PL154452B1 - Method for manufacturing shuttering elements for sheathing concrete and a shuttering element for sheathing concrete - Google Patents

Description

OPIS PATENTOWY

Patent dodatkowy do patentu nr-Zgłoszono: 88 07 13 (P. 273704)

Pierwszeństwo : 87 07 15 Rejpiblika

Fetteralna Niemiec

Zgłoszenie ogłoszono: Θ9 04 03

Opis patentowy opublikowano: 1991 11 29

Int. Cl ⁵ B28B 7/22 E04C 1/14 E04B 2/86

CZYTELNIA S G 0 Ul

Twórca wynalazku : '

Uprawniony z patentu: IPA - ISORAST INTERNATIONAL S.A., El Dorado (Panama)

SPOSÓB WYTWAAZANIA ELEMENTÓW DESKOWAAIA DLA BETONU OSŁONOWEGO I ELEMENT DESKOWAAIA OLA BETONU OSŁONOWEGO

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania elementów deskowania dla betonu osłonowego oraz elementy deskowania wytworzone tym sposobem.

A przypadku betonu osłonowego stosuje się wielkowymiarowe elementy deskowania z twardego tworzywa piankowego, które na swoich krawędziach sę zaopatrzone w rowki i sprężyny do wzajemnego zabezpieczania, a wewnntrz zawierają elementy łączące między ścianami bocznymi do przyjmowania sił, występujących przy wylewaniu betonu. Takie elementy deskowania są znane przykładowo z opisu wy łożeni owego RFN nr 2 618 125 i opisu ogłoszeniowego RFN nr 3 405 736. Jako elementy łączące stosuje się w znany sposób elementy z betonu w kształcie hannii z dwoma naprzeciwległymi kołnierzami i elementem pośrednim, które rowkami i sprężynami na wo^ej powierzchni kołnierza wsuwa się w odρowiednie rowki i sprężyny na wewwntrznej stronie ścianek elementów deskiwnnia. Przy zalewaniu elementów deskowana betonem, elementy łączące łączą się jednooicie z betonem. W przeciwieństwie do elementów łączących z metalu nie powwtają tak zwane mootki cieplne. W porównaniu do elementów łączących z twardego tworzywa piankowego, które są przykładowo wykonane jako jedna część ze ścianą, są wyeliminowane przebicia ogniowe i mo^ki dźwiękowe w obszarze elementów łączących. Poza tym stosunkowo ciężkie elementy łączące z betonu lub podobnego maaenalu unlemoillmnją to, że elementy deskowania przy wyganianiu lekkim betonem pły^^^ją. Docisk ułożonych w stos elementów deskownαia, uzyskany dzięki ciężarom elementów łączących, powoduje uszczelnienie spoiny tak, że mleczko cementowe, istotne dla wiązania, nie może wypłynąć. Ciężar elementów łączących stanom również o wysokim stopniu stabilności, irzyknadono podczas burzy.

Znane elementy łączące z betonu w postaci hannii odlewa się obCdrelnie od elementów deskowania z twardego tworzywa piankowego i następnie w fabryce lub na miejscu budowy wsuwa w

154 452

154 452 wewnętrzne rowki ścian elementów deskowania, lub tez wciska czy skleja. Ponadto znane jest wytwarzanie elementów łączących w postaci hantli przez oddzielne odlewanie dwóch połówek, które później łączy się poprzez elementy pośrednie w postaci uszek haków, prętów, drutów lub śrub (opis ogłoszeniowy RFN nr 3601878).

Elementy deskowania wstępnie opisanego rodzaju potwierdziły się w praktyce. Ich wytwarzanie wymaga stosunkowo dużych nakładów i z powodu wymmganego czasu twardnienia części betonowych elementów łączących zajmują dużo miejsca i czasu.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania elementów deskowania dla betonu osłonowego, dzięki któremu zmniejsza się nakłady wytwarzania i który prowadzi do uzyskania lepszego, bardziej obciążalnego i tańszego elementu deskowana.

