PL169673B1 - Urzadzenie do zabezpieczania plyt okladzinowych PL PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie do zabezpieczania plyt okladzino- wych, zwlaszcza przy naprawianiu uszkodzen eksploata- cyjnych elewacji, zawierajace element zabezpieczajacy z cylindryczna tuleja, która ma znacznie wieksza srednice od grubosci jej scianki znamienne tym, ze stanowi je tuleja (5), która jest co najmniej na jednym swym koncu skosnie scieta, i która zawiera w swym wnetrzu nieruchoma po- przeczna pólke (11), przy czym w poprzecznej pólce (11) jest wykonany przelotowy otwór (14) do wprowadzania elementu mocujacego. Fig. 1 PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do zabezpieczania płyt okładzinowych, zwłaszcza przy naprawianiu uszkodzeń eksploatacyjnych elewacji, zawierające element zabezpieczający z cylindryczną tuleją, która ma znacznie większą średnicę od grubości jej ścianki.

Znane z niemieckiego opisu patentowego nr DE-OS 30 04 276 tego rodzaju urządzenie zawiera tuleję z tworzywa sztucznego, która pełni funkcję jedynie tulei formującej kanał, przez który w nawiercony otwór wprowadzana jest wkładka. Właściwe zakotwienie następuje za pomocą osadzonego w zaprawie murarskiej nagwintowanego trzpienia. Sama tuleja z tworzywa sztucznego nie jest w stanie przejmować siły z płyty okładzinowej, bo niejest do tego przeznaczona. To znane urządzenie ma tę wadę, że z powodu występowania dużych obciążeń podczas naprawiania konstrukcji nośnej zawieszonych na wierzchu płyt zabezpieczających przed wpływami atmosferycznymi, przy wielowarstwowych płytach licowych z daleko zaawansowaną korozją zbrojenia i z pęknięciami, obejmującymi duże powierzchnie, musi zostać użyta bardzo duża liczba takich elementów, ponieważ każdy z nich może przenosić tylko nieznaczny moment gnący. Byłoby to więc związane z ogromnymi nakładami pracy i takimiz nakładami materiałowymi. Jednocześnie, przy stosowaniu tego urządzenia występowałoby niebezpieczeństwo uszkodzenia znacznych powierzchni płyt elewacyjnych, kiedy po osadzeniu urządzeń zastępczych zawiodą stare kotwy nośne, ponieważ urządzenia zastępcze przejmują obciążenie dopiero po wystąpieniu przemieszczeń.

Wychodząc z tego stanu techniki postawiono wynalazkowi zadanie opracowania urządzenia, które zapewni zabezpieczenie płyty okładzinowej przed przesunięciem pionowym przy niewielkim oddziaływaniu na mechanizm nośny.

Zgodnie z wynalazkiem zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że stanowi go tuleja, która jest co najmniej najednym swym końcu skośnie ścięta i która zawiera w swym wnętrzu nieruchomą poprzeczną półkę, przy czym w poprzecznej półce jest wykonany przelotowy otwór do wprowadzania elementu mocującego.

Korzystne jest, gdy półka ma poprzeczny przekrój w kształcie litery U i gdy jest ona oboma swoimi końcami przyspawana do ścianki tulei. Korzystne też jest, gdy otwór jest wykonany w tym końcu półki, który znajduje się najbliżej krawędzi tego skośnie ściętego końca tulei, który jest wtykany w rowek.

Wreszcie korzystne jest, gdy wzdłużna oś otworu leży w tej samej płaszczyźnie, w której leżą: wzdłużna oś tulei i większa oś elipsy utworzonej ze skośnie ściętego końca tulei.

169 673

Dzięki temu, że urządzenie według wynalazku ma półkę, usytuowaną pomiędzy ścianami urządzenia zabezpieczającego, mającą otwór przelotowy dla elementu mocującego, duży objętościowo cylindryczny płaszcz, stanowiący wystarczające ramię dźwigni, jest mocowany pewnie w rowku kolistym na płycie nośnej.

