PL168205B1

PL168205B1 - Urzadzenie dolaczenia przewodu cieczowego, zwlaszcza krwiobiegu, z obwodem zewnetrznym PL PL PL

Info

Publication number: PL168205B1
Application number: PL91300112A
Authority: PL
Inventors: Bo G Danielson; Tore Magnusson; Laszlo Orban; Torgny Petersson
Original assignee: Hemapure Ab
Priority date: 1991-01-30
Filing date: 1991-12-20
Publication date: 1996-01-31
Also published as: FI933317L; SK78093A3; JP2742961B2; CA2100789A1; US5474526A; CZ281388B6; FI106700B; CZ155393A3; DE69111620D1; LV10060B; GR3017844T3; EP0570440B1; HU216707B; NO932725L; CA2100789C; RU2106157C1; FI933317A0; SK278707B6; ES2075683T3; AU647587B2

Abstract

1. Urzadzenie do laczenia przewodu cieczo- wego, zwlaszcza krwiobiegu, z obwodem zewnetr- znym, zawierajace obudowe z dwoma koncówkami laczacymi do umieszczania w zyle i tetnicy oraz osadzony w niej ruchomo czlon laczacy z oparta ruchomo na nim oslona, majacy uksztaltowane dwa otwory polaczone z zewnetrznym obwodem, przy czym wokól otworów czlon laczacy ma zew netrzne pow ierzchnie uszczelniajace, a obudowa ma wewnetrzne powierzchnie uszczelnia- jace, znamienne tym, ze oslona (7) ma powierzchnie ochronne (71), które sa dopasowane do scislego styku z zewnetrznymi powierzchniami uszczelnia- jacymi (6) czlonu laczacego (4 , 30), zas powierzch- nie uszczelniajace (6) sa dopasowane do wewnetr- znych powierzchni (3) obudowy (1) i stykaja sie szczelnie z nimi, w polozeniu czlonu laczacego (4, 30), w którym otwory (5) sa polaczone z konców- kami laczacymi (2). Fig 1 Fig 2a PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie medyczne do łączenia przewodu cieczowego, zwłaszcza krwiobiegu, z obwodem zewnętrznym.

Urządzenie to stosuje się do filtrowania krwi, zwłaszcza w chorobach nerek, serca, do wymiany gazowej lub dotleniania krwi, w leczeniu cytostatycznym, transfuzji plazmy i tym podobne.

Obecnie w dużej liczbie chorób nerek filtruje się krew. Główną przyczyną konieczności zastosowania tego zabiegu, jest ostra niewydolność nerek. Pacjenci z taką diagnozą są poddawani transplantacji nerek albo mogą być poddani dializie. Dializa jest niekiedy jedynym rozwiązaniem dla wielu pacjentów z uwagi na fakt, braku nerek przydatnych do transplantacji.

Znane ze stanu techniki urządzenia do filtrowania krwi pobierają krew ze zbiornika z krwią pacjenta, transportują ją wykorzystując zewnętrzne pompy doprowadzające krew do układu zewnętrznego obrabiania krwi, a następnie ponownie wtryskują do organizmu pacjenta.

Innym znanym rozwiązaniem jest ciągła ambulatoryjna otrzewnowa dializa, w której stosuje się błonę znajdującą się w ciele pacjenta. Błoną tą jest błona brzuszna. W tym przypadku krew znajduje się z jednej strony błony, a jednocześnie z drugiej strony błony wprowadza się roztwór soli i glukozy działającej jako płyn oczyszczający.

Przy leczeniu ostrej niewydolności nerek stosuje się ostatnio ciągłe tętniczo-żylne hemofiltrowania (CAVH). Wykorzystuje się tu urządzenie stałe do filtrowania krwi, w które włącza się serce pacjenta stanowiące pompę do przepychania krwi przez zewnętrzny obwód zawierający urządzenie do zmiany kierunku przepływu krwi. W obwodzie tym krew jest filtrowana. Znany ze stanu techniki opis patentowy EP-AZ-0087189, ujawnia urządzenie do łączenia przewodu cieczowego z obwodem zewnętrznym zawierającym dwie igły, które umieszcza się w obudowie urządzenia za pośrednictwem samouszczelniającej się przegrody, przy czym obudowę wszczepia się w ciało pacjenta. Zastosowane w urządzeniu igły stwarzają ryzyko wprowadzenia infekcji do krwi pacjenta. W tym znanym urządzeniu w obwodzie zewnętrznym z igłami stosuje się typowe złącza rurowe, które podłącza się do końcówek wprowadzanych do żył i tętnic pacjenta.

