PL69723Y1 - Sadzarka ręczna - Google Patents

Abstract

Sadzarka zawiera rurę prowadzącą (1) z poprzecznie zamocowanymi do niej, w górnej części, rękojeściami (2), wspornik (3, 4) zamocowane do elementów sadzarki i układ dźwigniowo - cięgnowy ze sprężyną napinającą (16). Przy dolnej krawędzi (5) rury prowadzącej (1) są przytwierdzone dwie pary wsporników (3), w których wahliwie osadzone są dwie poprzeczki (6), a do każdej z nich przytwierdzony jest pręt wzdłużny (7), na którego dolnym końcu osadzona jest jedna z dwu szpiczastych redlic (8). Drugi koniec pręta (7) jest zakrzywiony i osadzony w skrajnym otworze jednego z dwu cięgien (10a, 10b), a w drugie otwory cięgien (10a, 10b) i otwór w uchu dolnym (11) cięgna pionowego (12) wsunięty jest sworzeń łączący przegubowo te elementy między sobą i uchem (11). Obydwie redlice (8) w stanie złożonym mają kształt ostrosłupa prawidłowego o podstawie kwadratu i szpiczastym wierzchołku. Dźwignia zwalniająca (15) układu dźwigniowo - cięgnowego zamocowana jest wahliwie we wsporniku górnym (4), zamocowanym do jednej z rękojeści (2), a sprężyna napinająca (16) umieszczona jest wewnątrz rękojeści (2) i jednym końcem zaczepiona jest o kołek (17) ustalony w otworze w rękojeści (2), a drugim końcem zaczepiona o zaczep (18) dźwigni zwalniającej (15). Przy dolnej krawędzi (5) rury prowadzącej (1) jest przytwierdzona trwale prowadnica (19), w której jest osadzona suwliwie stopka (20) oraz śruba (21) ustalająca położenie stopki (20).

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest sadzarka ręczna służąca do wysadzania wprost do gruntu wszelkiego rodzaju rozsady, w szczególności sadzonek doniczkowych, oraz wysiewu punktowego grubszych nasion, takich jak fasola, bób.

Najprostszym narzędziem umożliwiającym sadzenie sadzonek, a zwłaszcza sadzonek drzewek jest kostur, którego częścią roboczą jest stalowy klin osadzony na trzonku zakończonym rękojeścią. Sadzenie polega na wbiciu kostura w ziemię, wyciśnięciu szpary, w którą wkłada się sadzonkę i obc i-śnięciu gleby wokół sadzonki.

Innym znanym ze stosowania narzędziem do sadzenie sadzonek, także zwłaszcza sadzonek drzewek leśnych, jest kostur Pottiputki produkcji fińskiej. Kostur składa się z metalowej rury zakończonej u dołu stożkowym dwuczęściowym ostrzem, uchwytu do trzymania, spustu do zamykania ostrza oraz dwóch przycisków pedałowych. Stożkowe dwuczęściowe ostrze kostura Pottiputki tworzy skośnie ścięta rura oraz zamocowana do niej odchylnie stożkowa redlica. Redlica tego kostura może być o d-chylona wskutek naciśnięcia na spust stanowiący jeden z elementów układu dźwigniowego napiętego za pomocą sprężyny, a także wskutek naciśnięcia stopą przycisku pedałowego. Sadzenie przy użyciu kostura Pottiputki polega na wbiciu w ziemię ostrza kostura na ustaloną za pomocą stopki głębokość, naciśnięciu stopą na przycisk pedałowy, co powoduje rozchylenie gleby, wrzuceniu sadzonki do otw o-ru w rurze, wyciągnięciu kostura i ewentualnie obciśnięciu gleby wokół sadzonki.

Przedstawione sadzarki mają szczególnie zastosowanie do sadzenia sadzonek drzew leśn ych w glebach zadarnionych, w których do rozchylenia gleby wymagana jest znaczna siła, realizowana w tym przypadku za pomocą stopy. Rozchylenie gleby następuje tylko z jednej strony, jest wywołane przez odchylaną stożkową redlicę, przez co gleba po posadzeniu rośliny wymaga obciśnięcia.

Celem wzoru użytkowego jest sadzarka o prostej budowie, łatwo wbijająca się w odpowiednio uprawioną i przygotowaną do nasadzeń glebę, a także nie wymagająca użycia dużej siły dla wykonania szczeliny w glebie.

Cel ten realizuje sadzarka według wzoru zawierająca rurę prowadzącą z poprzecznie zamocowanymi do niej, w górnej części, rękojeściami, wsporniki zamocowane trwale do jej elementów i układ dźwigniowo-cięgnowy ze sprężyną napinającą połączony przegubowo ze wspornikami, charakteryzująca się tym, że przy dolnej krawędzi rury prowadzącej posiada przytwierdzone trwale dwie pary wsporników, w których wahliwie osadzone są dwie poprzeczki, a do każdej z nich przytwierdzony jest pręt wzdłużny. Na dolnym końcu każdego pręta osadzona jest jedna z dwu szpiczastych redlic, a jego drugi, górny koniec jest zakrzywiony i osadzony w skrajnym otworze jednego z dwu cięgien. W drugie otwory tych cięgien i otwór w uchu wsunięty jest sworzeń łączący przegubowo te elementy między sobą i uchem cięgna pionowego układu dźwigniowo-cięgnowego.