Jeżeli elementy łączące odlewa się bezpośrednio na ścianach elementów deskowana, wówczas zbyteczne jest oddzielne ich wytwaazanie. Zastosowanie płynne,} zaprawy ze środkiem zwiększającym przyczepność umożliwia wyjątkowo dobre, trwałe i wytrzymałe na rozciąganie połączenie ścian elementu deskowana, środek zwiększający przyczepność może być w prosty sposób dodany do płynne.) zaprawy. Istnieje również m^^li^wość nanoszenia środka zwiększającego przyczepność, przynajmnńej w obszarze otworów wykroju, przykładowo przez rozpylanie lub nanoszenie w postaci powłoki na ściany. W końcu środek zwiększający przyczepność można nanosić przez zanurzenie ścian w kąpieli. Koozystnie przez dodanie farby można zadbać o pokrycie kolorem zazwyczaj czystej bieli w przypadku twardego tworzywa piankowego. Ostry kolor biały jest bardzo niekorzystny zwłaszcza przy dużym nasłonecznieniu i prowadzi do powstawania objawów podobnych do znanej ślepoty śnieżnej. Odlewanie kołnierzy z betonu lub podobnego maaeriału jest znacznie uproszczone, ponieważ beton jest wlewany w stosunkowo duży otwór od góry, który określa późniejszą powierzchnię przyłączenia elementu łączącego do przyporządkowanej mu ściany. Formy są używane wielokrotnie, a wykroje gwaaantują dobrą dokładność wymiarową i zdolność reprodukcji elementów deskowana.

W dalszym rozwinięciu wynnlazku istnieje moili^wość układania w stos gotowych ścian w celu stwardnienia betonu oraz do miaaaynowlnia, tak że istotnie zmńEijsza się zapotrzebowanie miejsca do wytwarzania i miαazynowiαia. W tym celu gotowe ściany z kołnierzami skieżowαnyii ku górze układa się w jednej warstwie na płaskiej iowieΓZjhni, następnie na kołnierze nakłada się warstwę pośrednią z cienkich płyt, przykładowo drewniane przegrody i następnie układa się dalszą warstwę ścian na płytach. W ten sposób można tworzyć stosy o wielometrowej wysokoośi. Po ułożeniu jednej warstwy, beton elementów łączących na początku warstwy tak znacznie wzmocnił się, że przy nakładaniu następnej warstwy na cienkie płyty nie występuje odkształcenie elementów łączących. Ułożone w rzędach warstwy ścian mszą mieć przy tym odpowiednią długość, aby przy nakładaniu następnej warstwy na cienkie płyty nie zachodziło odkształcenie elementów łączących. Ułożone w rzędach warstwy ścian muszą mieć określoną długość, aby upłynęło dość czasu do nałożenia następnej warstwy. Przed ułożeniem ścian w stos, wolne końce kołnierzy za pomocą wykroju, który jest przy^ado^ w postaci mmotka, są celowo regulowane do oZpowledziej wysokości przez nieznaczny docisk. Elementy deskowania mmją później dokładne wymiary zewnętrz ne i wewlętrlęe.

Zaletą elementów deskowania, wytworzonych sposobem według wynalazku jest to, Że można zastosować gładkie ściany, wycięte z bloku korzystnie twardego tworzywa piankowego, bez rowków czy innych szczelin czy nacięć. Odpada więc stosowanie drogich form wtryskowych. Takie elementy deskowania są więc bardzo tanie i dają się wiązać, jak przykładowo pustaki. Stosunkowo duży ciężar własny betonowych elementów łączących zapewnia dostateczną stabilność ścian o wysokości jednego piętra, które mogą być następnie wypełnione betonem lekkim lub normalnym. Ciężar betonowych elementów łączących uniemożliwia pływanie elementów deskowania przy napełnianiu betonem lekkim.

Jeżeli konieczne jest uzyskanie dodatkowego zabezpieczenia przed działaniem wiatru lub burzy, wówczas ułożone w stos elementy deskowania mogą być ze sobą sklejane przed napełnieniem betonem.

