PL74269Y1 - Urządzenie do pomiaru wagi pacjenta na łóżku - Google Patents

Abstract

Zgłoszenie dotyczy urządzenia przeznaczonego do pomiaru wagi pacjenta na łóżku (1) szpitalnym, które obejmuje powierzchnię leża spoczywającą na ramie połączonej z ramą podwozia, za pomocą krzyżowego lub nożycowego systemu podnośnikowego łóżka. Ten nożycowy system podnośnikowy jest umieszczony i połączony z podwoziem ramy za pomocą podwójnego wspornika wagowego wyposażonego w urządzenie wagowe zdolne do określania wagi pacjenta na łóżku.

Description

Opis wzoru Dziedzina techniki Wzór uzytkowy dotyczy urzadzenia do pomiaru wagi pacjenta na lózku, zwlaszcza lózku szpital- nym, które obejmuje powierzchnie leza spoczywajaca na ramie polaczonej z rama podwozia, za pomoca krzyzowego lub nozycowego systemu podnosnikowego lózka. Ten nozycowy system podnosnikowy jest umieszczony i polaczony z podwoziem ramy za pomoca podwójnego wspornika wagowego wyposazo- nego w urzadzenie wagowe zdolne do okreslania wagi pacjenta na lózku.

Stan techniki Monitorowanie masy ciala pacjenta podczas pobytu w placówce medycznej lub opiekunczej jest bardzo wazne, gdyz zmiany masy ciala pacjenta dostarczaja personelowi opiekunczemu informacji o przyswajaniu przez takiego pacjenta pokarmów, plynów oraz daja wiedze na temat procesu wydala- nia. Ponadto to wlasnie na podstawie informacji o masie ciala pacjenta, lekarz lub personel opiekunczy ustalaja odpowiednia dawke leku, która nalezy podac pacjentowi.

W przypadku klasycznego pomiaru wagi, nalezy przetransportowac pacjenta na wage. Jednak stan zdrowia pacjenta nie zawsze na to pozwala, a nawet uniemozliwia jego przenoszenie. Pacjent moze byc calkowicie lezacy po operacji lub po wypadku. W niektórych przypadkach nie jest mozliwe przesuwanie pacjenta po operacji w taki sposób, aby mozna bylo chociaz w przyblizeniu okreslic jego wage i na tej podstawie dobrac nastepnie wlasciwa dawke leku.

Inna mozliwoscia jest podwiezienie pacjenta wraz z lózkiem do wagi najazdowej. Ale rozwiazanie to nie jest zbyt praktyczne – zdarza sie, ze takie urzadzenia pomiarowe moga byc w ogóle niedostepne lub znajduja sie w innej czesci placówki medycznej. Dodatkowo, w celu okreslenia wagi pacjenta nalezy od ustalonej wagi odjac wage lózka wraz z akcesoriami umieszczonymi na lózku. Co wiecej, w przy- padku pacjentów na stale podlaczonych do sprzetu podtrzymujacego (takiego jak respirator, kroplówka, EKG itp.) metoda ta nie sprawdzi sie, glównie ze wzgledu na transport do innej czesci szpitala, gdzie moze znajdowac sie urzadzenie do pomiaru masy ciala.

Skutecznym i nowoczesnym rozwiazaniem jest monitorowanie wagi pacjenta bezposrednio na lózku. Zaleta tej metody pomiaru jest mozliwosc nieustannego monitorowania przyrostu lub utraty masy ciala bez koniecznosci niepozadanego przemieszczania pacjenta. System do pomiaru wagi w lózku posiada równiez inne funkcje, takie jak zdalne monitorowanie, czy pacjent opuscil lózko, podlaczenie do komputera, blokowanie wagi podczas manipulacji z przedmiotami, które nie wymagaja wazenia itp.

Jednak najwazniejszym aspektem dla personelu jest wazenie masy ciala pacjenta i monitorowanie jej zmian chociaz orientacyjnie tak, aby mozna bylo oszacowac odpowiednia dawke leku, który ma byc podany pacjentowi. Dawka leku jest okreslana na podstawie oszacowanej wagi pacjenta.

W przypadku gotowych juz lózek, stosuje sie zasadniczo trzy rodzaje konfiguracji lózek z waga.

Jeden z nich to czujniki znajdujace sie w przestrzeni leza. Oznacza to, ze na ramie podwozia lózka znajduje sie mechanizm podnosnikowy, na którego górnym koncu znajduje sie rama leza a w srodku leza umieszczony jest system wazacy, który monitoruje ciezar powierzchni leza oraz pa- cjenta. Zaleta jest to, ze wazona jest tylko powierzchnia leza z pacjentem bez akcesoriów, w które wy- posazone jest lózko. Cena zakupu i produkcji tego systemu jest wysoka, przez co nie jest dostepny dla wielu osrodków. Dodatkowo w przypadku awarii systemu wazacego, nalezy zdemontowac cala po- wierzchnie leza.

Drugim rodzajem systemu do pomiaru wagi moze byc podkladka zewnetrzna, która nie jest cze- scia lózka i umieszcza sie ja pomiedzy materacem a powierzchnia leza w czesci siedzacej. Wada tego typu pomiaru wagi jest to, ze pacjent musi siedziec, co nie jest mozliwe, kiedy chodzi o osobe na stale lezaca. Kolejna wada jest mozliwosc zanieczyszczenia podkladki przez wydzieliny fizjologiczne (np. mocz lub krew), które moga przedostac sie do systemu i wylaczyc go z eksploatacji. Ta metoda wazenia moze byc niedokladna, poniewaz mozliwe sa nieprawidlowosci przy wprowadzaniu wagi ma- teraca, która nalezy odjac od zmierzonej wagi pacjenta. I chociaz mobilnosc podkladek do pomiaru wagi jest niepodwazalna zaleta, to ich cena jest wysoka.