W ujawnionym opisie patentowym US-A-4496 350 urządzeniu do łączenia przewodu cieczowego wykorzystuje się igły osłonięte ruchomą osłoną, która chroni otwory zewnętrzne igieł przed nacięciem przegrody, która z kolei chroni pacjenta przed wypływem krwi.

Ujawnione w opisie patentowym SE-B-45 3801 urządzenie do łączenia przewodu cieczowego zawiera obudowę z dwoma końcówkami łączącymi, które umieszcza się w żyle i tętnicy pacjenta. W obudowie jest umieszczony ruchomy człon łączący, na którym opiera się osłona. Człon łączący zawiera dwa otwory, które są połączone z obwodem zewnętrznym do podawania lekarstwa. Wokół otworów są powierzchnie uszczelniające.

We wszystkich tych znanych urządzeniach końcówki łączące są źródłami infekcji, którą wprowadza się do organizmu pacjenta pomimo, zastosowania przyrządów sterylizujących.

Oddzielnym problemem jest sterylizacja przewodu zewnętrznego, który jest połączony z różnymi źródłami płynów przeznaczonych dla pacjenta.

Urządzenie medyczne do łączenia przewodu cieczowego, zwłaszcza krwiobiegu, z obwodem zewnętrznym według wynalazku, charakteryzuje się tym, że osłona ma powierzchnie ochronne, którą są dopasowane do ścisłego styku z zewnętrznymi powierzchniami uszczelniającymi członu łączącego, zaś powierzchnie uszczelniające są dopasowane do wewnętrznych powierzchni obudowy i stykają się szczelnie z nimi, w położeniu członu łączącego, w którym otwory są połączone z końcówkami łączącymi.

Korzystnie wewnątrz obudowy jest umieszczony zawór ruchomy od położenia zamknięcia końcówek łączących do położenia ich otwarcia.

Korzystnie w położeniu zamykającym zawór swoją powierzchnią zaworową styka się z wewnętrznymi powierzchniami uszczelniającymi obudowy.

Korzystnie powierzchnie uszczelniające, powierzchnia ochronna osłony oraz powierzchnia zaworowa mają kształt odcinków powierzchni walcowych.

Korzystnie osłona ma postać tulei, która jest zamocowana współosiowo i obrotowo względem członu łączącego.

Korzystnie obudowa zawiera co najmniej jedną pogrubioną do wewnątrz ściankę, której wewnętrzna powierzchnia stanowi wewnętrzną powierzchnię uszczelniającą, przy czym pogrubiona ścianka stanowi ogranicznik stykający się z osłoną i zabezpieczający przed obrotem.

168 205

Korzystnie powierzchnię uszczelniającą i powierzchnię osłaniającą stanowią odcinki powierzchni walcowych zawartych w kącie co najwyżej 90°.

Korzystnie obudowa zawiera korpus zaworowy za pośrednictwem którego, w jego położeniu działania, są połączone ze sobą końcówki łączące, zaś człon łączący jest wyposażony w elementy do przemieszczania korpusu zaworowego w położenie bierne.

Korzystnie osłona jest zamocowana suwliwie w kierunku osi członu łączącego.

Korzystnie obudowa jest wyposażona w kołnierze implantacyjne na wysokości odpowiadającej położeniu w skórze pacjenta.

Korzystnie zawór zawiera co najmniej jeden sprężysty występ blokujący dopasowany do co najmniej jednego rowka blokującego ukształtowanego w pogrubionej ściance.

Korzystnie człon łączący zawiera kanał za pośrednictwem którego są połączone końcówki łączące. Korzystnie człon łączący zawiera przegrodę umieszczoną w pobliżu kanału i wystającą na zewnątrz obudowy.

