PL169776B1 - Inhalator PL PL - Google Patents

Abstract

1 Inhalator do wprowadzania dawkowanej ilo- sci cial stalych, zwlaszcza aktywnych farmaceutycznie stalych substancji lub mieszanin substancji, korzystnie w postaci proszków, zasysanych przez uzytkownika w strumieniu powietrza, zawierajacy wlot zasysanego powietrza, kanal powietrzny, laczacy wlot powietrza z wylotem lub z ustnikiem, komore zasobowa dla cial stalych oraz trzpien dawkujacy zaopatrzony w karb dawkujacy odmierzajacy wymagana ilosc cial stalych i wprowadzajacy je do strumienia powietrza, oraz zajmujacy swe pierwsze polozenie wzgledne w komo- rze zasobowej, zas w drugim polozeniu wzglednym znajdujacy sie w kanale powietrznym, znamienny tym, ze trzpien dawkujacy (5), osadzony w otworze (400) znajdujacym sie w scianie komory zasobowej (4), wystaje do wnetrza tej komory zasobowej, przy czym komora zasobowa (4) oraz trzpien dawkujacy (5) sa ruchome wzgledem siebie w kierunku zgodnym z osia podluzna trzpienia dawkujacego (5) PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhalator do wprowadzania dawkowanej ilości ciał stałych, zwłaszcza aktywnych farmaceutycznie stałych substancji lub mieszanin substancji, korzystnie w postaci proszków, zasysanych przez użytkownika w strumieniu powietrza, który po wprowadzeniu ciał stałych dostaje się jako mieszanina ciał stałych z powietrzem do dróg oddechowych użytkownika.

W szwajcarskim opisie patentowym CH 666 823 jest ujawniony inhalator, zawierający wlot zasysanego powietrza, kanał powietrzny, łączący wlot powietrza z wylotem lub z ustnikiem, komorę zasobową dla ciał stałych oraz trzpień dawkujący zaopatrzony w karb dawkujący odmierzający wymaganą ilość ciał stałych i wprowadzający je do strumienia powietrza, zajmujący swe pierwsze położenie względne w komorze zasobowej, zaś w drugim położeniu względnym znajdujący się w kanale powietrznym. Zaopatrzony w karb dawkujący trzpień dawkujący ma możliwość obracania się wokół swojej osi podłużnej. W pierwszej pozycji karb dawkujący trzpienia pobiera odmierzoną objętością tego karbu ilość substancji stałych. Następnie trzpień dawkujący obraca się o 180° wokół własnej osi, przyjmując drugą pozycję, w której ciała stałe mogą wypadać z karbu dawkującego i dostawać się do kanału powietrznego, gdzie mieszają się ze strumieniem powietrza.

Opisany inhalator ma różne wady. I tak jest wymagane, aby ciała stałe posiadały dobrą zdolność płynięcia, co zapewnia zawsze szybkie, pewne i całkowite napełnianie karbu dawkującego. Ponieważ jednak granulaty i inne ciała stałe o grubszym ziarnie nie nadają się do inhalacji, więc działające farmaceutycznie substancje lub mieszaniny substancji, na przykład działające przeciwastmatycznie substancje lub mieszaniny substancji, często występują w postaci bardzo drobnoziarnistych proszków. Takie drobnoziarniste proszki mają jednak najczęściej bardzo niekorzystną właściwość, polegającą na braku lub bardzo słabej zdolności płynięcia. Natomiast następstwem tego może być niecałkowite napełnianie karbu dawkującego i wskutek tego wahanie się ilości dawkowanych ciał stałych. Jednakże użytkownik, który właśnie poczuł duszność (na przykład spowodowaną atakiem astmy) musi mieć możliwość szybkiego i pewnego przyjęcia określonej ilości proszku przez inhalację, aby szybko mógł odczuć ulgę.

Dalszą wadę opisanego inhalatora stanowi to, ze wprowadzanie ciał stałych do kanału powietrznego odbywa się za pomocą obrotowego trzpienia dawkującego. Może się w związku z tym zdarzyć, że ciało stałe dostanie się do pustej przestrzeni (prowadnicy), w której porusza się obrotowo trzpień dozujący, i spowoduje że trzpień ten będzie mógł obracać się z dużymi oporami lub nawet całkowicie zatrze się, co może mieć poważne następstwa, zwłaszcza dla użytkowników ulegających napadom astmy, gdyż w takim nagłym przypadku przyrząd może nie działać.

Wadliwość opisanego inhalatora wynika także z faktu, że drobnoziarnisty proszek nie może być umieszczany w komorze zasobowej w oddzielnym zasobniku, na przykład w kapsułce. Jest to niekorzystne zwłaszcza dla takich proszków, których aktywność farmaceutyczna spada podczas przechowywania przy stałym stykaniu się z powietrzem. Ponadto w wyżej opisanym inhalatorze może się zdarzyć, że wskutek wilgoci, która będzie oddziaływać na inhalator, zwłaszcza na zawartość jego komory zasobowej (na przykład w wyniku nieuważnego nakasłania

169 776 do inhalatora przez użytkownika), i tak najczęściej zła zdolność płynięcia proszku ulega dodatkowemu pogorszeniu lub może dojść do tworzenia się grudek.

Zadaniem wynalazku jest więc skonstruowanie takiego inhalatora dla ciał stałych, który nie posiadając wyżej wymienionych wad, umożliwiałby szybkie, proste i pewne dawkowanie ciał stałych, przechowywanie ciał stałych w oddzielnym zasobniku, na przykład w kapsułce, oraz odznaczał się prostotą obsługi. Ponadto inhalator powinien być dostosowany do wykonywania dużej liczby inhalacji, a więc nie może być tak zwanym inhalatorem jednorazowego użytku.

Zadanie to zostało rozwiązane według wynalazku dzięki temu, że trzpień dawkujący sięga poprzez otwór w komorze zasobowej do jej wnętrza. Komora zasobowa i trzpień mogą tak poruszać się względem siebie, że karb wykonany w trzpieniu dawkującym znajduje się w swojej pierwszej pozycji względnej w komorze zasobowej, a w drugiej pozycji względnej w kanale powietrznym. Dzięki temu trzpień dawkujący, będąc w pierwszej pozycji względnej, jest zanurzony w objętości ciał stałych. Jako ciała stałe przewiduje się stosowanie proszków nie posiadających wcale zdolności płynięcia lub posiadających ją w małym stopniu. Podczas napełniania karbu dawkującego w pierwszej pozycji względnej, właśnie taki proszek wciska się do karbu. Ponadto proszek może być przechowywany w komorze zasobowej także w osobnym zasobniku, na przykład w kapsułce. Jak już objaśniono, może to być ważne dla takich proszków, których aktywność farmaceutyczna spada podczas przechowywania przy stałym stykaniu się z powietrzem. Ponadto przechowywanie proszku w kapsułce zapewnia ochronę przed dostającą się ewentualnie wilgocią, tak że unika tworzenia się grudek, a przez to i dalszego pogorszenia się zdolności płynięcia proszku, jak również zmniejszenia jego aktywności farmaceutycznej, powodowanej wpływem wilgoci.

W korzystnym wykonaniu inhalatora według wynalazku trzpień dawkujący jest umieszczony na stałe w korpusie, a komora zasobowa jest ruchoma w stosunku do trzpienia dawkującego. Ten wariant wykonania odznacza się wyraźną prostotą konstrukcji i łatwością stosowania, co będzie jeszcze dokładniej opisane.

W dalszym wariancie wykonania inhalatora według wynalazku przewidziano zastosowanie osobnego zespołu uruchamiającego do przemieszczania komory zasobowej. Ten zespół uruchamiający podczas uruchamiania przesuwa komorę zasobową wbrew sile sprężyny zwrotnej do pierwszej pozycji względnej w stosunku do trzpienia dawkującego. Ściana komory zasobowej jest zaopatrzona w występ, który w tej pierwszej pozycji względnej zamyka kanał powietrzny. W tym występie ściany jest przewidziany otwór, który po cofnięciu komory zasobowej do drugiej pozycji względnej odsłania kanał powietrzny. W tym wykonaniu inhalatora, podczas napełniania karbu dawkującego zarówno nie można wykonywać inhalacji jak i wdmuchiwać powietrza (na przykład przez kasłanie) do kanału powietrznego, wskutek czego w tej pozycji względnej trzpienia dawkującego w stosunku do komory zasobowej wyeliminowana jest możliwość dostawania się wilgoci do kanału powietrznego. Po zakończeniu pobierania porcji proszku z komory zasobowej, względnie z umieszczonego w niej zasobnika cofa się komorę zasobową do drugiej pozycji względnej, dzięki czemu napełniony karb dawkujący trzpienia dawkującego dostaje się do kanału powietrznego. Otwór, znajdujący się w występie ściany komory zasobowej, odsłania kanał powietrzny i wtedy inhalację można juz wykonywać.

Ponadto, w inhalatorze według wynalazku zespół uruchamiający jest dodatkowo zaopatrzony w element potrząsający, który może być wykonany na przykład w postaci sprężyny. Po osiągnięciu pierwszej pozycji względnej przez trzpień dawkujący i komorę zasobową, a więc podczas napełniania karbu dawkującego, element potrząsający potrząsa komorą zasobową. Dzięki temu, nawet w przypadku stosowania proszków posiadających bardzo małą zdolność płynięcia, karb dawkujący zostaje napełniony proszkiem całkowicie, pewnie i szybko.

