PL163571B1 - Roller grate, especially for ashing waste - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest rolkowy ruszt paleniska, w szczególności do spopielania odpadów, zawierający ciąg rolek wprawianych w ruch obrotowy, wokół równoległych względem siebie osi poziomych, przy czym rolki posiadają szkielet w kształcie cylindrycznej klatki ze znajdującymi się pomiędzy dwoma tarczam? bocznymi, podłużnicami ułożonymi wzdłuż tworzących równo rozmieszczonych na obwodzie i okładzinę cylindryczną składającą się z wielu zespołów pierścieni kołowych, smir7eceonych głównie w płaszczyznach prostopadłych do osi, następujących po sobie wzdłuż osi od jrayej tarczy bocznej do drugiej, z pozostawieniem szczelin pomiędzy pierścieniami pozwalających na nadmuch powietrza do spalania, podczas gdy pierścienie podzielone są na segmenty o kształcie łuku, mocowane z luzem pomiędzy sąsiadującymi podłużnicami i elementy dystansowe połączone odpowiednio z zespołami pierścieni i zamocowane do podłużnie w sposób ograniczający poosiowe przesuwanie się segmentów w zespołach.

Ruszt paleniska składający się z ciągu rolek jest prerenaczoyy do spopielania odpadów stałych, odpadów z gospodarstwa domowego, lub odpadów przemysłowych, które posiadają emirnyr powierzchnie, dużą zawartość wilgoci, i stosunkowo niską wydajność cieplną, gdyż one to właśnie powodują rozwarstwienie się i odwracanie się warstw palonych, przesuwających się po ciągu i poddają się działaniu podawanego z dużą wydajnością powietrza do spalania, korzystnego ze względu na suszenie odpadów na wejściu do pieca i na przyspieszenie spalania.

Znany jest z francuskiego opisu patentowego nr FR-A-1286528 rolkowy ruszt paleniska, którego jak we wszystkich rusztach palenisk elementy, na których leżą materiały palne poddawane są bardzo dużym naprężeniom cieplnym wynikającym z nagrzewania ich przez promieniowanie i przez kontakt z materiałami palącymi się i chłodzenia przez nadmuch powietrza do spalania. Rolki posiadają więc okładziny z elementów żaroodpornych mocowanych z pewnym luzem na szkielecie nośnym. Konstrukcja okładzin rolek rusztów obrotowych przysparza dodatkowych problemów. Okładziny poddawane są działaniu cykli cieplnych, są nagrzewane w palenisku podczas prawie połowy obrotu i chłodzone poniżej paleniska podczas reszty obrotu. Z drugiej strony elementy okładziny w czasie kiedy obracają się wraz z rolką, wykonują ruch obrotowy względem samych siebie w stosunku do osi pionowej, w kierunku siły ciążenia. Zawieszenie na szkielecie powinno zapewniać mocowanie w trzech kierunkach: prostopadłym, promieniowym, obwodowym lub stycznym i osiowym.

Szkielet generalnie ma strukturę klatki cylindrycznej (opisy patentowe DE-C-1 164 014; DE-C-3 341 835; EP-A-0 124 826) ze znajdującymi się pomiędzy dwoma tarczami bocznymi podłużnicami z teo^ików ułożonych wzdłuż tworzących klatki rozmieszczonymi na obwodzie w równych odstępach kątowych, przy czym środnik podłużnicy znajduje się w płaszczyźnie osi » skierowany jest do tej osi.

Elementami okładziny są zwykle pręty o kształcie wycinków pierścieni, które znajdują się pomiędzy dwoma sąsiadującymi podłużnicami i rozmieszczone są na obwodzie rolki, tak aby utworzyć pierścień w płaszczyźnie prostopadłej do osi rolki. Pierścienie są umieszczone jeden obok drugiego od jednej tarczy bocznej do drugiej z pozostawieniem szczelin nadmuchowych powietrza do spalania, zwykle przy użyciu występów dystansowych na ściankach bocznych segmentów. Dotykając się występy dystansowe dwóch osiowo przylegających segmentów wyznaczają minimalną szerokość szczeliny.

