PL151350B1

PL151350B1 - Mycotic agent

Info

Publication number: PL151350B1
Application number: PL1988269998A
Authority: PL
Inventors: Don R Baker; Keith H Brownell; Charles Kezerian
Original assignee: Stauffer Agricultural Chemical
Priority date: 1987-01-05
Filing date: 1988-01-05
Publication date: 1990-08-31
Also published as: FI875792A7; CS268546B2; AU1002688A; US4797416A; DK2288D0; EP0274271A1; AU598085B2; BG47192A3; JPS63190873A; CS7488A2; FI875792A0; FI875792L; IL85021A0; CN88100137A; PL269998A1; DK2288A; PL275623A1; HUT48577A; NZ222974A; ZA8815B

Description

RZECZPOSPOLITA OPIS PATENTOWY 151 350

POLSKA

URZĄD

PATENTOWY

RP

Patent dodatkowy do patentu nr--Int. Cl.⁵ A01N 47/18

Zgłoszono: 88 01 05 (P. 269998)

Pierwszeństwo 87 01 05 Stany Zjednoczone

Ameryki CZriElBU

CC&lll

Zgłoszenie ogłoszono: 89 03 06

Opis patentowy opublikowano: 1991 02 28

Twórcy wynalazku: Don Robert Baker, Keith Harvey Brownell, Charles Kezerian

Uprawniony z patentu: Stauffer Agricultural Chemicals Company, Inc., Wilmington (Stany Zjednoczone Ameryki)

Λ

Środek grzybobójczy

Przedmiotem wynalazku jest środek grzybobójczy na bazie fenylokarbaminianów. Wzrost grzybów na ważnych uprawach rolniczych, takich jak jęcznień, ryż, pomidory, pszenica, fasola, róże, winorośl i inne ważne w rolnictwie uprawy, powoduje znaczne straty w ilości i jakości produków rolnych. Istnieje zatem ogromne zapotrzebowanie na środki zapobiegające wzrostowi grzybów albo zwalczające lub eliminujące ten wzrost. Prowadzi się wiele oprysków profilaktycznych dostępnymi w handlu fungicydami, usiłując zapobiec porażeniu grzybami ważnych w rolnictwie upraw i wzrostowi grzybów.

Stosowane tu określenie „fungicyd oznacza związek zapobiegający wzrostowi grzybów albo niszczący lub inhibitujący ten wzrost.

Środek grzybobójczy według wynalazku zawiera substancję czynną i obojętny nośnik, a cechą tego środka jest to, że jako substancję czynną zawiera co najmniej jeden fenylokarbaminian o ogólnym wzorze przedstawionym na rysunku, w którym R oznacza metoksyl lub alliloksyl, Ri oznacza atom wodoru, C2-C4-alkoksyalkil lub formyl, a R2 oznacza Ci-Ce-alkil, korzystnie C2-C3-alkil.

Przez określenie „alkil rozumie się prostołańcuchowe lub rozgałęzione grupy alkilowe.

Nowe fenylokarbaminiany stanowiące substancję czynną środka według wynalazku są wysoce skutecznymi fungicydami. ' .

Związki, w których R1 oznacza atom wodoru, wytwarza się w reakcji odpowiedniego chlorotiolomrówczanu z odpowiednią aniliną, w obojętnym rozpuszczalniku, w obecności środka wiążącego kwas, takiego jak pirydyna, trójetyloamina, dwumetyloanilina albo wodorotlenek lub węglan sodowy lub potasowy.

Związki, w których R1 oznacza alkoksyalkil, wytwarza się w reakcji opisanych wyżej związków, w których R1 oznacza atom wodoru, z halogenkiem alkoksyalkilowym, w obecności odpowiedniego środka wiążącego kwas, takiego jak wodorek sodowy, w obojętnym rozpuszczalniku, takim jak eter lub tetrahydrofuran.

151 350

Związki, w których Ri oznacza formyl, wytwarza się w reakcji odpowiedniego chlorotiolomrówczanu z N-sililoformanilidem, w obojętnym rozpuszczalniku, takim jak chlorek metylenu, chloroform, benzen, toluen, itp., w temperaturze od pokojowej do około 60°C.

