RS62287B1 - Oslona tačka - Google Patents

Description

OPIS PRONALASKA

Pronalazak se odnosi na oslonu tačku koja sadrži jedan donji deo sa glavom vijka koja pripada telu vijka za povezivanje oslone tačke na jedan predmet koji je sa njom čvrsto utvrđen ili se sa predmetom rukuje i suprotno od donjeg dela formiran gornji deo, koji je obrtan oko podužne ose tela vijka, pri čemu ovaj na donji deo povezan gornji deo ima na sebi priključno sredstvo za povezivanje oslonjenih sredstava ili pribora za podizanje (trake, lanci, sajle).

Ova vrsta oslone tačke se na uobičajen način koristi za podizanje predmeta. Povezivanje oslone tačke se vrši sa njenim donjim delom pomoću jednog kao telo vijka izvedenim priključnim vijkom na koji se povezuje predmet za podizanje, pri čemu se za podizanje jednog predmeta koriste na uobičajen način više oslonih tačaka za ovešanje jedne odgovarajuće opreme za podizanje. Na taj način se pri naleganju ovešanog alata za podizanje na jednu ušicu, on odgovarajuće usmerava ka ušici na njen pravac dizanja, kada je ušica obrtna u odnosu na priključni vijak. Isto svojstvo ušice za oslanjanje-kačenje je takođe poželjno, kada se ona koristi za prihvatanje pribora odnosno sredstva za podizanje (trake, lanci, sajle).

Oslona tačka na uobičajen način ostaje na predmetu pri dizanju ili pri korišćenju pribora za podizanje samo za vreme podizanja odnosno čvrstog držanja. Zato se jedna takva ušica u ovim slučajevima predviđa sa priključnim vijkom koji je opremljen sa jednim segmentom sa navojem i u predmetu sa kojim se rukuje je predviđena rupa sa unutrašnjim navojem koji je komplementaran navoju na segmentu, pri čemu se oslona tačka navrće-zavija u predmet sa komplementarnim navojem. Ukoliko oslona tačka nije više potrebna ona se jednostavno odvrne iz predmeta. Sledstveno tome vijak za navrtanje i odvrtanje pripada najčešće takvoj vrsti oslone tačke koja se isključivo primenjuje pri neophodnom rukovanju sa predmetom. Da bi se ovaj postupak pojednostavio predstavljen je u patentnom dokumentu DE 4403 785 A1 postupak da se na deo ušice dodatno poveže vijak sa glavom koji se može spojiti sa alatom, koji je izveden sa komplementarnim navojem, preko koga se može pomoću dela sa ušicom da sprovede pomeranje pomoću navoja u priključnom vijku. Pri tome je predviđeno, da se priključni vijak izvede na primer kao šestostrani vijak sa navojem i da alat sa navojem sadrži jedan komplemantarni navoj. Sam alat sa navojem za samostalno povezivanje na deo sa ušicom i za sprovođenje obrtnog momenta sadrži oko lučnog dela sa ušicom jedan prsten koji se kreće okolo. Ukoliko je šestostrani alat sa navojem postavljen u rupu sa unutrašnjim navojem priključnog vijka, priključni vijak će ostvariti posle uvijanja predviđeni zahtevani zazaor između luka ušice i prstena, pri čemu se priključivanje vrši sa dodatnim obrtnim momentom na deo ušice. Prema tome može se pomoću obrtnog kretanja ušice staviti u dejstvo odnosno aktivirati priključni vijak bez uticaja dodatnog alata. Da bi se alat sa navojem priključio na deo ušice, on raspolaže na obuhvatajućem prstenu alata sa navojem produženi otvor prema ušici, pomoću koga se sprovodi povezivanje alata sa navojem za prsten ušice. Na taj način se prenošenje obrtnog momenta od dela sa ušicom na priključni vijak ne sprovodi samo sa navrtanjem ili odvrtanjam priključnog vijka u odgovarajuće izbušeni otvor sa navojem u predmetu, pri čemu se uvrće ili odvrće iz predmeta oslona tačka, već se takođe mora sprovesti određena mera utvrđivanja priključnog vijka i sa time izvršiti postavljanje oslone tačke na predmet za podizanje, jer mora alat sa navojem da dobije dovoljnu sabilnost. Ovo izaziva na izvestan način neophodno produživanje postojećeg otvora u području prstena. Dakle na taj način se alatu sa navojem postavljaju izvesni dodatni zahtevi. U patentnom dokumentu DE 202012 103 079 U1 opisana je oslona tačka, koja na telu vijka ima prvu zahvatnu površinu za obrtanje. Ovom u stanju tehnike opisanom gornjem delu izvedenom kao ušica je pridodata druga komplementarna zahvatna površina za obrtanje. Obe zahvatne površine za obrtanje su jedna od druge razmaknute. Ove obe zahvatne površine za obrtanje su tako daleko razmaknute jedna od druge, da se gornji deo u odnosu na donji deo slobodno obrće. Pri navrtanju oslone tačke na predmet koji se koristi mora da se donji deo oslone tačke priključi na ovaj predmet, pri čemu se u postojeći zazor između obe zahvatne površine za obrtanje postavlja jedan spojni deo, koji ispunjava ovaj zazor. Pri tome je gornji deo zateznim obrtnim momentom priključen na donji deo, tako da se oslona tačka pomoću obrtanja gornjeg dela može da zavrne na predmet kojim se rukuje. Kod ovog koncepta oslone tačke za uspostavljanje zateznog obrtnog momenta za spajanje gornjeg dela i donjeg dela potreban je jedan dodatni spojni deo. Ovaj spojni deo je na uobičajen način vezano sa jednim užetom-sajlom na gornji deo da se ne bi izgubio. Kao spojni deo može da služi svakako jedan cilindrični rukavac ili šiljak jednog navojnog dela. Povoljo je, da se glava vijka ostavi slobodno pristupačna, čime je omogućeno, ako je donji deo prekomerno stegnut na predmetu, da se takođe može slobodno da pristupi alatom za otpuštanje-odvijanje navojnog vijka.