Obydwie redlice w stanie złożonym mają kształt ostrosłupa prawidłowego o podstawie kwadratu i szpiczastym wierzchołku. Dźwignia zwalniająca układu dźwigniowo-cięgnowego zamocowana jest wahliwie we wsporniku górnym zamocowanym do jednej z rękojeści, a sprężyna napinająca umieszczona jest wewnątrz rękojeści i jednym końcem zaczepiona jest o kołek ustalony w otworze w rękojeści, a drugim końcem zaczepiona o zaczep dźwigni zwalniającej.

Przy dolnej krawędzi rury prowadzącej przytwierdzona jest trwale prowadnica, w której osadzona jest suwliwie stopka oraz śruba ustalająca położenie stopki.

Sadzarka według wzoru służy do wysadzania wprost do gruntu, na miejsce stałe, wszelkiego rodzaju rozsady, w szczególności sadzonek doniczkowanych oraz wysiewu punktowego grubszych nasion typu fasola, bób. Sadzarka umożliwia sadzenie rozsady o różnej średnicy bryły korzeniowej sadzonek od najmniejszej do maksymalnej wynoszącej 55 mm. W zależności od wielkości sadzonek możliwa jest regulacja głębokości sadzenia przy pomocy stopki. Dzięki szpiczasto zakończonej redlicy dwudzielnej o kształcie ostrosłupa bardzo łatwo zagłębia się ona w glebę, a także umożliwia sadzenie roślin do gruntu ściółkowanego folią bez konieczności uprzedniego jej nacinania w miejscu sadzenia. Sadzarka jest prostej konstrukcji gwarantującej długotrwałe i bezawaryjne działanie. Umiejscowienie sprężyny napinającej wewnątrz rękojeści zapewnia odizolowanie tego mechanizm u od szkodliwych czynników zewnętrznych.

Prosta konstrukcja, jak i obsługa w połączeniu z niewielką masą sadzarki znacznie usprawnia pracę sadzenia, którą wykonuje się w pozycji pionowej, eliminując bardzo niewygodną, obciążającą mięśnie i stawy, pozycję mocno pochyloną, kuczną lub wręcz na kolanach.

Przedmiot wzoru uwidoczniony jest na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia sadzarkę w widoku od strony obsługującego,

Fig. 2 przedstawia sadzarkę w widoku z boku w kierunku strzałki A oznaczonej na fig. 1,

Fig. 3 przedstawia układ redlic w chwili wbijania sadzarki do gleby,

Fig. 4 przedstawia układ redlic rozsuwających glebę w chwili naciśnięcia na dźwignię zwalniającą. Przykład wykonania

