PL70179Y1 - Dokument drukowany - Google Patents

Abstract

Dokument drukowany zbudowany z arkusza podłożowego, na którym znajduje się warstwa nadruku w kształcie rastra amplitudowego, charakteryzuje się tym, że warstwa nadruku pomiędzy elementami rastra amplitudowego (21) ma kształt kodu matrycowego (22), który stanowi matryca 25 x 25 punktów, przy czym rozmiar (D2) punktów kodu matrycowego (22) jest równy rozmiarowi (D1) punktów elementów rastra amplitudowego (21).

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest dokument drukowany. W technologiach drukowania (takich jak technologie offsetowe, cyfrowe i inne) obrazy wieloto-nalne przed wydrukiem poddaje się rastrowaniu.

Rastrowanie polega na symulacji obrazu wielotonalnego za pomocą obrazu jednotonalnego w postaci drobnego wzoru. Podczas oglądania z typowej odległości, wzór rastra jest niewidoczny i daje wrażenie istnienia półtonów. Jasność osiągniętych półtonów jest uzależniona od powierzchni zajętej przez elementy rastra do powierzchni otaczającego te elementy niezadrukowanego podłoża drukowego. Wartość tonalna rastra jest określona jako stosunek powierzchni pokrytej elementami rastra do powierzchni całkowitej. Znane są różne rodzaje rastrów, z których główne to raster amplitudowy (ang. AM screen) i raster częstotliwościowy (ang. FM screen). W rastrze amplitudowym (AM) środki elementów rastra są równo oddalone od siebie na planie siatki rastra, określonej liniaturą rastra, zwykle podawaną w jednostkach Ipi (linie na cal). Poszczególne elementy rastra różnią się od siebie wielkością, w zależności od wartości tonalnej w danym obszarze. Poszczególne elementy rastra zbudowane są z punktów, których wielkość jest odwrotnością rozdzielczości drukowania, zwykle podawanej w jednostkach dpi (punkty na cal). W maszynach drukarsk ich dokumenty drukuje się w ten sposób, że obraz wielotonalny, określony jako matryca punktów o określonym poziomie jasności, konwertuje się na obraz rastra. Służą do tego specjalistyczne procesory rastrujące (ang. Raster Image Processor, RIP). W standardowych systemach druku generowanie obrazu rastra to ostatni element przetwarzania danych obrazu, a wygenerowany obraz rastra jest przekazywany bezpośrednio do maszyny drukarskiej.

Znane są różnego rodzaju techniki zabezpieczeń dokumentów, utrudniające skopio wanie dokumentów. Jedną z technik jest mikrodruk, to znaczy druk niewielkich napisów, w których wysokość czcionki wynosi zwykle około 1 mm lub nawet kilkaset mikrometrów. Tego typu mikroskopijne nadruki podczas kopiowania ulegają rozmyciu, co ułatwia odróżnienie oryginału od kopii. Mikrodruk jest jednak podatny na skopiowanie poprzez ręczne zmodyfikowanie kopii dokumentu i ręczne wygenerowanie mikroskopijnego napisu przed wydrukiem kopii.

Znane są różnego rodzaju symbole graficzne służące do identyfikacji dokumentów. Jednym z tego typu symboli są kody matrycowe (ang. matrix code), zwane również kodami dwuwymiarowymi (ang. 2D code). Graficzną reprezentację kodu matrycowego stanowi matryca symboli (zwykle punktów, kwadratów) o różnych kolorach (zwykle czarnym i białym). Przykładowo, znane są kody matrycowe QR (określone standardem ISO/IEC 18004:2015). Z publikacji międzynarodowego zgłoszenia patentowego WO2014014468A1 znany jest sposób generowania kodu takiego jak kod matrycowy, w którym kod zapisuje się w postaci szeregu punktów, z których część jest punktami referencyjnymi a część punktami kodowanymi. Drukowane punkty mają rozmiary rzędu 10 mikrometrów, a więc mikroskopijny nadruk jest trudny do wykrycia i skopiowania.

Wskazanym byłoby opracowanie dokumentu drukowanego o alternatywnej budowie, która uczyni dokument drukowany trudnym do skopiowania standardowymi technikami.