Iz patenta DE 4336 779 C2 poznata je jedna dalja oslona tačka, koja je izvedena na taj način, da se pomoću gornjeg dela unosi obrtni moment u donji deo tako da se telo vijka donjeg dela povezuje sa dotičnim predmetom kojim se rukuje odnosno vijak donjeg dela se navrće u predmet. Gornji deo ove oslone tačke nastavljen je preko priključnog dela izvedenog u obliku kalote-poklopca, sa kojim je gornji deo spojen na donji deo. Priključni deo u obliku poklopca pruža se preko cele gornje strane donjeg dela, pri čemu je takođe prekrivena i cela glava vijka. Unošenje nečistoće odnosno šteta koja bi nastala od unete nečistoće na glavu vijka i na donji deo je na taj način umanjena. Na unutrašnjoj strani priključnog dela izvedenog u obliku poklopca izvedena je unutrašnja šestostrana kontura, u koju se uvlači ova glava vijka izvedena kao šestostrana glava vijka, kada treba da se prenese obrtni moment na telo vijka. Gornji deo je podešljiv u odnosu na donji deo u aksijalnom pravcu. Stezni obrtni moment za sprezanje glave vijka odnosno tela vijka donjeg dela ostvaruje se preko zahvatne konture za obrtanje gornjeg dela, čim se na gornji deo dejstvuje silom čija je komponenta usmerena aksijalno u pravcu podužne ose. Tada se gornji deo sa svojom zahvatnom konturom za obrtanje povlači iz glave vijka. Kada se zahvatne konture za obrtanje gornjeg dela potpuno povuče iz glave vijka, tada gornji deo postaje slobodno obrtan u odnosu na donji deo.

Jedna dalja varijanta oslone tačke poznata je iz američkog patenta US 2,812,971 čiji je deo ušice izveden u obliku kuke, pri čemu je on podešljiv u aksijalnom pravcu u odnosu na donji deo, da bi se mogao sprezni obrtni moment priključiti odnosno preneo na telo vijka. Na gornjem delu je priključno sredstvo izvedeno u vidu kuke opremljeno sa osnovnim telom u obliku polu kugle, koje u pravcu povlačenja-podizanja leži namešteno na jednu komplementarnu površinu donjeg dela. Ovo osnovno telo nosi centrično postavljenu šestougaonu glavu, koja se uvlači-namešta u unutrašnji šestuogaoni otvor izveden u glavi vijka, onda kada treba da se prenese obrtni moment na telo vijka. U njegovom položaju za obrtanje suprotno od tela vijka je gornji deo zadržan pomoću sredstva za povlačenje povezanog na vučnoj kuki.

Kod stanja tehnike u skladu sa patentima DE 43 36 779 C2 i US 2,812,971 ne postoji mogućnost, da se pomoću nekog alata dodatno unese obrtni moment na glavu vijka i telo vijka. Kod ovih predhodno opisanih oslonih tačaka njihovo rukovanje takođe nije potpuno bez problema, jer je kod njih naročito neophodna opreznost pri unošenju obrtnog momenta u oslonu tačku, pre svega kada ova na gornjem delu delujuća sila ima pravac koji nije saosan sa obrtnom osom oslone tačke. Kod dejstva sile, koja dejstvuje na gornji deo preko jedne svoje bočne komponente, na gornjem delu po pravilu nastaje obrtanje u pravcu nalegle bočne sile. Time se nenamerno, u slučaju jednog takvog uvođenja sile u gornji deo, izaziva popuštanje-razdvajanje oslone tačke od predmeta sa kojim se rukuje, kada oslona tačka još nije obrtnim momentom povezana odnosno spregnuta sa glavom vijka, pri čemu nije otklonjena opasnost odnosno rizik od nenamernog popuštanja-odvijanja tela vijka i sa tim rizikom se mora računati odnosno mora se uzeti u obzir mogućnost odvajanje oslone tačke od predmeta kojim se rukuje, tako da bi gornji deo morao da se ručno podešava u odnosu na donji deo u njegovoj poziciji za korišćenje oslone tačke, u kojoj ona sada postaje slobodno obrtna u odnosu na donji deo. Ovo predstavlja ipak neki nedostatak i zahteva dodatni izdatak. Polazeći od izloženog i objektivno sagledanog stanja tehnike u osnovi pronalaska leži zadatak, da u uvodu prikazanu vrstu oslone tačke dalje izgradi, da ona može bez pomoći nekog alata odnosno jednog spojnog dela kroz unos obrtnog momenta na gornji deo da se poveže sa svojim telom vijka na predmet kojim se rukuje, pri čemu je kod ovakve oslone tačke pri unošenju sila naročito pri dejstvu bočne komponente sile ova problematika odnosno nedostatak opisana u patentu DE 4336 779 C2 ipak umanjen odnosno sprečen.

