PL155053B1 - Sposób prowadzenia obudowy pasów podsadzkowych w zmechanizowanym kompleksie ścianowym - Google Patents

Description

RZECZPOSPOLITA OPIS PATENTOWY 155 053

POLSKA

URZĄD

PATENTOWY

RP

Patent dodatkowy do patentu nr---Int. Cl.⁵ E21F15/02

Zgłoszono: 87 04 21 (P.265292)

Pierwszeństwo-HÓ LU

Zgłoszenie ogłoszono: 88 11 10

Opis patentowy opublikowano: 1992 04 30

Twórcy wynalazku: Jan Myrczek, Engelbert Woźnica, Krystian Sibila, Hubert Brachman, Adam Klima, Janusz Rabsztyn Wacław Kuchta

Uprawniony z patentu: Kopalnia Węgla Kamiennego „Borynia, Jastrzębie (Polska)

Sposób prowadzenia obudowy pasów podsadzkowych w zmechanizowanym kompleksie ścianowym

Przedmiotem wynalazku jest sposób prowadzenia obudowy pasów podsadzkowych w zmechanizowanym kompleksie ścianowym przy zastosowaniu obudowy zmechanizowanej, zwłaszcza osłonowej, wyposażonej w stropnice tylne, poszerzone stropnicowe osłony uszczelniające i segmenty tamy podsadzkowej o długości dostosowanej do podziałki sekcji obudowy.

Dotychczas stosowany sposób prowadzenia obudowy pasów podsadzkowych polega na tym, że pomiędzy stropnicami kolejnych sekcji obudowy buduje się na przemian w jednym rzędzie drewniane stropnice o długości 3 rn usytuowane prostopadle do czoła ściany. Stropnice podpiera się dwoma stojakami, z których pierwsze podlegają przekładce, a drugie buduje się na stałe. Na stojakach drewnianych rozciąga się najpierw druty usztywniające w kilku poziomych rzędach albo siatki z metalu lub tworzywa sztucznego, a potem zawiesza w poziomych pasach płótno wentylacyjne zapobiegające wysypywaniu się pyłu z przestrzeni podsadzanej do pola roboczego ściany. Obudowę pasów podsadzkowych tym sposobem prowadzi się cyklicznie po trzech skrawach kombajnem na szerokość 1,8 m.

Znany jest również sposób, polegający na ustawieniu obudowy zmechanizowanej podsadzanej części ściany w zestawy, składające się z przylegających do siebie trzech sekcji obudowy, ustawione w odstępach co 0,75 m od siebie. Strop w tym rejonie zabezpiecza się połowicami drewnianymi długości 3 m układanymi na stropnicach sąsiednich sekcji obudowy. W przerwach pomiędzy zestawami obudowy wykonuje się osłony z płótna podsadzkowego stanowiące pionową przegrodę. Na odcinkach w obudowie taką przegrodę tworzą osłony odzawałowe poszczególnych sekcji.

Znane dotychczas sposoby lub ich kombinacje, prowadzenia pasów podsadzkowych były pracochłonne i czasochłonne. Wymagały budowy stałych tam podsadzkowych, montażu i demontażu rurociągu podsadzkowego, a ponadto nie pozwalały na ciągłe prowadzenie podsadzki.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu prowadzenia obudowy pasów podsadzkowych pozbawionego wyżej opisanych wad i niedogodności.

155 053

Zostało to rozwiązane według wynalazku w ten sposób, że w przestrzeni podsadzkowej pomiędzy stropnicami tylnymi sekcji obudowy buduje się przesuwne stropnicowe zestawy, których stropnice dłuższe kieruje się w stronę podsadzki. Następnie przesuwa się front eksploatacyjny ściany i jednocześnie z pierwszym zabiorem zsuwa się dłuższe stropnice stropnicowych zestawów, a potem przesuwa kolejno sekcje obudowy o krok obudowy do ociosu węglowego i wysuwa równocześnie przesuwniki łączące je z odpowiadającymi segmentami podsadzkowej tamy. Dalej wysuwa się krótsze stropnice stropnicowych zestawów, a następnie wykonuje drugi zabiór i jednocześnie zsuwa się dłuższe stropnice stropnicowych zestawów, a potem przesuwa kolejno sekcje obudowy o krok obudowy do ociosu węglowego i zsuwa przesuwniki łączące je z odpowiadającymi im segmentami podsadzkowej tamy, przesuwając je z sekcjami i dalej wysuwa się krótsze stropnice stropnicowych zestawów i tworzy w ten sposób przeznaczony do podsadzania obudowany pas podsadzkowy o szerokości odpowiadającej dwóm zabiorom.