W celu zawiadomienia użytkownika o tym, ze juz wykonał on dawkowanie oraz w celu umożliwienia potrząśnięcia komorą zasobową w przypadku stosowania proszków o małej zdolności płynięcia, w czasie gdy karb dawkujący trzpienia dawkującego tkwi w proszku, przewidziano zgodnie z wynalazkiem zastosowanie zespołu blokującego. Ten zespół blokujący zatrzymuje komorę zasobową oraz trzpień dawkujący w ich pierwszej pozycji względnej w stosunku do siebie. Po zakończeniu dawkowania blokadę można zwolnić przez uruchomienie

169 776 guzika przytrzymującego. Ponadto w ten sposób unika się niezamierzonych dawkowań powtórnych.

W dalszym, korzystnym wariancie wykonania inhalatora według wynalazku posiada on osobną złączkę ssawną, w której przekrój kanału powietrznego zwiększa się w kierunku wylotu. Taka nasadka ssawna działa odwrotnie niz dysza i powoduje całkowitą dezaglomerację proszku, tak ze w strumieniu powietrza moŻe on dostać się do płuc użytkownika. Na tę nasadkę ssawną moŻe być nakładany kołpak zamykający w celu zabezpieczenia inhalatora przed ewentualnym dostawaniem się wilgoci do niego.

W celu przeszkodzenia temu, aby po odmierzeniu porcji proszku i wprowadzeniu tego proszku do kanału powietrznego użytkownik wdmuchnął ten proszek do inhalatora poprzez kanał powietrzny (na przykład kasłanie), w inhalatorze według wynalazku przewidziano na wlocie powietrza zawór zwrotny.

Inhalator według wynalazku jest zaopatrzony w dający się cofać licznik, który zaczyna liczenie podczas osiągania pierwszej pozycji względnej komory zasobowej i trzpienia dawkującego. Dzięki licznikowi użytkownik może stwierdzić ile dawek już pobrał, względnie ile dawek jeszcze pozostało, i ewentualnie może ponownie napełnić komorę zasobową.

Inhalator jest szczególnie przydatny do wziewania aktywnych przeciwastmatycznie substancji lub mieszanin substancji, na przykład mieszaniny formoterolu i laktozy, co dalej zostanie bliżej objaśnione.

W szczególnie korzystnym wykonaniu inhalatora według wynalazku przewidziano przemieszczanie trzpienia dawkującego przez obracanie korpusu przyrządu lub części obudowy, niosących ten trzpień, względem części obudowy zawierającej komorę zasobową, przy czym ten ruch obrotowy wymusza za pomocą powierzchni skośnych przekształcenie go w ruch osiowy. W tym wykonaniu inhalatora zawierająca komorę zasobową część obudowy oraz niosący trzpień dawkujący korpus przyrządu mogą być dlatego przesuwane z pierwszej pozycji, tzw. pozycji zsunięcia, do drugiej pozycji, tak zwanej pozycji rozsunięcia, że są obracalne względem siebie, i co najmniej jedna powierzchnia skośna na korpusie przyrządu i/lub na części obudowy oraz prowadzony po niej element współpracujący przekształcają ruch obrotowy w ruch osiowy. Powoduje to znacznie dogodniejszy ruch dawkujący, gdyż ruch obrotowy można wykonywać z większą pewnością niż stosunkowo krótki ruch osiowy, za pomocą którego muszą być rozsuwane obydwie części.

Część obudowy lub korpus przyrządu może posiadać kilka rozmieszczonych na jego obwodzie powierzchni skośnych o jednakowym pochyleniu i długości, a obracalny względem niego korpus lub część odpowiednią ilość współdziałających występów albo elementów współpracujących. Ruch obrotowy zostaje więc przekształcony równocześnie w kilku miejscach w ruch osiowy tak, ze podczas obracania ma miejsce symetryczne przykładanie działającej siły i dokładne przemieszczanie osiowe.

Okazało się, ze jest korzystne, gdy zawsze są wykonane rozciągające się na powierzchni prawie 90 stopni, lezące na tej samej wysokości i wznoszące się w tym samym kierunku powierzchnie skośne, które współdziałają z ukształtowanymi w postaci występów elementami współpracującymi, i gdy na końcu powierzchni skośnych są przewidziane zorientowane w kierunku pionowym przejścia, rowki lub tym podobne wgłębienia dla występów, tak że po jednym obrocie i prześlizgnięciu się występów po płaszczyznach skośnych i wynikłym z tego przemieszczeniu osiowym trzpienia dawkującego część obudowy z komorą zasobową oraz element współpracujący mogą być zsuwane z sobą i cofane do położenia wyjściowego. Powierzchnie skośne, służące jako prowadnice, przebiegają więc częściowo w postaci linii śrubowej, lecz kończą się na przejściu osiowym, tak ze podczas obracania najpierw następuje Żądane przemieszczenie osiowe wraz z równoczesnym przetransportowaniem materiału z komory zasobowej do kanału powietrznego, podczas gdy do cofnięcia trzpienia dawkującego do komory zasobowej wystarcza proste zsunięcie osiowe korpusu przyrządu i części obudowy, gdyż na końcu ruchu obrotowego brak już jest takich powierzchni skośnych, przeszkadzających przemieszczaniu.

Aby, po pierwsze, było możliwe wyżej wymienione cofanie osiowe, a po drugie, aby juz na początku ruchu obrotowego występ, na przykład krzywka, był prowadzony w sposób

169 776 wymuszony po powierzchni skośnej, na trasie przebiegu osiowego rowka zwrotnego jest umieszczony co najmniej jeden, wykonany w kształcie zęba piły, występ, którego stromo opadająca strona jest umieszczona w płaszczyźnie zbieżnej z czynną powierzchnią skośną dla krzywki, a krzywka może być umieszczona przesuwalnie przez wznoszącą się stronę skośną tego zęba, w kierunku osiowym, a w położeniu wyjściowym do następnego ruchu dawkującego za stromo opadającą stroną. Każdy występ w postaci krzywki może więc podczas przesuwania w położenie wyjściowe prześlizgiwać się wewnątrz osiowego rowka zwrotnego po wykonanym w kształcie zęba piły występie w postaci zęba, który stanowi zarazem przeszkodę dla przesunięcia występu w przeciwnym kierunku, tak że również ten występ w kształcie zęba piły należy już do skośnej powierzchni prowadzącej, która przyczynia się do zmiany ruchu obrotowego obydwóch części obudowy względem siebie w ruch osiowy.

Każda z powierzchni skośnych, zgodnie ze swoim przeznaczeniem, stanowi część zwoju gwintu oraz wszystkie są umieszczone zwłaszcza na stronie wewnętrznej elementu ściany części obudowy. W tym przypadku korpus przyrządu ma występy współdziałające z powierzchniami skośnymi. Powierzchnie skośne mogą być oczywiście przewidziane także na elemencie ściany korpusu przyrządu, a część obudowy ma wtedy występy współdziałające z powierzchniami skośnymi.

Postać wykonania inhalatora, za pomocą którego wprowadzanie ciał stałych odbywa się dzięki zamianie ruchu obrotowego w osiowy ruch przemieszczający, stanowi rozwiązanie o dużym znaczeniu, polegające na tym, że blokuje się wykonywanie obrotów przez części obudowy w kierunku przeciwnym do ruchu dawkującego, a przy tym równocześnie ten ruch obrotowy można wykorzystać do potrząsania inhalatorem w taki sposób, aby sproszkowane ciała stałe mogły dobrze napływać do karbu dawkującego. Takie korzystne rozwiązanie może polegać na tym, że w miejscach zetknięcia się obracalnych względem siebie części obudowy jest umieszczony przytrzymywacz, mechanizm zapadkowy lub podobne urządzenie, które blokuje obracanie się części obudowy w kierunku przeciwnym w stosunku do ruchu dawkującego. Dzięki temu wyklucza się mylne obsługiwanie przyrządu, gdyż użytkownik może go obracać tylko w jednym kierunku, a ponadto podczas obracania przyrząd jest potrząsany w wystarczającym stopniu przez mechanizm zapadkowy, aby umożliwić dobre napływanie proszku do karbu dawkującego.

Przytrzymywacz może przy tym posiadać koło przytrzymujące z zębami piłowymi na jednej części obudowy i zawsze rozsunięte względem siebie na obwodzie przeciwzęby lub grupy przeciwzębów na drugiej części obudowy albo na korpusie obudowy, przy czym rozsunięcie względem siebie na obwodzie zawsze przewidywanych przeciwzębów jest tak dobrane, że kroki zatrzaskowe przytrzymywacza są mniejsze niż podziałka uzębienia. W takim przytrzymywaczu wystarcza, gdy zawsze jeden ząb koła przytrzymującego zazębia się z jednym przeciwzębem. Ponieważ w inhalatorze jest przewidzianych kilka rozsuniętych względem siebie na obwodzie przeciwzębów, których rozsunięcie różni się od podziałki zębów, więc wynikają z tego odpowiednio małe kroki w kierunku obrotów, po każdym z których następuje ruch zatrzaskowy. Wskutek tego, podczas całego okresu ruchu obrotowego ma miejsce odpowiednio wiele wstrząsali inhalatora.