Rešenje ovog zadatka se dobija pomoću oslone tačke izvedene u skladu sa pronalaskom, koja je izvedena u skladu sa gore pomenutom vrstom navedenom u uvodnom delu opisa, kod koje se gornji deo u aksijalnom pravcu može podešavati u odnosu na donji deo nasuprot povratno podešene sile pomoću jedne povratno podešene opruge odnosno jednim sklopom povratno podešene opruge, pri čemu u jednoj prvoj poziciji gornjeg dela on je slobodno obrtan u odnosu na donji deo, dok u jednoj drugoj poziciji gornjeg dela on vrši prenos obrtnog momenta na telo vijka, pri čemu glava vijka u najmanju ruku ima sa spoljne strane zahvatnu konturu za okretanje i gornji deo nosi najmanje jednu komplementarnu zahvatnu konturu za okretanje, kod koje se u nastavku može aksijalno podešavati gornji deo iz svoje prve pozicije u svoju drugu poziciju pomoću sprezanja zahvatne konture za okretanje donjeg dela, pri čemu donji deo ima ležišno telo koje se oslanja na dve radijalne ležišne površine, koje su u radijalnom pravcu usmerene prema spolja i koje su u aksijalnom pravcu razdojene jedna od druge, pri čemu je na ove ležišne površine u radijalnom pravcu oslonjen-uležišten gornji deo u njegovoj poziciji za korišćenje-primenu.

Kod ove oslone tačke se potreban obrtni moment za povezivanje oslone tačke na predmet kojim se rukuje sprovodi neposredno na uobičajen način od gornjeg dela na glavu vijka odnosno na telo vijka. Za ovu namenu na raspolaganju je glava vijka sa najmanje jednom zhavatnom konturom za okretnje. Gornji deo raspolaže takođe sa zahvatnom konturom za okretanje, koja je izvedena komplementarno sa zahvatnom konturom za okretanje na glavi vijka. Gornji deo iz svoje prve pozicije, u kojoj je on u odnosu na donji deo i samim tim i u odnosu na glavu vijka slobodno okretan, je aksijalno podešljiv prema sili jedne povratno podešene opruge ili sklopa sa povratno podešenenom oprugom, da bi se ove jedna prema drugoj komplementarne zahvatne konture za obrtanje postavile u zahvat. Na taj način nalazi se gornji deo sa svojom zahvatnom konturom za obrtanje posle toga u međusobnom spregnutoj poziciji sa zahvatnom konturom za obrtanje u glavi vijka odnosno telu vijka donjeg dela, kada je ovaj aktivno postavljen u međusobno spregnutu poziciju prema povratnoj podešenoj sili povratno podešene opruge ili sklopa sa povratno podešenenom oprugom. Ovo ima za posledicu, da se bez dejstva jedne takve aksijalne sile, koja je usmerena u pravcu prema donjem delu, gornji deo nalazi uvek slobodno okretljiv u svojoj poziciji prema donjem delu. Za povezivanje ove oslone tačke na jedan predmet kojim se rukuje potrebno je da se gornji deo pokreće nasuprot povratnoj podešenoj sili jedne povratno podešene opruge ili sklopa sa povratno podešenom oprugom u pravcu prema donjem delu, da bi se ova oba dela obrtno povezana u međusobno spregnutoj poziciji vodila jedan prema drugome i nakon toga rukavac sa navojem vijka uveo u ovde predviđenu unutrašnju rupu sa navojem na predmetu i preko rukavaca sa navojem uvrnuo-zavio u predmet kojim se rukuje. Ukoliko je oslona tačka konačno povezana sa predmetom kojim se rukuje, biće gornji deo oslobođen, tako da se on nakon toga pomoću ove akumulirane sile u povratno podešenoj opruzi ili u sklopu sa povrtano podešenom oprugom podiže naviše od donjeg dela u aksijalnom pravcu i pomoću toga se takođe podiže obrtno zahvaćena pozicija međusobno spregnuta sa glavom vijka. Jedna takva oslona tačka nije samo korisno i komforno izvedena, jer ona bez dodatnog alata ili nekog drugog pribora je povezana na predmet kojim se rukuje i može se ponovo od njega odviti-odvojiti, već je ona takođe sigurna i kad se ona posle povezivanja sa predmetom izloži dejstvu neke samostalno sile, bilo da je to povratna sila ili sila podizanja koja deluje sa jednom bočnom komponentom sile. Pre svega kada se predmet sa na njemu postavljenom oslonom tačkom treba da umiri, dopušta se dejstvo sile prema obrtnoj osi gornjeg dela u odnosu na donji deo odnosno po pravilu dejstvuje se jednom bočnom komponentom sile.

