PL165521B1 - Obudowa osłonowa lemnlskatowa - Google Patents

Abstract

Obudowa osłonowa lemniskatowa, która ma strukturę o proporcjach AH’H = 1,2-1,4, gdzie H minimalne położenie stropnicy nad spągiem, AH odległość między skrajnymi położeniami stropnicy, L.H= 1,5-1,7, gdzie L odległość skrajnych przegubów w osłonie odzawałowej, h.L=0,48-0,52, gdzie h odległość między przegubami w przednim łączniku lemniskatowym, dud2 = 0,55-0,60, gdzie d1 różnica wysokości przegubów w spągnicy, d2 odległość w poziomie przegubów w spągnicy, I4I2= 0,35-0,40, gdzie I4 odległość przegubów łączników lemniskatowych w osłonie, l2 odległość między przegubami w tylnym łączniku lemniskatowym oraz luli= 1,0-1,1, znamienna tym, ze ma zamienny przedni lemniskatowy łącznik (5) wydłużony o Ah=(0,5 k O,7)ÓH w stosunku do długość L podstawowego przedniego łącznika, korzystnie wydłużony o Ah= 0,61ÓH oraz ma zamienny tylny lemniskatowy łącznik (6) wydłużony o Al2 = (0,5 kO,7)óH w stosunku do długości l2 podstawowego tylnego łącznika, korzystnie Al2 = O,66ÓH, gdzie ÓHjest zwiększoną wysokością położenia stropnicy ponad wysokość H + AH.

Description

Przedmiotem wynalazku jest obudowa osłonowa lemniskatowa zawierająca stropnicę, spągnicę, odzawałową osłonę i hydrauliczne stojaki między stropnicę i spągnicę oraz łączniki lemniskatowe połączone z jednego końca ze spągnicą, a z drugiego końca z odzawałową osłoną. Jest to obudowa, która powstaje z pierwotnej obudowy znanej z polskiego opisu patentowego nr 126 385.

Znana z polskich opisów patentowych nr 119 763 i nr 115 314 są obudowami osłonowymi lemniskatowymi w których stropnica i odzawałowa osłona są wzajemnie połączone za pomocą wkładki. W obudowie według opisu patentowego nr 119 763 wspomniana wkładka jest zamocowana do odzawałowej osłony nieruchomo, a do stropnicy jest zamocowana za pomocą przegubu o osi obrotu równoległej do roboczej powierzchni stropnicy. Umożliwia to przechyły stropnicy względem odzawałowej osłony wokół wspomnianego przegubu, czyli umożliwia dostosowywanie położenia stropnicy do nierówności stropu i przez to bardziej skuteczne podparcie stropu. W obudowie według opisu patentowego nr 115 314 wspomniana wkładka, usytuowana między stropnicą i odzawałową osłoną, jest zamocowana nieruchomo do stropnicy, natomiast do odzawałowej osłony jest zamocowana za pomocą przegubu o osi równoległej do roboczej powierzchni stropnicy. W tym rozwiązaniu wspomniana wkładka wychyla się względem odzawałowej osłony razem ze stropnicą. W obydwu omawianych rozwiązaniach ich celem jest zwiększenie roboczej wysokości istniejącej obudowy. Wkładki wykorzystuje się w przypadkach, gdy kopalnia posiada obudowę o określonej maksymalnej wysokości roboczej, i zamierza ją stosować w pokładzie o większej mięższości. Ten sam cel osiąga się przez zastosowanie dołączalnego elementu znanego z polskiego opisu patentowego nr 138 575. W tym rozwiązaniu dołączalny element powoduje podwyższenie wysokości stropnicy pośrednicząc między stropnicą i odzawałową osłoną, a zarazem między stropnicą i stojakiem.

Zmechanizowana obudowa górnicza znana z polskiego opisu patentowego P 281 317 ma na spągnicy posadowioną nakładkę przesuwającą przeguby lemniskatowych łączników oraz gniazd stojaków pionowo w górę. Wkładka jest zamocowana do spągnicy za pomocą sworzni osadzonych w otworach, w których pierwotnie mocuje się lemniskatowe łączniki. Nakładka podwyższająca jest znacznie wydłużona do przodu celem umieszczenia dodatkowych gniazd, w których osadzone są

165 521 3 stojaki oraz otwory do mocowania łączników lemniskatowych. Zastosowanie nakładki zwiększa maksymalną wysokość obudowy.