Dzięki temu, że tuleja ma korzystnie postać tulei ze skosem krawędzi wprowadzanej, przy dociąganiu elementu mocującego styka się najpierw w rowku z płytą nośną koniec tulei zanurzony głębiej. Stąd urządzenie zabezpieczające zostaje w ten sposób przechylone przy elemencie mocującym, znajdującym się przy krótszym względem rowka końcu tulei, wokół wspomnianego wyżej pierwszego punktu styku, tak, że leżący naprzeciw tego punktu fragment urządzenia zabezpieczającego zostaje wciągany w rowek i naprężany przy tym względem mającej być podtrzymaną płyty okładzinowej.

Nadanie półce kształtu litery U, gwarantuje dużą sztywność elementu zabezpieczającego i przyleganie elementu mocującego. “*

Przedmiot wynalazku jest bliżej objaśniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym urządzenie zabezpieczające do naprawiania płyt okładzinowych, fig. 2 - urządzenie zabezpieczające według fig. 1 widziane od spodu, fig. 3 - urządzenie zabezpieczające w przekroju wzdłuż linii III-III na fig. 2, fig. 4 - urządzenie zabezpieczające w przekroju wzdłuż linii IV-IV na fig. 2, fig. 5 - urządzenie do naprawiania płyt okładzinowych, po osadzeniu elementu mocującego i przed dociągnięciem elementu połączeniowego w przekroju osiowym, fig. 6 - urządzenie z fig. 5 w widoku z góry, fig. 7 - urządzenie z fig. 5 w widoku z góry po przyciągnięciu i napięciu elementu połączeniowego.

Figura 1 przedstawia w widoku perspektywicznym urządzenie zabezpieczające 1 do naprawiania płyt okładzinowych. Odpowiedni przekrój przez wielowarstwową ścianęjest przedstawiony na fig. 5, na której odnośnikiem 2 jest oznaczona płyta okładzinowa, odnośnikiem 3 jest oznaczona płyta wewnętrzna, a odnośnikiem 4 jest oznaczona płyta nośna.

Urządzenie zabezpieczające 1 ma, zgodnie z fig. 1, kształt wydrążonego cylindra lub tulei 5, odznaczającej się, nieznaczną w porównaniu z jej średnicą 6, grubością ściany 7. W tulei 5, pomiędzy leżącymi naprzeciw siebie jej ścianami, osadzona jest półka 11. Półka 11 posiada, korzystnie, w przekroju poprzecznym kształt litery U. Jest ona przymocowana do tego końca płaszcza 12 cylindra, który jest wtykany w pokazany na fig. 5 rowek kolisty 13 w płycie nośnej.

W półce 11 jest otwór przelotowy 14, usytuowany korzystnie, jak to będzie jeszcze objaśnione w związku z omawianiem osadzania urządzenia, mimośrodowo w pobliżu ściany tulei 5.

Figura 2 przedstawia urządzenie zabezpieczające 1 według fig. 1, widziane od spodu. Można tu wyraźnie rozpoznać półkę 11 o przekroju poprzecznym w kształcie litery U z otworem przelotowym 14, przymocowaną spawami 15 do dwóch, leżących naprzeciw siebie, ścianek cylindrycznej tulei 5. Szerokość półki 11 nie przekracza 50% średnicy tulei 5, jest ona jednak wystarczająca do tego, żeby półka ta stanowiła odporne na skręcanie oparcia dla łączącego element mocujący z urządzeniem zabezpieczającym 1 elementu połączeniowego. Praktycznie jest to zagwarantowane przy szerokości przewyższającej 10% średnicy tulei.

Figura 3 przedstawia urządzenie zabezpieczające 1, widziane z boku, pokazane w przekroju wzdłuż linii ΓΠ-ΠΊ na fig. 2. Można tu rozpoznać w szczególności strukturę przekroju poprzecznego półki 11, według której szerokość płaszczyzny podstawy 35 półki 11 odpowiada mniej więcej długości jej obydwóch ramion 36.