Takođe se sve ovo bazira na sili koja deluje na gornji deo koja predstavlja povratno podešenu silu proizvedenu pomoću povratno podešene opruge ili sklopa sa povratno podešenom oprugom, pri čemu se to može da izvede sa različitom geometrijom i kada je ta sila predviđeno u jednom povoljno izvedenom primeru kao sila povratno podešene opruge ili sklopa sa povratno podešenenom oprugom, pri čemu sklop ili opruga teba da ima malu ugradnu visinu, a to može da se postigne na primer pomoću tanjiraste opruge, pomoću sklopa sa tanjirastom oprugom ili pomoću talasaste opruge ili sklopa sa talasastom oprugom. Cilindrična talasasta opruga, koja je izvedena sa jednim ili više navojaka, u stanju je da ostvari potrebnu povratno podešenu silu sa dužinom opruge koja je redukovana za oko 50 % u odnosu na jednu spiralnu oprugu odnosu na potrebnu dužinu spiralne opruge. Odgovarajuće je mala takođe i njena potrebna ugradna visina. Kod talasaste opruge radi se o ravnoj pljosnatoj žici koja je izvedena kao pritisna opruga, koja je namotana u spiralnom smeru odnosno u obliku spirale. Na osnovu njene male ugradne visine (pruža se samo u opružnom pravcu) jedna takva talasasta opruga može da spreči prenos sile od gornjeg dela u donji deo, a to može da usledi pri napadu bočne sile sa gornjeg dela na donji deo, pri čemu je ceo sistem ostvareno sa samo malim razmakom od površine predmeta kojim se rukuje. Odgovarajuće je mala i podižuća sila koja dejstvuje od strane bočne sile.

Kod jednog povoljno izvedenog primera sa takvom oslonom tačkom predviđeno je, da gornji deo ima kućište ležaja u obliku prstena. Sa ovim kućištem ležaja u obliki prstena gornji deo je uležišten u donji deo u radijalnom pravcu. Na ovom kućištu ležaja oblikovana je ušica, koja kod ovog izvođenja predstavlja priključno sredstvo za prihvatanje sredstva za oslanjanje ili za pihvatanje pribora za podizanje (lanci, trake, sajle). Deo ušice premošćava u obliku luka kućište ležaja. Prema ovom konceptu kućište ležaja i deo ušice formiran u lučnom obliku ne pokrivaju glavu vijka odnosno telo vijka. Glava vijka može na primer da ima u njoj unutra izvedenu zahvatnu konturu za obrtanje, koja je na primer izvedena kao šestostrana rupa,tako da ukoliko je potrebna upotreba manuelne sile za gornji deo nije potrebno razdvajanje vijka, već je dovoljno da se u ovu zahvatnu konturu za obrtanje postavi odgovarajući alat. Na osnovu toga je isto tako moguće da se glava vijka izvede kao spolja isturena šestostrana glava.

Kod jednog takvog izvođenja je najmanje na jednoj unutrašnjoj strani ušice formiran zahvatni breg za obrtanja, koji štrči i koji prema obrtnoj osi gornjeg dela ima paralelno izvedene strane zahvatne konture za okretanje gornjeg dela. Na tipičan način se može takav zahvatni breg za obrtanje predvideti na unutrašnjim stranama na oba nastavka ušice, pri čemu glava vijka ima najmanje dve dijametralno suprotno postavljene zahvatne površine za okretanje, kao što je to slučaj kod jedne šestostrane glave. Pomoću takvog izvođenja, kod koga prema unutra štrči zahvatni breg za okretanje, ne ugrožava se odnosno ne smanjuje se mera otvor na ušici potrebna za prihvatanje sredstava za oslanjanje ili pribora za podizanje. Bolje rečeno zahvatni brega za obrtanje ne ometa da se na ušicu priključi odnosno uvuče-ukliza sredstvo za oslanjanje ili pribor za podizanje u predviđeni zazor između nastavka ušice i glave vijka. Jedno neželjeno pojavljivanje zakretnog obrtnog momenta, koji može da se pojavljuje pri uvlačenju-uklizavanju unutra sredstva za oslanjanje ili pribora za podizanje u zazor između gornjeg dela i glave vijka, je time bitno sprečeno-umanjeno.

Zahvatne konture za okretanje glave vijka su tipično izvedene kao šestougaone ravne površi, čije se ravni pružaju paralelno duž podužne ose tela vijka. U osnovi je dovoljno, kada glava vijka ima jednu jedinu takvu površ. Prvenstveno je povoljno da glava vijka raspolaže ipak sa dve zahvatne površi za okretanje postavljene dijametralno suprotno jedna prema drugoj, pri čemu su one izvedene kao šestostrana glava. Kod jednog takvog izvođenja može se zahvatno okretanje podesiti između gornjeg dela i donjeg dela za ukupno 60<0>, što pojednostavljuje rukovanje sa oslonom tačkom.