Korzystne jest przy tym to, że zęby, luki międzyzębne i przeciwzęby rozciągają się prostoliniowo w kierunku osiowym. Nie przeszkadzają one więc w cofaniu po zakończeniu ruchu dawkującego.

W celu umożliwienia umieszczenia w wąskiej przestrzeni zarówno skośnych powierzchni prowadzących jak i mechanizmu zapadkowego lub przytrzymywacza, korpus przyrządu lub część obudowy, posiadająca trzpień dawkujący, może mieć miejscami podwójne ścianki, z których wewnętrzna ścianka niesie współdziałające z powierzchniami skośnymi na drugiej części obudowy występy, wystające z tej wewnętrznej ścianki promieniowo w kierunku na zewnątrz, oraz że zewnętrzna ścianka może otaczać od zewnątrz, posiadający powierzchnie skośne, element ściany drugiej części obudowy i zawierać przeciwzęby dla koła przytrzymującego, umieszczonego na stronie zewnętrznej części obudowy, zawierającej komorę zasobową Korpus przyrządu ma więc praktycznie dwie ścianki, między którymi może się zazębiać w ich przestrzeni pośredniej ścianka tej części obudowy, która wtedy na jednej stronie może nieść

169 776 powierzchnie skośne, a na drugiej, zewnętrznej stronie część przytrzymywacza. Takie rozmieszczenie różnych, współdziałających ze sobą części składowych całego układu, przynoszące dużą oszczędność miejsca, jest możliwe zwłaszcza dzięki temu, że poszczególne części, z uwagi na ich obrotowość względem siebie, są okrągłe, więc umożliwiają współśrodkowe umieszczenie różnych ścianek.

Podczas gdy wewnętrzna ścianka, posiadającej trzpień dawkujący, części obudowy i posiadająca powierzchnie prowadzące ściana, zawierającej komorę zasobową, części obudowy są co najmniej w obszarze ich współdziałania okrągłe, zewnętrzna ścianka pierwszej części obudowy, co najmniej miejscami, może mieć przekrój odbiegający od tego kształtu kołowego, tak ze między ściankami są wytworzone przestrzenie kątowe, oraz że zwłaszcza przy obróconych i/lub rozsuniętych osiowo częściach obudowy powietrze może być wtedy zasysane przez te otwarte wtedy przestrzenie kątowe, a przez przerwy przelotowe w wewnętrznych częściach ścian, jak również przez co najmniej jeden klapowy zawór zwrotny prowadzone do kanałów dawkujących i do trzpienia dawkującego. Taki przekrój ścianki zewnętrznej, odbiegający od kształtu kołowego, umożliwia także umieszczanie na jej stronie wewnętrznej przeciwzębów zatrzaskowych, które są tak rozsunięte względem siebie na obwodzie, że koło przytrzymujące już po mniej niż jednej podziałce uzębienia znajduje oparcie na przeciwzębie.

Po odwróceniu te przestrzenie kątowe dostają się na zewnątrz konturu całkowitego, tak że dopływ powietrza staje się łatwiejszy.

Strona czołowa ścianki zewnętrznej, zawierającego trzpień dawkujący, korpusu przyrządu może przylegać w pozycji zsunięcia do powierzchni zderzaka drugiej części obudowy z dopasowanym konturem obwodowym i w tej pozycji droga dla powietrza może być odcięta, a wnętrze inhalatora szczelnie zamknięte. Jest to korzystne, bowiem wilgoć nie może dostać się do przyrządu, gdy nie jest on użytkowany, tak że unika się powstawania zbryleń powodowanych wilgocią w proszku przeznaczonym do dawkowania podczas następnego użycia.

Obracalność obydwóch części obudowy względem siebie w celu przeprowadzania przemieszczeń osiowych trzpienia dawkującego pozwalana wykonanie korzystnej i celowej odmiany dzięki temu, że jedna część obudowy może zawierać obracalny względem okienka wskaźnikowego pierścień wskaźnikowy, który przez obracanie obydwóch części obudowy względem siebie podczas dawkowania może być przesuwany każdorazowo o mały kąt jednakowej wielkości w tym samym kierunku. Użytkownik może więc stwierdzić pośrednio za pomocą tego pierścienia wskaźnikowego stopień opróżnienia i w porę zacząć użytkować nowy inhalator lub jeżeli jest to możliwe napełnić opróżniony inhalator.

Pierścień wskaźnikowy może być wykonany w postaci koła zębatego, które jest ułożyskowane niewspółśrodkowo w stosunku do wklęsłego koła zębatego lub uzębienia wklęsłego w posiadającej trzpień dawkujący części obudowy i swoim uzębieniem zewnętrznym pasuje do uzębienia wewnętrznego tego wklęsłego koła zębatego, przy czym liczba zębów tego wewnętrznego koła zębatego tak mało różni się od liczby zębów wklęsłego koła, że wewnętrzne koło zębate jest obracalne w stosunku do wklęsłego koła zębatego w przybliżeniu o jeden jedyny obrót lub o jego część, gdy zostanie wykonana ustalona ilość, na przykład 200 dawkowań. Liczne częściowe ruchy obrotowe inhalatora, wykonywane podczas kolejnych dawkowań, powodują więc bardzo powolne, stopniowe obracanie się pierścienia wskaźnikowego, który za pomocą odpowiedniego oznaczenia barwnego lub innego może sygnalizować użytkownikowi w okienku wskaźnikowym spadek zawartości przeznaczonej do wziewania substancji stałej. Korzystne jest przy tym także to, ze ruchy obrotowe odbywają się w przyrządzie zawsze w tym samym kierunku, a obroty odwrotne są zablokowane.

W celu ostrzeżenia użytkownika, aby nie próbował on wykonywać dalszych inhalacji, gdy miała juz miejsce maksymalna, przewidziana ilość pojedynczych dawkowań, można po wykonaniu przewidzianej ilości dawkowań zablokować koło zębate, służące jako pierścień wskaźnikowy, a tym samym i ruchy dawkujące. Można to osiągnąć różnymi sposobami.

Zgodna z przeznaczeniem możliwość, która równocześnie wykorzystuje ruchy osiowe powodowane obrotami, polega na tym, że koła zębate, służące jako pierścień wskaźnikowy, posiadają zderzak, który współdziała tak z przeciwzderzakiem obracalnej względem niego części obudowy, ze w położeniu wyjściowym obydwa zderzaki znajdują się blisko siebie lub stykają

169 776 się i przez ruchy dawkujące mogą być stopniowo poruszane po obwodzie i oddalane od siebie, przy czym wskutek równoczesnego przemieszczania osiowego te obydwa zderzaki przyjmują każdorazowo położenia w dwóch różniących się wysokością płaszczyznach, a przy ruchu zwrotnym dostają się znowu na zgodną płaszczyznę, i że obydwa zderzaki celowo ukształtowane jako występy po wykonaniu około jednego obrotu przez pierścień wskaźnikowy i po ostatniej operacji dawkowania są tak położone nad sobą w obydwóch płaszczyznach, że osiowe przemieszczenie zwrotne w położenie wyjściowe, a tym samym i nowa operacja dawkowania są zablokowane.

Dalszy, korzystny wariant wykonania inhalatora według wynalazku charakteryzuje się tym, że w komorze zasobowej, po stronie przeciwległej w stosunku do trzpienia dawkującego, jest umieszczony naciskany przez słabą sprężynę tłok lub podobny element, przesuwający się wraz ze zmniejszaniem się zawartości komory, przy czym napięcie sprężyny jest na tyle małe, że nie powoduje ona ściskania ciał stałych, ale zarazem napięcie sprężyny jest na tyle duże, że przesuwa ona tłok wraz ze zmniejszaniem się objętości komory, przeciwdziałając także sile ciążenia ciał stałych i własnemu ciężarowi. Dzięki takiemu urządzeniu można inhalator używać praktycznie w dowolnym położeniu, a mimo to przy każdym ruchu dawkującym jest także zapewnione napełnienie karbu dawkującego. Ponadto, dzięki temu zabiegowi i stałemu, delikatnemu przesuwaniu sproszkowanego ciała stałego zapobiega się jego zbrylaniu i tworzeniu kanałów w miejscu, w którym wchodzi i wychodzi trzpień dawkujący. Sprężyna naciskająca na tłok prowadzący powoduje więc, ze w wyniku ruchu dawkującego, a najlepiej po poprzedzającym go potrząśnięciu inhalatorem, rzeczywiście następuje dokładne dawkowanie.

Komora zasobowa może być umieszczona wewnątrz części obudowy w sposób umożliwiający jej wyjmowanie i wymianę i/lub może mieć zdejmowalną pokrywkę. Po opróżnieniu komory zasobowej można więc wymienić ją samą lub napełnić nowym proszkiem, zamiast zastosować nowy inhalator, a opróżniony wyrzucić.

Umieszczona wymienialnie w części obudowy komora zasobowa może mieć w pozycji wyjściowej przed montażem przebijalne i/lub szczelnie przymocowane, posiadające zadane miejsca przełomu, zamknięcie kanału przepustowego dla trzpienia dawkującego, które to zamknięcie jest automatycznie otwieralne za pomocą trzpienia dawkującego, przez wstawienie komory zasobowej w jej część obudowy. Gdy więc zastępuje się opróżnioną komorę zasobową taką samą, nową komorą, wówczas umieszczenie jej w części obudowy powoduje równocześnie wprowadzenie do jej wnętrza trzpienia dawkującego, bez potrzeby wcześniejszego otwierania jej.