Urządzenie według wynalazku umożliwia częste przeprowadzanie zabiegów w leczeniu pacjentów na drodze hemofiltrowania przy utrzymaniu wymaganego higienicznego standardu. Jest ono łatwe do utrzymania, ekonomiczne w wytwarzaniu, dobrze tolerowane przez pacjenta i bioprzyswajalne. Jest ono również łatwe do wszczepienia w skórę pacjenta, przy czym część obudowy wystająca na zewnątrz ze skóry umożliwia podłączenie zewnętrznego obwodu, który wykorzystuje własne ciśnienie krwi pacjenta do napędu w celu cyrkulowania krwią. Tym zewnętrznym obwodem może być na przykład dializer. Krew w stanie oczyszczonym pod ciśnieniem własnym pacjenta zostaje następnie wprowadzona do krwiobiegu. Zapewnienie zabezpieczenia powierzchni łączących urządzenia przed zetknięciem się z powietrzem lub zewnętrznymi przedmiotami, zanim zetkną się one z odpowiednimi powierzchniami wewnątrz obudowy, radykalnie zmniejsza ryzyko infekcji.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1-6 przedstawia urządzenie według wynalazku z członami łączącymi w różnych wzajemnych położeniach, w przekroju wzdłuż środkowej osi, fig. 7a-e-w widoku perspektywicznym poszczególne elementy urządzenia według wynalazku, fig. 8 - inny przykład wykonania zaworu urządzenia.

Przedstawiona na fig. 1 cylindryczna obudowa 1 ma zamocowane dwie końcówki łączące wystające na zewnątrz, do umieszczania w żyle i tętnicy pacjenta. W obudowie 1 jest osadzony człon łączący 4 z opartą na nim osłoną 7. Człon łączący 4 ma ukształtowane dwa otwory 5 połączone z zewnętrznym obwodem do podawania lekarstwa. Wokół otworów 5 człon łączący 4 ma zewnętrzne powierzchnie 6, zaś obudowa 1 ma wewnętrzne powierzchnie uszczelniające 3. W obudowie 1 jest umieszczony również zawór 10 zawierający powierzchnie zaworowe 11 i współpracujący za pośrednictwem tych powierzchni 11 z powierzchniami uszczelniającymi 3 obudowy 1, zamykając końcówki łączące 2 tętnicze i żylne. Zawór 10 ma ukształtowany w swoim dolnym końcu (w dolnej części fig. 1) żebra prowadzące 14, które utrzymują go w osiowym położeniu. Żebra 14 współpracują z pogrubionymi ściankami 12 zamocowanymi wewnątrz osłony 1 w pobliżu otworów 5. Pogrubione ścianki 12 stanowią ogranicznik stykający się z osłoną 7. Osłona 7 umieszczona na członie łączącym 4 ma korzystnie postać tulei (fig. 2a). Osłona 7 jest osadzona osiowo i obrotowo na członie łączącym, i ma postać tulei.

Osłona 7 ma powierzchnie ochronne 71 osłaniające zewnętrzne powierzchnie uszczelniające 6 człona łączącego 4. Otwory łączące 5, członu łączącego 4 połączone z zewnętrznym obwodem za pośrednictwem kanałów w członie łączącym 4, są zamknięte w położeniu pokazanym na fig. 2a. Osłona 7 jest odpowiednio wycięta w swojej dolnej części (fig. 2b) przez co zajmuje położenie obrócone o kąt maksymalny 90° w obszarze każdej z zewnętrznych powierzchni uszczelniających 6 członu łączącego 4.

Osłona 7 zajmuje położenie przedstawione na fig. 2a względem członu łączącego 4, gdy jest on we wstępnym położeniu pokazanym na fig. 1. Z tego położenia człon łączący 4 jest obracany o 90°, i zajmuje położenie przedstawione na fig. 3. Otwory 5 członu łączącego 4 są połączone z końcówkami łączącymi 2 żył i tętnic, które z kolei są połączone z obwodem zewnętrznym do podawania lekarstwa, za pośrednictwem przewodów 15 (fig. 3). W czasie obrotu członu łączącego 4 z położenia przedstawionego na fig. 1 do położenia na fig. 3 osłona 7 jest zabezpieczona przed obrotem pogru168 205 bioną do wewnątrz ścianką 12. Zewnętrzne powierzchnie uszczelniające 6 członu łączącego 4 są dopasowane do powierzchni uszczelniających 3 obudowy 1. Gdy człon łączący 4 zajmuje położenie z fig. 3, to oprócz osiowego przymocowania do obudowy 1, dzięki współpracy pomiędzy żebrami prowadzącymi 14 i dolnymi powierzchniami pogrubionych ścianek 12, następuje również uszczelnienie pierścieniem uszczelniającym 13.

Na figurze 4 przedstawiono urządzenie według wynalazku w przekroju prostopadłym do przekroju według fig. 3, w którym człon łączący 4 jest połączony z obudową 1. Osłona 7 zajmuje położenie jak na fig. 1. Zawór 10 jest sprzężony z członem łączącym 4, po jego umieszczeniu w obudowie 1, i obraca się razem z nim.