Wspólną cechą obudów według opisów patentowych 119763,115 314,138 575 i P281 317 jest zastosowanie dodatkowego elementu, którego nie było w pierwotnej obudowie, co powoduje zwiększenie maksymalnej wysokości obudowy, ale zarazem zwiększa jej minimalną wysokość. Niedogodnością tych rozwiązań jest wbudowanie dodatkowego elementu do struktury obudowy i zarazem wystąpienie dodatkowych elementów łączących, co komplikuje obudowę. Drugą niedogodnością znanych rozwiązań jest ograniczony zakres ich użytkowania. Nadają się one do stosowania w wyższych pokładach w stosunku do stosowalności pierwotnej obudowy, ale przez to, że zwiększeniu ulega zarazem minimalna wysokość obudowy, nie nadają się one do stosowania w pokładach o dużej zmienności miąższości pokładu. W miejscach, gdzie pokład jest niski, trzeba bowiem wspomniane wkładki lub nakładki wybudowywać z obudowy. Czynność ta w wyrobisku ścianowym jest bardzo utrudniona, pracochłonna tak, że praktycznie jest niewykonalna. Innym wyjściem jest eksploatacja pokładu z przybierką skał stropu bądź spągu, co wywołuje zwiększenie zużycia noży urabiającego organu, wzrost zużycia energii i pogorszenie jakości urobku przez zmieszanie z urobionym węglem skały płonej pochodzącej z przybierki. Trzecią niedogodnością znanych rozwiązań jest to, że wysokość wkładki decyduje o podwyższeniu maksymalnej wysokości obudowy, czyli chcąc podwyższyć obudowę na przykład o 800 mm należy w przypadku wkładki mocowanej na spągnicy wykonać wkładkę, w której nowe otwory są podwyższone o 800 mm, do których to otworów będą mocowane łączniki lemniskatowe. Ta sama zasada obowiązywać będzie przy wkładkach mocowanych do stropnicy i osłony odzawałowej.

Istotą wynalazku jest zastosowanie zamiennego przedniego lemniskatowego łącznika wydłużonego o Δl1 = (0,5 + 0,7)δΗ w stosunku do długości b podstawowego przedniego łącznika, korzystnie wydłużonego o Δ1ι=0,61 δΗ, gdzie δΗ jest wielkością zwiększenia maksymalnej wysokości obudowy z wysokości Η + Δ H do wysokości Η + Δ Η + δΗ. Jednocześnie według wynalazku stosuje się zamienny tylny lemniskatowy łącznik wydłużony o Δ2 = (0,5 + 0,7) δΗ w stosunku do długości l2 podsta wo wego tylnego łącznika, korzystnie wydłużonego o Δ2 = 0,66 δΗ. Zamienne przedni i tylny łącznik lemniskatowy jest wykonany jako jedna całość, bądź zamienne łączniki składają się z dwóch części, czyli podstawowych łączników mocuje się przedłużacz o długości odpowiednio ΔΗ i ΔΙ2.

W rozwiązaniu według wynalazku łączniki lemniskatowe są wydłużone o odcinek mniejszy niż wynosi przyrost δΗ, a więc o mniejszy odcinek niż wysokość wkładek i nakładek, która jest równa δΗ. Proste zastosowani·? łączników lemniskatowych wydłużonych wprost o δΗ, spowodowałoby bądź zakleszczanie obudowy poprzez łącznik lemniskatowy przy pewnej jej wysokości, bądź zniekształcenie trajektorii ruchu punktów stropnicy tak, że koniec stropnicy wchodzi w ocios węglowy albo oddala się od czoła ściany na odległość niedopuszczalną przez przepisy górnicze.

Obudowa według wynalazku ma zwiększoną maksymalną wysokość roboczą o wielkość δΗ, ale jednocześnie nie ulega zmianie jej minimalna wysokość Η. Dzięki temu uległ zwiększeniu zakres wysokości pracy obudowy od wysokości Η do wysokości Η + Δ Η + δΗ. Osiągnięto to przez korzystną, ze względów montażowych wymianę lemniskatowych łączników lub zabudowę przedłużaczy lemniskatowych łączników, co odbywa się w ułatwionych warunkach w porównaniu z wbudowywaniem wkładek lub nakładek. Zaletą rozwiązania według wynalazku jest także uniknięcie zwiększonego ciężaru obudowy, co występuje przy stosowaniu znanych wkładek i nakładek. Z porównania wynika, że ciężar nakładek bądź wkładek w stosunku do wydłużonej części łączników lemniskatowych jest kilkakrotnie większy, co wynika z potrzeby konstrukcji skrzynkowej łączników lemniskatowych. Wymienione zalety wynalazku powodują, że kopalnia dysponująca kompletem obudów o zakresie wysokości pracy od Η do Η + Δ Η, z łatwością może je przystosować do pracy w zwiększonym zakresie od Η do Η + Δ Η + δΗ, gdy zamierza eksploatować pokład węgla o mięższości większej od dotychczasowego zasięgu wysokości posiadanej obudowy. Zwłaszcza korzystne jest stosowanie wynalazku, gdy eksploatowany pokład ma znacznie zmieniającą się wysokość.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania przedstawiono na rysunku.