Aby elementy tego zamknięcia otwieralne przez trzpień dawkujący nie mogły dostawać się podczas późniejszego używania do karbu dawkującego, jest celowe, gdy zamknięcie komory zasobowej, otwieralne przez ten montaż, jest odchylane do wnętrza komory zasobowej, a jego średnica jest większa od osiowej długości karbu dawkującego. Możliwe są jednak także inne rozwiązania techniczne tego problemu.

Inhalator według wynalazku realizuje pewne, szybkie, niezawodne i całkowite napełnianie karbu dawkującego, tak że ilość dawkowanych ciał stałych odznacza się dużą stałością, więc użytkownik, który uległ atakowi duszności, może szybko i w niezawodny sposób wykonać wziewanie proszku przynoszącego mu ulgę. Ponadto inhalator nadaje się szczególnie do wziewania drobnoziarnistych, a więc posiadających małą zdolność płynięcia, proszków. Ponadto unika się przedostawania się wilgoci do inhalatora i powodowanego tym tworzenia się grudek proszku. W inhalatorze według wynalazku, jak to opisano, proszek może być przechowywany w kapsułce, tak że mogą być stosowane również takie proszki, których działanie słabnie w wyniku stałego stykania się z powietrzem. Inhalator można w prosty sposób demontować i oczyszczać, jest łatwy w obsłudze i nie jest wykonany jako urządzenie do jednorazowego użytku. Zwłaszcza nadaje się do wziewania działających przeciwastmatycznie substancji i mieszanin substancji a w szczególności mieszaniny formoterolu i laktozy. Łatwość obsługi odczuwa się w zwiększonym stopniu zwłaszcza wówczas, gdy osiowy ruch dawkujący powoduje się przez częściowe obracanie obydwóch części obudowy względem siebie, gdyż użytkownik może wykonywać takie obracanie znacznie pewniej niż stosunkowo krótkie i utrudnione przez działanie siły tarcia czyste przesuwanie osiowe.

169 776

Przedmiot wynalazku zostanie szczegółowo opisany na przykładach wykonania uwidocznionych na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia inhalator według wynalazku w stanie wyjściowym, to znaczy w drugiej pozycji względnej, w przekroju wzdłużnym, fig. 2 - inhalator z fig. 1 w pierwszej pozycji względnej, w przekroju wzdłużnym, fig. 3 - część górną inhalatora, w widoku z przodu, fig. 4 - część górną w widoku bocznym, zgodnym z kierunkiem strzałki IV zaznaczonej na fig. 3, fig. 5 - część dolną inhalatora w widoku z góry, zgodnym z kierunkiem strzałki V zaznaczonej na fig. 2, fig. 6 - komorę zasobową inhalatora, w przekroju wzdłużnym, w płaszczyźnie przekroju identycznej z płaszczyzną z fig. 1 i 2, fig. 7 - komorę zasobową, w przekroju wzdłuż linii VII-VII z fig. 6, fig. 8 - komorę zasobową, w przekroju wzdłuż linii VIII-VIII z fig. 6, fig. 9 - inhalator w widoku z boku, fig. 10 - zespół blokujący w stanie wyjściowym, przy drugiej pozycji względnej, w przekroju wzdłuż linii X-X z fig. 11, fig. 11 zespół blokujący, w widoku z góry w kierunku strzałki z fig. 10, fig. 12 - zespół blokujący w pierwszej pozycji względnej, w przekroju wzdłuż linii XII-XII z fig. 13, fig. 13 - zespół blokujący w widoku z góry w kierunku strzałki XIII z fig. 12, fig. 14 - inny przykład wykonania inhalatora według wynalazku, w przekroju podłużnym, w pierwszej pozycji względnej, w której karb dawkujący znajduje się w komorze zasobowej, przy czym przemieszczanie osiowe można przeprowadzać przez obracanie korpusu przyrządu niosącego trzpień dawkujący w stosunku do części obudowy, zawierającej komorę zasobową, fig. 15 - inhalator w częściowym przekroju schematycznym według linii D-D zaznaczonej na fig. 14, fig. 16 - powierzchnię skośną w rozwinięciu, usytuowaną na około jednej czwartej obwodu części obudowy, w której za pomocą występu na korpusie przekształca się ruch obrotowy w wymagane przemieszczenie osiowe trzpienia dawkującego z położenia wyjściowego, pokazanego na fig. 14, w pozycję pokazaną na fig. 19, fig. 17 - klapowy zawór zwrotny, usytuowany wewnątrz trasy dopływu powietrza, w przekroju według linii C-C z fig. 15, fig. 18 - kanał prowadzący do trzpienia dawkującego, z widokiem na wloty do dwóch dalszych kanałów, w przekroju częściowym według linii B-B z fig. 15, fig. 19 - inhalator według fig. 14, w przekroju wzdłużnym, w położeniu po wykonaniu ruchu obrotowego, przekształconego w przemieszczenie osiowe, fig. 20 - przytrzymywacz między obracalnymi względem siebie częściami obudowy, w przekroju według linii E-E z fig. 19, fig. 21 - inhalator według fig. 19, w przekroju podłużnym, przy czym prawa część jest narysowana w pozycji obróconej w stosunku do konfiguracji pokazanej na fig. 14 do 19, tak że tam przekrój przebiega przez klapowy zawór zwrotny i kanały powietrzne, fig. 22 - inhalator w pierwszej pozycji względnej, w przekroju podłużnym obróconym w stosunku do fig. 14 o 90 stopni, fig. 23 - urządzenie wskaźnikowe, w przekroju według linii F-F na fig. 22, fig. 24 do fig. 28 - urządzenia wskaźnikowe według fig. 23 w różnych położeniach, z których każde przedstawia stan po wzroście ilości dawkowań, przy czym na fig. 28 jest pokazane blokowanie po przewidzianej, najwyższej liczbie dawkowań, fig. 29 - inhalator w następnym przykładzie wykonania, w przekroju podłużnym, w drugiej pozycji względnej, przy czym w komorze zasobowej jest przewidziany, obciążony sprężyną, tłok naprowadzający dla ciała stałego, znajdującego się w komorze zasobowej, zaś fig. 30 przedstawia komorę zasobową, w przekroju wzdłużnym, z posiadającym zadane miejsca przełomu zamknięciem, otwieralnym automatycznie za pomocą trzpienia dawkującego, przez wstawienie w inhalator, przy czym w tym przykładzie wykonania również jest przewidziany, obciążony sprężyną, tłok naprowadzający.

Za pomocą pokazanych na fig. 1 i 2 przekrojów wzdłużnych przez inhalator zostanie dokładniej objaśniona jego budowa i działanie. Inhalator I obejmuje głównie wlot powietrza 3 z zaznaczonym zaworem zwrotnym R (obydwa przedstawione liniami przerywanymi, gdyż nie leżą w płaszczyźnie przekroju) w jego zdejmowalnej części górnej O, zespół uruchamiający w postaci przycisku guzikowego 2, komorę zasobową 4 dla ciał stałych lub dla osobnego zasobnika, na przykład kapsułki K, w której przechowywane są ciała stałe, trzpień dawkujący 5, który jest zaopatrzony w wykonany tu na przykład w kształcie rowka, karb dawkujący 50, kanał powietrzny 6 (przedstawiony linią przerywaną, gdyż nie leży w płaszczyźnie przekroju) oraz złączkę ssawną 1, zaopatrzoną w wylot 10 dla mieszaniny ciała stałego z powietrzem, która jest wytwarzana w inhalatorze w sposób wymagający objaśnienia. Na złączkę ssawną 1 jest nasadzony kołpak ochronny 11, który zamyka wylot 10.

169 776

W poniższym objaśnieniu działania inhalatora rozpatruje się przypadek, gdy ciała stałe są przechowywane w kapsułce K, która zawiera np. 100 dawek, oraz że ta kapsułka K juz jest umieszczona w komorze zasobowej 4. Wymiary kapsułki K i wymiary komory zasobowej 4 są przy tym do siebie dopasowane. Teraz wkłada się przycisk guzikowy 21 nakłada część górną O oraz wciska przycisk 2 w jego położenie wyjściowe, tak że trzpień dawkujący 5 przebija przez otwór 400 w komorze zasobowej 4 kapsułkę K i pogrąża się w znajdujących się w kapsułce K ciałach stałych. Inhalator znajduje się teraz w stanie wyjściowym (fig. 1). Wychodząc z tego stanu inhalatora najpierw można wykonać dawkowanie porcji ciał stałych, a następnie inhalację.