163 571

Zgodnie z wymienionymi opisami patentowymi, segmenty posiadają, prostopadłe do obwodu pierścienia, przekrój w kształcie litery T ze średnikiem tworzącym żebro skierowane w kierunku osi, w płaszczyźnie prostopadłej do tej osi, podczas gdy część prostopadła do średnika tworzy powierzchnie nośną dła masy palnej. Mocowanie segmentów uzyskuje się wykonując na dwóch końcach średnika podcięcia które obejmują część prostopadłą do średnika podłużnicy. W celu montażu segmentów należy podłączyć co najmniej jedną tarczę boczną i nasunąć segmenty równoległe. do osi. Należy wszakże zauważyć, że pierwsze segmenty mogą być umieszczane w ten sposób, że wprowadza się je pomiędzy podłużnice pod pewnym kątem do płaszczyzny prostopadłej do osi, tak, aby średnik segmentów, poniżej występów, znalazł się pomiędzy częściami prostopadłymi do średnika podłużnicy, a następnie umieszcza się segment w jego położeniu normalnym.

Istnieje konieczność przewidzenia luzów pomiędzy segmentami a szkieletem kompensujących rozszerzalność cieplną. Zakleszczanie się szczątków pochodzących z masy palnej pomiędzy segmentami może spowodować zmiany rzeczywistej szerokości szczelin pomiędzy segmentami na długości poosiowej rolki, szczególnie gdy długość ta jest duża. Rozdział powietrza do spalania jest więc w takich przypadkach zaburzony.

Zgodnie z opisem patentowym EP-A-O 124 826, niedogodność tę usiłowaną zmniejszyć, zwiększając jednocześnie łatwość demontażu rolki, poprzez ułożenie pierścieni w wiele zespołów umieszczając pomiędzy grupami pierścienie przedzielające. Pierścienie przedzielające składają się z elementów w kształcie wycinków pierścienia, przy czym jeden koniec elementu przykręcony jest do podłużnicy a drugi opiera się na podłużnicy znajdującej się bezpośrednio za pierwszą. Ten drugi koniec wyposażony jest w czop blokowany przez gniazdo na czop umieszczone w pierwszym końcu elementu przedzielającego bezpośrednio stykającego się, z tyłu. Elementy przedzielające zawierają co najmniej jeden rząd otworów nadmuchowych.

Łatwo zrozumieć, że elementy przedzielające, zamontowane ograniczają luzy poosiowe zespołu pierścieni z którym sąsiadują, i że gdy je się usunie istnieje możliwość obrotu segmentów w sposób pozwalający na ich demontaż, bez konieczności demontażu tarcz bocznych. Tym niemniej rozwiązanie to nie jest w pełni zadawalające, gdyż luzy w grupach mogą się kumulować. Otwory nadmuchowe, znajdujące się w elementach przedzielających łatwiej mogą ulec zatkaniu niż szczeliny pomiędzy segmentami gdyż brzegi ich nie poruszają się względem siebie. W końcu elementy przedzielające mocowane są na występ i blokowane tworząc łuk pomiędzy podłużnicami, co sprawia, że stają się elementem delikatnym, tym bardziej, że są narażone na działanie cyklicznych i niesymetrycznych naprężeń cieplnych.

Zgodnie z opisem patentowym nr EP—A—O 124826, segmenty mają przekrój w kształcie teownika, przy czym elementy prostopadłe do środnika wyznaczają powierzchnię zewnętrzną okładziny, a środnik skierowany jest do osi rolki i znajduje się w płaszczyźnie prostopadłej do tej osi. Wybrania w środniku na obu końcach segmentu są nałożone na elementy prostopadle do środnika dwóch sąsiednich podłużnic. Elementami przedzielającymi, zapewniającymi niezależność grup pierścieni, są wycinki pierścienia przykręcone na jednym końcu elementu prostopadłego do środnika podłużnicy i spoczywające drugim końcem na sąsiedniej podłużnicy.

Można zauważyć, że w przypadku takiego układu, montaż segmentów odbywa się przed zamontowaniem elementów przedzielających przez wsuwanie ich od strony tarczy bocznej (zdemontowanej), lub przez włożenie segmentów ukosem pomiędzy podłużnice. Układ taki, zgodny z dotychczasowym stanem techniki został dość dokładnie opisany. Celem niniejszego wynalazku jest udoskonalenie dotychczasowego układu tak, aby zmniejszyć niektóre jego niedogodności.