Donji deo raspolaže sa dva ležišna dela izvedena iz dva ležišna tela. Ležišno telo ima dve u radijalnom pravcu prema spolja isturene ležišne površine i u aksijalnom pravcu su ove ležišne površine razamaknute jedna od druge. Na ovim ležišnim površinama je uležišten gornji deo u svom položaju za korišćenje odnosno u radnom položaju, pri čemu je gornji deo u ovom položaju slobodno okretan u odnosu na donji deo. Na ovaj način je gornji deo sigurno uležišten na donji deo pre svega u pogledu na pojavu bočne sile. Izvedba ležišnog tela sa dve u aksijalnom pravcu razdvojene ležišne površine i u radijalnom pravcu prema spolja postavljene ležišne površine dopušta, da između obe ove ležišne površine ostaje jedan prostran-opsežan oslobođen prostor odnosno slobodan prostor. Ovo se u skladu sa izvedenim primerom pronalska koristi na dvojaki način. Kod jednog načina se pri povezivanj gornjeg dela na donji deo koristi zahvata prirubnica ležaja postavljena u ovaj oslobođeni-slobodni prostor gornjeg dela, koja se pruža u radijalnom pravcu prema unutrašnjosti. Time je gornji deo povezan u aksijalnom pravcu preko spoja oblikom (spajanje pomoću oblika) na ležišno telo donjeg dela. Slobodni prostor se može koristiti dalje na drugi način, da se u njega ispod postavi povratno podešena opruga ili sklop sa povratno podešenom oprugom. Ova opruga ili sklop se oslanja sa jedne strane na gornji deo sa kojim je ograničen slobodni prostor i sa druge strane se oslanja na prirubnicu ležaja gornjeg dela. Unutar slobodnog prostora je nameštena povratno podešena opruga, na primer jedna talasasta opruga, koja je već predhodno prednapregnuta. Na taj način je pomoću ovog izvođenja pogodno ispunjen slobodan prostor odnosno na taj način je u aksijalnom pravcu zadržan slobodni zazor gornjeg dela prema donjem delu.

Ležišno telo donjeg dela je u skladu sa jednim primerom izvedeno sa dva međusobno spojena ležišna dela, koja su na primer spojena pomoću presovanog sklopa.

Ležišno telo donjeg dela je sastavljeno-spojeno na telo vijka pomoću sigurnosnog prstenauskočnika, koji sa jednim delom svoje bočne presečne površine se spreže odnosno uskače u kružni žleb izveden na rukavcu tela vijka i sa drugim delom svoje bočne presečne površine uskače u žleb izveden u ležišnom delu donjeg dela.

Pronalazak će biti u narednom delu bliže opisan uz pomoć izvedenog primera i objašnjen pomoću priloženih slika nacrta-crteža. Oni prikazuju:

Slika 1: Aksonometrijski prikaz jedne oslone tačke,

Slika 2: Delimični presek oslone tačke sa slike 1 sa njenim gornjim delom u položaju za korišćenje i

Slika 3: Oslona tačka sa slike 2, čiji se gornji deo nalazi u podešenom položaju u odnosu na donji deo, kako bi se pomoću gornjeg dela mogao donji deo da čvrsto utvrdi na predmet kojim se rukuje.

Oslona tačka 1 služi za priključivanje na predmet, pri čemu se sa njim posle toga može da rukuje, što znači, da se posle ugradnje oslone tačke predmet podiže, čvrsto okačen ili se radi nešto slično sa njim. Oslona tačka 1 raspolaže sa jednim donjim delom 2 i jednim gornjim delom 3. Gornji deo 3 je obrtno uležišten u odnosu na donji deo 2. Kod ovog prikazanog izvedenog primera je ležaj izveden kao klizni ležaj. Donji deo raspolaže sa jednim ležišnim telom 4, koje je spojeno na telo 5 vijka. Telo 5 vijka raspolaže sa rukavcem 6 sa navojem i jednom na njemu formiranom glavom 7 vijka, koja je u prikazanom primeru izvedena kao spoljašnja šestostrana glava. Centralno je u glavi 7 vijka kod prikazanog primera dodatno uvučena unutra jedna zahvatna kontura 8 za obrtanje, isto tako izvedena kao šestougaona kontura. Sa svojim rukavcem 6 sa navojem oslona tačka 1 se povezuje na predmet sa kojim se rukuje (nije prikazan na slici).

Gornji deo 3 na prikazanom izvedenom primeru raspolaže sa jednim kućištem 9 ležaja prstenastog oblika, koje ima u radijalnom pravcu prema spolja izvedene ležišne površine na koje je uležišteno ležišno telo 4 donjeg dela 2. Na kućištu 9 ležaja oblikovana je ušica 10, kojom se spajaju dva diametralno suprotna mesta kućišta 9 ležaja, koja su jedna sa drugim spojena u obliku luka. Na ušicu 10 može da se poveže sredstvo za oslanjaje ili pribor za podizanje , kao što je kuka, traka, sajla ili nešto slično.