Trzeci typ to czujniki umieszczone w podwoziu lózka, to znaczy, ze rama jest rama podwozia a elementem wazonym jest pacjent wraz z powierzchnia leza lózka. Takie rozwiazanie prezentuje przy- kladowo zgloszenie patentowe US4974692 z 1990 roku. Zaleta takiego rozwiazania jest jego prosta konstrukcja, z drugiej strony ten typ systemu pomiaru wagi ma wciaz wiele wad. Glówna wada tego rozwiazania jest wieksza masa pomiarowa, która zmienia sie równiez przy podnoszeniu lózka oraz po- miar wagi akcesoriów. Kolejna wada natury technicznej tego rozwiazania jest miedzy innymi trójramowa3 konstrukcja, lózko sklada sie bowiem z ramy leza, ramy wagowej oraz ramy podwozia. Taka konstrukcja jest bardzo niepraktyczna dla personelu, poniewaz caly stelaz lózka jest bardzo ciezki a obsluga musi uzyc wiekszej sily, aby je przetransportowac.

W lózkach szpitalnych do wazenia pacjenta wykorzystywane sa systemy z czterema wagowymi czujnikami tensometrycznymi (tak zwane tensometry) umieszczonymi w ramie wagowej, tymczasem teoretycznie mozliwe jest uzycie tylko trzech czujników. Dla osiagniecia jak najwiekszej dokladnosci, czujniki w ramie wagowej umieszcza sie jak najdalej na krawedziach ramy, tak aby zachowac jak naj- wieksza powierzchnie wazenia. Kolejnym czynnikiem wplywajacym na dokladnosc wazenia jest sposób rozmieszczenia poszczególnych czujników. Takie rozmieszczenie czujników jest dedykowane i zale- cane przy nozycowym systemie podnosnikowym bez mozliwosci przechylania lózka do pozycji Trende- lenburga, co oznacza, ze leze lózka mozna regulowac tylko od najnizszej pozycji do najwyzszej, nie moze byc ono jednak przechylane.

Istota i zalety wzoru uzytkowego Zaprezentowane rozwiazanie techniczne wspornikowego systemu wagowego z oszacowaniem wagi pacjenta sluzyc ma wyeliminowaniu wyzej wymienionych mankamentów. Wspornikowe systemy wagowe dedykowane sa przede wszystkim do lózek z nozycowym systemem podnosnikowym, który umozliwia regulacje leza do pozycji Trendelenburga lub anty-Trendelenburga. Wiekszosc lózek z nozy- cowym systemem podnosnikowym zwykle nie jest wyposazona w zaden system wagowy, poniewaz jest to rozwiazanie drogie i skomplikowane pod wzgledem technicznym. W przypadku regulacji leza do po- zycji Trendelenburga lub anty-Trendelenburga, kiedy to rozklad ciezaru pacjenta na lózku zmienia sie w zaleznosci od zmiany pozycji pacjenta, do tej pory nie bylo mozliwe dokonanie pomiaru wagi ciala pacjenta z najmniejszym mozliwym odchyleniem. Wiekszosc lózek, które sa w jakis sposób wyposazone w wagi, posiada system wagowy umieszczony w podwójnej ramie podwozia. W systemie wagowym lózek z nozycowym systemem podnosnikowym, nie ma mozliwosci umieszczenia wagi pod powierzch- nia leza z powodu nieprawidlowo rozlozonych sil. Jesli system wagowy pracuje przy nieprawidlowym rozlozeniu sil, nie moze dokonywac precyzyjnych pomiarów wagi ani okreslic prawidlowej masy ciala.

Prezentowane przez nas urzadzenie wspornikowego systemu pomiaru wagi skonstruowane jest tak, ze wyposazona od spodu w kólka dolna rama podwozia lózka, polaczona jest z górna rama leza za pomoca nozycowego systemu podnosnikowego. Na dolnej ramie jezdnej lózka moga korzyst- nie znajdowac sie dwa rodzaje wsporników wagowych nozycowego systemu podnosnikowego, dzieki czemu mozliwy jest pomiar wagi pacjenta nawet w róznych pozycjach lózka (w pozycji Trendelen- burga czy tez w pozycji anty-Trendelenburga). Nozycowy system podnosnikowy zawierajacy jedno krótkie ramie nosne i jedno dlugie ramie nosnego jest przymocowany do dolnej czesci nosnej leza.