Pierwsza niedogodność związana jest z tym, że szerokości szczelin pomiędzy segmentami są utrzymywane powyżej wartości minimalnej poprzez ograniczniki przesuwu wzdłużnego, co powoduje zły rozkład luzów wewnątrz zespołu i może się zdarzyć, że wszystkie luzy skumulują się w jednej szczelinie, co spowoduje przepływ powietrza do spalania przez te właśnie szczeliny. Z drugiej strony elementy przedzielające mocowane jednym końcem śrubami na występ mogą popękać pod działaniem, bardziej lub mniej połączonym, ciężaru materiału palnego i niesymetrycznego nagrzewania.

Tak więc aby zaradzić tym niedogodnościom niniejszy wynalazek proponuje rolkowy ruszt paleniska przeznaczony w szczególności do spopielania odpadów i zawierający ciąg rolek wpra163 571 wianych w ruch obrotowy wokół równoległych względem siebie osi poziomych, w którym rolki te posiadają szkielet w kształcie cylindrycznej klatki, znajdującymi się pomiędzy dwoma tarczami bocznymi, podłuznicami ułożonymi wzdłuż tworzących równo rozmieszczonych na obwodzie s okładziną cylindryczną składającą się z wielu zespołów pierścieni kołowych, umieszczonych głównie w płaszczyznach prostopadłych do osi, następujących po sobie wzdłuż osi od jednej tarczy bocznej do drugiej, z pozostawieniem szczelin pomiędzy pierścieniami pozwalających na nadmuch powietrza do spalania, podczas gdy pierścienie podzielone są na segmenty o kształcie łuku, mocowane z luzem pomiędzy sąsiadującymi podłużnicami i elementy dystansowe połączone odpowiednio z zespołami pierścieni i zamocowane do podłużnic w sposób ograniczający poosiowe przesuwanie się segmentów w zespołach, charakteryzujący się tym, że każdy z elementów przedzielających mocowany jest wzdłużnie do podłużnicy, w kierunku osiowym zespołu pierścieni, pomiędzy stykającymi się końcami segmentów, element ten tak jak i bezpośrednio stykające się końce segmentów posiadają odpowiadające sobie elementy zamka (odpowiednio występ i gniazdo) ograniczające przesuwanie się końców segmentów w kierunkach osiowym, promieniowym i obwodowym.

Elementy przedzielające mocowane są wzdłużnie na podłużnicach bez wybrania, co chroni je przed naprężeniami cieplnymi i udarami mechanicznymi. Kształt zamka zapewnia, że każdy koniec segmentu przylegającego do elementu przedzielającego utrzymywany jest w położeniu średnim w stosunku do szkieletu, w taki sposób, że zmiany szerokości szczelin pomiędzy pierścieniami nie są addytywne, i że rozdział powietrza do spalania pozostaje odpowiedni.

Zalecana jest parzysta ilość podłużnie o przekroju klasycznego teownika. W takim przypadku segmenty posiadają zgodny zamek na jednym końcu i na drugim końcu wybranie wsuwane na część prostopadłą do średnika teownika podłużnicy: każdy zespół pierścieni posiada element przedzielający przypadający na parę podłużnie.

W zalecanym układzie, elementy przedzielające związane z następującymi po sobie zespołami są mocowane na przemian do jednej lub drugiej podłużnicy stanowiących parę.

Zaleca się kształt równoległościenny elementów przedzialających, o dwóch ścianach bocznych równoległych do środnika podłużnicy i powierzchni zewnętrznej i wewnętrznej równoległej do części prostopadłej do środnika podłużnicy, dla elementu przedzielającego ukształtowanie zamka (połączenia) składa się z obłych występów na powierzchniach bocznych wytracanych od powierzchni zewnętrznej, do całkowitego zaniku na powierzchni bocznej, występy te powtarzają się w kierunku równoległym do osi ze skokiem odpowiednim do szerokości pierścienia zwiększonym o szerokość szczeliny nadmuchu.

Dla występów zaleca się kształt kulisty. Pierwsze końce segmentów zawierają wybranie uzupełniające znajdujące się na rogach elementu prostopadłego do środnika teownika. Występy pośrednie elementu przedzielającego wchodzą w dwa przylegające wybrania dwóch segmentów. Występy znajdujące się na rogach elementu przedzielającego stanowią połowę występów pośrednich.