Figura 4 przedstawia tak zwany kołnierz implantacyjny 20 otaczający cylindryczną ściankę obudowy 1, który jest przystosowany do umieszczania go bezpośrednio pod skórą pacjenta. Kołnierz implantacyjny 20 ułatwia narastanie skóry pacjenta na urządzeniu. Kołnierz implantacyjny 20 ułatwia wykonanie pewnego ruchu względem skóry pacjenta bez możliwości powstania szczelin na implantowanej obudowie 1.

Figura 5 przedstawia człon łączący 30 umieszczony w obudowie w położeniu, gdy pacjent nie jest poddawany przetaczaniu krwi. Korzystnie, ten człon łączący 30 zawiera prostoliniowy kanał 31, który łączy bezpośrednio ze sobą końcówki łączące tętnicę i żyłę. Człon łączący 30 podtrzymuje również osłonę 7, chroniąc zewnętrzne powierzchnie uszczelniające 6 od wpływów otoczenia. Człon łączący 30 wprowadzany jest do obudowy 1 tak jak człon łączący 4.

Na figurze 6 przedstawiono obudowę 1 z zamocowanym w niej członem łączącym 30 (w przekroju odpowiadającym fig. 4). Człon łączący 30 podtrzymuje przegrodę 60 z kauczuku silikonowego, która jest umieszczona w pobliżu kanału 31 i wystaje na zewnątrz urządzenia. Ponieważ przegroda 60 jest wykonana z materiału łatwego do przebicia możliwe jest natychmiastowe wprowadzenie substancji leczniczej do strumienia krwi pacjenta na skutek na przykład przebicia przegrody 60 igłą. Przegroda 60 jest zamocowana na stałe za pomocą płytki mocującej 61, zawierającej żebro 62 dopasowane do rowka ukształtowanego w członie łączącym 30.

Figura 7a przedstawia obudowę 1 w widoku perspektywicznym, wraz z pogrubionymi ściankami 12 zawierającymi wewnętrzne powierzchnie uszczelniające 3 w obszarach wlotów 5 końcówek łączących 2-tętnicę i żyły. Fig. 7a przedstawia również kołnierze implantacyjne 20.

Figura 7b przedstawia zawór 10 z powierzchniami zaworowymi 11 i żebrami prowadzącymi 14. Dla umożliwienia zatrzaśnięcie zaworu 10 przy obrocie do położenia zamykającego wewnątrz obudowy 1, zawór 10 ma jeden lub kilka unieruchamiających występów 63, które współpracują z unieruchamiającymi rowkami 65 ukształtowanymi na pogrubionych ściankach 12 obudowy 1 (patrz fig. 7a). Każdy unieruchamiający występ 63 jest połączony z kołkiem ciśnieniowym 64, który działa dzięki powierzchniom 66 członu łączącego 4 (patrz fig. 4). To pobudzanie następuje wtedy, gdy naciska się powierzchniami 66 na kołek ciśnieniowy 64 jednocześnie naciskając na występ unieruchamiający 63 w kierunku w dół i uwalniając go z unieruchamiającego rowka 65 i zwalniając zawór 10, dla wykonania ruchu obrotowego.

Figura 7c przedstawia człon łączący 4 bez osłony 7. Strzałki A i V, odpowiednio, wskazują kierunek przepływu krwi z końcówki łączącej 2 tętnicę do końcówki łączącej 2 żyłę. Człon łączący 4 ma pokrywę ochronną 74 uszczelniającą górną część obudowy 1. Ponadto linie przerywane przedstawiają połączenie otworów 5 ze złączami 15 obwodu zewnętrznego. Zewnętrzne powierzchnie uszczelniające 6 są umieszczone w obszarze wokół otworów 5. Człon łączący 4, w swej dolnej części ma żebra prowadzące 14 współpracujące z obudową (w sposób opisany uprzednio).

Figura 7d przedstawia osłonę 1 z jedną z powierzchni osłaniających 71. W swej górnej części osłona 7 ma występy 72 umieszczone na sprężystych częściach 73, przy czym występy 72 współpracują odpowiednio z rowkami w występach 77 członu łączącego 4 (30) (patrz fig. 2b). Wymienione występy 77 i rowki w występach 77 zapewniają mocowanie na zatrzask w różnych położeniach obrotowych pomiędzy osłoną 7 a członem łączącym 4 (30). Ponadto osłona 7 w swej górnej części ma części 75 oraz boczne powierzchnie 76, które współpracują z powierzchniami 78 występów 77, ograniczając wspólny obrót pomiędzy członem łączącym 4 (30) a osłoną 7. Z uwagi na to ograniczenie i mocowanie zatrzaskowe uzyskuje się bezpieczną kontrolę połączenia członu łączącego 4 (30) w obudowie 1.