Wyjściowy N-sililoformanilid wytwarza się z odpowiedniego formanilidu i chlorku sililu z użyciem środka wiążącego kwas, takiego jak trójetyloamina, w obojętnym rozpuszczalniku, takim jak benzen.

W tabeli 1 podano pewne wybrane związki stanowiące substancję czynną środka według wynalazku. Związkom przyporządkowano numery, które stosuje się w dalszej części opisu.

Tabela 1

Związek	R	Ri	r₂	n_D ³⁰ lub temperatura topnienia (°C)
1	-OCH₂-CH=CH₂	-H	-C2H5	75,0 - 79,0
2	-och₂-ch=ch₂	-H	-CH/CH3/2	34,0 - 36,0
3	-och₂-ch=ch₂	-CH₂OC₂H₅	-c₂h₅	brązowy olej
4	-och₂-ch=ch₂	-ch₂oc₂h₅	-CH/CH3/2	brązowy olej
5	-OCH₃	-ch₂oc₂h₅	-c₂h₅	1,5452
6	-OCHa	-C/=O/H	-c₂h₅	42,0 - 45,0
7	-OCHa	-C/=O/H	-CH₃	57,0 - 59,0
8	-OCHa	-C/=O/H	-C3H7	41,0-43,0
9	-OCHa	-C/=O/H	-C4H9	1,5680
10	-OCHa	-H	-C2H5	39,0-41,0

Nowe fenylokarbaminiany działają szczególnie skutecznie przeciw szarej pleśni róż (Botrytis) i są szczególnie skutecznie w postaci cieczy opryskowych do profilaktycznych i leczniczych oprysków liści w porównaniu z cieczami opryskowymi do profilaktycznych i leczniczych oprysków liści zawierającymi standardowe związki dostępne w handlu. Grzybami, wobec których te nowe związki są szczególnie skuteczne są Botrytis cinerea, Erysiphe graminis i Puccinia recondita.

Związki będące substancjami czynnnymi środków według wynalazku można nanosić różnymi sposobami i w różnych stężeniach. Środki grzybobójcze według wynalazku wytwarza się przez zmieszanie fenylokarbaminianów użytych w ilości grzybobójczo skutecznej, z substancjami pomocniczymi i nośnikami stosowanymi powszechnie dla ułatwienia rozpraszania substancji czynnych w zastosowaniach rolniczych. Należy przy tym wziąć pod uwagę fakt, iż rodzaj preparatu i sposób nanoszenia substancji toksycznej mogą wpływać na aktywność materiałów w danym zabiegu. Tak więc grzybobójczo czynnym związkom można nadawać postać granulatów o stosunkowo dużych cząstkach, proszków do zawiesin, koncentratów do emulgowania, pyłów, roztworów lub innych preparatów znanych typów, w zależności od pożądanego sposobu nanoszenia. Korzystnymi preparatami w przypadku profilaktycznych lub leczniczych zabiegów grzybobójczych są proszki do zawiesin, koncentraty do emulgowania i granulaty. Preparaty te mogą zawierać od zaledwie około 0,5% do aż około 95% wagowyeh lub więcej substancji czynnej. Ilość grzybobójczo skuteczna zależy od choroby, którą ma się zwalczać. Dawka nanoszenia zmienia się około 0,056 28 kg/ha, korzystnie około 0,112 - 11,2 kg/ha.

Proszki do zawiesin mają postać bardzo drobnych cząstek, które łatwo ulegają zdyspergowaniu w wodzie lub w innych środowiskach rozpraszających. Proszek do zawiesin nanosi się ostatecznie na roślinę lub glebę w postaci suchego pyłu, albo w postaci dyspersji w wodzie lub innej cieczy. Typowymi nośnikami stosowanymi w proszkach do zawiesin są ziemia fulerska, iły kaolinowe, krzemionki i inne łatwo zwilżalne rozcieńczalniki organiczne lub nieorganiczne. Proszki do zawiesin wytwarza się zwykle tak, by zawierały około 5 - 95% substancji czynnej, przy czym zawierają one zazwyczaj także niewielką ilość zwilżacza, dysperagatora lub emulgatora dla ułatwienia zwilżania i dyspergowania.