154 452

J

W dalszym rozwinięciu wynalazku istnieje wiele możliwości ukształtowania elementów łączących, wytworzonych sposobem według zastrz. 1 i zastrzeżeń zależnych. Kołnierze są korzystnie wykonane w rodzaju koła, mogą być również owalne, prostokątne lub kwadratowe. Formy, do których nalewa się beton, mogą być ukształtowane w kształcie dzwonu w ten sposób, że do kołnierza przylega trzpień. W celu połączenia dwóch ścian w element deskowania skleja się wolne końce trzpieni, z dużą dokładnością, dzięki zastosowaniu prostego urządzenia. Przed stwardnieniem, na przejściu między kołnierzem a trzpieniem można umieścić rowkowe wgłębienie jako miejsce późniejszego łożyskowania pręta zbrojeniowego, przykładowo przez wciśnięcie takiego pręta.

Forma do wytwarzania kołnierzy może być również tak ukształtowana, źe powstaje kołnierz w postaci tarczy. Jest on zaopatrzony w cylindryczne wgłębienie, korzystnie w postaci walca obrotowego, a do łączenia dwóch ścian w jeden element deskowania wkleja się elementy pośrednie w postaci trzpienia między dnami każdorazowo dwóch naprzeciwległych wgłębień. Przez zmianę długości elementów pośrednich można regulować wymiary wewnętrzne elementów deskowania, a tym samym grubość późniejszej ściany. Element pośredni w rodzaju trzpienia można wytwarzać celowo z betonu za pomocą cylindrycznej wydrążonej formy. Przed stwardnieniem, w obszarze obydwu końców można wykonać rowkowe zagłębienia jako późniejsze miejsca łożyskowania prętów zbrojeniowych .

W dalszej postaci wykonania, w kołnierzu lub w przylegającym trzpieniu przed stwardnieniem osadza się środki mocujące, jak pręty zbrojeniowe, haki, uszka, śruby, druty, pasma blachy lub tp. W podobny sposób można wykonywać otwory do późniejszego umieszczania środków mocujących, przykładowo za pomocą kołków.

Dzięki równomiernemu uzyskanemu przez wykroje odstępowi elementów łączących, wynoszącemu np. 25 cm powstaje siatka. Na miejscu budowy można wprawdzie przepiłować elementy deskowania pomiędzy elementami łączącymi w wymiarze siatki, jednakże jest to problematyczne w obszarze żeber łączących. To ograniczenie usunięto w dalszym rozwinięciu wynalazku w ten sposób, że do form wytwarzania betonu i elementów pośrednich w rodzaju trzpienia wkłada się środkowe blachy dzielące, które przebiegają przez oś elementów łączących i w kierunku wysokości elementów deskowania. Gotowy element deskowania może być następnie odcięty równolegle do i w przedłużeniu blach dzielących, tak że uzyskuje się podział w połowie wymiaru siatki. Ponieważ oddzielenie jest konieczne przeważnie w obszarze końców elementów deskowania, to blachy dzielące stosuje się przy kołnierzach, sąsiadujących z obydwoma końcami ścian, lub elementach pośrednich w postaci trzpienia.

Dalsze rozwiązanie sposobu jest następujące. Elementy łączące w rodzaju hantli są wytwarzane za pomocą połówek formy, a zarys wewnętrzny połówki odpowiada przekrojowi osiowemu elementu łączącego. Po napełnieniu obu połówek formy betonem można je układać natychmiast, tak że wypełnienia betonowe złączą się ze sobą na stałe. Można również zastosować środek dzielący, przykładowo folię, tak że powstają połówki elementów łączących.

Do wytwarzania elementów deskowania można stosować połówki oddzielnie, przyłożone jedna do drugiej lub sklejone ze sobą. Wypełnianie betonem może odbywać się ręcznie lub maszynowo przez wylewanie, wysypywanie, wciskanie lub wtrząsanie. W zależności od zastosowanego sposobu beton uzyskuje się od ubijalnego aż do płynnego.

Dodatkowe rozwiązanie sposobu stosuje również dwie osiowo podzielone połówki formy, które jednak przed napełnieniem, nakładają się zbiegając do postaci formy i są ze sobą ściśle połączone, przykładowo przez zaciski. Dodatkowo połączenie można polepszyć na krawędziach przez ukształtowanie rowka i sprężyny. Napełnianie betonem można przeprowadzać przez wylewanie, wstrząsanie lub wciskanie i to z góry i z dołu.