Figura 4 przedstawia urządzenie zabezpieczające 1, widziane z boku, pokazane w przekroju wzdłuż linii IV-łV na fig. 2. Odnośnik 31 oznacza przy tym oś symetrii cylindra, a linia 32 jest linią przekroju w jego płaszczyźnie podstawowej. Można tu stwierdzić, że w przedstawionym przykładzie wykonania obydwa końce 33 i 34 tulei 5 są zukosowane. Zukosowanie obydwóch powierzchni krańcowych 33 i 34 pozwala na korzystne z punktu widzenia kosztów bezopadowe wykonanie tulei 5 z rury.

Między ścianami tulei 5 umocowana jest półka 11. Jest ona tak usytuowana, że płaszczyzna jej podstawy 35 wypada względem powierzchni krańcowej 34 w odległości, która stanowi 30 do 60% średnicy tulei 5, przy czym ramiona 36 są skierowane w stronę tej powierzchni krańcowej 34. Płaszczyzna podstawy 35 półki 11 jest równoległa do płaszczyzny podstawowej 32 lub jest

169 673 lekko pochylona ukośnie ku powierzchni krańcowej 33, tak, że w stanie zamontowania płaszczyzna podstawy 35 jest w przybliżeniu równoległa do ściany nośnej. Otwór przelotowy 14 znajduje się w pobliżu ściany, odpowiadającej odcinkowi tworzącej 37 tulei, jest on usytuowany mimośrodowo względem osi 31 i w osi płaszczyzny podstawy 35.

Na obranym przekroju wzdłuż linii IV-IV nafig. 2 i 4 widać dwa odcinki 37 i 38 tworzących płaszcz tulei 5, przy czym odcinek 37 tworzącej jest krótszy niż odcinek 38 licząc od płaszczyzny 32 do dolnej powierzchni krańcowej 34. Widać stąd, że całkowite przyleganie powierzchni krańcowej 34 do płaszczyzny nośnej wymaga przechylenia półki 11, a przez to i otworu przelotowego 14, wokół punktu obrotu 39. Osadzanie elementu zabezpieczającego 1 z jego przechylaniem i mocowaniem jest opisane poniżej.

Figura 5 przedstawia w przekroju widok z boku urządzenia do naprawiania płyt okładzinowych 2, po osadzeniu elementu mocującego i przed dociągnięciem elementu połączeniowego.

Strzałka 40 jest przy tym skierowana pionowo ku górze, wzdłuż np. naprawianej ściany budynku. Płyta okładzinowa 2 jest z leżącą pod nią płytą wewnętrzną 3 przymocowana do płyty nośnej 4 za pomocą nie pokazanych na rysunkach kotew nośnych. W tej płycie okładzinowej 2 zostaje wykonane przewiercenie 41 o średnicy nieco większej od średnicy 6 elementu zabezpieczającego 1. To przewiercenie 41, wykonywane przeważnie koronką wiertniczą, ciągnie się przez występującą ewentualnie płytę wewnętrzną 3, wnikając w płytę nośną 4.

Wykonane koronką wiertniczą przewiercenie 41 jest wprowadzane w płytę nośną 4 w korzystny sposób na głębokość np. około 20 mm. Wypadają przy tym wówczas odpowiednie cylindryczne fragmenty płyty okładzinowej 2 i płyty wewnętrznej 3, podczas gdy w płycie nośnej 4 uzyskuje się nawiercenie pod rowek 13.

Płyta nośna 4 zostaje następnie nawiercona diamentową koronką wiertniczą, przy czym szerokość kolistego rowka 13 zwiększa się z np. 4 mm do pokazanych na rysunku 8 mm. Ta szerokość jest większa od grubości ściany 7. Przy zastosowaniu koronki wiertniczej o szerokości rzędu np. 8 mm przewiercenie i rowek mogą być wykonane w jednym cyklu roboczym.

Wewnątrz obszaru objętego kolistym rowkiem 13, korzystnie przy bardziej odległej od ziemi górnej krawędzi tego obszaru, to znaczy przy krawędzi, która na fig. 5 jest wskazana strzałką 40, wykonywane jest kolejne nawiercenie 43 do elementu mocującego. Średnica tego nawiercenia 43 zależy od zastosowanego elementu mocującego. Rzecz może przy tym dotyczyć, tak jak w przedstawionym na fig. 5 przykładzie wykonania urządzenia, kotwy 21 z podcięciem na jednym końcu, mającej trzpień o średnicy 12 mm i wymagającej nawiercenia o średnicy 16 mm.