Suche preparaty sypkie czyli dyspergowalne w wodzie granulaty to zaglomerowane proszki do zawiesin wytworzone metodą aglomeracji w panwiach lub w złożu fluidalnym. Suchy preparat sypki nanosi się ostatecznie na glebę w postaci zawiesiny w wodzie lub innej cieczy. Granulaty te są wolne od pyłu i sypkie gdy są suche, jednak po rozcieńczeniu wodą tworzą jednorodne zawiesiny.

151 350

Typowymi nośnikami suchych preparatów sypkich są ziemia fulerska, iły kaolinowe, krzemionki i inne łatwo zwilżalne rozcieńczalniki nieorganiczne i organiczne. Zwykle suche preparaty sypkie sporządza się tak, by zawierały około 5 - 95% substancji czynnej, przy czym zazwyczaj zawierają one także niewielkie ilości zwilżacza, dyspergatora lub emulgatora, co ułatwia zwilżanie i dyspergowanie.

Koncentraty do emulgowania to jednorodne preparaty ciekłe, zdolne do ulegania zdyspergowaniu w wodzie lub innym środowisku rozpraszającym, przy czym mogą one zawierać wyłącznie związek czynny i ciekły lub stały emulgator, względnie dodatkowo mogą zawierać ciekły nośnik, taki jak ksylen, ciężkie frakcje benzynowe, izoforon i inne nielotne rozpuszczalniki organiczne. Dla zastosowania jako preparat grzybobójczy koncentraty te dysperguje się w wodzie lub innym ciekłym nośniku i w zwykły sposób opryskuje się nimi poddawany zabiegowi obszar. Procentowa zawartość podstawowej substancji czynnej może zmieniać się w zależności od sposobu nanoszenia preparatu, lecz na ogół zawartość substancji czynnej wynosi około 0,5 - 95% wagowych w przeliczeniu na masę środka grzybobójczego.

Preparaty granulowane, w których substancja toksyczna znajduje się w stosunkowo gruboziarnistych cząstkach nośnika, nanosi się zwykle bez rozcieńczania. Typowymi nośnikami stosowanymi w granulatoach są piasek, ziemia fulerska, iły bentonitowe, wermikulit, perlit i inne materiały organiczne lub nieorganiczne, które mogą wchłaniać substancję toksyczną lub być nią powleczone. Zazwyczaj granulaty wytwarza się tak, by zawierały około 5 - 25% substancji czynnej, przy czym mogą one także zawierać środki powierzchniowo czynne, do których mogą należeć zwilżacze, dyspergatory lub emulgatory, oleje, takie jak ciężkie frakcje benzynowe, nafta lub inne frakcje ropy naftowej, względnie oleje roślinne, oraz/lub środki ułatwiające przyczepność, takie jak dekstryny, klej lub żywice syntetyczne.

Do typowych zwilżaczy, dyspergatorów i emulgatorów stosowanych w preparatach używanych w rolnictwie należą np. alkilo- i alkiloarylosulfoniany i -siarczany oraz ich sole sodowe, alkohole wielowoodorotlenowe i inne typy środków powierzchniowo czynnych, z których wiele dostępnych jest w handlu. Środek powierzchniowo czynny, o ile się go stosuje stanowi zwykle 0,1 - 15% wagowych środka grzybobójczego.

Pyły, które są sypkimi mieszaninami substancji czynnej i drobnocząsteczkowych substancji stałych, takich jak talk, iły, mąki i inne stałe substancje organiczne i nieorganiczne, które działają jako środowiska rozpraszające i nośniki dla substancji toksycznych, są użytecznymi preparatami w zabiegach polegających na nanoszeniu preparatów do gleby.

Pasty, będące jednorodnymi zawiesinami bardzo drobnej, stałej substancji toksycznej w ciekłym nośniku, takim jak woda lub olej, używa się do specjalnych zastosowań. Preparaty te zawierają zwykle około 5 - 95% wagowych substancji czynnej, a ponadto mogą zawierać niewielkie ilości zwilżaczy, dyspergatorów i emulgatorów, ułatwiających rozpraszanie. Na ogół pasty rozcieńcza się przed użyciem i nanosi w postaci cieczy opryskowej na poddawany zabiegowi obszar.