W przypadku opisanych sposobów wytwarzania elementów łączących, w formie lub w połówce formy można osadzić w położeniu osiowym pręty zbrojeniowe. Dzięki temu uzyskuje się istotne zwiększenie wytrzymałości na rozciąganie, zwłaszcza wówczas, gdy pręty są profilowane i na końcach mają spęczone lub dopasowane zgrubienia lub też są wygięte. Nawet jeżeli elementy łączące złamią się przykładowo podczas transportu, to wytrzymałe na rozciąganie połączenie między ścianami elementu deskowania pozostanie utrzymane.

154 452

Połówki formy można wytwarzać z metalu, przykładowo blachy stalowej, lecz również z tworzywa sztucznego.

W elementach deskowania, wytworzonych sposobem według wynalazku, obydwie ściany oraz istniejące ewentualnie ścianki tylne są wykonane zasadniczo z twardego tworzywa piankowego.

W dalszym rozwinięciu wynalazku można wytwarzać ścianę z gipsu, lekkiego gipsu, betonu gipsowo-cementowego, gliny lub podobnego materiału. Ta ściana stanowi później wewnętrzną stronę muru, dzięki czemu unika się niepożądanego przenoszenia dźwięków wzdłuż muru. Ponadto podczas pukania w ścianę nie powstaje odgłos pustej przestrzeni.

Sposób według wynalazku umożliwia wytwarzanie elementów deskowania z gładkich płyt, odciętych z bloku. Ola polepszenia siły trzymającej między kołnierzami elementów łączących a ścianami, wewnętrzne strony ścian mogą być zaopatrzone w znany sposób w profil rowkowo-żebrowy, przy czym rowki, dla lepszego zakotwienia, mogą mieć dodatkowe podcięcia. Postać przekroju poprzecznego rowków może być dowolna, przykładowo jaskółczego ogona, otwartego półkoła lub pełnego koła, lub też może być ukształtowana w inny sposób. Na górnej stronie i na stronach czołowych ściany mogą być zaopatrzone w znany sposób w rowki zatrzaskowe.

Jak już wyjaśniono powyżej, w kołnierzach mogą być osadzone druty mocujące. Te druty przeciąga się następnie przez rurkowy element pośredni, który na obu końcach jest zaopatrzony w wybranie krawędziowe lub otwory. Przez te otwory druty wyprowadza się na zewnątrz, a następnie skręca razem z naprężeniem. W ten sposób można łatwo zestawiać elementy deskowania na miejscu budowy, w zależności od potrzeb. Można również uzyskać ściany o różnej grubości przez zastosowanie elementów pośrednich o zróżnicowanej długości.

Elementy końcowe do zamykania elementów deskowania na końcu ściany lub na narożniku nakleja się celowo na stronach czołowych lub między końcami ścian elementów deskowania. Przy tym w celu uzyskania lepszej stabilności również przy otworach okiennych i drzwiach, elementy końcowe szeregu leżących jeden na drugim elementów deskowania tworzą jednolitą, ciągłą płytę.

Z powodu stałego połączenia między kołnierzami a ścianami, ściany mogą być zaopatrzone przynajmniej w obszarze kołnierza w szczelinę, przebiegającą od góry do dołu. Jej szerokość może leżeć w obszarze połowy średnicy kołnierza. Szczelina, która może być wycięta również później na miejscu budowy, zapewnia to, że w przypadku przyłączeń ścian lub złącz narożnikowych, ściana betonowa przechodzi nieprzerwanie przez ścianę z twardego tworzywa piankowego. Dzięki temu zwiększa się wytrzymałość ścian i unika się przebić ogniowych i mostków dźwiękowych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig.l przedstawia schematycznie wytwarzanie ściany elementu deskowania sposobem według wynalazku, zgodnie z zastrz. 1, fig. 2a-d - schematycznie poszczególne etapy sposobu według fig. 1, fig.3 - układanie w stos ścian elementów deskowania, które wytworzono sposobem według fig. 1 i 2, fig. 4 - przykład wykonania elementu deskowania według wynalazku, w widoku z boku, fig. 5 dalszy przykład wykonania elementu deskowania według wynalazku, w widoku z boku, fig. ó - podzieloną formę odlewniczą kołnierza elementu łączącego według wynalazku, zgodnie z zastrz. 1, w przekroju poprzecznym, fig. 7 - schematyczną możliwość podziału elementu deskowania w połowie wymiaru siatki, fig. 8 - dalszy przykład wykonania elementu deskowania według wynalazku, w widoku z boku, fig. 9 - przykład wykonania elementu deskowania według wynalazku, w widoku z boku, fig. 10 a, b - złącze narożnikowe z nieprzerwanym połączeniem betonowym, fig. 11 a, b przyłączenie ściany z nieprzerwanym połączeniem betonowym.