Zgodnie z zalecanym montażem element przedzielający składa się z dwóch części nakładanych na siebie wzdłuż promienia podstawy równoległościennej mocowanej bezpośrednio do podłużnicy i ułatwiającej w czasie montażu ustawienie segmentów oraz dokładnego zwięczenia zawierającego występy zamka.

Przedmiot wynalazku zostanie bliżej objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ruszt paleniska zbudowany z ciągu rolek, w ujęciu aksonometrycznym;' fig. 2 - część układu okładziny rolki w widoku od czoła; fig. 3 - część okładziny rolki z elementem przedzielającym w rozwinięciu płaskim; fig. 4 - segment okładziny w widoku aksonometrycznym; fig. 5 - element przedzielający w ujęciu aksonometrycznym; fig. 6 - układ okładziny w częściowym rozwinięciu płaskim. Tak jak to pokazano na fig. 1, rolkowy ruszt paleniska składa się z wielu rolek ułożonych spadziście, o osiach 1b, 2b, 3b, 4b równoległych do siebie, zwykle równoodległych i obracających się wokół swoich osi w jednym kierunku (w tym wypadku w kierunku ruchu wskazówek zegara) w taki sposób, że górna część ich obwodowych powierzchni la, 2a, 3a, 4a przesuwa się w kierunku spadku. Na rysunku przedstawiono ciąg tylko czterech rolek aby nie zaciemniać rysunku. W praktyce ciąg taki zawiera często pięć lub sześć rolek. Ruszt stanowi więc kaskadę, materiał palny w stanie stałym, np. odpadki miejskie, wyrzucane na powierz.chnię rolki 1, a popioły i żużle wyrzucane są przez rolkę wewnętrzną 4 w kierunku popielnika.

163 571

W celu podtrzymania spalania, z boku lub z dołu, poprzez szczeliny utworzone w obwodowych powierzchniach la, 2a, 3a, 4a rolek wdmuchiwane jest do masy palnej powietrze. Aby utrzymać masę palną i pozwolić na przejście powietrza do palenia powierzchnia rolek, tak jak to pokazano na rolce 1 z fig. 2, pokryta jest okładziną z metalu trudnotopliwego, składającą się z następujących po sobie pierścieni oddzielonych od siebie szczelinami (patrz fig. 3). Pierścienie te znajdują się pomiędzy jedną tarczą boczną 1c, 2c, 3c, 4c rolki a drugą i nie widoczną i nie opisywaną. Konstrukcja i kształt tarcz bocznych jest klasyczna i tu nie opisywana.

Biorąc pod uwagę, że wykładzina poddawana jest cyklicznym zmianom temperatury, ogrzewaniu w kontakcie z masą palną i chłodzeniu podczas części obrotu pomiędzy zwałką na rolkę niższą i rozładowaniem rolki wyższej, pierścienie mocowane są do konstrukcji nośnej rolki z pewnym luzem. Luz ten występuje w trzech wymiarach, osiowym, promieniowym i obwodowym rolki.

W celu zminimalizowania osiowego poślizgu zespołu pierścieni, powodującego większe lub mniejsze przymknięcie niektórych szczelin i przy jednoczesnym rozwarciu innych, co wprowadza niepożądaną nieregularność rozdziału powietrza do spalania, pierścienie podzielone są na zespoły G1, G2, G3 z dołączonym do każdego z zespołów elementem przedzielającym, który ogranicza możliwość poślizgu osiowego zespołu pierścieni. W opisie uwzględniono trzy zespoły pierścieni, tak aby figura była wystarczająco szczegółowa, a nie była przyładowana szczegółami: oczywiście liczba trzy nie jest imperatywem.

Pierścienie są podzielone, po obwodzie, na segmenty o kształcie łuku mocowane swoimi końcami do podłużnic konstrukcji tworzących cylindryczną klatkę rozciągającą się od jednej tarczy bocznej 1c, 2c, 3c, 4c rolki do drugiej. W zależności od rozpowszechnionej techniki podłużnice są wykonane z teowników ze środnikiem w płaszczyźnie przechodzącej przez oś rolki i skierowanym w jej kierunku, a element prostopadły do środnika znajduje się w płaszczyźnie stycznej do powierzchni rolki. Na figurze 2 która przyjmuje w tym względzie rozpowszechniony stan techniki, podłużnice te, widziane w przekroju są oznaczone odnośnikami cyfrowymi 10, 10', 10, 10'.