Innymi użytecznymi preparatami stosowanymi w zabiegach zwalczania grzybów są zwykle roztwory substancji czynnej w środowisku rozpraszającym, w którym jest ona w pełni rozpuszczalna w danym stężeniu, np. w acetonie, alkilowanych naftalenach, ksylenie i innych rozpuszczalnikach organicznych. Można także stosować ciecze opryskowe pod ciśnieniem, zwykle w postaci aerozoli, w których substancja czynna w postaci bardzo rozdrobnionej jest rozpraszana w wyniku odparowania niskowrzącego nośnika rozpuszczalnikowego stanowiącego fazę rozpraszającą, takiego jak freony.

Środki grzybobójcze według wynalazku można nanosić na rośliny znanymi sposobami. Tak więc pyły i preparaty ciekłe można nanosić na rośliny przy użyciu opylaczy z napędem, opryskiwaczy wysięgnikowych i ręcznych oraz rozpylaczy. Środek można także nanosić z samolotu w postaci pyłu lub cieczy opryskowej, jako że jest on skuteczny w bardzo małych dawkach.

Poniżej przedstawiono próby biologiczne, których wyniki dowodzą grzybobójczego działania środków według wynalazku.

Próba A. Oprysk profilaktyczny przeciw mączniakowi właściwemu jęczmienia (BPM).

Na 7 dni przed próbą w glebie piaszczysto-gliniastej wysiano nasiona (12 nasion/doniczkę 5,1 cm)jęczmieniaNorthrupKingSunbar 401. Badany związek rozcieńczono roztworem aceton/

151 350 /woda 50/50 uzyskując stężenie malejące począwszy od 750 ppm (części na milion). Za pomocą rozpylaczy opryskano rośliny jęczmienia 12 ml badanego roztworu.

W 24 godziny później badane rośliny umieszczono w skrzyni do inokulacji, wyposażonej w wentylator obrotowy. Rośliny jęczmienia z silnie zarodnikującymi ogniskami Erysiphe graminis umieszczono przed wentylatorem, aby przemieścić i rozprowadzić zarodniki. Po 2 minutach wentylator wyłączono i skrzynię zamknięto na 5 minut, aby zarodniki osiadły. Zakażone rośliny umieszczono na ławie cieplarnianej automatycznie nawadnianej od spodu.

Wyniki zanotowano w siedem dni po zakażeniu jako procentowe zwalczenie choroby obliczone przez porównanie procentowego zmniejszenia się powierzchni ognisk w stosunku do nie traktowanych roślin kontrolnych. Stężenie związków wywołujące 90% zwalczenia choroby (EC 90) określono na podstawie krzywych dawka/rozcieńczenie.

Próba B. Oprysk profilaktyczny przeciw rdzy liści (LR).

Na 12 dni przed próbą w glebie piaszczysto-gliniastej w dwucalowych doniczkach wysiano po 7 nasion pszenicy Anza. Badany związek rozcieńczono roztworem aceton/woda 50/50 dla uzyskania stężeń malejących począwszy od 750 ppm. Za pomocą rozpylacza opryskano rośliny pszenicy 12 ml badanego roztworu.

Zawiesinę uredospor Fuccinia recondita sporządzono zasysając spory ze skupisk uredospor na liściach pszenicy i dyspergując po 10⁵ spor/ml odjonizowanej wody zawierającej 0,5% Tween 20. Rośliny zakażono w 24 godziny po zabiegu przez opryskanie ich zawiesiną spor do spłynięcia, pozostawienie liści do wyschnięcia, ponowne opryskanie do spłynięcia i umieszczenie roślin w ciemnej, wilgotnej komorze. Po 48 godzinach w warunkach wilgotnych rośliny przeniesiono na ławę cieplarnianą nawadnianą od spodu.

Wyniki zanotowano w 10 dni po zakażeniu jako procentowe zwalczenie choroby obliczone przez porównanie procentowego zmniejszenia się powierzchni ognisk w stosunku do nie traktowanych roślin kontrolnych. Stężenie związków wywołujące 90% zwalczenia (EC 90) określono na podstawie krzywych dawka/rozcieńczenie.

Próba C. Oprysk profilaktyczny przeciw szarej pleśni róż (RM).

Dwa płatki białej róży umieszczono na płytce Petriego wyłożonej wilgotnym papierem filtracyjnym. Badany związek rozcieńczono roztworem aceton/woda 50/50 dla uzyskania stężeń malejących począwszy od 750 ppm. Na płytki rozpylono po 0,5 ml badanego roztworu i pozwolono im obeschnąć.