Fig. 1 i 2 uwidoczniają sposób według zastrz. 1 w poszczególnych etapach. Na ścianę 1 elementu deskowania, składającego się z dwóch ścian, jest nałożony wykrój 2, przykładowo tworzywa sztucznego lub blachy, przy czym sworznie ustalające 3 zapewniają dokładnie określone położenie obydwu części, np. na stole roboczym. Płyta 1 składa się przykładowo z twardego tworzywa piankowego. Płyta 1 według fig. 2 ma rowki 4 o przekroju poprzecznym w kształcie jaskółczego ogona, które, jak wyjaśniono powyżej, mogą być jedynie wykonane dodatkowo l pozostać w dalszym rozwinięciu wynalazku.

154 452

Wykrój 2 jest wyposażony w kołowe wybrania 5, które mają równomierny odstęp od siebie, określający wymiary siatki. Mogą mieć one również inną postać, nieregularny odstęp i mogą być usytuowane mimośrodowo. Po nałożeniu wykroju 2 na ścianę 1, w obszarze otworu powstajc postać przekroju poprzecznego według fig. 2a. Następnie otwory 5 napełnia się płynną zaprawą 6, zaopatrzoną w środek zwiększający przyczepność i wygładza zaprawę. Środek zwiększający przyczepność można nanieść jako powłokę na ścianę, przykładowo przez zanurzenie i korzystnie zabarwić. Osiągnięty stan pokazuje fig. 2b i obydwa prawe otwory 5 na fig. 1.

Następnie lub równolegle z tym etapem sposobu, formę odlewniczą 7 w postaci zbliżonej do dzwonu, napełnia się ubijanym betonem 8. Forma jest skierowana swoim dużym otworem ku górze (położenie odwrotne do uwidocznionego na fig. 2d), tak że beton 8 może dogodnie spływać.

Następnie zakłada się formę 7 z jeszcze wilgotnym betonem 8 na płynną zaprawę 6, przy czym krawędź formy 7 jest przyjmowana w otworach 5, co powoduje dokładne ustalenie formy (fig. 2c). Formę 7 można wówczas usunąć, korzystnie przez lekkie potrząsanie, a potem odjąć wykrój 2 (fig. 2d).

Ściany 1 z ukształtowanymi na nich połówkami elementów łączących 10, składającymi się z betonu 8 i płynnej zaprawy 6, układa się w rzędach obok siebie na płaskim podłożu, przykładowo na betonowej podłodze hali, na długość między 10 a 30 m lub więcej, jeżeli gotowa jest jedna warstwa, wówczas w celu ochrony świeżych połówek elementów łączących 10 nakłada się na nie cienkie drewniane przegrody 11 lub płyty z innego materiału o przykładowych wymiarach 100 x 200 x 0,3 cm. Następnie można układać następną warstwę połówek elementów łączących 10. W ten sposób, można sporządzić stos o ogól' nej wysokości 2 do 3 m. Musi jednak upłynąć dostatecznie długi okres, aby beton 8 połówek elementów łączących 10 był tak twardy, by wytrzymać wystarczające obciążenia.

Fig. 4 przedstawia schemmatyznie, jak dwie ściany 1 z połówkami elementów łączących przez czołowe sklejanie zestawia się w jeden element deskowanna. Dzięki zastosowaniu prostego, nie przedstawionego urządzenia zapewnia się dokładne dop^sow^r^^e stron czołowych połówek elementów łączących 10. P^t^wti^.ją wówczas utworzone z dwóch połówek 10 elementy łączące 20 w postaci hantli z dwoma kołnierzami 12 i łączącym elementem pośrednim 13, który w danym przypadku ma postać trzpienia.

