralnym (74) korpusu środkowego (72) pierwszego ramienia (7) zawiasu; gdy zawias (1) znajduje się w stanie całkowitego otwarcia, różnica między wysokością pionowego korpusu (71) pierwszego ramienia (7) zawiasu i korpusu środkowego (72) umożliwia wprowadzenie górnej wypukłości (83a) i dolnej wypukłości (83b) drugiego ramienia (8) zawiasu.
10. 10. Zawias (1) według dowolnego z powyższych zastrz., znamienny tym, że korpus (4) obudowy po stronie drzwi i/albo korpus (5) obudowy po stronie elementu stałego zawierają koszyk zewnętrzny (42, 52) przeznaczony do przymocowania do drzwi (2) lub elementu stałego (3), przy czym w koszyku zewnętrznym (42, 52) umieszczone są ruchome wkładki (43, 53a, 53b), które mogą być przemieszczane w celu regulacji położenia zawiasu (1) w co najmniej jednym kierunku w przestrzeni.
11. 11. Zawias (1) według zastrz. 10, znamienny tym, że koszyk zewnętrzny (52) korpusu (5) obudowy po stronie elementu stałego mieści pierwszą ruchomą wkładkę (53a) i drugą ruchomą wkładkę (53b), przy czym pierwsza ruchoma wkładka (53a) połączona jest z koszykiem zewnętrznym (52), a jej położenie w kierunku pionowym (Z) jest regulowane, zaś druga ruchoma wkładka (53b) umieszczona jest w pierwszej ruchomej wkładce (53a) i jest przemieszczalna względem niej w drugim kierunku poziomym (Y), który jest prostopadły względem pierwszego kierunku poziomego (X); pierwsza ruchoma wkładka (53a) i druga ruchoma wkładka (53b) służą do umieszczenia jedna w drugiej przez przemieszczenie w drugim kierunku poziomym (Y) wykonywane z wykorzystaniem środków (530) prowadzących ruchem postępowo-zwrotnym.