Inokulum sporządzono dodając dwie 5 mm walcowate próbki dwutygodniowej hodowli Botrytis cinerea wyhodowanej na agarze Elliota V-3 do 10 ml jałowej wody destylowanej zawierającej 0,5% soku z winogron. Na każdym płatku umieszczono kroplę tej zawiesiny inokulum o objętości 20 μ\. Płytki Petriego z zakażonymi płatkami przechowywano w szczelnie zamkniętych pudełkach z tworzywa sztucznego dla zachowania warunków nasycenia wilgocią.

Wyniki zanotowano w 4 dni po zakażeniu, notując procentowe zmniejszenie powierzchni nekrotycznej w porównaniu z próbkami kontrolnymi poddanymi zabiegowi przy użyciu acetonu z wodą. Stężenie związków wywołujące 90% zwalczenia choroby (EC 90) określono na podstawie krzywych dawka/rozcieńczenie.

Wyniki w/w prób przedstawiono w tabeli 2. Wyniki te to przybliżona wartość EC 90 w częściach na milion. Kreski w tabeli oznaczają, że dane związki nie były badane w odpowiednich próbach.

Tabela 2

Związek nr	BPM	LR	RM
1	_	—	30
2	250	750	50
3	—	500	250
4	—	—	750
5	—	—	250
6	—	—	25
7	—	—	70
8	—	—	70
9	—	—	750
10	—	—	30

151 350

Wynalazek ilustrują poniższe przykłady.

Przykład I. Olej. Olej sporządza się łącząc ze sobą poniższe składniki, których zawartość w

preparacie podano wagowo.
Związek nr 1	1%
Rozpuszczalnik olejowy —
ciężka frakcja benzynowa	99%
Ogółem	100%

Przykład II. Koncentrat do emulgowania. Koncentrat do emulgowania sporządza się łącząc z sobą poniższe składniki, których zawartość w preparacie podano wagowo.

Związek nr 2 50%

Nafta 45%

Emulgator (mieszanina długołańcuchowych etoksylowanych polieterów i długołańcuchowego sulfonianu 5%

Ogółem 100%

Przykład III. Koncentrat do emulgowania. Koncentrat do emulgowania sporządza się łącząc z sobą poniższe składniki, których zawartość w preparacie podano wagowo.

Związek nr 3 90%

Nafta 5%

Emulgator (mieszanina długołańcuchowych etoksylowanych polieterów i długołańcuchowego sulfonaniu 5%

Ogółem 100%

Przykład IV. Pyły i/lub proszki. Pyły i/lub proszki sporządza się łącząc z sobą poniższe składniki, których zawartość w preparacie podano wagowo.

Związek nr 4		0,5%	50,0%	90,0%
Sproszkowany ił atapulgitowy		93,5%	44,0%	4,0%
Lignosulfonian sodowy		5,0%	5,0%	5,0%
Sól sodowa sulfobursztynianu dwuoktylu	1,0%	1,0%	1,0%
	Ogółem	100,0%	100,0%	100,0%

Przykład V. Wytwarzanie 3-alliloksytiolofenylokarbaminianu S-etylu. W ciągu 2 minut chlorotiolomrówczan etylu (4,4 ml, 0,042 mola) dodawano do roztworu 3-alkiloksyaniliny (6,2 g, 0,0416 mola), chlorku metylenu (100 ml) i piperydyny (4,0 ml, 0,05 mola). Otrzymywano temperaturę 20-25°C stosując chłodzenie. Powstały roztwór odstawiono na noc, po czym przemyto go wodą (100 ml), 5% roztworem kwasu solnego (50 ml) i wodą (100 ml). Przemyty roztwór wysuszono nad bezwodnym siarczanem magnezowym, przesączono i odparowano pod próżnią, a otrzymaną substancję stałą roztarto w heksanie i otrzymano 8,8 g żądanego produktu o t.t. 75-79°C.

