TH9994A - สารผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึกเหลว - Google Patents

Abstract

สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวซึ่งอยู่ในรูปผลึกเหลวซึ่งประกอบด้วยสาร ลดแรงตึงผิวอินทรย์สังเคราะห์เป็นส่วนประกอบดีเทอร์เจนท์, ซึ่งควรมีรวมทั้งนอน ไอออนิค ดีเทอร์เจนท์ชนิดเดียวหรือมากกว่าซึ่งเป็นประเภท เอธอกซิเลเทค แฟทที แอลกอฮอล์ขนาดใหญ่, และมีสารลดแรงตึงผิวชนิดแอนไอออนิคหรือ แคทไอออนิค ในสัดส่วนที่น้อยกว่า, เช่น โซเดียม ไดแอลคิล ซัลโฟซัค ซิเนท หรือ ไดโตโคไดเมธิล แอมโมเนียมคอลไรด์, สารลดแรงตึง ผิวร่วม เช่น ไทรโพรพิลีน ไกลคอล บิวทิล อีเธอร์, ตัวทำละลายสำหรับรอยเปื้อนเช่น ไอโซ พาราฟินที่มีคาร์บอน 9 ถึง 11 อะตอม หรือเมธิล โคโคเอท (เอสเทอร์ของเมธิล แอลกอฮอล์กับ กรดโคโค) และน้ำ, ซึ่งตามปกติมีน้ำเป็น่วนประกอบส่วนใหญ่ สารผสมเช่นนี้มีประ โยชน์ในการทำความสะอาดรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิค, เช่นไขมัน สัตว์จากพื้นผิวที่แข็งหรือจากสิ่งทอ, ที่อุณหภูมิห้องหรือ ที่อุณหภูมิต่ำ, และอาจใช้เป็นสารดำเนินการก่อนเพื่อทำให้ รอยเปื้อนเช่นนั้นหลุดออกจากซับสเทรทเพื่อช่วยให้การทำความ สะอาดถ้วยชาม และเสื้อผ้าทำได้ง่ายขึ้นด้วยสารผสมดีเทอร์เจนท์สามัญหรือ ของการประดิษฐ์นี้ การประดิษฐ์นี้ยังเกี่ยวกับสารผสมชนิดเข้มข้นซึ่งมิได้ อยู่สถานะผลึกเหลวแต่เมื่อทำให้เจือจางด้วยน้ำจะเปลี่อยไป อยู่ในสถานะเช่นนั้น ที่อยู่ในการประดิษฐ์นี้ เช่นเดียวกันคือกรรมวิธีสำหรับดำเนินการก่อนและการทำความ สะอาดวัสดุที่เปรอะเปื้อนด้วยรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิค, โดย ใช้สารผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึก เหลวของการประดิษฐ์นี้ กรรมวิธีเพิ่มเติมของการประดิษฐ์นี้ คือการเตรียมสาร ผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึกเหลวโดยการทำให้สารผสมเข้มข้นเจือ จางด้วยน้ำ และ วิธีที่วัสดุไลโพฟิลิค เปลี่ยนสารผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึก เหลวไปเป็นรูปไมโครอิมัลชัน, ซึ่งกรรมวิธีหลังนี้เกิดใน ระหว่างการกำจัดรอยเปื้อนก่อนและการทำความ สะอาดเมื่อสารผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึกเหลวสัมผัสรอยเปื้อน ก่อนและการทำความสะอาดเมื่อสารผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึกเหลว สัมผัสรอยเปื้อนที่เป็นน้ำมัน บนผิวที่นำมาดำเนินการ

Claims (23)

1.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวที่เหมาะสมสำหรับกำจัดรอยเปื้อนก่อนและ ทำความสะอาดวัสดุที่สกปรกด้วยรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิค, ที่ อุณหภูมิห้องในรูปของ ผลึกเหลวหรือสามารถทำให้เจือจางด้วยน้ำและเปลี่ยนไปเป็นรูป ผนึกเหลว, ซึ่ง ประกอบด้วยสารลดแรงตึงผิวอินทรีย์สังเคราะห์, สารลดแรงตึง ผิวร่วม, ตัวทำละลายสำหรับรอยเปื้อนและน้ำ 2.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 1 ซึ่งอยู่ในรูปผลึกเหลวและซึ่งสารลดแรงตึงผิวมีรวมทั้งนอนไอ ออนิค ดีเทอร์เจนท์, สารลดแรงตึงผิวร่วม คือแอมฟิไฟล์อินทรีย์ที่มีคาร์บอน 1 ถึง 10 หรือ 15 อะตอม และมีรวมทั้งพันธะของ ไฮโดรเจน-เฮเทอโรอะตอม, ซึ่งเฮเทอโรอะตอมมีความเป็นลบทาง ไฟฟ้ามากกว่า