Komora zasobowa 4 wraz z umieszczoną w niej kapsułką K znajduje się w położeniu spoczynkowym, przedstawionym na fig. 1. Komora zasobowa 41 trzpień dawkujący 5 są w tym położeniu spoczynkowym tak umieszczone względem siebie, że trzpień dawkujący 5 wprawdzie tkwi we wnętrzu kapsułki K i zamyka otwór 400 komory zasobowej 4, lecz karb dawkujący 50 w kształcie rowka znajduje się jeszcze na drodze powietrza między wlotem 3, a wylotem 10. Ta pozycja względna (stan wyjściowy) trzpienia dawkującego 5 i komory zasobowej 4 jest dalej określana nazwą drugiej pozycji względnej. Ściana 40 komory zasobowej 4 jest zaopatrzona w występ 41, w którym jest przewidziany otwór 410. W tej pozycji względnej komory zasobowej 4 i trzpienia dawkującego 5 otwór 410 otwiera drogę powietrza od wlotu 3 do wylotu 10 poprzez kanał powietrzny 6. Występ 41 ściany komory zasobowej 4 popycha swoim dolnym końcem sprężynę 43 zwrotną, która w tej drugiej pozycji względnej jest rozprężona, rozpatrując z punktu widzenia niezbędnego wstępnego naprężenia mechanizmu.

W celu przeprowadzenia dawkowania użytkownik naciska od góry w kierunku strzałki P na przycisk guzikowy 2. Ten przycisk 2 jest w objaśnianym tu przykładzie wykonania zaopatrzony w element potrząsający, wykonany w postaci sprężyny 20. Sprężyna 20 jest przymocowana do przycisku guzikowego 2, na przykład może być przyklejona. Działanie tej sprężyny 20 będzie jeszcze dalej dokładniej opisane. W tym momencie ma znaczenie tylko to, że sztywność sprężyny 20 jest większa od średniej sztywności sprężyny 43 zwrotnej. Przez naciśnięcie od góry w kierunku strzałki P na przycisk guzikowy 2 przesuwa się komorę zasobową 4 do dołu i ściska sprężyną 43 zwrotną. Sprężyna 20 ze względu na swoją większą sztywność pozostaje jeszcze w stanie spoczynku. Trzpień dawkujący 5, który jest umieszczony na stałe w korpusie przyrządu (na przykład wpasowany w otwór), wskutek przesuwania do dołu komory zasobowej 4 wwierca się głębiej w ciała stałe, znajdujące się w kapsułce 4. Gdy sprężyna 43 zwrotna jest już prawie całkowicie ściśnięta, wówczas rowkowy karb dawkujący 50 trzpienia 5 znajduje sięjuż wewnątrz kapsułki K, a więc jest zanurzony w ciałach stałych.

Już podczas wnikania karbu dawkującego 50 trzpienia 5 do komory zasobowej 4, a zwłaszcza podczas osiągania pozycji, w której sprężyna zwrotna jest całkowcie ściśnięta, rowkowy karb dawkujący 50 trzpienia 5 napełnia się ciałami stałymi. W celu spowodowania, aby także w przypadku bardzo drobnoziarnistych proszków o ekstremalnie złej zdolności płynięcia, które były już wymienione na wstępie, szybko, pewnie i całkowicie napełnić karb dawkujący 50, sprężyna 20 wykonuje, spowodowany przez rosnącą na ostatnim odcinku drogi sztywność prawie całkowicie ściśniętej sprężyny 43 zwrotnej, przeskok wsteczny do stanu przedstawionego na fig. 2. Komora zasobowa 4 a wraz z nią znajdująca się w niej kapsułka K i proszek zostają potrząśnięte tym przeskokiem wstecznym sprężyny 20, tak że również proszek o ekstremalnie złej zdolności płynięcia dostaje się do karbu dawkującego 50. Alternatywnie można oczywiście zrezygnować ze sprężyny 20 i użytkownik może sam potrząsnąć inhalatorem, aby osiągnąć opisany skutek.

Następnie, gdy komora zasobowa 4 i trzpień dawkujący 5 znajdują się w pokazanej na fig. 2 pierwszej pozycji względnej w stosunku do siebie, występ 41 ściany zamyka drogę dla strumienia powietrza. Dzięki temu, w przypadku dmuchnięcia w złączkę ssawną 1, spowodowanego niezamierzonym kaszlem, proszek nie może być podczas dawkowania wydmuchnięty z inhalatora. Dodatkowo wskutek zamknięcia drogi dla powietrza do inhalatora także nie może dostać się wilgoć podczas dawkowania, a więc podczas napełniania karbu dawkującego 50, co mogłoby łatwo nastąpić w przypadku niezamierzonego kaszlu użytkownika.

169 776

Po przeskoczeniu sprężyny 20 karb dawkujący 50 jest wypełniony proszkiem. Gdy uwolni się przycisk guzikowy 2, sprężyna 43 zwrotna cofa komorę zasobową 4 do drugiej pozycji względnej, a więc do położenia wyjściowego. W tej drugiej pozycji względnej (położeniu wyjściowym) otwór 410 w występie 41 ściany komory zasobowej 4 otwiera drogę dla powietrza, jak to już opisano. Gdy następnie użytkownik zassie powietrze przez złączkę ssawną 1, wówczas wytwarza się w kanale powietrznym 6 strumień powietrza, które wpływa poprzez wlot 3 oraz przez zawór zwrotny R, przedstawiony symbolicznie na fig. 1 linią przerywaną w postaci klapy R. Ten strumień powietrza wydmuchuje dawkowaną porcję proszku z karbu dawkującego 50. W ten sposób powstaje mieszanina ciał stałych z powietrzem, która następnie poprzez wylot 10 ze złączki ssawnej 1 jest wziewana przez użytkownika i dostaje się do jego dróg oddechowych. W celu umożliwienia jak najefektywniejszego wydmuchania dawkowanej porcji proszku z karbu dawkującego 50 i zmniejszenia prędkości strumienia mieszaniny ciał stałych z powietrzem na wlocie do dróg oddechowych użytkownika, mały przekrój kanału powietrznego wzrasta w złączce ssawnej 1 w kierunku wylotu 10.

Konfiguracja kanału powietrznego 6 w tym przykładzie wykonania oraz sposób prowadzenia strumienia powietrza w inhalatorze będą objaśnione w nawiązaniu do fig. 3 do 9. Fig. 3 i 4 pokazują część górną O inhalatora, przy czym na widoku z boku na fig. 4 można zauważyć wloty 3 powietrza (podłużne szczeliny). Przez te wloty 3 i poprzez zawór zwrotny R (zaznaczony liniami przerywanymi na fig. 1 w położeniu zajmowanym podczas wdychania jak i w jego położeniu spoczynkowym) zasysane powietrze dostaje się do wnętrza inhalatora.

Sposób prowadzenia powietrza wewnątrz inhalatora wynika z fig. 5, która pokazuje część dolną U inhalatora, w widoku z góry. Rozróżnia się trzy kanały powietrzne 6a, 6b, 6c, które są wpuszczone w korpus części dolnej U inhalatora i biegną w kierunku do dołu (także na linie przerywane 6 na fig. 1) oraz przez które jest kierowany dalej strumień powietrza.

Figura 6 pokazuje przesuwalną za pomocą przycisku guzikowego 2 komorę zasobową 4 wraz z umieszczoną w niej kapsułką K. Po zakończeniu procesu dawkowania, a więc wówczas, gdy trzpień dawkujący 5 i komora zasobowa 4 znajdują się w położeniu wyjściowym (druga pozycja względna), wdmuchuje się proszek powietrzem z karbu dawkującego 50 trzpienia 5. W tym celu strumień powietrza musi dostać się z kanałów powietrznych 6 do karbu dawkującego 50.

Jak można to zrealizować, przedstawiono na fig. 7 i 8, które pokazują przekroje wzdłuż linii VII-VII lub VIII-VIII. Płaszczyzna przekroju VH-VH przebiega przy tym dokładnie na wysokości karbu dawkującego, tak że jest on ustawiony optymalnie w strumieniu powietrza. Na fig. 7 pokazano, że dwa otwory wlotowe 44a i 44b dla strumienia powietrza są umieszczone pod takim samym kątem α w stosunku do płaszczyzny przekroju podłużnego z fig 1, jak i odpowiednie dwa kanały powietrzne 6a i 6b na fig. 5.

Trzeci otwór wlotowy 44c dla powietrza jest umieszczony pod takim samym kątem β w stosunku do tej płaszczyzny przekroju, jak odpowiedni kanał powietrzny 6c, jak to można zauwazyć na fig. 8, poniżej obydwóch otworów wlotowych 44a i 44b w płaszczyźnie przekroju VIII-VIII. Ten otwór wlotowy 44c dla powietrza służy do tego, aby ziarna proszku lub ciał stałych, które wypadły z karbu dawkującego wydmuchać razem i w ten sposób domieszać je do strumienia powietrza. Wytworzona mieszanina ciał stałych z powietrzem może następnie dostać się poprzez otwór 410 w występie 41 ściany komory zasobowej 4 i wylot 10 ze złączki ssawnej 1 do dróg oddechowych użytkownika.

W celu uniknięcia niezamierzonych dawkowań kilkakrotnych zatrzymuje się komorę zasobową 4 i trzpień dawkujący 5 (fig. 2), za pomocą zespołu blokującego je w pierwszej pozycji względnej w stosunku do siebie. Ten zespół blokujący jest na fig. 1 zaznaczony przykładowo w postaci zasuwki 21, której działanie zostanie niżej objaśnione w związku z fig. 9 do 13.

Aby umożliwić zrozumienie działania zespołu blokującego najpierw jeszcze raz przedstawiono na fig. 9 zewnętrzny wygląd inhalatora, przy czym w części górnej O jest przewidziany otwór 212, który jest widoczny także na fig. 3.

