TH25074B - การวัดการยึดเกาะระหว่างล้อของยานพาหนะและถนน - Google Patents

Abstract

DC60 ยางล้อซึ่งประกอบรวมด้วยซี่ที่ได้สละ (1) อยู่ชนิดกับซี่ธรรมดา (2) ในขณะที่ปฏิบัติงานตามปกติ ซี่ที่ได้สละ (1) จะเลื่อนไถลกับพื้นดิน ในขณะที่ซี่ธรรมดา (2) จะไม่เลื่อนไถลกับพื้นดิน เนื่องจากซี่ที่ได้สละ (1) จะสามารถวัดศักยภาพในการยึดเกาะสูงสุดบน พื้นดินได้ทุกเวลา ยางล้อซึ่งประกอบรวมด้วยซี่ที่ได้สละ (1) อยู่ชนิดกับซี่ธรรมดา (2) ในขณะที่ปฏิบัติงานตามปกติ ซี่ที่ได้สละ (1) จะเลื่อนไถลกับพื้นดิน ในขณะที่ซี่ธรรมดา (2) จะไม่เลื่อนไถลกับพื้นดิน เนื่องจากซี่ที่ได้สละ (1) จะสามารถวัดศักยภาพในการยึดเกาะสูงสุดบน พื้นดินได้ทุกเวลา

Claims (1)

1. ยางล้อซึ่งมีดอกยางซึ่งประกอบรวมด้วยองค์ประกอบของดอกที่หนึ่ง (1) ซึ่งมี ผิวหน้าสำหรับสัมผัสกับพื้นดินอยู่ห่างจากแกนล้อ Rs น้อยกว่า Ra ขององค์ประกอบที่สอง (2) อย่างน้อยที่สุดหนึ่งองค์ประกอบ องค์ประกอบดังกล่าวมีลักษณะดังนี้คือ ในขณะที่ปฏิบัติงานตาม ปกติ ผิวหน้าขององค์ประกอบทั้งสองจะสัมผัสกับพื้นดินในพื้นสัมผัส และมีลักษณะที่ว่าอย่างน้อย ที่สุดภายในพิสัยของสภาวะในการกลิ้งที่ตรวจสอบ ความแตกต่างระหว่างระยะห่าง Ra และ Rs สามารถถูกรักษาให้คงที่ได้อย่างอัตโนมัติในระหว่างกระบวนการสึกหรอในการใช้งานปกติ เพื่อว่าใน การใช้งานปกติผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่หนึ่งจะเลื่อนไถล เมื่อเปรียบเทียบกับพื้นดินในขณะ ที่ผ่านพื้นที่สัมผัส ในขณะที่ผิวหน้าขององค์ประกอบที่สองไม่เลื่อนไถลไปบนพื้นดิน ยางล้อดังกล่าว ประกอบรวมด้วยวิถีทางที่ประกอบด้วยเซนเซอร์อยู่ภายในองค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าว (1) วิถีทางที่ ประกอบเป็นเซนเซอร์สำหรับตรวจจับดังกล่าวสามารถที่จะตรวจวัดการเปลี่ยนรูปทรงหรือความเค้น อย่างน้อยที่สุดในทิศทางสัมผัสในผิวหน้าสัมผัสดังกล่าวขององค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าวในขณะที่ ผ่านพื้นที่สัมผัส 2. ยางล้อตามข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่องค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าว (1) ทำจากวัสดุที่ แตกต่างจากที่ใช้ทำองค์ประกอบที่สองดังกล่าว (2) ทำให้องค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าวมีศักยภาพใน การยึดเกาะต่ำกว่าองค์ประกอบที่สองดังกล่าว 3. ยางล้อตามข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่องค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าว (1) ทำจากวัสดุที่ แตกต่างจากที่ใช้ทำองค์ประกอบที่สองดังกล่าว (2) ทำให้องค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าวมีความ ต้านทานต่อการสึกหรอดีกว่าองค์ประกอบที่สองดังกล่าว 4. ยางล้อตามข้อถือสิทธิที่ 1 โดยที่องค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าว (1) ทำจากวัสดุที่ มีค่าโมดูลัสของยัง (Young\'s Modulus) สูงกว่าค่าโมดูลัสของยังของวัสดุที่ใช้ทำองค์ประกอบที่สอง