2.5 หน่วย, และตัวทำละลายเป็นชนิดไลโฟฟิลิค, ซึ่งสารผสมดี เทอร์เจนท์นี้จะเปลี่ยนไปเป็นไมโครอิมัลชันด้วยตนเองเมื่อ ให้สัมผัสกับรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิค

3.สารผสมดีเทอร์เจนที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 2 ซึ่ง มีสัดส่วนของส่วนประกอบต่าง ๆ คือ สารลดแรงตึงผิวประมาณ 5 ถึง 40% สารลดแรงตึงผิวร่วมประมาณ 0.5 ถึง 20%, โดยมีข้อ กำหนดคือปริมาณของสารลดแรงตึงผิวร่วมมีอยู่ ประมาณ 10 ถึง 50% ของปริมาณรวมของสารลดแรงตึงผิวกับสารลด แรงตึงผิวร่วม และปริมาณรวมของสารลดแรงตึงผิวกับสารลดแรงตึงผิวร่วมมีอยู่ ประมาณ 5 ถึง 60% ของสารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลว, มี ตัวทำละลายไลโพฟิลิคประมาณ 1 ถึง 20%, น้ำประมาณ 40 ถึง 90% และสารเสริมสภาพ 0 ถึงประมาณ 15%, และสาร ผสมนั้นไม่มีวัสดุที่ไม่ใช่เอนไวน์ที่มีมวงโมเลกุลมากกว่า 5,000 และสามารถพ่นได้ ด้วยเครื่องมือพ่นที่ใช้ปั๊มและดำเนินการด้วยมือได้, สาร ผสมที่พ่นนี้เกาะติดอยู่กับ พื้นผิววัสดุในแนวดิ่ง, และไมโครอิมัลชันที่เกิดขึ้นเมื่อ สารผสมนี้สัมผัสกับรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิคบนวัสดุเช่นนั้น จะมีความหนืดต่ำกว่าของสารผสมดีเทอร์เจนท์ ชนิดผลึกเหลว

4.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 3 ซึ่งสารลดแรงตึงผิวคือสารผสมของสารลดแรงตึงผิวชนิดนอนไอออ นิคและแอนไอออนิคหรือนอนไอออนิค และแคทไอออนิค, โดยมีปริมาณของสารลดแรงตึงผิวชนิดแอนไอออ นิคหรือสารลด แรงตึงผิวชนิดแคทไอออนิค 2 ถึง 25% ของปริมาณนอนไอออนิคดี เทอร์เจนท์, สาร ลดแรงตึงผิวร่วม, แอมฟิไฟล์มีอนุมูลรวมทั้ง -OH, -HN2, -COOH หรือ -CONH2, และตัวทำละลายไลโฟฟิลิคคือ ไฮโดรคาร์บอน, เอสเทอร์ของแอลกอฮอล์ขนาดใหญ่ กับกรดคาร์บอนซิลิคขนาดเล็กหรือเอสเทอร์ของแอลกอฮอล์ ขนาดเล็กับกรดคาร์บอกซิลิคขนาดใหญ่

5.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 4 ซึ่งดีเทอร์เจนท์คือสาร ผสมของนอนไอออนิคหรือแอนไออนิคดีเทอร์เจนท์, นอนไอออนิคดี เทอร์เจนท์นั้น คือผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการรวมตัวของแฟนที แอลกอฮอล์ขนาดใหญ่ กับแอลคิลีน ขนาดเล็ก ออกไซด์, แอนไอออนิค ดีเทอร์เจนท์คือซัลเฟเทค หรือซัลโฟเนเทค ดีเทอร์เจนท์, สารลดแรงตึงผิวร่วม, แอมฟิโฟล์มีคาร์บอน 3 ถึง 9 อะตอม และมี อนุมูลไฮดรอกซิอยู่ด้วย, ไฮโดรคาร์บอนเป็นชนิดอิ่มตัวมี คาร์บอน 7 ถึง 13 อะตอม, และเอสเทอร์คือเมธิล โคเคท (เอสเทอร์ของเมธิล แอลกอฮอล์กับ โคโค แฟทที แอซิด)