W przykładzie według fig. 5 do wytworzenia połówek elementów łączących zastosowano formę (nie przedstawioną), która w odróżnieniu od formy 7 przedstawionej na fig. 2d ma postać płaskiej czaszy, tak że powstają jedynie kołnierze 22, które mają środkowe wgłębienie 14. Przy zestawieniu dwóch ścianek 7 z kołnierzami 22 wkleja się we wgłębienie 14 elementy pośrednie 22 w postaci trzpienia. W obydwu przykładach wykonania według fig. 4 i 5 elementy pośrednie 13 lub 23 w obszarze ich przejścia w kołnierze 12 lub 22 jeszcze przed utwardzeniem są wyposażone w rowkowe wgłębienia 15, które służą jako miejsce łożyskowania nie przedstawionych prętów zbrojeniowych.

Fig. 6 przedstawia formę odlewniczą 17, która zasadniczo odpowiada formie odlewniczej 7 według fig. 2d, lecz dodatkowo zawiera środkową blachę dzielącą 16. Połówki elementów łączących, wytwarzane dzięki tej formie mają taki sam kształt jak połówki 10, są jednak podzielone na dwie części, tak że później element deskowania może być w tym miejscu rozdzielony przez piłowanie, jak jest to przedstawione schematycznie linmą przerywaną 18 na fig. 7. Dodatkowo do możliwości rozdzielania między elementami łączącymi 20, w obszarze linii przerywanej 19 i zadanego wymiaru siatki, przykładowo 25 cm, można uzyskać podział w połowie wymiaru siatki, dzięki czemu uzyskuje się łatwe dopasowanie elementów do warunków w miejscu budowy.

Fig. 8 przedstawia dalszy przykład wykonania elementu deskowania według wynalazku. Na ściany l nakłada się przez odlewanie kołnierze 22, odpowiadające fig. 5 ze środkowym wgłębieniem 14. Przed stwardnieniem, w kołnierzach 22 zostają dodatkowo zakotwione druty 24. Do zestawienia dwóch ścian 1 kołnierzami 22 służy rurkowy element pośredni 33, który jest również wykonany z betonu. Druty 24 są prowadzone z obu stron przez rurkowy element pośredni 33 na zewnątrz i następnie skręcone pod naprężeniem. Wybrania 25 na krawędzi elementów pośrednich 33 umożliwiają swobodne wyprowadzenie drutów 24.

154 452

W przykładzie wykonania według fig. 9 w kołnierzach 22 są zakotwione pasma blachy 26. Połączenie dwóch ścian 1 z kołnierzami 22 realizuje się dzięki pasmom blachy 26, przy czym przez otwory 27 przeprowadza się przykładowo śruby lub druty lub też następuje połączenie spawaniem punktowym. Zwiększenie odstępu, a tym samym średnicę wewnętrzną elementu deskowania można uzyskać przez element wydłużający 28, który jest również wyposażony w otwory 27.

Fig. 10 przedstawia schematycznie przykład wykonania złącza narożnika, przy czym w lewej części a jest przedstawiona pierwsza warstwa i kolejne nieparzyste warstwy, a w prawej części b - druga warstwa i kolejne parzyste warstwy elementów deskowana. Na fig. lOa wewwętΓzna ściana 1 w obszarze lewego elementu pośredniego 20 jest zaopatrzona w wycięcie 29, które prowadzi aż do dna kołnierza 12. Przy przeprowadzanym następnie wypełnianiu betonem powwtaje przyłączenie betonu wylanego na miejscu budowy do kołnierza 12, a w końcu pownSajł ściana betonowa, przebiegająca nieprzerwanie przez narożnik, która nie ma przerw przez naΓttnę twardego tworzywa piankowego ścian 1 i dlatego też może stanowić mur ognioochronny. To samo dotyczy następnej warstwy według fig. lOb, w której wydęcie 29 umoożi^^a ciągłe połączenie betonowe.

Fig. 11 uwidocznia przyłączenie ściany ze zmiennymi warstwami według fig. lla lub llb. Wydęcia 29 służą również do utworzenia nieprzerwanie ciągłych ścian betonowych. Talki ciągły rdzeń betonowy nie tylko eliminuje przebicia ogniowe i mody dźwiękowe, lecz również może znosić większe obciążenia statyczne.