Przykład VI. Wytwarzanie 3-metoksytiofenylokarbaminianu S-etylu. Sporządzono roztwór z 3-metoksyaniliny (15,0 g, 0,17 mola), chlorku metylenu (100 ml) i pirydyny (9,5 g, 0,17 mola). Ten roztwór ochłodzono w atmosferze azotu do około 5°C i wkroplono doń chlorotiolomrówczan etylu (21,2 g, 0,17 mola). Utrzymywano temperaturę około 13-15°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano w ciągu nocy, po czym przemyto ją wodą (2 x lOOml), wysuszono nad bezwodnym siarczanem magnezowym, przesączono i odparowano pod próżnią. Otrzymano 33,5 g żądanego stałego produktu o t.t. 39-41°C.

Przykład VII. Wytwarzanie N-etylotiokarbonylo-3-metoksyformanilidu. W temperaturze 10°C i atmosferze bezwodnego argonu do roztworu 3-metoksyformaniIidu (22 g, 0,146 mola) w benzenie (200 ml) dodano chlorek trójmetylosililu (21,6 g, 0,20 mola). W ciągu 30 minut dodawano do tego roztworu roztwór trójetyloaminy (20 g, 0,20 mola) i benzenu (50 ml). Mieszaninę

151 350 reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 30 minut, a potem przesączono. Placek filtracyjny przemyto benzenem (dwukrotnie, porcjami po 100 ml). Połączone przesącze poddane destylacji, zbierając frakcję wrzącą w 102-104°C pod ciśnieniem 33 Pa i otrzymano 29 g żądanego N-trójmetylosililo-3-metoksyformanilidu.

Ten N-trójmetylosililo-3- metoksyformanilid (4,46 g, 0,02 mola) dodano do roztworu chlorotiolomrówczanu etylu (3 g) rozpuszczonego w chlorku metylenu (25 ml). Mieszaninę reakcyjną odstawiono na noc w temperaturze pokojowej, a następnie odparowano ją pod próżnią w 45°C i otrzymano 5,2 g pozostałości. Przemyto ją w 0°C heksanem (100 ml) i po zdekantowaniu otrzymano 3,5 g żądanego produktu w postaci przejrzystego syropu, który uległ zestaleniu i miał t.t. 42-45°C.

Przykład VIII. Wytwarzanie N-etoksymetylo-3-alliloksytiolofenylokarbaminianu S-etylu. Produkt z przykładu V (3,6 g, 0,015 mola) rozpuszczono w bezwodnym tetrahydrofuranie (50 ml) i do tego roztworu w ciągu 1 godziny dodano w trakcie mieszania w atmosferze bezwodnego azotu wodorek sodu (0,38 g, 0,016 mola). Reakcja była egzotermiczna i wywiązywał się wodór. Do roztworu dodano eter chlorometylowoetylowy (1,38 ml, 0,015 mola) w wyniku czego zaszła reakcja egzotermiczna i temperatura wzrosła do 36°C. Mieszaninę tę mieszano przez 2 godziny, do chwili gdy pozorna wartość pH mieszaniny reakcyjnej spadła do 6. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono eterem (100 ml) i metanolem (5 ml), przemyto wodą (3 x ICO ml), wysuszono nad bezwodnym siarczanem magnezowym i odparowano pod próżnią. Otrzymano 3,9 g żądanego produktu w postaci oleju.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Środek grzybobójczy zawierający substancję czynną oraz obojętny nośnik, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera co najmniej jeden fenylokarbaminian o ogólnym wzorze przedstawionym na rysunku, w którym R oznacza metoksyl lub alliloksyl, Ri oznacza atom wodoru, C2-C4-alkoksyalkil lub formyl, a R2 oznacza Ci-C6-alkil.
2. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera związek, w którym R oznacza alliloksyl, R1 oznacza atom wodoru, a R2 oznacza etyl.
3. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera związek, w którym R oznacza alliloksyl, R1 oznacza atom wodoru, a R2 oznacza izopropyl.
4. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera związek, w którym R oznacza metoksyl, R1 oznacza formyl, a R2 oznacza etyl.
5. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera związek, w którym R oznacza metoksyl, R1 oznacza formyl, a R2 oznacza etyl.
6. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera związek, w którym R oznacza metoksyl, R1 oznacza atom wodoru, a R2 oznacza etyl.

Ri 0

I 11 n-c-sr₂

Zakład Wydawnictw UP RP. Nakład 100 egz.

Cena 3000 zł