Kućište 9 ležaja prstenastog oblika zatvara obostrano ležišno telo 4 i na taj način u pravcu prema njegovoj ušici 10 sa gornje strane drži jezgrovito-zbijeno ležišno telo 4 donjeg dela 2 i to naime u njegovom području, u kome se ne nalazi nastavak ušice 10. Ovo odgovara za jedan bočni prilaz glavi 7 vijka odnos bočno je slobodno pristupačna glava 7 vijka za početak postavljanja alata, ukoliko je potrebno pomeranje glave 7 vijka. U osnovi ovo ipak nije potrebno.

Glava 7 vijka izvedena kao šestostrana glava raspolaže sa šest bočnih strana, koje predstavljaju zahvatnu konturu za okretanje. Ove ravne površi se pružaju paralelno prema podužnoj osi tela 5 vijka. Pri tome leže uvek dve površine zahvatne konture za okretanje jedna prema drugoj dijametralno suproto u odnosu na podužnu osu tela 5 vijka.

Slika 1 prikazuje oslonu tačku 1 sa njenim gornjim delom 3 u njenom položaju za korišćenjeradni položaj, u kome je gornji deo 3 slobodno okretan u odnosu na donji deo 2. Gornji deo 3 je podešljiv, kako je to opisano u niže navedenom opisu uz pomoć pozivnih oznaka na slici 2, suprotno donjem delu 2 u aksijalnom pravcu tela 5 vijka i to je dakle podešljiv suprotno sili povratno podešene opruge. Pomoću povratno podešene opruge gornji deo ostaje zadržan u poziciji kako je to prikazano na slici1. Podešavanje gornjeg dela 3 u odnosu na donji deo 2 u aksijalnom pravcu sledi prema tome nasuprot povratno podešene sile jedne povratno podešene opruge.

Na unutrašnjoj strani ušica 10 nosi u području svakog nastavka po jedan zahvatni breg 11, 11.1 za okretanje. Ove prema obrtnoj osi gornjeg dela 2 usmerene strane zahvatnog brega 11, 11.1 za okretanje su izvedene uspravno pravolinijski i predstavljaju komplementarnu zahvatnu konturu za okretanje za dve jedna prema drugoj dijametralno suprotno postavljene zahvatne konture za okretanje na glavi 7 vijka. Na slici 1 na prikazanoj poziciji gornjeg dela 3 nalaze se zahvatni bregovi 11, 11.1 za okretanje u jednoj ravni iznad gornjeg završetka odnosno kraja glave 7 vijka. Ovo je jasno prepoznatljivo na delimičnom preseku datom na slici 2. Na ovoj slici 2 su donje polovine gornjeg dela 2 i ležišno telo 4 donjeg dela 2 prikazani kao preseci. Iz prikaza na slici 2 je takođe jasno vidljivo, da su sredstvo za oslanjanje ili pribor za podizanje (lanci, trake, kuke, sajle) ovešani u ušici 10 sprečeni pomoću zahvatnih bregova 11, 11.1 za okretanje da dođu u kontak sa glavom 7 vijka, jer u međuprostoru između radijalne spoljne strane glave 7 vijka 5 i unutrašnje strane ušice 10 u području njenog nastavka može da se prodre slobodno bez zadiranja.

Ležišno telo 4 donjeg dela 2 je sastavljeno odnosno složeno iz dva ležišna dela 12, 13. Svaki ležišni deo 12, 13 je na njegovoj radijalnoj površini omotača izveden kao ležišna površina, na koju se podupire-oslanja ova unutrašnja površina omotača kućišta 9 ležaja gornjeg dela 3, odnosno koja je na njemu uležištena, pri čemu je kućište 9 ležaja izvedeno u vidu prstena. Na slici 2 su ove obe ležišne površine, koje su u radijalnom pravcu jedna od druge razmaknute, označene sa pozivnim oznakama 14, 15. Kod ležišnog dela 12 radi se o jednom telu izvedenom u obliku prstena, koje u poprečnom preseku ima oblik latiničnog slova L, kod koga spoljašnja strana bočnog kraka gradi ležišnu površinu 14. Između obe ležišne površine 14, 15 na izgrađenom segmentu ležišnog tela 4 nalazi se jedan oslobođeni-slobodni prostor 16 formiran po obimu tela i koji je u radijalnom pravcu otvoren prema spolja. U slobodnom prostoru 16 je spregnuta u radijalnom pravcu prirubnica 17 ležaja, koja se pruža prema unutrašnjosti kao deo kućišta 9 ležaja gornjeg dela 3. U aksijalnom pravcu deluje suprotno prirubnici 17 ležaja odgovarajuća strana ležišnog dela 13. Aksijalno pružanje slobodnog prostora 16 je određeno dimenziono tako, da se prirubnica 17 ležaja može da podešava unutra u aksijalnom pravcu odnosno u pravcu prema donjem delu 2, i to se pruža sa takvom dužinom, da se može da zahvata kao zahvatna kontura za okretanje aktivna strana zahvatnog brega 11, 11.1 za okretanje za povezivanje steznim obrtnim momentom gornjeg dela 3 na glavu 7 vijka. Unutar slobodnog prostora 16 nalazi se dalje jedna talasasta opruga 18, koja se

1

odupire-naleže s jedne strane na ležišnu površinu 14 okrenutu prema ležišnom delu 13 i s druge strane na prirubnicu 17 ležaja. Talasasta opruga 18 je izvedena kao spiralno zavijena talasasta opruga, Na taj načim je gornji deo 3 čvrsto zadržan u odnosu na donji deo 2 u njegovoj poziciji koja je prikazana na slikama 1 i 2.