Ponadto fig. lOa przedstawia element końcowy 50, który jest wklejony między ściany 1 i stanowi zennętrzęe zamkknęde elementu deskowana.

Claims (27)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób ^^^t^wa^ai^^a elementów deskowania dla betonu osłonowego ze ścianami i elementami łączącymi z betonu lub podobnych maαeΓiαłón budowlanych na ściany, w którym elementy łączące są ukształtuje w postaci hannii z dwoma kołnierzami, przylegającymi do naprzeciwległych ścian i elementem pośrednim, znamienny tym, że na newnętrzęą stronę ściany (1) nakłada się wykrój (2), który ma otwory (5), odpowiadające postaci kołnierzy (12), które napełnia się płynną zaprawą (6) i wyrównuje się powńerzchnię, przy czym połączenie zaprawy ze ścianą zapewnia środek zwiększający przyczepność, dopasowany do materiału ściany (1), a dobrane do kształtu kołnierzy formy (7) napełnia się ubijanym betonem (8) przez otwór na kołnierz, skierowany ku górze i usuwa się je, następnie formy (7) swoim otworem zakłada się na płynną zaprawę (6) i w otwory wykroju (5), po czym formy (7) i wykroje (2) usuwa się do dalszego zattotrnanęt, a po stwardnieniu łączy się każdorazowo d^e ściany (1) za pomocą elementów pośrednich (13, 23, 33).
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że środek zwiększający przyczepność dodaje się do płynnej zaprawy 6.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że środek zwiększający przyczepność jest nanoszony jako powłoka przynajmonej w obszarze otworów wykroju (5) na ściany (1).
4. 4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że środek zwiększający przyczepność jest nanoszony przez zanurzenie ścian (1).
5. 5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że środek zwiększający przyczepność zabarwia się.
6. 6. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5, znamienny tym, że gotowe ściany (1), z kołnierzami (12, 22) tkieronαęyml ku górze układa się w warstwie na płaskiej powierzchni i dalszą warstwę ścian (1) układa się na płytach (11) l p^werza się czynności układania warstwami.
7. 7. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5, znamienny tym, że po usunięciu form (7), wolne końce kołnierzy (12) reguluje się za pomocą wykroju (2) na zadaną wysokość.

   154 452
8. 8. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5, znamienny tym, te formy (7) wykonuje się w postaci dzwonu, który jest utworzony przez to, Ze do kołnierza (12) przylega trzpień (13), a do połączenia dwóch ścian (1) skleja się wolne końce trzpieni (13).
9. 9. Sposób według zastrz. S, znamienny tyra, że przed stwardnieniem, na przejściu między kołnierzem (12) a trzpieniem (13) wykonuje się przynajmniej jedno rowkowe wgłębienie (15), jako późniejsze miejsce ułożyskowania pręta zbrojeniowego.
10. 10. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5, znamienny tym, że kołnierz (22) kształtuje się w postaci tarczy, która jest zaopatrzona w centralne, korzystnie walcowo koliste wgłębienie (14), a do połączenia dwóch ścian (1) skleja się elementy pośrednie (23) w postaci trzpienia z dnem wgłębień (14).
11. 11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że element pośredni (23) z betonu w postaci trzpienia wytwarza się za pomocą cylindrycznej wydrążonej formy, a przed stwardnieniem zaopatruje się go w obszarze jego obydwu końców w rowkowe wg^bi^^ (15) do p^^nń<^;jszego łożyskowania prętów zbrojeniowych.
12. 12. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5 albo 9, znamienny tyra, że w kołnierzu (22) lub w przylegaąccym trzpieniu osadza się przed stwardnieniem środki mocujące, jak pręty, haki, uszka, śruby, druty (24), pasma blachy (26) lub tp.
13. 13. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5 albo 9, znamienny t y m, że w kołnierzu (22) lub w przylegaąącym trzpieniu wykonuje się przed stwardnieniem otwory.
14. 14. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5 albo 9 albo 11, znamienny tym, że w formach, w celu wytworzenia kołnierzy (12) i elementów pośrednich w postaci trzpienia, układa się środkowe blachy dzielące (16), które przebiegają przez oś elementów łączących (20) i w kierunku wysokości elementu deskowanna, tak że gotowy element deskowania może być przycięty równaoB^e i na przedłużeniu blach dzielących (16).
15. 15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że blachy dzielące (16) stosuje się w przypadku kołnierzy lub elementów pośrednich w postaci trzpienia, sąsiadujących z obydwoma końcami ścian (1).
16. 16. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że połówki form, których zarys aeuaitΓZiy odpowiada połówce elementu łączącego w postaci hannii w przekroju osiowym, napełnia się betonem i usuwa wzdłuż płaszczyzny przekroju, każde dwie połówki form nakłada się na siebie ich płaszczyznami przekroju, po przynajmnńej częścoowym stwardnieniu usuwa się połówki form, a elementy łączące skleja się przy zastosowaniu środka zwiększającego przyczepność z dwiema naprzeciwległymi ścianami.
17. 17. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym , że preed naioeiniem na £!ίθίϋε dwóch połówek form umieszcza się między nimi środki dzielące.