Kotwa 21 z podcięciem na jednym końcu zostaje osadzona i zakotwiona w płycie nośnej

4. Zakotwiona kotwa 21 z rozpartą tuleją rozprężną 44 jest pokazana na fig. 5.

W następnym etapie roboczym w przewierceniu 41 osadzone zostaje urządzenie zabezpieczające 1, to znaczy tuleja 5 z przymocowaną do niej półką 11.

W przedstawionej nafig. 5 tulei 5 ze zukosowaną dolną powierzchnią krańcową 34 zwrócić należy uwagę na to, że dłuższy odcinek 38 tworzącej zostaje w rowek kolisty 13 wprowadzony po tej stronie rowka 13, która leży naprzeciw strzałki 40. Przy takim postępowaniu w górnym odcinku rowka 13 uzyskuje się bez obciążenia tulei 5 szczelinę 45.

Otwór mocujący 14 w półce 11, jak to opisano w związku z fig. 4, znajduje się przy tym końcu półki, który jest zamocowany do płaszcza tulei o krótszym odcinku 37 tworzącej. W wyniku tego, przy wprowadzaniu elementu zabezpieczającego 1 w przewiercenie 41, wystający z nawiercenia 43 odcinek kotwy 21 przechodzi przez otwór mocujący 14 w półce 11.

W kolejnym etapie postępowania można dokonać zabezpieczenia elementem połączeniowym. W przykładzie wykonania według fig. 5 przewidziana jest do tego celu nakrętka 22 i podkładka 46. Nakręcanie nakrętki 22 na gwint na trzpieniu 47 kotwy 21 z podcięciem najednym końcu powoduje zagłębianie się elementu zabezpieczającego 1 w rowku kolistym 13. Koniec tulei 5 z dłuższym odcinkiem 38 tworzącej osiągnął położenie na spodzie rowka, podczas gdy na końcu leżącym naprzeciw, między tym spodem rowka, a końcem krótszego odcinka 37 tworzącej, występuje szczelina 45. Na innych, nie pokazanych na przekroju poprzecznym nafig.

5, odcinkach powierzchni krańcowej 34 występuje szczelina powiększająca się w miarę przesuwania się od dłuższego odcinka 38 tworzącej do krótszego odcinka 37 tworzącej.

169 673

Zagłębianie się urządzenia zabezpieczającego 1 w rowku kolistym 13 zachodzi w wyniku przechylania się tulei 5 wokół punktu obrotu 39. Tuleja 5 zajmuje po tym położenie 5' zaznaczone linią kreskową i styka się, w szczególności z płytą okładzinową 2, w górnym obszarze (według strzałki 40) przewiercenia 41. Szczelina 45 zmniejsza się (inaczej aniżeli przedstawia to fig. 5) i element zabezpieczający zagłębia się w płytę nośną 4. Przyłożony do nakrętki 22 moment obrotowy zostaje przy tym przekształcony za pośrednictwem, występującego pomiędzy nią a punktem obrotu 39, ramienia dźwigni z siły naciągu, wywieranego na kotwę 21 z podcięciem na jednym końcu, na siłę nacisku na płytę okładzinową 2. Beton płyty nośnej 4 ulega w obszarze przyległym do rowka kolistego 13 plastycznemu odkształceniu, dopóki nie wytworzy się wystarczająca powierzchnia, przyjmująca na siebie obciążenie. Odkształceniu tulei 5 przez działające na nią siły zapobiega skutecznie wystarczająca grubość ścian 7, np. 3 mm, przy średnicy 6 tulei 115 mm. Odkształcenie płyty 4 nie oddziaływuje jednak szkodliwie na zdolność zabezpieczenia urządzenia zabezpieczającego 1. Wartość siły obciążenia starych kotew nośnych odpowiada wartości siły obciążenia wywieranej przez płytę okładzinową 2 na urządzenie zabezpieczające 1, która jest określona wielkością momentu obrotowego.