Oba ležišna dela 13, 14 donjeg dela 2 su pomoću upresovanja u svom sedištu odnosno u bočnu stranu sedišta spojeni trajno jedan sa drugim. Blokirano odnosno povezano je telo 4 ležaja donjeg dela 2 na rukavac tela 5 vijka pomoću sigurnosnog prstena-uskočnika 19, koji se sa jednim delom svoje presečne površine spreže odnosno uskače u kružni žleb 20 izveden na rukavcu tela 5 vijka i sa drugim delom svoje bočne površine uskače u kružni žleb izveden u ležišnom telu 4. Kod ovog prikazanog izvedenog primera nalazi se kružni žleb na završnom delu odnosno na samom kraju ležišnog dela 12 i pomoću svog unutrašnjeg prečnika sa uvećanim ispustom je podešen za čvrsto držanje. U ovom slučaju se ubacuje-postavlja sigurnosni prsten-uskočnik 19, pre nego što zadnji deo otvorenog ispusta izgrađenog žleba bude zatvoren sa ležišnim delom 13.

Za priključivanje oslone tačke 1 na predmet i za razdvajanje oslone tačke 1 od predmeta kojim se rukuje gornji deo 3 se kreće pomoću kretanja pod pritiskom u pravcu prema donjem delu 2 (naznačeno pomoću strelice na slici 3), da bi se ova pomoću zahvatnog brega 11, 11.1 za okretanje mogla da pripremi za sprezanje u zahvatnu konturu za okretanje sa dve jedan prema drugoj dijametralno suprotno postavljene zahvatne konture za okretanje na glavi 7 vijka radi podešavanja. Ovo podešavanje gornjeg dela 3 u odnosu na donji deo 2 oslone tačke 1 prikazano je na slici 3. Zahvatno podešavanje pri okretanju gornjeg dela 3 u odnosu na donji deo 2 prikazano je uz pomoć jedne od njenih geometrija na slici 3 sa nešto drugačijim izvođenjem gornjeg dela 3 u odnosu na predhodnu izvedbu, što je za opis pronalaska ipak nebitno. Na ovom prikazu su osim toga oba ležišna dela 12,13 prikazana u bočnom pogledu i nisu prikazana u preseku, kako je to prikazano na slici 2. Put podešavanja gornjeg dela 3 u odnosu na donji deo 2 sledi nasuprot povratno podešene sile talasaste opruge 18. Na osnovu potiskivanja naniže gornjeg dela 3 nasuprot donjeg dela 2 proizvodi se steznim obrtnim momentom spajanje između gornjeg dela 3 i glave 7 vijka i može se nakon toga sa ušicom 10 kao alatom uneti zajedno sa njim telo 5 vijka u predmet kojim se rukuje i pri čemu se sa jednim prema navoju na rukavcu 6 komplementarnim unutrašnjim navojem izvedenim na jednoj opremljenoj rupi u predmetu kojim se rukuje, može izvršiti navijanje telo 5 vijka u predmet kojim se rukuje, sve dotle dok se na odgovarajućoj strani predmeta kojim se rukuje potpuno ne zategne ležišni deo 14 na površinu predmeta kojim se rukuje. Priključivanje ušice 10 je na taj način završeno. U daljem postupku akumulirana energija u talasastoj opruzi 18 posle toga potiskuje skokovito gornji deo 3 automatski nazad u njegov položaj pokazan na slikama 1 i 2. U ovom položaju je pomoću talasaste opruge 18 sigurno podešeno, da delujuća bočna sila na ušicu 10 ne izazove nenamerno odvijanje tela 5 vijka pri udarnom dejstvu bočne sile, koja može da se proizvede postavljanjem unutra u ušici 10 ovešanih sredstava za oslanjanje ili pribora za podizanje.

Uležištenjem kućišta 9 ležaja gornjeg dela 3 na ležišne površine 14, 15 ležišnog tela 4, koje su sa aksijalnim razmakom postavljene jedna za drugom, koje su prikazane na slici 1 i 2 u svojoj radnoj poziciji, oslona tačka je obezbeđena od dejstva odnosno provođenja ivične sile, pre svega od dejstva bočne sile. Pomoću toga je granatovano, da se takođe pri dejstvu bočne sile ušica 10 može u određenoj meri da usmerava ali ne može da se zakošava odnosno krivi. Ovo u aksijalnom pravcu dvo-tačkasto-uležištenje između gornjeg dela 3 i donjeg dela 2 oslone tačke se takođe dobija, kada se gornji deo 3 steznim obrtnim momentom zahvati i spregne sa glavom 7 vijka.