    1Θ. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że przed nałożeniem na siebie dwóch połówek form, w jednej z połówek układa się opancerzony drut wzdłuż osi elementu łączącego.
18. 19. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dwie połówki formy, których zarys ł^wn^^ny odpowiada połówce elementu łączącego w postaci hannii w przekroju osiowym, są nakładane na siebie, zbiegając się w płaszczyźnie przekroju i są łączone ze sobą na stałe, tworząc formę, w przypadku osi przebiegającej pionowo, formę ustawia się na płaskiej powńerzchni i napełnia betonem, po jego przynajminej częścóowym stwardnieniu, połówki formy usuwa się, a elementy łączące skleja się z zastosowaniem środka zwiększającego przyczepność z dwiema naprzeciwległymi ścianami.
19. 20. Sposób według zastrz. 19, znamienny tym, że przed częścoowym stwardnieniem, w formie układa się opancerzony drut wzdłuż osi elementu łączącego.
20. 21. Element dzskiwaaia, znamienny tym, że co najmonej jedna ściana (1) elementu deskowania jest wykonana z twardego tworzywa piankowego.
21. 22. Element według zastrz. 21, znamienny tym, że ściana (1) elementu deskowania jest wykonana z gipsu, gipsu lekkiego, betonu gipsowo-żużlowego, gliny lub podobnych materiałów.

    154 452
22. 23. Element według zastrz. 21 lub 22, znamienny tym, te wewnętrzna strona ścian jest zaopatrzona w profil ronek-żebro (4).
23. 24. Element według zastrz. 23, znamienny tym, te rowki (4) w celu lepszego zakotwienia kołnierzy (12, 22) maję podcięcia.
24. 25. Element według zastrz. 21 albo 22 albo 23 albo 24, znamienny tym, że kołnierze sę zaopatrzone w druty mocujące (24), które z obu stron sę przeciągane przez rurkowy element pośredni (33), a element pośredni (33) na obu końcach jest zaopatrzony w wybrania krawędziowe (25) lub otwory, przez które druty (24) wyprowadza się na zewnątrz l skręca ze sobą z naprężeniem.
25. 26. Element według zastrz. 21 albo 22 albo 23 albo 24, znamienny tym, że elementy końcowe (30) są naklejone na stronach czołowych (1) lub między końcami ścian (1).
26. 27. Element według zastrz. 26, znamienny tym, że elementy końcowe szeregu leżących jeden nad drugim elementów deskowania tworzą jednooitą płytę.
27. 28. Element według zastrz. 21 albo 22 albo 23 albo 24, znamienny tym, że ściany (1) w obszarze kołnierza (12) co najmniej jednego łączącego (20) są zaopatrzone w szczelinę (29), przebiegającą od góry do dołu.

    Fig.2b Fig.2c Fig.2d

    Fig 2q

    154 452

    Fig. 3

    I ’w ^4,24,/5,/-4,/5,.24,

    247/57/5-,^/5-7 g ^72575 7474 74 74/-1 ^24,/4,/4,24^4,25 i ą;? s; ¹ ΗφΉ ¹ 7474 ,Cs

    Fig.8 ^26 28 28

    10'

    154 452

    Fig.lOa

    Fig.Ha . Rg.Ub μ

    I .. 1* «S

    LH

    ZOkład Wydawnictw UP RP. Nakład 100 egz.

    Cena 3000 zł