ดังกล่าว 5. วิธีการสำหรับตรวจหาลักษณะเฉพาะของการยึดเกาะระหว่างล้อซึ่งมีดอกยางที่ เปลี่ยนรูปได้และผิวหน้าที่กำลังกลิ้งไป วิธีการดังกล่าวจะประกอบรวมด้วยขั้นตอนดังนี้คือ; a) การจัดให้มีองค์ประกอบของดอกสำหรับสัมผัสที่หนึ่ง (1) อย่างน้อยที่สุดหนึ่ง องค์ประกอบซึ่งมีผิวหน้าสำหรับสัมผัสกับพื้นดินอยุ่ในตำแหน่งที่ห่างจากแกนล้อ น้อยกว่าระยะห่างของผิวหน้สำหรับสัมผัสกับพื้นดินขององค์ประกอบที่สอง (2) อย่างน้อยที่สุดหนึ่งองค์ประกอบ การเยื้องกันระหว่างผิวหน้าสำหรับสัมผัสดังกล่าว เป็นไปในลักษณะที่ทำให้ในขณะที่ปฏิบัติงานตามปกติ ผิวหน้าขององค์ประกอบ ทั้งสองสัมผัสกับพื้นดิน และอย่างน้อยที่สุดภายในพิสัยของสภาวะในการกลิ้งที่ ตรวจสอบผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่หนึ่งเลื่อนไถลเมื่อเปรียบเทียบกับพื้นดิน ในขณะที่ผ่านพื้นที่สัมผัส ในขณะที่ผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่สองจะไม่ เลื่อนไถลไปบนพื้นดิน ; b) การสร้างสัญญาณที่หนึ่งซึ่งแสดงถึงแรงในแนวเส้นสัมผัสวงในผิวหน้าสัมผัสของ องค์ประกอบที่อยู่ใกล้กับแกนที่สุดดังกล่าว; c) การตรวจหาการเปลี่ยนแปลงของสัญญาณที่หนึ่งดังกล่าว ซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะ ของการสุญเสียการยึดเกาะ; d) การประมาณศักยภาพของความเสียดทานในผิวหน้าสัมผัสดังกล่าวขององค์ประกอบ ที่หนึ่งดังกล่าว; e) การประมาณศักยภาพในการยึดเกาะของยางล้อ 6. วิธีการสำหรับตรวจหาตามข้อถือสิทธิข้อที่ 5 โดยที่ขั้นตอนที่จะตรวจหาการเปลี่ยน แปลงของสัญญาณที่หนึ่งดังกล่าว และประมาณศักยภาพในการยึดเกาะของยางล้อประกอบรวมด้วย การปฏิบัติงานดังนี้คือ: a) การสร้างสัญญาณที่สองซึ่งแสดงถึงแรงในแนวตั้งในผิวหน้าสัมผัสดังกล่าวของ องค์ประกอบหนึ่งดังกล่าว; b) การสร้างสัญญาณที่สามซึ่งแสดงถึงอัตราส่วนระหว่างแรงในแนวเส้นสัมผัสวงและ แรงในแนวตั้งจากสัญญาณที่หนึ่งและที่สอง; c) การตรวจหาการเปลี่ยนแปลงของสัญญาณที่สามดังกล่าว ซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะ ของการสูญเสียการยึดเกาะ; d) การประมาณศักยภาพของความเสียดทานในผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่หนึ่ง ดังกล่าว; และ e) การประมาณศักยภาพในการยึดเกาะของยางล้อดังกล่าวจากศักยภาพของความ เสียดทาน 7 วิธีการตามข้อถือสิทธิข้อที่ 5 หรือ 6 ข้อใดข้อหนึ่ง ซึ่งยังประกอบรวมเพิ่มเติมด้วย ขั้นตอนดังนี้ คือ: f) การสร้างสัญญาณของดอกปฏิบัติงานที่หนึ่งซึ่งแสดงถึงแรงในแนวเส้นสัมผัสวง ในอาณาบริเวณของผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่สองอย่างน้อยที่สุดหนึ่ง องค์ประกอบดังกล่าว; g) การสร้างสัญญาณของดอกปฏิบัติงานที่สอง ซึ่งแสดงถึงแรงในแนวตั้งในอาณา บริเวณของผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่สองอย่างน้อยที่สุดหนึ่งองค์ประกอบ ดังกล่าว; h) การสร้างสัญญาณซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะของแรงในแนวสัมผัสวงที่กระทำกับ ยางด้วยการรวมสัญญาณของดอกปฏิบัติงานที่หนึ่งดังกล่าว ระหว่างเวลาที่การสัมผัส ของอาณาบริเวณดังกล่าวกับพื้นดินเริ่มต้นและสิ้นสุด และตลอดความกว้างทั้งหมด ของยาง; i) การสร้างการบ่งชี้ซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะของแรงในแนวตั้งที่กระทำกับยางด้วย การรวมสัญญาณของดอกปฏิบัติงานที่สองดังกล่าวระหว่างเวลาที่การสัมผัสของ อาณาบริเวณดังกล่าวกับพื้นดินเริ่มต้นและสิ้นสุด และตลอดความกว้างทั้งหมดของ ยาง; j) การหา "ขอบเขตของการยึดเกาะที่เหลือ" ในรูปของผลต่างระหว่างศักยภาพในการ ยึดเกาะของยางและอัตราส่วนระหว่างแรงในแนวเส้นสัมผัสวงและแรงในแนวตั้งที่ กระทำกับยางดังกล่าว 8. วิธีการสำหรับตรวจหาลักษณะเฉพาะของการยึดเกาะระหว่างล้อซึ่งมีดอกยางที่ เปลี่ยนรูปได้และผิวหน้าที่กำลังกลิ้งไป วิธีการดังกล่าวประกอบรวมด้วยขั้นตอนดังนี้คือ: a) การจัดให้มีองค์ประกอบของดอกสำหรับสัมผัสที่หนึ่ง อย่างน้อยที่สุดหนึ่ง องค์ประกอบซึ่งมีผิวหน้าสำหรับสัมผัสกับพื้นดินอยู่ในตำแหน่งที่ห่างจากแกนล้อ น้อยกว่าระยะห่างของผิวหน้าสำหรับสัมผัสกับพื้นดินขององค์ประกอบที่สอง (2) อย่างน้อยที่สุดหนึ่งองค์ประกอบ การเยื้องกันระหว่างผิวหน้าสำหรับสัมผัสดังกล่าว เป็นไปในลักษณะที่ทำให้ในขณะที่ปฏิบัติงานตามปกติ ผิวหน้าขององค์ประกอบ ทั้งสองสัมผัสกับพื้นดินอย่างน้อยที่สุดในพิสัยของสภาพการกลิ้งที่จะตรวจสอบโดย ผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่หนึ่งจะเลื่อนไถลเทียบกับพื้นดินในระหว่างที่ผ่าน พื้นที่สัมผัส ในขณะที่ผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่สองไม่เลื่อนไถลกับพื้นดิน; b) การสร้างสัญญาณที่หนึ่งซึ่งแสดงถึงแรงในแนวเส้นสัมผัสวงในอาณาบริเวณของ ผิวหน้าสัมผัสขององค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าว; c) การตรวจหาเวลาที่องค์ประกอบที่หนึ่งดังกล่าวเข้าสู่พื้นที่สัมผัสในสัญญาณที่หนึ่ง ดังกล่าว; d) การตรวจหาเวลาที่สัญญาณที่หนึ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง ซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะ ของการสูญเสียการยึกเกาะในสัญญาณที่หนึ่งดังกล่าว; และ e) การสร้างการบ่งชี้ซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะของขอบเขตของการยึดเกาะที่เหลือจาก ฟังก์ชั่นของสัญญาณที่หนึ่งระหว่างเวลาที่ตรวจพบการเข้าสู่พื้นที่สัมผัสและเวลาที่ ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะดังกล่าว 9. วิธีการสำหรับตรวจหาตามข้อถือสิทธิข้อที่ 8 โดยที่ฟังก์ชั่นดังกล่าวของสัญญาณที่ หนึ่งดังกล่าว คือ อัตราส่วนระหว่างค่าเฉลี่ยของอนุพันธ์ระดับที่หนึ่งของสัญญาณดังกล่าว เมื่อเปรียบ เทียบกับเวลา และค่าของสัญญาณที่จุดซึ่งแสดงถึงลักษณะเฉพาะของสูญเสียการยึดเกาะ 1 0. วิธีการสำหรับตรวจหาตามข้อถือสิทธิข้อที่ 8 โดยที่ฟังก์ชั่นดังกล่าวของสัญญาณที่ หนึ่งดังกล่าว คือ ช่วงเวลาที่แยกการตรวจพบดังกล่าวออกจากกัน