Pod lezem znajduja sie cztery takie ramiona, polaczone przegubowo materialem laczacym tak, ze moga obracac sie wokól osi, a leze mozna przesuwac zarówno góre, jak i w dól. Czesc nosna leza wyposazona jest równiez w silniki z tloczyskiem, które steruje ruchem ramion w góre i w dól w pionie, zmieniajac w ten sposób wysokosc leza z pozycji najnizszej do najwyzszej. Silniki wraz z mechani- zmem nozycowym umozliwiaja równiez regulacje lózka do pozycji Trendelenburga lub anty-Trende- lenburga. Pozycje te korzystnie mozna osiagnac dzieki temu, ze co najmniej dwa przeciwlegle dlugie ramiona nozycowego systemu podnosnikowego beda poruszac sie w poziomie od lewej do prawej i odwrotnie, tak ze co najmniej jedna czesc powierzchni leza moze byc uniesiona ponad poziom dru- giej czesci leza. W naszej wersji umozliwia to pierwszy typ A wspornika wagowego. Opisane powyzej zarówno krótkie, jak i dlugie ramiona polaczone sa z powierzchnia leza za pomoca sworznia, przy czym krótkie ramiona znajduja sie na przeciwleglym koncu polaczone z dlugim ramieniem – mniej wiecej w polowie dlugosci dlugiego ramienia – równiez za pomoca sworznia. Wszystkie cztery dlugie ramiona polaczone sa korzystnie z podwoziem dolnej ramy za pomoca dwóch przeciwleglych par pierwszych wsporników wagowych A lub drugich wsporników wagowych B za pomoca sworzni. Pre- zentowane przez nas rozwiazanie techniczne korzystnie zawiera dwa rózne typy wsporników wago- wych A i B umieszczonych na ramie podwozia.

Pierwszy typ wspornika wagowego to typ A, w którym wspornik jest mocowany za pomoca czujnika tensometrycznego (tensometru), który jest umieszczony poziomo na ramie podwozia i pola- czony z pierwszym wspornikiem typu A, za pomoca elementów mocujacych w otworach laczenio- wych. Pierwszy wspornik wagowy typu A charakteryzuje sie tym, ze wykonany jest ze specjalnego profilu z prowadnica, która pozwala na ruchome polaczenie dlugiego ramienia nosnego nozycowego systemu podnosnikowego z podwoziem lózka. Dlugie ramie polaczone jest z pierwszym wspornikiem wagowym typu A za pomoca slizgacza i sworznia – slizgacz porusza sie po prowadnicy na obu kon- cach wyposazonej w stopery. Pierwszy wspornik A umozliwia zatem poziomy ruch dlugiego ramienia w kierunku od lewej do prawej i odwrotnie, a ruch ten jest istotny z punktu widzenia prawidlowej regulacji lózka do pozycji Trendelenburga lub anty-Trendelenburga. Ten typ pierwszego wspornika wagowego A jest umieszczany na podwoziu parami naprzeciw siebie pod sekcja podnózka, ale alternatywnie mozna go równiez umiescic parami naprzeciw siebie na podwoziu pod wezglowiem leza. W innej, alternatywnej wersji ten typ pierwszego wspornika A mozna zastosowac pod calym lezem, w kazdym rogu podwozia.

W przedstawionym przez nas rozwiazaniu technicznym zaprezentowany zostal drugi typ wspornika wagowego – typ B. Drugi wspornik wagowy B jest korzystnie mocowany za pomoca czujnika tensome- trycznego (tensometru) umieszczonego na ramie podwozia, która za pomoca elementów laczacych (szpilek, nitów, srub lub innych) laczy sie z drugim typem wspornika. Drugi wspornik wagowy B posiada forme specjalnego, metalowego profilu z otworem do polaczenia z dlugim ramieniem, do którego w jed- nym punkcie, statycznie zostalo zamocowane dlugie ramie nozycowego systemu podnosnikowego, dzieki czemu ramie obraca sie wokól osi obrotu w ten sposób, ze lózko mozna podnosic i opuszczac.

Ten typ drugiego wspornika wagowego B nie pozwala w tej wersji na regulacje powierzchni lózka do po- zycji Trendelenburga lub anty-Trendelenburga. W prezentowanym przez nas rozwiazaniu drugi wspor- nik wagowy B jest umieszczony parami naprzeciw siebie pod wezglowiem leza po dolnej stronie ramy jezdnej. Drugi wspornik wagowy typu B moze byc alternatywnie stosowany ze wszystkimi ramionami nozycowego systemu podnosnikowego, pod calym obszarem leza na ramie podwozia lub alternatywnie pod podnózkiem lub wezglowiem leza na ramie podwozia.

Jednakze, lózko wedlug wzoru uzytkowego moze korzystnie wykorzystywac kombinacje dwóch par pierwszych wsporników wagowych typu A, zwróconych ku sobie po jednej stronie lózka oraz dwóch par drugich wsporników wagowych typu B po przeciwnej stronie podwozia lózka.

Wsporniki wagowe umozliwiaja wazenie pacjenta na górnej ramie lózka, a jednoczesnie umozli- wiaja ruch nozycowego systemu podnosnikowego w góre i w dól bez koniecznosci stosowania dodat- kowej ramy specjalnej, po której slizgaja sie ramiona nosne mechanizmu nozycowego lózka.

Wsporniki wagowe sa zakotwione w ramie jezdnej w ten sposób, ze czujniki tensometryczne (tensometry) systemu wagowego znajduja sie w przestrzeni posredniej pomiedzy rama podwozia a no- snym wspornikiem wagowym A lub A i B, w którym znajduja sie ramiona nozycowego systemu podno- snikowego, poruszajace sie poziomo wzdluz czesci wspornika lub obracajace sie wokól osi obrotu. Oba typy wsporników wagowych A i B sa wykonane z metalu, przykladowo aluminium, ale mozliwe jest równiez ich wykonanie ze stopu metalów. Ponadto wsporniki wagowe A i B moga byc wykonane ze specjalnego hartowanego lub wystarczajaco mocnego tworzywa sztucznego czy drewna. Mozna je mocowac za po- moca kolków, wkretów, gwozdzi lub nitów.

Z tego wynika, ze udalo sie stworzyc tansze rozwiazanie dla umiejscowienia systemu wagowego w lózkach z nozycowym systemem podnosnikowym. Zaleta tego rozwiazania jest mozliwosc wazenia pacjenta na lózku z nozycowym systemem podnosnikowym nawet, kiedy lózko znajduje sie w pozycji Trendelenburga czy anty-Trendelenburga a takze to, ze lózko nie posiada specjalnej ramy wagowej, dzieki czemu jest lzejsze i latwiejsze do przemieszczania. Dzieki temu personel medyczny moze za- pewnic pacjentowi lepsza opieke, oszacowac wage pacjenta bez koniecznosci jego przenoszenia tak, jak odbywa sie to w przypadku innych systemów pomiaru wagi.

Przedstawienie figur rysunku Na fig. 1 zostal zaprezentowany aksonometryczny rzut lózka z nozycowym systemem podnosni- kowym zamontowanym na podwoziu z pierwszym wspornikiem wagowym 6A i drugim wspornikiem wa- gowym 6B.

Na fig. 2 widoczny jest bok lózka szpitalnego z nozycowym systemem podnosnikowym z przed- stawionym przekrojem pierwszego wspornika wagowego 6A i drugiego wspornika wagowego 6B nozy- cowego systemu podnosnikowego.

Na fig. 3 zaprezentowano boczny przekrój pierwszego wspornika wagowego 6A i drugiego wspor- nika wagowego 6B.

Na fig. 4 widoczny jest przekrój boczny czesci podwozia z pierwszym wspornikiem wagowym 6A na podwoziu.

Na fig. 5 widoczny jest przekrój boczny czesci lózka z pierwszym wspornikiem wagowym 6A z tensometrem.

Na fig. 6 widoczny jest aksonometryczny rzut pierwszego wspornika wagowego 6A z tensometrem.

Na fig. 7 przedstawiono rzut boczny pierwszego wspornika wagowego 6A z tensometrem Na fig. 8 widoczny jest aksonometryczny rzut na czesc podwozia z drugim wspornikiem wa- gowym 6B.

Szczególowe przedstawienie wzoru uzytkowego Na fig. 1 widoczne jest lózko 1 z powierzchnia leza 2 polaczona z rama podwozia 7 za pomoca pary nozycowego mechanizmu podnosnikowego 3. Na kazdym z rogów podwozia umieszczone zostaly kólka 8. Na niniejszym rysunku widac wyraznie, ze kazda para nozycowego mechanizmu podnosniko- wego 3 sklada sie z dwóch krótkich ramion nosnych 4 oraz dwóch dlugich ramion nosnych 5, które sa polaczone parami z powierzchnia leza 2 lózka za pomoca sworzni obrotowych, a do podwozia 7 lózka przymocowano je za pomoca pierwszych wsporników wagowych 6A i drugich wsporników wago- wych 6B. Kazda z par mechanizmu nozycowego 3 jest sterowana i polaczona z powierzchnia leza 2 za pomoca tloczysk 10 silnika sterujacego mechanizmu podnosnikowego 11, który jest polaczony z no- zycowym systemem podnosnikowym 3 oraz powierzchnia leza 2. Silnik sterujacy mechanizmu podno- snikowego 11 a takze tloczysko 10 laczace krótkie ramiona 4 i dlugie ramiona 5 z powierzchnia leza 2 lózka nie zostaly zaprezentowane na tej ilustracji.

W wersji zaprezentowanej na fig. 1 dwie pary krótkich ramion 4 i dlugich ramion 5 sa umieszczone parami naprzeciwko siebie. Dlugie ramiona 5 tego nozycowego systemu podnosnikowego 3 sa pola- czone na swoim dolnym koncu z podwoziem 7 lózka za pomoca pierwszego wspornika wagowego 6A, co umozliwia ruch dlugich ramion 5 w prowadnicy 18 pierwszego wspornika wagowego 6A od lewej do prawej i odwrotnie, tworzac tak zwany ruchomy pierwszy wspornik wagowy 6A. Jednoczesnie jego mocowanie umozliwia ruch obrotowy, który nastepnie pozwala na ruch dlugiego ramienia 5, bedacego czescia nozycowego systemu podnosnikowego 3, od najnizszej pozycji do najwyzszej, rozlozonej po- zycji. Pierwszy wspornik wagowy 6A ma ksztalt profilu metalowego i zawiera prowadnice 18 w ksztalcie szyny. W prowadnicy 18 umieszczono slizgacz 19, który umozliwia zamocowanie dlugiego ramienia 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3. Prowadnica 18 na obu koncach posiada stopery 15, które sluza do zabezpieczenia slizgacza 19 w prowadnicy 18. Zadaniem stoperów 15 jest ograniczenie ruchu slizgacza 19 z jednej strony na druga. Pierwszy wspornik wagowy 6A pozwala dlugiemu ramieniu 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 na poruszanie sie w poziomie od lewej do prawej, a jego prowadnica 18 musi byc duza na tyle, aby umozliwic przechylenie powierzchni leza 2 do pozycji Tren- delenburga lub anty-Trendelenburga. Pierwszy wspornik wagowy 6A utworzony jest ze specjalnie uksztaltowanego profilu metalowego, moze byc uformowany z grubosciennej blachy i pelnic funkcje prowadnicy 18 lub tez zespawany z kilku kawalków blachy do ksztaltu odpowiadajacemu prowadnicy 18 i jest odpowiedni do zamocowania dlugiego ramienia 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 i po- zwala na jej ruch poziomy wzdluz prowadnicy 18.