Zaletą sposobu prowadzenia obudowy pasów podsadzkowych według wynalazku jest możliwość zachowania ciągłości prowadzenia podsadzki przy stale przesuwanym froncie eksploatacyjnym ściany.

Sposób według wynalazku jest szczegółowiej opisany poniżej w oparciu o rysunek przekroju pionowego wyrobiska ścianowego wzdłuż sekcji obudowy zmechanizowanej, na którym fig. 1 przedstawia ustawienie obudowy i przesuwnego stropnicowego zestawu w pozycji wyjściowej, to jest po podsadzeniu pasa podsadzkowego przed pierwszym zabiorem, fig. 2 - ustawienie obudowy i przesuwnych stropnic zestawu po pierwszym zabiorze, fig. 3 - ustawienie obudowy i przesuwnych stropnic zestawu przed drugim zabiorem poprzedzającym podsadzanie, a fig. 4 - ustawienie obudowy i przesuwnych stropnic zestawu po drugim zabiorze przed podsadzaniem.

W wyznaczonym pokładzie eksploatacyjnym po ustawieniu w znany sposób zmechanizowanej obudowy 1 wraz z odpowiadającymi jej urządzeniami, służącymi do urabiania i odstawy urobku oraz odgradzania materiału podsadzkowego z przestrzeni podsadzanej, tworzącymi zmechanizowany kompleks ścianowy przystępuje się do podpierania odsłoniętego stropu przestrzeni podsadzkowej. W tym celu pomiędzy tylnymi stropnicami 2 obudowy 1 ustawia się oddzielne przesuwne stropnicowe zestawy 3 stanowiące obudowę kroczącą dostosowaną do kroku podsadzkowej tamy

4. Każdy z przesuwnych zestawów 3 złożony jest z dwóch oddzielnych stropnic konstrukcji skrzynkowej o różnej długości, przy czym w stropnicy dłuższej zabudowany jest przesuwnik połączony poprzez resorowe cięgno ze stropnicą krótszą, umożliwiający wzajemne przemieszczanie się obu stropnic w przypadku rozparcia jednej z nich i zrabowania drugiej. Stropnice stropnicowego zestawu 3 rozpiera się połączonymi z nimi przegubowo trzema stojakami 5 i 6. Dłuższą stropnicę, którą kieruje się w stronę podsadzki podpiera się dwoma stojakami 5, a krótszą stropnicę jednym stojakiem 6. Zawsze jednak stojaki 5 ustawia się tak, aby odległość swobodnego końca dłuższej stropnicy od pierwszego podpierającego ją stojaka 5 wynosiła około 1,5 m i ta część wysięgnikowa stropnicy stanowiła zabezpieczenie stropu na całej szerokości pasa podsadzkowego.