Zgodnie z układem przedstawionym na figurze 2 i 3, podłużnice 10,10', 10, 10' występują w parzystej ilości na obwodzie klatki stanowiącej konstrukcję (w tym przypadku podłużnice znajdują się w odległości 15 od siebie). Segmenty U, 11', 11, 11'w kolejności na obwodzie (figura 2) i 1,11, , 1,11';2,11,2,11'; 3,11,3,11'; 4,11,4,11', 5,11,5,11', w kolejności od osi, w grupie G blokowane są na jednym końcu 112 przez element przedzielający 12, przykręcony wzdłuż podłużnicy 10', a na drugim końcu 115 są umocowane poprzez nasunięcie wybrania 116 na element prostopadły do środnika podłużnicy 10 w układzie analogicznym do znanego w dotychczasowym stanie techniki. Można zauważyć, że segmenty 11, 11', 11, 11' następują po sobie po obwodzie pierścienia w układzie „co drugi odwrócony, w taki sposób, że segmenty w pierścieniu, z jednej i z drugiej strony elementu przedzielającego 12, pasują do siebie drugim 115, lub pierwszym końcem 112.

Tak jak to lepiej jest widoczne na figurze 4 segment pomiędzy końcami: pierwszym 112 i drugim 115 posiada przekrój w kształcie teownika, przy czym powierzchnia zewnętrzna 110 utworzona z elementu prostopadłego do środnika segmentu stanowi część powierzchni walcowej okładziny, a środnik 111, w układzie pierścienia, którego częścią jest dany segment, stanowi prostopadłe do osi rolki żebro.

Pierwszy koniec 112 segmentu składa się z powierzchni końcowej w płaszczyźnie równoległej do środnika podłużnicy i jej przedłużenie stanowi powierzchnia dolna 112a, mogąca płasko leżeć na elemencie prostopadłym do środnika podłużnicy 10 (figura 2). Na dwóch narożach na styku powierzchni zewnętrznej i powierzchni końcowej wykonane są wybrania w kształcie ćwiartki sfery 114 i 114', środki tych sfer znajdują się dokładnie na wyżej wspomnianych rogach. Poniżej powierzchni dolnej 112a znajduje się ukośne ścięcie 113, które łączy się z powierzchnią dolną 112a poprzez wycięcie wykonane w celu ograniczenia ruchu segmentu w kierunku elementu prostopadłego do środnika podłużnicy.

Drugi koniec 115 składa się z powierzchni końcowej znajdującej się nad wybraniem mocującym 116.

163 571

Montaż segmentu 11 pomiędzy parą podłużnie 10,10' odbywa się poprzez włożenie wybrania 116 drugiego końca 115 segmentu na element prostopadły do środnika podłużnicy 10, oraz położenie powierzchni dolnej 112a na element prostopadły do środnika podłużnicy 10', następnie należy umieścić element przedzielający 12 w sposób, który zostanie wyjaśniony po przedstawieniu opisu tej części.

Tak jak pokazuje to figura 5 element przedzielający ma ogólny kształt równoległościanu, którego powierzchnia zewnętrzna 120 jest równa i powierzchnia walcowa okładziny, a powierzchnia wewnętrzna 121 dostosowana jest do płaskiej powierzchni podłużnicy, zewnętrzna i wewnętrzna powierzchnia rozmieszczona jest na rolce ruszt, dwie powierzchnie boczne 121 i 122 odpowiadające powierzchniom końcowym pierwszego końca segmentu i dwie powierzchnie boczne 124 i 125. Dwa otwory 126 i 126', prostopadłe do powierzchni zewnętrznej 120, przeznaczone na śruby mocujące element przedzielający 12 do podłużnicy 10, wychodzą na powierzchnię zewnętrzną w postaci gniazd o przekroju kwadratowym na łby śrub.

Z powierzchni bocznych 122 i 123 wystaje dwanaście występów odpowiednio 1.128, 2.128, 3.128,5.128,6.128 i 1.129,2.129,3.129,4.129,5.129,6.129, to jest 1.128,2.128,3.128,4.128,5.128, 6.128; 1.129,2.129,3.129,4.129,5.129,6.129, zaczynają się równo z powierzchnią zewnętrzną aby całkowicie strącić się na odpowiedniej powierzchni bocznej.