W tej wersji druga para krótkich ramion 4 i dlugich ramion 5 a takze drugi nozycowy mechanizm podnosnikowy 3, znajduja sie pod zaglówkiem powierzchni leza 2 lózka, podczas gdy przeciwlegle dlu- gie ramiona 5 tego mechanizmu polaczone sa z podwoziem 7 lózka za pomoca drugich wsporników wagowych 6B, które umozliwiaja wylacznie obrót ramienia i podniesienie dlugiego ramienia 5 z najniz- szego do najwyzszego poziomu.

Fig. 2 przedstawia widok z boku lózka 1 z powierzchnia leza 2 z para nozycowego systemu pod- nosnikowego 3, który jest polaczony z powierzchnia leza 2 za pomoca czterech krótkich ramion 4 i czte- rech dlugich ramion 5, które w tej wersji z boku widoczne sa tylko dwa krótkie ramiona 4 i dwa dlugie ramiona 5. Wszystkie wyzej opisane ramiona 4 i 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 polaczone sa z powierzchnia nosna 2 za pomoca sworzni obrotowych 9, które nie zostaly zaprezentowane w tej wersji, a krótkie ramiona 4 sa ze soba wzajemnie polaczone za pomoca walu obrotowego, który nie zo- stal tu zaprezentowany, z tloczyskiem 10 silnika oraz z silnikiem 11 mechanizmu podnosnikowego 3, który jest przymocowany do dolnej strony leza 2 lózka. Dlugie ramiona 5 sa polaczone z krótkimi ramio- nami 4 za pomoca sworzni 12, przez to mocowanie ruch silnika 11 mechanizmu podnosnikowego 3 jest przenoszony w ten sposób, ze dlugie ramiona 5 pozwalaja na podnoszenie leza 2 lózka od najnizszego do najwyzszej pozycji. Osiagniecia prawidlowego ruchu dlugich ramion nozycowych 5 mechanizmu pod- nosnikowego 3 zapewnione jest przez pierwsze wsporniki wagowe 6A i drugie wsporniki wagowe 6B zamocowane do dolnej ramy podwozia 7 lózka.

W przekroju bocznym widocznym na fig. 3 przedstawiono przekrój górnej powierzchni leza 2 i dol- nego podwozia 7 lózka z pierwszymi wspornikami wagowymi 6A i drugimi wspornikami wagowymi 6B.

Te dwa wsporniki wagowe róznia sie od siebie sposobem, w jaki zamontowane jest dlugie ramie 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 oraz ruchem mozliwym w przypadku dlugiego ramienia 5 na danym pierwszym wsporniku wagowym 6A i drugim wsporniku wagowym 6B. Wszystkie cztery dlu- gie ramiona 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 sa polaczone z dolna rama za pomoca sworzni obrotowych 13 i jednoczesnie przymocowane do pierwszych wsporników wagowych 6A i drugich wspor- ników wagowych 6B. Szczególowy opis pierwszych i drugich wsporników wagowych 6A i 6B zostanie przedstawiony na figurach rysunku ponizej. Na fig. 3 prezentujacym wsporniki wagowe nozycowego systemu podnosnikowego 3 zilustrowano równiez preferowane mocowanie czujników tensometrycz- nych (tensometrów) 14 systemu pomiaru wagi do oszacowania wagi pacjenta. Na tej ilustracji widac, ze czujniki tensometryczne 14 sa usytuowane na ramy podwozia 7 lózka poziomo, a pierwszy wspornik wagowy 6A oraz drugi wspornik wagowy 6B do ruchu obrotowego dlugich ramion 5 nozycowego me- chanizmu podnosnikowego 3 jest zamocowany za posrednictwem ramy, przez czujnik tensome- tryczny 14 po obu stronach tak, ze mozliwe jest dokonanie prawidlowego oszacowania wagi pacjenta w dowolnym polozeniu powierzchni leza 2 lózka. W alternatywnej wersji dlugie ramiona 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 moga byc przymocowane wylacznie do pierwszych wsporników wago- wych 6A zarówno pod wezglowiem, jak i podnózkiem lózka 1, lub opcjonalnie moga byc przymocowane tylko do drugich wsporników wagowych 6B. W optymalnym wariancie zastosowano jednak pare wspor- ników wagowych, to znaczy na jednej stronie na przyklad pod sekcja podnózka leza 2, pierwsze wspor- niki wagowe 6A umieszczone sa na podwoziu 7, a drugie wsporniki wagowe 6B umieszczone sa pod wezglowiem powierzchni leza 2; lub odwrotnie – pod czescia podnózka leza 2, na podwoziu 7 umiesz- czone sa drugie wsporniki wagowe 6B, a pod czescia wezglowia powierzchni leza 2 znajduja sie pierw- sze wsporniki wagowe 6A.