169 776

Na figurze 10 jest przedstawiony przycisk guzikowy 2 w przekroju podłużnym, pokazanym w widoku z boku. Poniżej główki jest on zaopatrzony w rowek 22, który na fig. 1 jest zaznaczony linią przerywaną. W tym rowku 22 może być zatrzaskiwana zasuwka 21, która również jest przedstawiona na fig. 1. Sposób zatrzaskiwania wymaga dodatkowego objaśnienia.

Inhalator w swoim położeniu wyjściowym (druga pozycja względna komory zasobowej 4 i trzpienia dawkującego 5) jest pokazany w widoku z góry na fig. 11. Pokazano, ze zasuwka 21 jest zaopatrzona w sprężynę piórową 210 i guzik przytrzymujący 211. Sprężyna 210 podpiera się w rowku ściany wewnętrznej inhalatora (także fig. 10) i próbuje przesunąć zasuwkę 21 w kierunku strzałki V oraz wycisnąć guzik przytrzymujący 211 jeszcze dalej przez pokazany już na fig. 9 i fig. 10 otwór 212.

Temu wyciskaniu guzika 211 przez otwór 212 przeszkadza to, że w stanie wyjściowym zasuwka 21 opiera się o korpus przycisku guzikowego 2 (zespół uruchamiający). Szczególnie dobrze jest to widoczne na fig. 10.

Z chwilą uruchomienia przycisku guzikowego 2 (strzałka P na fig. 1), a więc rozpoczęcia wsuwania karbu dawkującego 50 trzpienia 5 do wnętrza komory zasobowej 4, zasuwka 21 początkowo pozostaje w opisanym położeniu, gdyż guzik przytrzymujący 211 zatrzymuje się w otworze 212. Przycisk guzikowy 2 natomiast posuwa się do dołu. Po osiągnięciu pierwszej pozycji względnej (fig. 2) zasuwka 21 ma możliwość zaskoczenia w rowek 22 w przycisku guzikowym 2 i dopiero wtedy sprężyna piórowa 210 może przesunąć zasuwkę 22 w kierunku strzałki V (fig. 11). Tym samym guzik przytrzymujący 211 zostaje wyciśnięty za pomocą sprężyny piórowej 210 jeszcze dalej przez otwór 212. W tym stanie (fig. 12, fig. 13) komora zasobowa 4 nie może być cofnięta przez sprężynę zwrotną 43 (fig. 2) do stanu wyjściowego (druga pozycja względna), gdyż przycisk guzikowy 2 jest mocno zatrzaśnięty przez zasuwkę 21.

Dopiero gdy użytkownik naciśnie z zewnątrz na guzik przytrzymujący 211 w kierunku strzałki E, zasuwka 21 wysuwa się z rowka 22 w przycisku guzikowym 2, a więc z położenia, w którym była zatrzaśnięta i w ten sposób blokada zostaje zwolniona. Teraz komora zasobowa może być cofnięta przez sprężynę zwrotną 43 do stanu wyjściowego (drugiej pozycji względnej trzpienia dawkującego 5 i komory zasobowej 4). Ten rodzaj blokady zapobiega kilkakrotnym dawkowaniom.

Jak już wspomniano, opisywany dotąd inhalator może być zaopatrzony na wlocie 3 powietrza w zawór zwrotny. Alternatywnie zawór zwrotny R może być także umieszczony w złączce ssawnej. Ten zawór zwrotny R może być wykonany np. w postaci klapy, jak to zaznaczono limą przerywaną na fig. 1, i powoduje, ze w razie dmuchnięcia do inhalatora przez wylot 10, na przykład w przypadku nieuważnego kasłania użytkownika w wylot 10, wlot 3 powietrza jest zamknięty. Jest to szczególnie korzystne z tego względu, ze na przykład po dokonanym dawkowaniu proszku i po cofnięciu komory zasobowej 4 do drugiej pozycji względnej, proszek nie może być wydmychany z inhalatora przez wlot 3 powietrza. Gdy więc po dokonanym dawkowaniu użytkownik zakaszle przez nieuwagę do wnętrza inhalatora, wówczas proszek nie zostanie stracony i będzie mógł być zassany, bez konieczności uprzedniego ponownego dawkowania.

Ponadto inhalator może być wyposażony w dający się cofać licznik 7 (fig. 1), który liczy każdą operację dawkowania. Licznik może być uruchamiany na przykład przy przesuwaniu komory zasobowej 4 do dołu. Taki licznik 7 jest szczególnie korzystny, gdyż kapsułka K, znajdująca się w komorze zasobowej 4, zawiera określoną ilość dawek proszku. Podczas wkładania nowej kapsułki K użytkownik może cofnąć licznik 7, tak ze w każdej chwili może być zorientowany ile dawek już pobrał z kapsułki K i w porę włożyć nową kapsułkę K do komory zasobowej 4 lub ewentualnie wymienić inhalator.

W celu osuszania lub utrzymywania w stanie suchości drogi powietrza jest przewidziany w kołpaku ochronnym 11 środek osuszający 12, którym może być np silikażel.

Jak juz wspomniano, taki inhalator nadaje się zwłaszcza do stosowania stałych substancji lub mieszanin substancji o działaniu przeciwastmatycznym, a szczególnie do wziewania mieszaniny laktozy i formoterolu, który może występować np. w postaci jego soli fumaranu formoterolu, którego nazwa według nomenklatury IUPAC brzmi dihydrat fumaranu hydroksy5'[(RS)-1-hydroksy-2-[[(RS)-p-metoksy-α-metylofenetylo]amino]-etylo]-formamlidu.

169 776

Możliwych jest wiele wariantów opisanego inhalatora. Zasadniczo według idei wynalazku komora zasobowa nie musi być koniecznie umieszczona ruchomo, a trzpień dawkujący nieruchomo, może być również odwrotnie. Musi być tylko zapewniona wzajemna ruchomość względem siebie komory zasobowej i trzpienia dawkującego z karbem dawkującym. Ponadto jest także możliwe umieszczanie proszku lub ciał stałych bezpośrednio w komorze zasobowej, a nie w osobnej kapsułce, którą dopiero umieszcza się w komorze zasobowej. Element potrząsający (sprężyna) może być oczywiście wykonany inaczej, jak również i urządzenie blokujące. Środek osuszający może być również inny niz wymieniony silikazel.

Na figurze 14 do 30 są przedstawione przykłady wykonania, stanowiące odmiany inhalatora I, w których w szczególnie zgodny z celem sposób jest rozwiązany przede wszystkim wymieniony poprzednio ruch względny występujący między komorą zasobową 4 a trzpieniem dawkującym 5. Części tego zmienionego inhalatora I posiadają przy tym w znacznym stopniu takie same oznaczenia liczbowej ak w poprzednio opisanym przykładzie wykonania. Porównanie na przykład fig. 1 z fig. 14 pokazuje przy tym, że w poniżej opisanym przykładzie wykonania inhalator ma wprawdzie obudowę również podzieloną na dwie części, ale podział ma miejsce poniżej wylotu powietrza lub ustnika 10.

W celu zrealizowania ruchu względnego między komorą zasobową 4 a trzpieniem dawkującym 5 przewidziano w niżej opisanych przykładach wykonania, że część 101 obudowy, zawierająca komorę zasobową 4 i korpus przyrządu lub korpus 102, niosąca trzpień dawkujący 5 mogą przesuwać się względem siebie z pierwszej pozycji, pozycji zsunięcia, na przykład według fig. 14, do drugiej pozycji, pozycji rozsunięcia, na przykład według fig. 19, dzięki temu, że są one obracalne względem siebie i powierzchnie prowadzące lub powierzchnie skośne 103 na części 101 obudowy oraz prowadzące po nich elementy współpracujące 104, które są umieszczone na korpusie 102 przyrządu, przekształcają wymieniony ruch obrotowy w ruch osiowy. Należy jednak jeszcze raz zwrócić w tym miejscu uwagę na to, ze powierzchnie skośne 103 mogą być także umieszczone na zewnętrznej stronie ścianki 109, a więc na korpusie 102 przyrządu, a elementy współpracujące odpowiednio na części 101 obudowy. Powierzchnia skośna 103 jest przedstawiona na fig. 16 jako rozwinięcie widoku w kierunku A na fig. 14.

Część 101 obudowy ma w przykładzie wykonania kilka, mianowicie zawsze cztery rozmieszczone na jej obwodzie powierzchnie skośne 103 o jednakowym pochyłemu i długości, a obracalny względem niej korpus 102 odpowiednią liczbę współdziałających występów albo elementów współpracujących 104.

Cztery powierzchnie skośne 103, które celowo są wykonane w postaci rowków, aby mogły dobrze prowadzić w wymuszony sposób elementy współpracujące 104 w kształcie występów, rozciągają się na obwodzie na przestrzeni prawie 90 stopni, lezą na tej samej wysokości i wznoszą się w tym samym kierunku. Na końcu każdej powierzchni skośnej 103 jest przewidziany zorientowany w kierunku pionowym, a więc równoległy do osi podłużnej inhalatora I, rowek przelotowy 105 dla elementu współpracującego 104 w kształcie występu, tak że po jednym obrocie i prześlizgnięciu się elementów współpracujących 104 lub występów po powierzchniach skośnych 103 i wynikłym z tego przemieszczeniu osiowym trzpienia dawkującego 5 część 101 obudowy z komorą zasobową 4 oraz element współpracujący 104, służący jako trzpień prowadzący, mogą być ponownie zsuwane i cofane do położenia wyjściowego według fig. 14. Następny dawkujący ruch obrotowy może być wykonywany z tego położenia wyjściowego przy tym samym kierunku obrotów co ruch poprzedni. Dla użytkownika wynika z tego bardzo prosty sposób obsługiwania, polegający na korzystnym wykonywaniu dającego się względnie lekko i pewnie przeprowadzić ruchu obrotowego, który także starszej osobie lub dziecku wypada łatwiej, niż względnie krótkie przesunięcie osiowe przeciwko początkowemu oporowi tarcia.