Sadzarka ręczna zawiera rurę prowadzącą 1 z poprzecznie zamocowanymi do niej, przyspa-wanymi symetrycznie w górnej części, dwoma rękojeściami 2. Rura prowadząca 1 wykonana jest z odcinka rury stalowej o długości 700 mm, średnicy 60 mm i grubości ścianki 2 mm. Rękojeści 2 w y-konane są z odcinków rury stalowej o długości 160 mm, średnicy 27 mm i grubości ścianki 2,4 mm. Do rury prowadzącej 1, przy jej dolnej krawędzi 5, symetrycznie z obu stron, przytwierdzone są trwale poprzez spawanie, dwie pary wsporników 3, w których wahliwie osadzone są dwie poprzeczki 6. Do każdej poprzeczki 6 przytwierdzony jest poprzecznie poprzez spawanie, pręt wzdłużny 7, na którego dolnym końcu osadzona jest jedna z dwu szpiczastych redlic 8, a jego drugi, górny koniec jest zakrzywiony i osadzony w skrajnym, pierwszym otworze 9 jednego z dwu cięgien 10a, 10b. W drugie otwory tych cięgien 10a, 10b i otwór w uchu dolnym 11 cięgna pionowego 12 wsunięty jest sworzeń 13 łączący przegubowo te elementy między sobą i uchem dolnym 11 stanowiącym dolne zakończenie cięgna pionowego 12. U góry, cięgno pionowe 12 zakończone jest uchem górnym 14 połączonym wahliwie z dźwignią zwalniającą 15. Dźwignia zwalniająca 15 zamocowana jest wahliwie we wsporniku górnym 4 zamocowanym do jednej z rękojeści 2. Położenie normalne dźwigni zwalniającej 15 ustalone jest sprężyną napinającą 16 umieszczoną wewnątrz rękojeści 2. Sprężyna napinająca 16 jednym końcem zaczepiona jest o kołek 17 ustalony w rękojeści 2, a drugim końcem zaczepiona o zaczep 18 dźwigni zwalniającej 15. Przy dolnej krawędzi 5 rury prowadzącej 1 przytwierdzona jest poprzez sp a-wanie prowadnica 19 w postaci rurki o kwadratowym przekroju, w której jest osadzona suwliwie stopka 20 oraz śruba 21 ustalająca położenie stopki 20. Układ dźwigniowo-cięgnowy sadzarki tworzą kolejno: zamocowane wahliwie we wspornikach 3 poprzeczki 6 z prętami wzdłużnymi 7, cięgna 10a i 10b z otworami skrajnymi 9, w które wsunięte są zakończenia zagiętych prętów wzdłużnych 7, cięgna 10a i 10b połączone za pomocą sworznia 13 z uchem dolnym 11 stanowiącym zakończenie cięgna pionowego 12, cięgno pionowe 12 z uchem górnym 14 połączonym wahliwie za pomocą kołka złącznego 22 z dźwignią zwalniającą 15. Dźwignia zwalniająca 15 połączona jest wahliwie za pomocą kołka wa l-cowego 23 ze wspornikiem górnym 4 przytwierdzonym do rękojeści 2. Elementy układu dźwigniowo--cięgnowego osłaniane są przytwierdzonymi do rury prowadzącej 1 obejmami zabezpieczającymi 24, 25. Obydwie szpiczaste redlice 8 w stanie złożonym mają kształt ostrosłupa prawidłowego o podstawie kwadratu i szpiczastym wierzchołku. Oczywiste jest, że redlice w stanie złożonym mogą mieć kształt stożka z kołową podstawą lub kształt ostrosłupa o podstawie innego wielokąta.

Obsługa sadzarki polega na umieszczeniu wewnątrz górnej części rury prowadzącej 1 sadzonki 26, która opadając zostaje umieszczona wewnątrz złożonej dwudzielnej redlicy 8. Następnie zagłębia się redlicę w glebie 27 na głębokość umożliwiającą całkowite okrycie bryły korzeniowej rośliny 26 w y-korzystując w tym celu stopkę 20. Gdy redlice są umieszczone w glebie 27 naciska się na dźwignię zwalniającą 15, powodując tym rozchylenie obu części redlicy 8 i rozsunięcie gleby 27. Następnie, nie zwalniając nacisku na dźwignię 15 unosi się sadzarkę ku górze, po czym zwalnia się nacisk na dźw i-gnię 15, co powoduje złożenie się redlic 8. Sadzonka 26 zostaje w dołku, którego brzegi same się obsypują. W celu posadzenia kolejnej sadzonki 26, czynności powtarza się.

Claims (4)

Zastrzeżenia ochronne

1. Sadzarka ręczna zawierająca rurę prowadzącą z poprzecznie zamocowanymi do niej, w górnej części, rękojeściami, wsporniki zamocowane trwale do elementów sadzarki i układ dźwigniowo-cięgnowy ze sprężyną napinającą połączony przegubowo ze wspornikami, znamienna tym, że przy dolnej krawędzi (5) rury prowadzącej (1) posiada przytwierdzone trwale dwie pary wsporników (3), w których wahliwie osadzone są dwie poprzeczki (6), a do każdej z nich przytwierdzony jest pręt wzdłużny (7), na którego dolnym końcu osadzona jest jedna z dwu szpiczastych redlic (8), a jego drugi koniec jest zakrzywiony i osadzony w skrajnym otworze (9) jednego z dwu cięgien (10a, 10b), a w drugie otwory cięgien (10a, 10b) i otwór w uchu (11) cięgna pionowego (12) wsunięty jest sworzeń (13) łączący przegubowo te elementy między sobą i uchem (11).

2. Sadzarka według zastrz. 1, znamienna tym, że obydwie szpiczaste redlice (8) w stanie złożonym mają kształt ostrosłupa prawidłowego o podstawie kwadratu i szpiczastym wierzchołku.

3. Sadzarka według zastrz. 2, znamienna tym, że dźwignia zwalniająca (15) układu dźwigniowo--cięgnowego zamocowana jest wahliwie we wsporniku górnym (4) zamocowanym do jednej z rękojeści (2), a sprężyna napinająca (16) umieszczona jest wewnątrz rękojeści (2) i jednym końcem zaczepiona jest o kołek (17) ustalony w otworze w rękojeści (2), a drugim końcem zaczepiona o zaczep (18) dźwigni zwalniającej (15).

4. Sadzarka według zastrz. 3, znamienna tym, że przy dolnej krawędzi (5) rury prowadzącej (1) posiada przytwierdzoną trwale prowadnicę (19), w której jest osadzona suwliwie stopka (20) oraz śruba (21) ustalająca położenie stopki (20).