Ponadto na fig. 3, gdzie zaprezentowany zostal przekrój z boku lózka 1, zaprezentowano równiez mocowanie przegubowe 12, za pomoca którego nozycowy mechanizm podnosnikowy 3 jest przymoco- wany i polaczony z powierzchnia leza 2 lózka. Na rysunku widac równiez silniki 11 nozycowego systemu podnosnikowego 3 z tloczyskiem 10 silnika, które umozliwiaja regulacje lózka i opuszczenie go z pozycji wysokiej do niskiej i odwrotnie, w tej wersji lózko 1 jest widoczne w pozycji podniesionej. Silniki 11, w polaczeniu z nozycowym systemem podnosnikowym 3, umozliwiaja regulacje powierzchni leza 2 lózka do pozycji Trendelenburga i anty-Trendelenburga; proces ten wspomagaja równiez pierwszy wspornik wagowy 6A, który umozliwia ruch dlugiego ramienia 5 poziomo wzdluz osi pierwszego wspor- nika wagowego 6A nozycowego systemu podnosnikowego 3.

Na kolejnej ilustracji czyli na fig. 4 zaprezentowano przekrój boku podwozia 7 lózka wraz z kól- kiem 8 oraz przekrój tylko jednego pierwszego wspornika wagowego 6A, który umozliwia ruch poziomy dlugiego ramienia 5 nozycowego mechanizmu podnosnikowego 3. Na tej ilustracji mozna zauwazyc, ze pierwszy wspornik wagowy 6A zawiera specjalnie uksztaltowany profil do mocowania dlugiego ramie- nia 5. Jednoczesnie mozna zauwazyc, ze w ramie podwozia 7 lózka znajduja sie otwory laczeniowe 17, a czujnik tensometryczny 14 równiez posiada otwory laczeniowe 17 oraz, ze zastosowano elementy laczace 16 (takie jak sruby, wkrety lub nity). Co najmniej jeden element laczacy 16 moze byc uzyty, w co najmniej jednym otworze laczeniowym 17, jednak w ramie podwozia 7 i czujniku tensometrycz- nym 14 wykonano od czterech do osmiu otworów laczeniowych 17. Podobnie, jak w ramie podwozia 7 oraz w czujnikach tensometrycznych 14, w pierwszym wsporniku wagowym 6A znajduje sie co najmniej jeden otwór laczeniowy 17 z tym, ze optymalnie otworów laczeniowych 17 moze byc wiecej. Otwory laczeniowe 17 znajduja sie na poszczególnych czesciach ramy podwozia 7, na czujniku tensometrycz- nym 14 oraz na profilu pierwszego wspornika wagowego 6A w ten sposób, ze elementy laczace 16 moga wszystkie te czesci polaczyc ze soba. Taki pierwszy wspornik wagowy 6A do mocowania dlugiego ramienia 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 zawiera w dolnej czesci prowadnice 18, która wy- posazona jest w stopery 15 po lewej i prawej stronie. Stopery 15 moga byc czescia prowadnicy 18 dostosowane do ksztaltu profilu lub alternatywnie moga nimi byc róznego rodzaju ograniczniki. Zaleta takiego pierwszego wspornika wagowego 6A mocowanego przez czujnik tensometryczny 14 do ramy podwozia 7 lózka 1 jest to, ze daje on mozliwosc pomiaru wagi pacjenta na powierzchni leza 2 lózka, nawet jesli leze 2 lózka znajduje sie w innej pozycji. Czujniki tensometryczne 14 umieszczone sa pod kazdym pierwszym wspornikiem wagowym 6A lub drugim wspornikiem wagowym 6B, co umozliwia jed- nostce sterujacej 20 pomiar wagi pacjenta umieszczonego na lezu 2 lózka. Z ilustracji na fig. 4 widac równiez, ze pierwszy wspornik wagowy 6A z prowadnica 18 jest wyposazony w slizgacz 19, który umoz- liwia ruch dlugiego ramienia 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3, a jednoczesnie slizgacz 19 jest polaczony z dlugim ramieniem nosnym 5 za pomoca sworznia. Slizgacz 19 umozliwia ruch dlugiego ramienia 5 wzdluz prowadnicy 18 poziomo – z jednej strony na druga. Za pomoca tego ruchu mozemy regulowac polozenie powierzchni leza 2 lózka do pozycji Trendelenburga i anty-Trendelenburga Na obu koncach prowadnicy 18 pierwszego wspornika wagowego 6A znajduja sie stopery 15, które zapobiegaja wysunieciu sie slizgacza 19 z prowadnicy 18 i umozliwiaja tylko taki ruch dlugiego ramie- nia 5, jaki jest potrzebny do wymaganego polozenia leza 2 lózka.

Na fig. 5 zaprezentowano aksonometryczny rzut ramy podwozia 7 z pierwszym wspornikiem wa- gowym 6A do nozycowego systemu podnosnikowego 3 lózka 1. Na tej ilustracji widac, ze otwory lacze- niowe 17 znajduja sie zarówno na ramie podwozia 7 lózka, jak i na górnej stronie pierwszego wspornika wagowego 6A. Na tej ilustracji widac równiez, ze czujnik tensometryczny 14 jest umieszczony pomiedzy rama podwozia 7 a pierwszym wspornikiem wagowym 6A, co umozliwia wazenie pacjenta na po- wierzchni leza 2 lózka. Rysunek przedstawia pierwszy wspornik wagowy 6A zawierajacy prowadnice 18 i slizgacz 19, na jej jednym koncu prowadnicy 18 znajduje sie stoper 15; w tej wersji jako stoper wyko- rzystano srube, ale moze nim byc równiez nit, nakretka, ogranicznik z tworzywa sztucznego lub z gumy.