Pronalazak je opisan uz pomoć izvedenh primera. Bez napuštanja obima važećih patentnih zahteva, jednom stručnjaku u ovoj oblasti se pružaju brojne mogućnosti, da se pronalazak transformiše-preradi, ali bez toga da se ovo dato u okviru ovih izvođenja mora bliže da razjasni.

Lista pozivnih oznaka na crtežima

1 Oslona tačka

2 Donji deo

3 Gornji deo

4 Ležišno telo

5 Telo vijka

6 Rukavac sa navojem

7 Glava vijka

8 Zahvatna kontuta za okretanje

9 Kućište ležaja

10 Ušica

11, 11.1 Zahvatni breg za okretanje

12 Ležišni deo

13 Ležišni deo

14 Ležišna površina

15 Ležišna površina

16 Slobodni prostor

Claims (9)

17 Prirubnica ležaja 18 Talasasta opruga 19 Sigurnosni prsten-uskočnik 20 Žleb PATENTNI ZAHTEVI

1. Oslona tačka (1), koja sadrži donji deo (2) sa jednog glavom (7) vijka koja pripada telu (5) vijka, za povezivanje oslone tačke (1) na jedan predmet koji je sa njom čvrsto utvrđen ili se sa predmetom rukuje i suprotno od donjeg dela (2) formiran gornji deo (3), koji je obrtan oko podužne ose tela (5) vijka, pri čemu ovaj na donji deo (2) povezan gornji deo (3) ima na sebi priključno sredstvo za povezivanje oslonjenih sredstava ili pribora za podizanje, koja ima podešljivi gornji deo (3) u odnosu na donji deo (2) u akasijalnom pravcu nasuprot povratno podešene sile jedne povratno podešene opruge (18) ili sklopa povratno podešene opruge, pri čemu u prvoj poziciji gornji deo (3) je slobodno obrtan u odnosu na donji deo (2) i u drugoj poziciji gornji deo (3) dejstvuje zateznim obrtnim momentom na telo (5) vijka, pri čemu glava (7) vijka ima najmanje jednu na spoljnoj strani zahvatnu konturu za okretnje i gornji deo (3) nosi najmanje jednu komplementarnu zahvatnu konturu za okretanje, koja u slučaju aksijalnog podešavanja gornjeg dela (3) iz njegove prve pozicije u njegovu drugu poziciju može da se podešava u sprezi pomoću zahvatne konture za okretnje donjeg dela (2), pri čemu donji deo (2) ima ležišno telo (4) sa dve ležišne površine (14, 15) koje su u radijalnom pravcu okrenute prema spolja i u aksijalnom pravcu razmaknute jedna od druge, pri čemu je gornji deo (3) u radijalnom pravcu uležišten na ležišne površine (14, 15) u njegovom radnom položaju.

2. Oslona tačka prema zahtevu 1, naznačena time, da gornji deo (3) ima ležišno telo (4) u obliku prstena i na njemu oblikovanu ušicu (10) kao priključno sredstvo, pri čemu je glava (7) vijka donjeg dela (2) umetnuta u unutrašnji prostor formiran od dela ušice (10), i da ova najmanje jedna zahvatna kontura gornjeg dela (3) je izvedena pomoću ove prema obrtoj osi usmerene strane jednog na unutrašnjoj strani ušice (10) izdignutog zahvatnog brega (11, 11.1) za okretanje.

3. Oslona tačka prema zahtevu 1 ili zahtevu 2, naznačena time, da je zahvatna kontura za okretanje izvedena kao ravna površ, čija se ravan pruža paralelno duž podužne ose tela (5) vijka.

4. Oslona tačka prema zahtevu 3, naznačena time, da je glava (7) vijka izvedena kao šestostrana glava.

5. Oslona tačka prema nekom zahtevu od 1 do 4, naznačena time, da gornji deo (3) nosi dve zahvatne konture za okretanje koje su jedna ka drugoj u odnosu na njegovu obrtnu osu dijametralno suprotno postavljene.

6. Oslona tačka prema nekom od predhodno navedenih zahteva, naznačena time, da obe ležišne površine (14, 15) ležišnog tela (4) donjeg dela (2) su pripremljene-izrađene od dotičnih ležišnih delova (12, 13), pri čemu se oba ležišna dela (12, 13) spajaju jedan sa drugim i između ležišnih površina (14, 15) je predviđen prostran slobodni prostor (16), koji je u radijalnom pravcu otvoren prema spolja, u koji je gornji deo (3) spregnut sa prirubnicom (17) ležaja.

7. Oslona tačka prema zahtevu 6, naznačena time, da je u slobodnom prostoru (16) postavljena povratno podešena opruga (18) ili sklop povratno podešene opruge da dejstvuje u aksijalnom pravcu na prirubnicu (17) ležaja gornjeg dela (3).

8. Oslona tačka prema zahtevu 7, naznačena time, da je kao povratno podešena opruga predviđena jedna talasasta opruga (18).

9. Oslona tačka prema nekom zahtevu od 1 do 8, naznačena time, da je ležišni deo (4) donjeg dela (2) spojen-blokiran na rukavcu tela (5) vijka sa jednim sigurnosnim prstenom-uskočnikom (19).