Stropnica 2 jest podparta stojakami 3 spoczywającymi na spągnicy 1. Do spągnicy 1 są zamocowane przedni lemniskatowy łącznik 5 i tylny lemniskatowy łącznik 6 za pomocą przegubów

165 521 odpowiednio 10 i 11. Łączniki 5 i 6 są drugim końcem zamocowane do odzawałowej osłony 4 za pomocą przegubów odpowiednio 8 i 9. Odzawałowa osłona 4 jest połączona przegubem 7 ze stropnicą 2. Przeguby 10 i 11 są od siebie oddalone o d2, a przegub 10 jest usytuowany powyżej przegubu 11 o odległość d1. Przeguby 8 i 9 są od siebie oddalone o I4, a długość odzawałowej osłony wynosi L. Przedni lemniskatowy łącznik 5 ma w pierwotnej obudowie długość I1, a tylny lemniskatowy łącznik 6 ma długość l2. Pierwotna obudowa ma minimalną roboczą wysokość H przy całkowicie zsuniętym stojaku 3. Po całkowicie wysuniętym stojaku 3 stropnica 2 zostaje przesunięta o wysokość H H i z^^r^osi s ię nad spiciem na wysokość H + HH. Je sit to obudowa znana z polskiego opisu patentowego nr 126 385 i spełnia cytowaną nierówność przez zastosowanie następujących proporcji L:H=1,5-1,7; h:L = 0,48-0,52; dvÓ2 = 0,55-0,60; L»:l2 = 0,35-0,4 oraz h:l₂= 1,0-1,1.

Według wynalazku przedni lemniskatowy łącznik 5 jest dłuższy o Δ1 i jego długość wynosi l1 + Δ l1, a tylny lemniskatowy łącznik 6 jest dłuższy o Al₂ i jego długość wynosi l₂ + Δ1₂. Przez wydłużenie łączników 5 i 6 stropnica 2 przyjmuje maksymalne górne położenie wyższe o odcinek ÓH. Zakres roboczych wysokości obudowy wynosi więc od minimalnej wysokości H, jak w obudowie pierwotnej, do maksymalnej wysokości H + Δ H + ÓH. Obudowa według wynalazku ma następujące proporcje Δ fe = (0,5 0,7) ÓH, korzystnie Δ1ι =0,61 ÓH, oraz Δ1₂ = (0,5 0,7) ÓH, korzystnie Δ2 = 0,66 ÓH.

Obudowę według wynalazku realizuje się przez zastąpienie lemniskatowych łączników pierwotnej obudowy zamiennym przednim lemniskatowym łącznikiem 5 o długości h + Δ1 i tylnym lemniskatowym łącznikiem 6 o długości lż + ΔΙ2. W innym ukształtowaniu stosuje się przedłużacze o długości Δ 1 i Δ1 2 i te łączy się odpowiednio z końcami łączników 5 i 6 i drugim końcem mocuje w odzawałowej osłonie 4 przegubami 8 i 9.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 10 000 zł

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Obudowa osłonowa lemniskatowa, która ma strukturę o proporcjach ΔH:H= 1,2-1,4, gdzie H minimalne położenie stropnicy nad spągiem, Δ H odległość między skrajnymi położeniami stropnicy, L:H =1,5-1,7, gdzie L odległość skrajnych przegubów w osłonie odzawałowej, h:L = 0,48-0,52, gdzie h odległość między przegubami w przednim łączniku lemniskatowym, d-i:d2 = 0,55-0,60, gdzie d-ι różnica wysokości przegubów w spągnicy, d2 odległość w poziomie przegubów w spągnicy, l₄:l2 = 0,35-0,40, gdzie U odległość przegubów łączników lemniskatowych w osłonie, l2 odległość między przegubami w tylnym łączniku lemniskatowym oraz lek = 1,0-1,1, znamienna tym, że ma zamienny przedni lemniskatowy łącznik (5) wydłużony o Δ h = (0,5 + 0,7)ÓH w stosunku do długości b podstawowego przedniego łącznika, korzystnie wydłużony o Δ l1 =0,61 ÓH oraz ma zamienny tylny lemniskatowy łącznik (6) wydłużony o Δ k = (0,5 0,7)ÓH w stosunku do długości l2 podstawowego tylnego łącznika, korzystnie ΔΙ2 = 0,66ÓH, gdzie ÓH jest zwiększoną wysokością położenia stropnicy ponad wysokość H + Δ H.
2. 2. Obudowa według zastrz. 1, znamienna tym, że ma lemniskatowy przedni łącznik (5) o długości l, + ΔΙ1, złożony z dwóch części o długości h i Δh.
3. 3. Obudowa według zastrz. 1, znamienna tym, że ma lemniskatowy tylny łącznik (6) o długości I2 + ΔΙ2 złożony z dwóch części o ciługości 2 i Δ2».