Stoper 15 uniemozliwia wysuniecie sie slizgacza 19 z prowadnicy 18, dzieki czemu dlugie ramie pod- trzymujace 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 lózka nie wypadnie z pierwszego wspornika wa- gowego 6A. Pierwszy wspornik wagowy 6A jest umieszczony poziomo, przeciwlegle po obu stronach ramy podwozia 7 lózka tak, ze oba dlugie ramiona 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 poruszaja sie miarowo.

Fig. 6 to aksonometryczny przekrój czesci podwozia 7 lózka, na którym widzimy czesc ramy podwozia 7 lózka z kólkiem jezdnym 8 i pierwszym wspornikiem wagowym 6A z czujnikiem tensome- trycznym 14. Na fig. 6 widoczny jest czujnik tensometryczny 14, przymocowany za pomoca elementów laczacych 16, które przechodza przez otwory laczeniowe 17. Tensometry 14 sa wyraznie polaczone z pierwszym wspornikiem wagowym 6A i rama podwozia 7 za posrednictwem elementów laczacych 16 w otworach laczeniowych 17. Ten sposób mocowania i ulozenia czujników tensometrycznych 14 umozliwia prawidlowy pomiar wagi pacjenta na lezu 2 lózka. Czujniki tensometryczne 14 w pierwszym wsporniku wagowym 6A, a takze w drugim wsporniku wagowym 6B sa polaczone z nie uwidoczniona jednostka sterujaca 20 lózka 1. Polaczenie to moze byc wykonane za pomoca przewodów lub bezprzewodowo.

Cztery czujniki tensometryczne 14 znajduja sie na ramie podwozia 7 lózka, pod pierwszymi wspornikami wagowymi 6A lub drugimi wspornikami wagowymi 6B i sa polaczone z nie przedstawiona na rysunku jednostka sterujaca 20, jak opisano powyzej. Jest to tak zwany modul wagowy, który jest kompletnym systemem pomiaru wagi wzmacniajacym sygnal analogowy z czujników tensometrycz- nych 14 (tensometrów), który digitalizuje ten sygnal, filtruje i konwertuje a na podstawie danych kalibra- cyjnych i wprowadzonych wspólrzednych geograficznych, oblicza wage calkowita przesylana przez czujniki tensometryczne 14 (tensometry). Dane kalibracyjne obejmuja równiez ciezar jednostek kon- strukcyjnych lózka 1, które na stale obciazaja czujniki tensometryczne 14 (tensometry). Modul wagowy ustawiony jest na tak zwane fabryczne zero startowe, co daje mase pustego lózka 1. Mase te przesyla sie przez interfejs cyfrowy do jednostki sterujacej 20 (nie jest zaprezentowana na rysunku) w celu dal- szego przetwarzania.

Na fig. 7 przedstawiony zostal boczny przekrój ramy podwozia 7 lózka z drugim wspornikiem wagowym 6B z ruchem obrotowym dlugiego ramienia 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 lózka.

Drugi wspornik wagowy 6B wykonany jest ze specjalnie uksztaltowanego profilu metalowego. Na tej ilustracji widac, ze drugi wspornik wagowy 6B jest przymocowany elementem laczacym 16 przechodzacym przez czujniki tensometryczne 14 oraz otwory laczeniowe 17 w profilu drugiego wspornika wago- wego 6B. Ten typ drugiego wspornika wagowego 6B umozliwia ruch obrotowy dlugiego ramienia 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 lózka, który zabezpiecza sworzen 13 dlugiego ramienia 5.

Sworzen 13 laczy równiez dlugie ramie 5 z drugim wspornikiem wagowym 6B. Drugi wspornik wagowy 6B jest zamocowany parami naprzeciw siebie na ramie podwozia 7 lózka pod wezglowiem powierzchni leza 2 lózka, ale alternatywnie ten typ drugiego wspornika wagowego 6B moze byc umieszczony w pa- rach naprzeciwko siebie na podwoziu 7 lózka pod sekcja podnózka leza 2 lózka. Alternatywnie, drugie wsporniki wagowe 6B moga byc umieszczone i polaczone ze wszystkimi czterema dlugimi ramionami 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 pod rama podwozia 7 lózka poprzez obrót dlugiego ramienia 5 podnosnika nozycowego systemu podnosnikowego 3. Jest to szczególnie przydatne w przypadku lózek, w których nie chcemy regulowac leza 2 lózka do pozycji Trendelenburga i anty-Trendelenburga. Na tej ilustracji widoczny jest równiez czujnik tensometryczny 14 przymocowany za pomoca elementów lacza- cych 16, które przechodza przez otwory laczeniowe 17. Czujniki tensometryczne 14 w tej wersji sa polaczone z drugim wspornikiem wagowym 6B oraz rama podwozia 7 za posrednictwem elementów laczacych 16 w otworach laczeniowych 17. Ten sposób mocowania i ulozenia czujników tensometrycz- nych 14 umozliwia prawidlowy pomiar wagi pacjenta na lezu 2 lózka. Czujniki tensometryczne 14 w pierwszym wsporniku wagowym 6A, a takze w drugim wsporniku wagowym 6B sa polaczone z jed- nostka sterujaca 20 lózka 1. Polaczenie to moze byc wykonane za pomoca przewodów lub bezprzewo- dowo. W tej wersji nie zaprezentowano na rysunku jednostki sterujacej 20.