6.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 5 ซึ่งนอนไอออนิค ดีเทอร์เจนท์คือผลิตภัณฑ์จากการรวมตัว ของแฟทที แอลกอฮอล์ขนาดใหญ่ที่มีคาร์บอน 8 ถึง 12 อะตอม หนึ่งโมลกับเอธิลีน ออกไซด์ 2 ถึง 10 โมล, ต่อโมล, แอนไอออ นิค ดีเทอร์เจนท์คือ C4-12 แอลกอฮอล์ เอสเทอร์ของเกลือของ กรดซัลโฟซัคซินิค, สารลดแรงตึงผิวร่วมคือแอลคิลีนไกลคอล ขนาดเล็กแอลคิลอีเธอร์ขนาดเล็ก, และไฮโดรคาร์ร์บอนคือ พาราฟินที่มีคาร์บอน 8 ถึง 12 อะตอม

7.สารผสมดีเทอรืเจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 6 ซึ่งมีสัดส่วนของส่วนประกอบต่าง ๆ คือมีนอนไอออนิค ดีเทอร์ เจนท์ประมาณ 6 ถึง 35%, C4-12 แอลกอฮอล์ เอสเทอร์ของเกลือ ของกรดซัลโฟซัคซินิคประมาณ 0.3 ถึง 5%, สารลดแรงตึงผิว ร่วม, แอมฟิไฟล์ประมาณ 4 ถึง 12%, โดยมีข้อกำหนดคือมีปริ มารสารลดแรงตึง ผิวร่วมประมาณ 25 ถึง 45% ของผลรวมของปริมาณสารลดแรงตึงผิว กับสารลดแรง ตึงผิวร่วม และผลรวมเช่นนั้นมีอยู่ประมาณ 10 ถึง 45% ของ สารผสมดีเทอร์เจนท์ ที่เป็นของเหลว, มีพาราฟินประมาณ 2 ถึง 10%, น้ำประมาณ 50 ถึง 85%, และมีสาร เสริมสภาพ 0 ถึงประมาณ 10%

8.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 7 ซึ่งนอนไอออนิค ดีเทอร์เจนท์คือผลิตภัณฑ์จากการรวมตัว ของแฟทที แอลกอฮอล์ขนาดใหญ่ที่มีคาร์บอน 9 ถึง 11 อะตอม, หนึ่งโมลต่อเอธิลีน ออกไซด์ 2 ถึง 6 โมล, แอนไอออนิค ดี เทอร์เจนท์คือ C6-10 แอลกอฮอล์ ไดเอสเทอร์ของเกลือของ กรดซัลโฟซัคซิลิค ซึ่ง C6-10 แอลกอฮอล์เป็นชนิดอิ่มตัวและมีกิ่งแยก, สารลดแรงตึง ผิวร่วมคือ มอนอได- หรือไทร-โพรพิลีน ไกลคอล แอลคิลขนาดเล็ก อีเธอร์ซึ่งแอลคิล ขนาดเล็กมีคาร์บอน 3 ถึง 6 อะตอม, และพาราฟินมีคาร์บอนเฉลี่ย 9 ถึง 11 อะตอม

9.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 8 ซึ่งนอนไอออนิค ดีเทอร์เจนท์คือผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการรวม ตัวของแฟทที แอลกอฮอล์ขนาดใหญ่ที่มีคาร์บอนเฉลี่ย 9 ถึง 11 อะตอม, หนึ่งโมล, กับเอธิลีน ออกไซด์เฉลี่ยประมาณ 2.5 ถึง 5 โมล, แอนไอออนิค ดีเพอร์เจนท์คือโซเดียม ไดออคพิล ซัลโฟซัคซิเนท, สาร ลดแรงดึงผิวร่วมคือไทรโพรพิลีน ไกลคอน บิวทิล อีเธอร์ หรือไดโพรพิลีน ไกลคอล บิวทิลอีเธอร์, พาราฟินคือไอโซพาราฟินที่มีคาร์บอนเฉลี่ย 10 ถึง 11 อะตอม, และ สารผสมนี้ไม่มีวัสดุที่มีมวลโมเลกุลสูงกว่าว 5,000, มีสาร เสริมภาพ 0 ถึงประมาณ 5%, และมี พี.เอช. อยู่ในช่วง 6 ถึง 8