W pozycji wyjściowej stropnicowy zestaw 3 rozpiera się w rozkroku, to jest przy rozsuniętych stropnicach. Podsadzkową tamę 4 ustawia się przy zsuniętych przesuwnikach 7 blisko obudowy 1, pod której tylnymi stropnicami zawiesza się podsadzkowy rurociąg 8. Następnie z nieznacznym wyprzedzeniem przed zabiorem lub równolegle z urabiającym kombajnem rabuje się stojaki 5 dłuższych stropnic kolejnych stropnicowych zestawów 3, podciąga dłuższe stropnice do krótszych stropnic i ponownie je rozpiera. Za urabiającym kombajnem do ociosu węglowego dosuwa się kolejno sekcje obudowy 1 o krok obudowy, a wraz z nimi przemieszcza się podsadzkowy rurociąg 8. W trakcie dosuwania sekcji obudowy 1 do ociosu węglowego po pierwszym zabiorze kombajnu przesuwniki 7 kolejnych segmentów podsadzkowej tamy 4 odpowiadające dosuwanym do ociosu węglowego sekcjom obudowy 1 rozsuwa się tak, aby podsadzkowa tama 4 nie zmieniła dotychczasowego położenia względem uprzednio podsadzanego pasa podsadzkowego, to jest aby w dalszym ciągu do niego przylegała. Dalej po dosunięciu do ociosu węglowego sekcji obudowy 1, rabuje się kolejno stojaki 6 krótszych stropnic kolejnych stropnicowych zestawów 3, odsuwa się stropnice krótsze od stropnic dłuższych na odległość kroku obudowy 1, a potem rozpiera się je wyrabowanymi uprzednio stojakami 6.

155 053

Następnie wykonuje się kombajnem drugi zabiór. W czasie jego trwania rabuje się najpierw stojaki 5 dłuższych stropnic kolejnych stropnicowych zestawów 3, podciąga dłuższe stropnice i ponownie je rozpiera. Za urabiającym kombajnem do ociosu węglowego dosuwa się kolejno sekcje obudowy 1 o krok obudowy, a równocześnie zsuwa się odpowiadające im przesuwniki 7 segmentów podsadzkowej tamy 4, którą przesuwa się razem z sekcjami obudowy 1 o krok równy dwom zabiorom wynoszącym po około 0,6 m każdy. Jednocześnie rabuje się kolejno stojaki 6 krótszych stropnic stropnicowych zestawów 3, wysuwa się krótsze stropnice i ponownie je rozpiera. Tworzy się w ten sposób za segmentami podsadzkowej tamy 4 przeznaczony do podsadzania obudowy pas podsadzkowy. Jego podsadzanie rozpoczyna się w odległości około 20 m za urabiającym kombajnem i prowadzi się odcinkami o długości 7,5 m odpowiadającymi rozmieszczeniu w podsadzkowym rurociągu 8 kasetowych zasuw.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób prowadzenia obudowy pasów podsadzkowych w zmechanizowanym kompleksie ścianowym, przy zastosowaniu obudowy zmechanizowanej, zwłaszcza osłonowej, wyposażonej w stropnice tylne, poszerzone stropnicowe osłony uszczelniające i segmenty tamy podsadzkowej o długości dostosowanej do podziałki sekcji obudowy, znamienny tym, że w przestrzeni podsadzkowej pomiędzy tylnymi stropnicami (2) sekcji obudowy (1) buduje się oddzielne przesuwne stropnicowe zestawy (3), których stropnice dłuższe kieruje się w stronę podsadzki i wysuwa na szerokość pasa podsadzkowego, a następnie przesuwa się front eksploatacyjny ściany i jednocześnie z pierwszym zabiorem zsuwa się dłuższe stropnice stropnicowych zestawów (3), a potem przesuwa się kolejno sekcje obudowy (1) o krok obudowy do ociosu węglowego i wysuwa równocześnie przesuwniki (7) łączące je z odpowiadającymi im segmentami podsadzkowej tamy (4) i dalej wysuwa się krótsze stropnice stropnicowych zestawów (3), a następnie wykonuje się drugi zabiór i jednocześnie zsuwa się dłuższe stropnice stropnicowych zestawów (3), a potem przesuwa kolejno sekcje obudowy (1) o krok obudowy do ociosu węglowego, zsuwa przesuwniki (7) łączące je z odpowiadającymi im segmentami podsadzkowej tamy (4) przesuwając je za sekcjami obudowy (1) i dalej wysuwa się krótsze stropnice stropnicowych zestawów (3) i tworzy w ten sposób za segmentami podsadzkowej tamy (4) przeznaczony do podsadzania obudowany pas podsadzkowy o szerokości odpowiadającej dwóm zabiorom.

   Zakład Wydawnictw UP RP. Nakład 100 egz.

   Cena 3000 zł