Fig. 8 przedstawia aksonometryczny rzut ramy podwozia 7 lózka z kólkiem jezdnym 8 i drugim wspornikiem wagowym 6B, który umozliwia dlugiemu ramieniu 5 mechanizmu podnosnika nozyco- wego 3 ruch wylacznie obrotowy. Na tej ilustracji widac, ze dlugie ramie 5 podnosnika nozycowego 3 jest polaczone z drugim wspornikiem wagowym 6B, a metalowy profil drugiego wspornika wagowego 6B ma na spodzie otwór laczeniowy 17 przez który przechodzi sworzen 13 do profilu dlugiego ramienia 5 nozycowego systemu podnosnikowego 3 tak, aby umozliwic dlugiemu ramieniu 5 obrót wokól osi obrotu sworznia 13. Ruch ten pozwala dlugiemu ramieniu 5 wzniesienie z najnizszej pozycji do najwyzszej podniesionej pozycji lózka 1. Drugi wspornik wagowy 6B jest wykonany ze specjalnie uksztaltowanego profilu metalowego, moze byc uformowany z grubosciennej blachy o róznych ksztaltach, na przyklad w ksztalcie litery S albo T, lub moze byc zespawany z wielu kawalków blachy do odpowiedniego ksztaltu, który nadaje sie do trzymania dlugiego ramienia 5 podnosnika nozycowego 3 lózka 1.

Wykaz odnosników 1 lózko 2 leze lózka 3 nozycowy system podnosnikowy (mechanizm podnosnikowy) 4 krótkie ramie (mechanizmu podnosnikowego) dlugie ramie (mechanizmu podnosnikowego) 6A pierwszy wspornik wagowy (z poziomym ruchem przesuwnym i obrotowym dlugiego ramienia) 6B drugi wspornik wagowy (z ruchem obrotowym dlugiego ramienia) 7 rama podwozia 8 kólko (kólka) 9 sworzen obrotowy mocowania leza lózka tloczysko (silnika) 11 silnik (mechanizmu podnosnikowego) 12 przegubowe mocowanie krótkiego ramienia do dlugiego ramienia za pomoca sworznia 13 sworzen (dlugiego ramienia) 14 czujnik tensometryczny (tensometr) stoper (slizgacza) 16 element laczacy (sruba, nit) 17 otwór laczeniowy 18 prowadnica (pierwszego wspornika wagowego 6A) 19 slizgacz (pierwszego wspornika wagowego 6A) jednostka sterujaca (nie zaprezentowano)

Claims (10)

Zastrzezenia ochronne

1. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta na lózku (1), zawierajace leze (2) lózka i co najmniej jeden silnik (11) nozycowego systemu podnosnikowego (3), a krótkie ramiona (4) i dlugie ra- miona (5) nozycowych systemów podnosnikowych (3) sa polaczone z rama podwozia (7), znamienne tym, ze dlugie ramie (5) nozycowego systemu podnosnikowego (3) jest polaczone z rama podwozia (7) i co najmniej jednym pierwszym wspornikiem wagowym (6A), który za- wiera uksztaltowany profil z prowadnica (18) umozliwiajaca poziomy ruch przesuwny i obro- towy dlugiego ramienia (5), przy czym pierwszy wspornik wagowy (6A) jest polaczony z rama podwozia (7) za pomoca elementów laczacych (16), i co najmniej jeden element laczacy (16) przechodzi przez przynajmniej jeden otwór laczeniowy (17) czujnika tensometrycznego (14), który laczy pierwszy wspornik wagowy (6A) z rama podwozia (7).

2. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze co najmniej dwa dlugie ramiona (5) umiejscowione naprzeciwko siebie sa polaczone z rama podwozia (7) za pomoca czujników tensometrycznych (14) przez pierwsze wsporniki wagowe (6A).

3. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze co najmniej jedna para dlugich ramion (5) nozycowego systemu podnosnikowego (3) jest polaczona z pierwszym wspornikiem wagowymi (6A) za pomoca slizgacza (19) umozliwiajacego przesuw poziomy w prowadnicy (18) pierwszego wspornika wagowego (6A) od lewej do prawej strony i odwrotnie.

4. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze co najmniej dwa dlugie ramiona (5) znajdujace sie naprzeciw siebie dodatkowo polaczone sa z rama podwo- zia (7) za pomoca czujników tensometrycznych (14) z drugim wspornikiem wagowym (6B) umozliwiajacym ruch obrotowy dlugich ramion (5).

5. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 4, znamienne tym, ze drugi wspornik wagowy (6B) zawiera profil z jednym otworem laczeniowym (17) umozliwiajacym ruch obro- towy dlugiego ramienia (5) nozycowego systemu podnosnikowego (3).

6. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze pierwszy wspor- nik wagowy (6A) który zawiera uksztaltowany profil z prowadnica (18) na swym kazdym koncu zawiera stopery (15).

7. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze pierwszy wspor- nik wagowy (6A) zawiera uksztaltowany profil z co najmniej jednym otworem laczeniowym (17) do mocowania sworznia obrotowego (13) dlugiego ramienia (5).

8. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze prowadnica (18) zawiera profil pierwszego wspornika wagowego (6A), ze stoperami (15) umieszczonymi na obu koncach.

9. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze stopery (15) pro- wadnicy (18) moja postac ograniczników, srub, nitów lub podobnych elementów.

10. Urzadzenie do pomiaru wagi pacjenta wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze pierwszy wspor- nik wagowy (6A) porusza dlugim ramieniem (5) nozycowego systemu podnosnikowego (3), który przechyla leze (2) lózka do pozycji Trendelenburga i pozycji anty-Trendelenburga.0