10.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 9 ซึ่งประกอบด้วยนอน ไอออนิค ดีเทอร์เจนท์ประมาณ 10%, ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์จากการ รวมตัวของแฟทที แอลกอฮอล์ขนาดใหญ่ที่มีคาร์บอนเฉลี่ย 9 ถึง 11 อะตอม, หนึ่งโมล, กับเอธิลีน ออกไซด์ ประมาณ 5 โมล, นอนไอออนิค ดีเทอร์เจนท์ประมาณ 2.5 โมล ซึ่งเป็น ผลิตภัณฑ์จากการรวมตัวของแฟทที แอลกอฮอล์ขนาดใหญ่ที่มี คาร์บอนเฉลี่ย 9 ถึง 11 อะตอม, หนึ่งโมลกับเอธิลีน ออกไซด์ประมาณ 2.5 โมล, โซเดียม ได-(เอธิลเฮกซิล) ซัลโฟซัคซิเนทประมาณ 0.7% ไทร โพรพิลีน ไกคอล n-บิวทิล มอนออีเธอร์ ประมาณ 7%, ไอโซพาราฟินที่มีคาร์บอนเฉลี่ย 10 ถึง 11 อะตอม ประมาณ 5%, สารเสริมสภาพน้อยกว่า 2% และน้ำประมาณ 7% ซึ่งสารผสมนี้ไม่ มีวัสดุที่มีมวลโมเลกุลมากว่า 1,000 และมีพี.เอช.ประมาณ 7

11.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวตามข้อถือสิทธิข้อ 9 ซึ่งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นผลึก เหลวของรูปที่ 1 ของรูปเขียน

12.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวเข้มข้นซึ่งไม่ใช่ผลึก เหลว, แต่เมื่อทำให้เจือจางด้วยน้ำไม่เกินสามส่วนของน้ำต่อ หนึ่งส่วนของสารผสมจะเกิดเป็นผลึกเหลว ตามข้อถือสิทธิข้อ 2

13.สารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของเหลวเข้มข้นตามข้อถือสิทธิ ข้อ 12 ซึ่งประกอบด้วย นอนไอออนิค ดีเทอร์เจนท์ประมาณ 12.5 ส่วน ซึ่งคือผลิตภัณฑ์ จากการรวมตัวของ แฟทที แอลคอฮอล์ขนาดใหญ่ที่มีคาร์บอน 9 ถึง 11 อะตอม, หนึ่งโมล, กับเอธิลีน ออกไซด์ 2 ถึง 6 โมล, โซเดียม C6-10 ไตแอลคิล ซัลโฟซัค ซิเนทประมาณ 0.7 ส่วน, ไทรโพรพิลีน ไกลคอล แอลคิลขนาดเล็ก มอนออีเธอร์ประมาณ 7 ส่วน, ซึ่งแอลคิล ขนาดเล็กมีคาร์บอน 3 ถึง 6 อะตอม, พาราฟินที่มีคาร์บอน เฉลี่ย 9 ถึง 11 อะตอม ประมาณ 5 ส่วน, สารเสริมภาพ 0 ถึง 5 ส่วน และน้ำจนถึง 50% ของสารผสมเข้มข้น

14.กรรมวิธีสำหรับดำเนินการกับวัสดุที่สกปรกด้วยรอยเปื้อน ชนิดไลโพฟิลิค เพื่อ ทำให้รอยเปื้อนหลุดและแยกออกซึ่งประกอบด้วยการใช้สารผสมตาม ข้อถือสิทธิข้อ 2 ในปริมาณที่ทำให้รอยเปื้อนหลุดและแยกออก, ที่ตำแหน่งที่ มีรอยเปื้อนเช่นนั้น บนวัสดุเช่นนั้น

15.กรรมวิธีตามข้อถือสิทธิข้อ 14 ซึ่งใช้สารผสมนั้นเป็นสาร ดำเนินการกับรอยเปื้อน ก่อนกับวัสดุที่สกปรกด้วยรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิคที่กำจัด ออกได้ยากที่ตำแหน่ง ของรอยเปื้อนบนวัสดุนั้น, หลังจากใช้สารผสมแล้วกำจัดรอย เปื้อนออกโดยใช้สาร ผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดเดียวกันหรือชนิดอื่นและน้ำ

16.กรรมวิธีตามข้อถือสิทธิข้อ 15 ซึ่งใช้สารผสมเป็นสารดำ เนินการกับรอยเปื้อนก่อนกับถ้วยชามซึ่งมีไขมันสัตว์เกาะตัว อยู่ก่อนที่จะล้างถ้วยชามนั้นด้วยมือในน้ำ ล้างถ้วยชามที่มีสารผสมดีเทอร์เจนท์สำหรับล้างถ้วยชาม