Z figury 2 widać, że występy odpowiadają wybraniom 114 i 114' w powierzchni końcowej pierwszego końca segmentu 112. Występy pośrednie 2.128,3.128,4.128,5.128 i 2.129,3.129,4.12,, 5.12,, mają kształt połowy sfery, podczas gdy występy skrajne 1.128, 6.128, 1.12,, 6.12,, mają kształt jednej czwartej sfery. Środki tych sfer znajdują się na krawędziach wirtualnych łączących powierzchnie górną i powierzchnię boczną 122 i 123 i następują po sobie wzdłuż elementu w stałej odległości od siebie równej szerokości segmentu 12 (mierzonej równolegle do osi rolki) powiększonej o szerokość szczeliny 1.

Łatwo zrozumieć, że element przedzielający 12 ustala z dokładnością do luzów położenie osiowe, w stosunku do podłużnicy, pierwszych końców segmentów. Nie jest tu możliwe aby luzy skumulowały się na jednej szczelinie. Element ten ogranicza przesuwanie się segmentu w kierunkach osiowym, promieniowym i obwodowym.

Można zauważyć, że element przedzielający 12 składa się z dwóch części nałożonych jedna na drugą: podstawy 127 która opiera się na podłużnicy 10 i zwieńczenia 130.

W czasie montażu, najpierw montuje się podstawę 127 i mocuje się ją do podłużnicy 10, następnie umieszcza się segmenty tak, aby powierzchnia końcowa 112 pierwszego końca dotykała powierzchni bocznej podstawy. Następnie umieszcza się zwieńczenie tak, aby występy weszły w wybrania 114 i 114' segmentów i mocuje się je śrubami.

Z figury 2 i 3 jasno wynika, że jeden element przedzielający stosuje się do grupy G pierścieni i do pary podłużnie 10 i 10' co wymusza parzystą ilość podłużnie.

Zgodnie z układem przedstawionym na figurze 6 widać, że elementy przedzielające, dla każdej pary podłużnie, ułożone są naprzemiennie na jednej lub drugiej podłużnicy z pary, naprzemiennie w grupach pierścieni wzdłuż osi.

Jest jednakowoż oczywiste, że układ ten, zapobiegający wyrównaniu drugich końców segmentów pomiędzy grupami, stwarzający ryzyko kumulowania się odpowiednich luzów, nie jest niezbędny.

Oczywiście wynalazek nie ogranicza się do opisanych przykładów, ale obejmuje wszystkie przypadki zastosowań w ramach zastrzeżeń. I tak, możliwe jest umieszczenie elementów przedzielających na wszystkich podłużnicach, z segmentami mającymi podobną konstrukcję mocowania na obu końcach.

Można sobie również wyobrazić układy mocowania inne niż w postaci ćwiartek sfery, np. występy o kształcie czworościanów. Ponadto, w miejsce dochodzących do powierzchni zewnętrznych okładziny występów na elementach przedzielających i wybrań na segmentach, można by wykonać występy na końcach segmentów i wybrania w elementach przedzielających na powierzchni wewnętrznej okładziny, w oparciu o podłużnice.