Na trasie przebiegu osiowego rowka zwrotnego 105 jest umieszczony według fig. 14,16, 19, 22 i 29 co najmniej jeden wykonany w kształcie zęba piły występ 106, którego stromo opadaj ąca strona jest umieszczona w płaszczyźnie zbieżnej z każdą czynną powierzchnią skośną 103 dla elementu współpracującego lub występu 104 Element współpracujący 104 może przesuwać się przez wznoszącą się zewnętrzną stronę skośną 107 występu 106 w kierunku osiowym, tak ze w położeniu wyjściowym do następnego ruchu dawkującego jest umieszczony za stromo opadającą stroną występu 106 i podczas ruchu obrotowego przechodzi z tej stromo

169 776 opadającej strony na powierzchnię skośną 103. Dzięki temu użytkownik może i musi wykonywać dawkowanie tylko za pomocą ruchu obrotowego, a nie za pomocą ruchu osiowego przez przesuwanie elementów współpracujących 104 wzdłuż rowka 105. Ponadto na trasie przebiegu osiowego rowka zwrotnego 105 jest jeszcze przewidziany mały występ lub krzywka 105a, który zapobiega słabemu i ewentualnie niezamierzonemu ściskaniu inhalatora.

Każda z powierzchni skośnych 103, względnie zawierających je rowków, stanowi część zwoju gwintu oraz w przykładzie wykonania wszystkie są umieszczone na stronie wewnętrznej elementu 108 ściany części 101 obudowy, przy czym ten element 108 ściany rozciąga się od części 101 obudowy mniej więcej osiowo po stronie przeciwległej w stosunku do komory zasobowej 4 do dołu. Z odpowiedniej, umieszczonej równolegle do tej ściany 108 ścianki 109 korpusu 102 przyrządu, która w przykładzie wykonaniajest umieszczona po stronie wewnętrznej elementu 108 ściany, wystają promieniowo w kierunku zewnętrznym elementy współpracujące

104 i zazębiają się w wykonanych w kształcie rowków powierzchniach skośnych 103.

W celu zastąpienia sprężyny trzaskowej 20, stosowanej w przykładzie wykonania według fig. 1 do 13, a mimo to wytwarzania wstrząsów w czasie ruchu dawkującego w celu potrząsania całymi stałymi i równocześnie wykluczenia w korzystny sposób ruchu obrotowego, przeciwnego w stosunku do ruchu dawkującego, w miejscach zetknięcia obracalnych względem siebie części 101 i 102 obudowy jest umieszczony przytrzymywacz 110, działający jak mechanizm zapadkowy. Jest on pokazany przede wszystkim na fig. 20, na której można także rozpoznać rowki zwrotne

105 dla elementów współpracujących 104.

Ponadto wskutek wykonania poziomego przekroju według linii E-E z fig. 19 można na fig. 20 zauważyć powierzchnie skośne 103, pokazane w częściowym przekroju, a więc każdą w postaci segmentu.

Przytrzymywacz 110 posiada koło przytrzymujące 111 z zębami piłowymi 112 na części 101 obudowy, a mianowicie na elemencie 108 ściany, i współdziała z zawsze rozsuniętymi względem siebie na obwodzie przeciwzębami 113 lub grupami takich przeciwzębów 113, które są przewidziane na drugiej części obudowy, albo korpusie 102 przyrządu na stronie wewnętrznej ścianki zewnętrznej 114, która według fig. 20 nie ma okrągłego konturu, lecz w przeciwieństwie do okrągłego kształtu koła przytrzymującego 111 pozostawia zawsze przestrzenie kątowe 115, tak że grupy zębów mogą być w wymieniony sposób rozsunięte względem siebie, dzięki czemu obrót koła przytrzymującego 111 juz o mniej niż o jedną podziałkę uzębienia powoduje ponowne blokowanie obrotu w kierunku przeciwnym.

Jak pokazano na fig. 19 i 20 koło przytrzymujące 111 w zasadzie stanowi część ścianki 108 części 101 obudowy, która na krótkim obszarze osiowym ma zęby piłowe 112, wystające w kierunku na zewnątrz, i z którym zazębiają się przeciwzęby 113 ścianki zewnętrznej 114, mające przy tym powiększoną długość w kierunku osiowym, aby uwzględnić osiowe ruchy względne między częścią 101 obudowy i korpusem 102 przyrządu. Zęby 112, luki międzyzębowe i przeciwzęby 113 rozciągają się przy tym prostoliniowo w kierunku osiowym, aby umożliwić i prowadzić wymieniony osiowo ruch względny, w który przekształca się przecież ruch obrotowy.

Posiadający trzpień dawkujący 5 korpus 102 przyrządu lub część obudowy ma miejscami podwójną ściankę, której wewnętrzna ścianka 109 niesie współdziałające z powierzchniami skośnymi 103 na drugiej części obudowy 101, wystające w kierunku na zewnątrz elementy współpracujące 104. Natomiast ścianka zewnętrzna 114 otacza od zewnątrz posiadający powierzchnie skośne 103 element 108 ściany drugiej części 101 obudowy i posiada przeciwzęby 113 dla umieszczonego na stronie zewnętrznej zawierającej komorę zasobową 4 części 101 obudowy względnie ścianki 108 koła przytrzymującego 111. Daje to rozpoznawalny na fig. 14, 19,21,22 i 29 zwarty rodzaj konstrukcji i połączenie części 101 obudowy z korpusem 102 przyrządu, chociaż te obydwie części są przemieszczalne względem siebie nie tylko w kierunku osiowym, lecz także obrotowo.

W celu umożliwienia wykonania bez zakłóceń wymienionych ruchów obrotowych, wewnętrzna ścianka 109 posiadającej trzpień dawkujący 5 korpusu 102 i posiadająca skośne powierzchnie prowadzące 103 ściana 108 posiadającej komorę zasobową 4 części 101 obudowy są w przekroju okrągłe. Natomiast zewnętrzna ścianka 114 korpusu 102 jak juz wspomniano,

169 776 odbiega miejscami od tego kształtu kołowego, tak że są wytworzone obszary lub przestrzenie kątowe 115. Zwłaszcza w przypadku obrócenia i/lub osiowego rozsunięcia części 101 i korpusu 102 powietrze zassane według strzałki Pf1 oraz Pf2 na fig. 21 może być według fig. 21, w której niektóre części, oznaczone przez VG, zasysane przez te przestrzenie kątowe 115 i przez przerwy przelotowe 116 blisko dna korpusu 102 przyrządu, jak również przez co najmniej jeden klapowy zawór zwrotny 118, według fig. 15, do kanałów powietrznych 6a, 6b i 6c i następnie doprowadzane do trzpienia dawkującego 5.

Dzięki temu jest także możliwe, że strona czołowa ścianki zewnętrznej 114, zawierającego igłę dawkującą korpusu 102 przyrządu, przylega w pozycji zsunięcia do powierzchni 119 zderzaka drugiej części 101 obudowy z dopasowanym konturem obwodowym i w tej pozycji droga dla powietrza jest odcięta, a wnętrze inhalatora I szczelnie zamknięte. Odcinanie dopływu powietrza do kanałów powietrznych 6a, 6b i 6c oraz do przestrzeni dawkowania nie jest więc już uzależnione tylko od siły cofającej, działającej na klapowy zawór zwrotny lub zawór zwrotny R, lecz w pozycji zsunięcia droga dla powietrza jest dodatkowo szczelnie zamknięta.

Ruch obrotowy przekształcany w inhalatorze według wynalazku w osiowy ruch dawkujący umożliwia poza tym kontrolę i wskazywanie ilości wykonanych dawkowań, bez potrzeby stosowania licznika 7. W przykładach wykonania według fig. 14 do 30 jedna część obudowy zawiera obracalny względem okienka wskaźnikowego 120 pierścień wskaźnikowy 121, który przez obracanie obydwóch części 101 i korpusu 102 względem siebie podczas dawkowania jest przesuwany każdorazowo o mały kątjednakowej wielkości i w tym samym kierunku, ze względu na wykonywanie zawsze w tym samym kierunku dawkującego ruchu obrotowego. Dokładne ukształtowanie i rozmieszczenie elementów takiego urządzenia wskaźnikowego jest przedstawione na fig. 22 do 28.