17.กรรมวิธีตามข้อถือสิทธิข้อ 15 ซึ่งใช้สารผสมนั้นเป็นสาร กำจัดรอยเปื้อนก่อนกับ เสื้อผ้าที่สกปรกด้วยรอยเปื้อนที่เป็นน้ำมันหรือเป็นไขที่ ตำแหน่งซึ่งมีรอยเปื้อนนั้น ก่อนการซักเสื้อผ้าในน้ำสำหรับซักที่มีสารผสมดีเทอร์เจนท์ สำหรับซักเสื้อผ้า

18.กรรมวิธีสำหรับดำเนินการกับวัสดุที่เปื้อนด้วยรอยเปื้อน ชนิดไลโพฟิลิคเพื่อทำ ให้รอยเปื้อนหลุดและแยกออกซึ่งประกอบด้วยการใช้สารผสมตาม ข้อถือสิทธิข้อ 11 ในปริมาณที่จะทำให้รอยเปื้อนหลุดและแยกออกโดยใช้ที่ตำแหน่ง ของรอยเปื้อน เช่นนั้นบนวัสดุนั้น

19.กรรมวิธีตามข้อถือสิทธิข้อ 18 ซึ่งใช้สารผสมนั้นเป็นสาร ดำเนินการก่อนกับวัสดุ ที่เปรอะเปื้อนด้วยรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิค ซึ่งกำจัดออกได้ ยากที่ตำแหน่งซึ่งมีรอย เปื้อนบนวัสดุนั้น, หลังจากใช้สารแล้วจึงกำจัดรอยเปื้อนออก โดยการใช้สารผสม ดีเทอร์เจนท์ชนิดเดียวกันหรือต่างกันและน้ำ

20.กรรมวิธีตามข้อถือสิทธิข้อ 19 ซึ่งใช้สารผสมนั้นเป็นสาร ดำเนินการก่อนกับถ้วย ชามที่มีใขมันสัตว์เกาะตัวอยู่ก่อนการล้างถ้วยชามนั้นใน เครื่องล้างจานที่มีสารผสม ดีเทอร์เจนท์สำหรับล้างจาน

21.กรรมวิธีสำหรับผลิตสารผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึกเหลวซึ่ง ประกอบด้วยการผสม น้ำจนถึงสามส่วนโดยน้ำหนักกับสารผสมดีเทอร์เจนท์ที่เป็นของ เหลวเข้มข้นของ ข้อถือสิทธิข้อ 12, หนึ่งส่วน, โดยปริมาณน้ำที่ใช้นั้นใช้ ในปริมาณที่จะทำให้สารผสม สุดท้ายอยู่ในสถานะผลึกเหลว

22.กรรมวิธีสำหรับดูดซึมรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิคจากผิวเข้า ไปในสารผสมดีเทอร์ เจนท์ชนิดผลึกเหลวและเปลี่ยนสารผสมดีเทอร์เจนท์ชนิดผลึก เหลวนั้นให้เป็น ไมโครอิมัลชันที่ใสกว่า ซึ่งประกอบด้วยการใช้สารผสมดีเทอร์ เจนท์ชนิดผลึกเหลว กับรอยเปื้อนชนิดไลโพฟิลิคบนผิว, ซึ่งรอยเปื้อนจะถูกดูดซึม เข้าไปในสารผสมดีเทอร์เจนท์และสารผสมนั้นเปลี่ยนไปเป็น ไมโครอิมัลชัน, ซึ่งมีความหนืดน้อยกว่า สารผสมชนิดผลึกเหลวและจะหลุดออกจากผิวได้ง่าย

23.กรรมวิธีตามข้อถือสิทธิข้อ 22 ซึ่งพ่นสารผสมดีเทอร์ เจนท์ชนิดผลึกเหลวลงบนผิว, ซึ่งจะติดอยู่เป็นของเหลวที่ เกาะติดกับผิวจนกระทั่งดูดรอยเปื้อนไลโพฟิลิค, ซึ่ง ในขณะนั้นจะเปลี่ยนไปเป็นรูปไมโครอิมัลชันที่ใสกว่า, แสดง ให้เห็นว่ารอยเปื้อน ไลโพฟิลิคจะหลุดออกได้, และล้างไมโครอิมัลชันของสารผสมดี เทอร์เจนท์และรอย เปื้อนไลโพฟิลิคออกด้วยน้ำหรือสารละลายดีเทอร์เจนท์ในน้ำ (ข้อถือสิทธิ 23 ข้อ, 6 หน้า, 2 รูป)