163 571

FIC. 6

03

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Ruszt rolkowy paleniska w szczególności do spopielania odpadów, zawierający ciąg rolek wprawianych w ruch obrotowy wokół równoległych względem siebie osi poziomych, przy czym rolki posiadają szkielet w kształcie cylindrycznej klatki ze znajdującymi się pomiędzy dwoma tarczami bocznymi podłużnicami ułożonymi wzdłuż tworzących równe rozmieszczonych na obwodzie i okładzinę cylindryczną składająccą się z wielu zespołów pierścieni kołowych, umieszczonych głównie w · płaszczyznach prostopadłych do osi, następujących po sobie wzdłuż osi od jednej tarczy bocznej do drugiej, z pozostawieniem szczelin pomiędzy pierścieniami pozwalających na nadmuch powietrza do spalania, które to pierścienie podzielone są na segmenty o kształcie łuku, mocowane z luzem pomiędzy sąsiadującymi podłużnicami i elementy dystansowe, połączone odpowiednio z zespołami: pierścieni i zamocowane do podłużnie w sposób ograniczający poosiowe przesuwanie się segmentów w zespołach, znamienny tym, że każdy z elementów przedzielających (12) mocowany jest wzdłużnie do podłużnicy (10% w kierunku osiowym zespołu (6) pierścieni, pomiędzy stykającymi się końcami (112) segmentów, element przedzielający (12) oraz bezpośrednio stykające się końce (112) segmentów (11) posiadają odpowiednio elementy zamka (128,129; 114, 114') , z występami i odpowiednim gniazdem ograniczające przesuwanie się końców (112) segmentów (11) w kierunkach osiowym, promieniowym i obwodowym.
2. 2. Ruszt według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój każdego segmentu (11), w płaszczyźnie przechodzącej przez oś rolki jest teownikiem ze środnikiem (111) tworzącym żebro skierowane w kierunku tej osi i z elementem prostopadłym do teownika (110) wyznaczającym powierzchnie zewnętrzną okładziny.
3. 3. Ruszt według zastrz. 2, zawierający parzystą ilość podłużnic (10,10', 10, 10') o przekroju w kształcie teownika ze środnikiem będącym w płaszczyźnie przechodzącej przez oś rolki i elementem prostopadłym do środnika w płaszczyźnie stycznej, znamienny tym, że każdy segment (11) zawiera, na pierwszym końcu (112) opisaną wyżej odpowiednią zgodność zamka z wybraniem i występem (114, 114'), i na swoim drugim końcu (115) wybranie (116) w środniku (111), jest nasunięte na element prostopadły do środnika teownika podłużnicy (U)'), przy czym z każdym zespołem pierścieni (G1, G2, G3), związany jest, na każdą parę podłużnie (10, 10') element przedzielający (12).
4. 4. Ruszt według zastrz. 3, znamienny tym, że elementy przedzielające (12) związane z zespołami: następującymi po sobie (G1, G2, G3) są mocowane naprzemiennie na jednej (10) /lub drugiej (10') podłużnicy stanowiących parę.
5. 5. Ruszt według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że każdy element przedzielający (12) ma kształt równoległoboku z dwiema powierzchniami bocznymi (122,123) dokładnie równoległymi do podłużnicy (10'), do której jest mocowany powierzchniami zewnętrznymi (120) i wewnętrznymi (121) do elementu prostopadłego do środnika podłużnicy (10') przy czym element przedzielający (12) składa się z występów (1.128, 2.128, 3.128, 4.128, 5.128, 6.128), (1.129, 2.129, 3.129, 4.129, 5.129, 6.129) wychodzących z powierzchni bocznej (122, 123) i wytracanych od powierzchni zewnętrznej (120) do zaniknięcia na powierzchniach bocznych (122,123); a występy (1.128, 2.128, 3.128,4.128, 5.128, 6.128) (1.129,2.129, 3.129,4.129,5.129,6.129) następują po sobie w kierunku równoległym do osi w odległości między nimi równej szerokości segmentu (11) powiększonej o wielkość szczeliny nadmuchowej (1).
6. 6. Ruszt według zastrz. 5, znamienny tym, że występy (1.128,2.128,3.128,4.128,5.128,6.128), (1.129, 2.129, 3.129, 4.129, 5.129, 6.129) są w kształcie części sfery.
7. 7. Ruszt wudzug zasurz .5, znamienny tym, że pierw'py koniyc (112) każdego segmentu (11) posiada wybrania (114,114’) pasujące do występów (1.128, 2.128, 3.128, 4.128, 5.128,

   6.128) (1.129, 2.129, 3.129, 4.129, 5.129, 6.129) i umieszczone w narożach powierzchni

   163 571 zewnętrznej (110) segmentu na pierwszym końcu (112) tak, że wewnątrz zespołu (6) dwa wybrania stykających się segmentów uzupełniają się do wybrania pośredniego (2.128, 3.128,

   4.128.5.128) , (2.129,3.129,4.129,5.129) elementu przedzielającego (12), podczas gdy on sam posiada występy narożne (1.128, 6.128,1.129, 6.129).
8. 8. Ruszt według zastrz. 7, zn7mieanytym, że element przedzielający jic) składa się z dwóch części nakładanych na siebie wzdłuż promienia: podstawy (127) o powierzchniach (10) i zwieńczenia (130) mocowanego na podstawie i zawierającego występy (1.128, 2.128, 3.128, 4.128, 5.128,

   6.128) , (1.129, 2.129,3.129, 3.129, 4.129, 5.129) zam9a .