168 205

Figura 7e przedstawia człon łączący 30 z kanałem 31 i pokrywą ochronną 74.

Dla umożliwienia umieszczenia osłony 7, na członie łączącym 4, pokrywa ochronna 74, żebra prowadzące 14, stanowią oddzielną część członu łączącego 4. Po umieszczeniu osłony 7 na dolnej części członu łączącego 4, pokrywa ochronna 74 jest mocowana do wspomnianej dolnej części, na przykład przez przyklejenie.

Figura 8 przedstawia alternatywny przykład wykonania urządzenia według wynalazku zawierającego specjalnie ukształtowany korpus zaworowy 36. Obudowa 1 zawiera końcówki łączące 32 tętnicę i żyłę. W tym przypadku obudowa 1 ma od wewnątrz pojedynczą pogrubioną ściankę 42, na wewnętrznej stronie, w obrębie której umieszczone są wewnętrzne powierzchnie uszczelniające 6. Człon łączący 34 umieszcza się w obudowie 1. Zawiera on otwory 35, które łączą się z zewnętrznym obwodem do podawania lekarstwa. Ponadto człon łączący 34 podtrzymuje osłonę 37, która chroni jedną i tylko zewnętrzną powierzchnię uszczelniającą członu łączącego 34 w położeniu pokazanym na fig. 8. Korpus zaworowy 36 z kanałem 33 zapewnia wymagane połączenie końcówki łączącej 32 tętnicę i żyłę (w położeniu pokazanym na fig. 8), gdy pacjent nie jest poddawany leczeniu. Aby połączyć końcówkę łączącą żyłę i tętnicę z obwodem zewnętrznym do podawania lekarstwa obraca się członem łączącym 34 o kąt 180°, wówczas otwory 35 zajmują położenie tuż przed wlotem do końcówki łączącej tętnicę i żyłę, wewnątrz obudowy 1. Osłona 37 zatrzymuje się w położeniu pokazanym na fig. 8 współpracując z pogrubioną od wewnątrz ścianką 32.

Oczywiście inne modyfikacje w zakresie wynalazku są możliwe. Na przykład, powierzchnie ochronne mogą być tak zamocowane, aby zwalniać powierzchnie uszczelniające w inny sposób niż przez obrót członu łączącego względem osłony. Osłona zatem nie musi być symetryczna i alternatywnie może zwalniać powierzchnie przy przesunięciu osiowym. Powierzchnie uszczelniające mogą mieć także odpowiednio mniejsze średnice niż te pokazane w przykładach wykonania. Kanały członu łączącego i (gdzie są potrzebne) zaworu mogą być umieszczone inaczej niż to przedstawiono. Obudowa może mieć również inny niż cylindryczny kształt. Przykładowo, kształt pudełka. Jeśli urządzenie jest symetryczne, zablokowanie członu łączącego wewnątrz obudowy może zachodzić w jakikolwiek inny odpowiedni sposób niż pokazano; przykładowo, za pomocą typowego złącza bagnetowego w obszarze wieczka osłaniającego. W ten sposób uzyskuje się łatwe ustawienie przy obrocie.

Obudowa jest wykonana z materiału nadającego się do wszczepiania, zwłaszcza tytanu, który dobrze sprawdza się w podobnych zastosowaniach i jest odpowiedni dla tkanki. Końcówki łączące tętnicę i żyłę, są wykonane z PTFE lub jakiegokolwiek innego odpowiedniego materiału. Inne szczegóły, jak człony łączące, etc. są uważane jako wyposażenie jednorazowe i po użyciu wyrzucone. Ogólnie dotyczy to również wszystkich innych elementów obwodu zewnętrznego, łącznie ze sztucznymi nerkami.

Urządzenie przeznaczone jest do stosowania dla różnych typów obróbki krwi. Alternatywnymi zastosowaniami, które można wymienić są: infuzja np. całkowite pozajelitowe odżywianie (TPN), badanie krwi, leczenie zawału serca, wymiana gazowa jak dotlenianie, leczenie cytostatyczne jak również połączenie organów tętniczych, na przykład trzustki, ponadto wiele innych sposobów filtrowania krwi lub obróbki krwi jak na przykład transfuzji plazmy, rozpadu plazmy komórkowej, immunoabsorpcji, rozdzielania komórek i obróbki komórek.