Tuleja 5 ma korzystnie taką wysokość, że powierzchnia krańcowa 33 nie wystaje z płyty okładzinowej 2. Po osadzeniu urządzenia zabezpieczającego 1, można to urządzenie i przewiercenie 41 pokryć nie pokazanym na rysunku elementem zakrywającym i zabezpieczyć przed wpływami atmosferycznymi.

Figura 6 przedstawia widok z góry na urządzenie według fig. 5. Odpowiada ona temu, co widzi użytkownik, stojący przed ścianą z płytami 2, 3 i 4, jako że strzałka 40 jest skierowana pionowo do góry. Tuleja 5 jest osadzona w rowku kolistym 13, mającym średnicę zewnętrzną większą od średnicy 6 tej tulei 5. Półka 11 jest ustawiona w osi pionowej, kotew 21 wystaje przez nią przy jej górnym końcu.

Pokazany jest punkt obrotu 39, wokół którego przechyla się tuleja 5. Podczas tego przechylania zmniejsza się odstęp 51, występujący przy osadzeniu elementu zabezpieczającego 1, między tuleją 5 w obszarze krótszego odcinka 37 tworzącej a płytą okładzinową 2, jak to pokazuje fig. 7.

Figura 7 przedstawia w widoku z góry urządzenie według fig. 5 po dociągnięciu nakrętki 22. Znika przy tym odstęp 51 a tuleja 5 przylega do płyty okładzinowej w obszarze krótszego odcinka 37 tworzącej na znacznej części jej obwodu, Otwiera się wówczas odstęp 52 w obszarze punktu obrotu 39, między tuleją 5 a płytą okładzinową 2, odpowiadający odstępowi 51.

Przylgnięcie tulei 5 do płyty okładzinowej 2 w jej górnym obszarze (według strzałki 40) związane jest z wywarciem nacisku na całą płytę i odciążeniem przez to starych kotew nośnych. Wówczas kiedy zawiodą stare kotwy nośne, ciężar własny płyty okładzinowej 2 zostaje całkowicie przejęty przez naprężoną tuleję 5 i podciętą na jednym końcu kotwę 21. Nie występują przy tym odkształcenia, które prowadzą do powstawania pęknięć elewacji. Zapewnia to naprawianie wielowarstwowych okładzin ściennych przy użyciu nieznacznej liczby urządzeń zabezpieczających 1, tak np. do płyty o powierzchni 18 m² potrzebne są tylko dwa urządzenia zabezpieczające 1. Urządzenie zabezpieczające 1 można wykonać z takich materiałów jak ocynkowana stal St 37 lub St 52 lub stal szlachetna A4 70 (gatunki stali podano według norm niemieckich).

169 673

Fig.6 Fig.7

Fig.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Urządzenie do zabezpieczania płyt okładzinowych, zwłaszcza przy naprawianiu uszkodzeń eksploatacyjnych elewacji, zawierające element zabezpieczający z cylindryczną tuleją, która ma znacznie większą średnicę od grubości jej ścianki znamienne tym, że stanowi je tuleja (5), którajest co najmniej najednym swym końcu skośnie ścięta, i która zawiera w swym wnętrzu nieruchomą poprzeczną półkę (11), przy czym w poprzecznej półce (11) jest wykonany przelotowy otwór (14) do wprowadzania elementu mocującego.

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że półka (11) ma poprzeczny przekrój w kształcie litery U i że jest ona oboma swoimi końcami przyspawana do ścianki tulei (5).

3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że otwór (14) jest wykonany w tym końcu półki (11), który znajduje się najbliżej krawędzi tego skośnie ściętego końca tulei (5), który jest wtykany w rowek kolisty 13 w płycie nośnej.

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wzdłużna oś otworu (14) leży w tej samej płaszczyźnie, w której leżą wzdłużna oś (31) tulei (5) i większa oś elipsy utworzonej ze skośnie ściętego końca tulei (5).