Dokument drukowany według wzoru użytkowego jest zbudowany z arkusza podłożowego, na którym znajduje się warstwa nadruku w kształcie rastra amplitudowego i charakteryzuje się tym, że warstwa nadruku pomiędzy elementami rastra amplitudowego ma kształt kodu matrycowego, który stanowi matryca 25x25 punktów, przy czym rozmiar punktów kodu matrycowego jest równy rozmiarowi punktów elementów rastra amplitudowego.

Przedmiot wzoru użytkowego został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia schematycznie (nie w skali) widok z boku dokumentu drukowanego według wzoru użytkowego;

Fig. 2 przedstawia w powiększeniu widok z góry fragmentu dokumentu drukowanego według wzoru użytkowego.

Dokument drukowany według wzoru użytkowego zbudowany jest z arkusza podłożowego 10, na którym znajduje się warstwa nadruku 20, wykonana przykładowo farbą drukarską.

Warstwa nadruku 20 reprezentuje obraz wielotonalny za pomocą rastra amplitudowego 21 o określonej liniaturze, przykładowo 180 Ipi (linii na cal) i rozdzielczości drukowania, przykładowo 2540 dpi (punktów na cal). Rozmiar poszczególnych elementów rastra amplitudowego 21 jest zależny od wartości tonalnej obrazu wielotonalnego reprezentowanego przez raster w danym miejscu. Poszczególne elementy rastra amplitudowego 21 utworzone są z punktów o rozmiarze D1 (mierzonym zwyczajowo jako średnica punktu lub długość boku kwadratu reprezentującego ten punkt) równym odwrotności rozdzielczości drukowania. Przykładowo, dla rozdzielczości 2540 dpi rozmiar D1 pojedynczego punktu wynosi około 10 mikrometrów.

Na fragmencie dokumentu, przedstawionym na Fig. 2, pomiędzy elementami rastra amplitudowego 21, warstwa nadruku 20 ma kształt kodu matrycowego 22, który zawiera matrycę 25x25 punktów, przykładowo kodu QR zgodnie ze specyfikacją standardu ISO/IEC 18004:2015. Rozmiar D2 pojedynczych punktów kodu QR 22 (mierzony w taki sam sposób jak rozmiar punktów elementów rastra) jest równy rozmiarowi pojedynczego punktu tworzącego elementy rastra amplitudowego 21.

Nadruk o takiej budowie i kształcie jest skutecznym zabezpieczeniem dokumentu drukowanego. Przy próbie bezpośredniego skopiowania dokumentu za pomocą standardowych urządzeń kopiujących, których rozdzielczość skanowana (np. 600 dpi) jest zwykle mniejsza od rozdzielczości maszyn drukarskich (np. 2540 dpi) punkty rastra ulegają rozmyciu, a zatem na kopii dokumentu nadruk kodu matrycowego będzie zniekształcony. Z kolei próba skopiowania poprzez zeskanowanie dokumentu na skanerze o wysokiej rozdzielczości, a następnie ręczną edycję kodu matrycowego będzie czasochłonna. Przykładowo, jeśli dokument ma nadruk o rozmiarze 100 x 100 mm, a rozmiar nadrukowanego kodu matrycowego to 250 x 250 mikrometrów, to taki dokument może pomieścić 100/0,25 x 100/0,25 = 160,000 kodów matrycowych. Wykrycie położenia kodu matrycowego wymagałoby więc przeanalizowania 160,000 punktów obrazu celem zidentyfikowania obszaru, w którym znajduje się kod.

Ponadto, skanowanie dokumentu wymagałoby zachowania bardzo dużej precyzji mechanicznej ułożenia dokumentu, ponieważ już niewielkie przesunięcie zadruku siatki punktów czarnych i białych (przykładowo, o 5 mikrometrów dla rozdzielczości zadruku i skanera 2540 dpi) sprawi, że zeskanowany obraz będzie miał punkty szare zamiast czarnych i białych, gdyż na każdy punkt skanowania przypadnie połowa punktu białego i połowa czarnego.

Claims (2)

1. Zastrzeżenie ochronne
2. 1. Dokument drukowany zbudowany z arkusza podłożowego, na którym znajduje się warstwa nadruku w kształcie rastra amplitudowego, znamienny tym, że warstwa nadruku (20) pomiędzy elementami rastra amplitudowego (21) ma kształt kodu matrycowego (22), który stanowi matryca 25x25 punktów, przy czym rozmiar (D2) punktów kodu matrycowego (22) jest równy rozmiarowi (D1) punktów elementów rastra amplitudowego (21).