Urządzenie według wynalazku jest przystosowane do wykorzystania jako czołowe złącze przewodowe do wielu celów medycznych, gdzie wymagany jest bardzo wysoki standard higieniczny. W tych przypadkach obudowę nie wprowadza się do pacjenta, lecz stanowi ona część zewnętrznego obwodu i przykładowo połączonego z cewnikami, aby uzyskać dostęp do krwi lub innych zagłębień organizmu jak również, aby wprowadzić różne substancje do obwodu zewnętrznego. W ten sposób obudowa może być zmodyfikowana w taki sposób, że nie zawiera detali potrzebnych przy wszczepianiu. Inne możliwe modyfikacje polegają na tym, że tylko jedna końcówka łącząca wystaje na zewnątrz z obudowy.

Fig. 2b

Fig.3

168 205

Fig. 4

Fig. 5

168 205

Fig. 8

Fig. 7a

Fig. 7b

Fig.7d

Fig. 7e

Fig.1

Fig. 2a

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1,50 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Urządzenie do łączenia przewodu cieczowego, zwłaszcza krwiobiegu, z obwodem zewnętrznym, zawierające obudowę z dwoma końcówkami łączącymi do umieszczania w żyle i tętnicy oraz osadzony w niej ruchomo człon łączący z opartą ruchomo na nim osłoną, mający ukształtowane dwa otwory połączone z zewnętrznym obwodem, przy czym wokół otworów człon łączący ma zewnętrzne powierzchnie uszczelniające, a obudowa ma wewnętrzne powierzchnie uszczelniające, znamienne tym, że osłona (7) ma powierzchnie ochronne (71), które są dopasowane do ścisłego styku z zewnętrznymi powierzchniami uszczelniającymi (6) członu łączącego (4, 30), zaś powierzchnie uszczelniające (6) są dopasowane do wewnętrznych powierzchni (3) obudowy (1) i stykają się szczelnie z nimi, w położeniu członu łączącego (4,30), w którym otwory (5) są połączone z końcówkami łączącymi (2).
2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wewnątrz obudowy (1) jest umieszczony zawór (10) ruchomy od położenia zamknięcia końcówek łączących (2) do położenia ich otwarcia.
3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że w położeniu zamykającym zawór (10) swoją powierzchnią zaworową (11) styka się z wewnętrznymi powierzchniami uszczelniającymi (3) obudowy (1).
4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że powierzchnie uszczelniające (3, 6), powierzchnia ochronna (71) osłony (7) oraz powierzchnia zaworowa (11) mają kształt odcinków powierzchni walcowych.
5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że osłona (7) ma postać tulei, która jest zamocowana współosiowo i obrotowo względem członu łączącego (4).
6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że obudowa (1) zawiera co najmniej jedną pogrubioną do wewnątrz ściankę (12, 42), której wewnętrzna powierzchnia stanowi wewnętrzną powierzchnię uszczelniającą (3, 6), przy czym pogrubiona ścianka (12, 42) stanowi ogranicznik stykający się z osłoną (7) i zabezpieczający przed obrotem.
7. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że powierzchnię uszczelniającą (3, 6) i powierzchnię osłaniającą (71) stanowią odcinki powierzchni walcowych zawartych w kącie co najwyżej 90°.
8. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że obudowa (1) zawiera korpus zaworowy (36) za pośrednictwem którego, w jego położeniu działania, są połączone ze sobą końcówki łączące (2), zaś człon łączący (30) jest wyposażony w elementy do przemieszczania korpusu zaworowego (36) w położenie bierne.
9. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że osłona (7) jest zamocowana suwliwie w kierunku osi członu łączącego (4).
10. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że obudowa (1) jest wyposażona w kołnierze implantacyjne(20) na wysokości odpowiadającej położeniu w skórze pacjenta.
11. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że zawór (10) zawiera co najmniej jeden sprężysty występ blokujący (63) dopasowany do co najmniej jednego rowka blokującego (65) ukształtowanego w pogrubionej ściance (12, 42).
12. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że człon łączący (30) zawiera kanał (31) za pośrednictwem którego są połączone końcówki łączące (2).
13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że człon łączący (30) zawiera przegrodę (60) umieszczoną w pobliżu kanału (31) i wystającą na zewnątrz obudowy (1).

168 205 3