Na tych fig. 22 do 28 pokazano, że pierścień wskaźnikowy 121 jest wykonany w postaci koła zębatego, które jest ułożyskowane niewspółśrodkowo w stosunku do wklęsłego koła zębatego 122 z uzębieniem wklęsłym lub wewnętrznym w posiadającej trzpień dawkujący 5 części obudowy lub w korpusie 102 przyrządu i swoim uzębieniem zewnętrznym pasuje do uzębienia wewnętrznego tego wklęsłego koła zębatego 122, przy czym to wklęsłe koło jest trwale połączone z korpusem 102. Liczba zębów tego wewnętrznego koła zębatego, służącego jako pierścień wskaźnikowy 121, różni się przy tym tak mało od liczby zębów wklęsłego koła 122, mianowicie jest mniejsza tylko o małą ilość zębów, że wewnętrzne koło zębate jest obracalne w stosunku do wklęsłego koła zębatego 122 w przybliżeniu o jeden jedyny obrót lub o jego część, gdy zostanie wykonana ustalona liczba, na przykład 100 do 200 dawkowań. Na fig. 23 do 28 jest zaznaczone, że osłona zewnętrzna pierścienia wskaźnikowego jest zawsze widoczna od zewnątrz w okienku wskaźnikowym 120, zwłaszcza wówczas, gdy okienko wskaźnikowe jest przezroczyste, a pierścień wskaźnikowy 121 odpowiednio zabarwiony. Zabarwienie może się przy tym zmieniać na obwodzie pierścienia 121, aby informować o wzroście liczby wykonanych dawkowań lub o stopniu opróżnienia komory zasobowej 4.

Sposób wskazywania przez kilkakrotne wykonanie ćwierci obrotu korpusu 102 przyrządu względem części 101 obudowy oraz przesuwanie pierścienia wskaźnikowego 121 jest przy tym zaznaczone na fig. 24 do 28 przez oznakowanie jednego z zębów pierścienia 121. Na fig. 24 do 28 pokazano także, ze po wykonaniu przewidzianej liczby dawkowań pierścień wskaźnikowy 121, a tym samym i ruch dawkujący mogą być blokowane.

Podczas gdy na fig. 24 jest przedstawiony stan inhalatora I w chwili dostarczenia go i oznakowany ząb znajduje się na skraju okienka wskaźnikowego 120, fig. 25 pokazuje pierwsze dawkowanie, w wyniku którego korpus 102 przyrządu z okienkiem wskaźnikowym 120 obrócił się o 90 stopni. Odpowiednio zostaje zabrany wraz z uzębieniem pierścień wskaźnikowy 121. Potem następuje osiowy ruch zwrotny i następne dawkowania, przy czym na fig. 26 jest zaznaczona pozycja na przykład po czwartym dawkowaniu. Oznakowany ząb przesunął się w tym czasie w przybliżeniu o całą szerokość okienka wskaźnikowego 120.

Ważne jest przy tym równoczesne przygotowywanie się, już wymienionego blokowania ruchów dawkujących po wykonaniu przewidzianej liczbie dawkowań, w tym przypadku na przykład 200 dawkowań.

169 776

Blokowanie to odbywa się za pomocą pierścienia wskaźnikowego 121 w następujący sposób. Koło zębate służące jako pierścień wskaźnikowy 121 posiada po stronie wewnętrznej na odwrocie zębów zderzak 123, współdziałający tak z przeciwzderzakiem 124 obracalnej względem niego części 101 obudowy, że w położeniu wyjściowym obydwa zderzaki 123 i 124 znajdują się blisko siebie lub nawet stykają się i przez ruchy dawkujące, jak pokazano na fig. 25 do 27, mogą być stopniowo poruszane po obwodzie i najpierw oddalane od siebie, a następnie znowu zbliżane do siebie, przy czym wskutek równoczesnego przemieszczania osiowego te obydwa zderzaki 123 i 124 przyjmują każdorazowo położenia w dwóch różniących się wysokością płaszczyznach, a przy ruchu zwrotnym dostają się znowu na zgodną płaszczyznę lub na tę samą w przybliżeniu wysokość. Równocześnie niewspółśrodkowość kół zębatych powoduje, ze także po stosunkowo dużej liczbie dawkowań, na przykład po 197 dawkowaniach (podczas ostatniego dawkowania), według fig. 27 obydwa zderzaki jeszcze z sobą nie kolidują.

Figura 28 pokazuje, że obydwa zderzaki 123 i 124 po wykonaniu około jednego obrotu przez pierścień wskaźnikowy i po ostatniej operacji dawkowania są tak położone nad sobą w obydwóch płaszczyznach, że osiowe przemieszczenie zwrotne inhalatora według fig. 14 w położenie wyjściowe, a tym samym i nowa operacja dawkowania, zaczynająca się w tym położeniu, są zablokowane (blokada jest czynna). Ruch obrotowy, służący do dawkowania, może więc być równocześnie korzystnie zużytkowany nie tylko do obracania pierścienia wskaźnikowego, lecz za pomocą zderzaków 123 i 124 może on spełniać dodatkową czynność, a mianowicie po wykonaniu ustalonej liczby operacji dawkowania blokować inhalator I. W ten sposób można zapobiec temu, aby w przypadku daleko posuniętego opróżnienia inhalatora I użytkownik nadal wykonywał operacje dawkowania, nie otrzymując przy tym właściwej porcji ciał stałych.

Na figurze 29 i 30 są przedstawione przykłady wykonania inhalatora I według wynalazku, który również posiada wyżej wymienione cechy i spełnia stawiane wymagania, ale dodatkowo w komorze zasobowej 4, po stronie przeciwległej w stosunku do trzpienia dawkującego 5, jest umieszczony, naciskany przez słabą sprężynę 125, w tym przypadku sprężynę śrubową, tłok 126, przesuwający się wraz ze zmniejszaniem się zawartości komory zasobnikowej 4. Napięcie sprężyny jest przy tym na tyle małe, ze nie powoduje ona ściskania ciał stałych, ale zarazem napięcie sprężyny jest na tyle duże, że przesuwa ona tłok 126 wraz ze zmniejszaniem się objętości komory, przeciwdziałając także sile ciążenia ciał stałych i własnemu ciężarowi. Dzięki temu cały inhalator I można stosować praktycznie w każdym dowolnym położeniu, to znaczy użytkownik może go stosować także podczas leżenia, bez konieczności przyjmowania uciążliwego dla niego położenia. Pomimo to, zawsze jest jednak zapewnione, że każdy ruch dawkujący umożliwia wziewanie porcji równej zawartości karba dawkującego 50. '

Równocześnie wynika przy tym z fig 29 i 30, a przede wszystkim z fig. 30, że komora zasobowa 4 może być umieszczona wewnątrz części 101 obudowy w sposób umożliwiający jej wyjmowanie i wymianę i/lub może mieć zdejmowaną pokrywkę 127. Po opróżnieniu komory zasobowej 4 nie musi być więc wymieniany cały inhalator I, lecz tylko komora zasobowa lub ewentualnie może ona być ponownie napełniana. Odpowiednio mała jest ilość odpadu.

Na figurze 30 pokazano, że umieszczona wymienialnie w części 101 obudowy komora zasobowa 4 ma w pozycji wyjściowej przed montażem przebijalne, wypychane i/lub szczelnie przymocowane, posiadające zadane miejsca przełomu 128, zamknięcie 129 kanału przepustowego 400 dla trzpienia dawkującego 5, które to zamknięcie 129 jest wciskane i otwieralne automatycznie za pomocą trzpienia 5, przez wstawienie komory zasobowej 4 w jej część 101 obudowy. Wymiana w dużym stopniu opróżnionej komory zasobowej 4 na wypełnioną komorę zasobową 4 jest więc bardzo prosta, gdyż przez wsunięcie w pozycji użycia równocześnie wytwarza się także połączenie z drogą dla powietrza, a trzpień dawkujący 5 zajmuje pierwszą pozycję dawkującą

Zamknięcie 129 komory zasobowej 4, otwieralne przez montaż, może być przy tym odchylane do wnętrza komory zasobowej, a więc jeszcze pozostawać połączone ze ścianką komory zasobowej 4, a jego średnica jest przy tym celowo większa od osiowej długości karbu dawkującego 50, tak że może on prześlizgiwać się bezproblemowo obok odchylonego do wewnątrz zamknięcia 129.

169 776

Inhalator do wprowadzania dawkowanej ilości ciał stałych, np. aktywnych farmaceutycznie proszków, w zasysanym przez użytkownika powietrzu zawiera komorę zasobową 4, do wnętrza której sięga trzpień dawkujący 5. Trzpień dawkujący 5 jest zaopatrzony w karb dawkujący 50, odmierzający ilość ciał stałych, które miesza się ze strumieniem powietrza. Komora zasobowa 4 i trzpień dawkujący 5 mogą tak poruszać się względem siebie, że w pierwszej pozycji względnej trzpienia dawkującego 5 i komory zasobowej 4 karb dawkujący 50 trzpienia 5 znajduje się w komorze 4, gdzie napełnia się go ciałami stałymi, a w drugiej pozycji względnej znajduje się w kanale powietrznym, gdzie ciała stałe mieszają się ze strumieniem powietrza. Osiowy ruch względny może być przy tym wykonywany przez obracanie dwóch części 101 i korpusu 102 obudowy na powierzchniach skośnych 103.

169 776

hin^S

169 776

Uq

410

169 776

169 776

169 776

ΎΠΤ ±Z

169 776

169 776

JEIŚb

169 776

103

105

169 776

169 776

169 776

169 776

I

116

169 776

169 776

-Jkia' /

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz. Cena 6,00 zł

Claims (28)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Inhalator do wprowadzania dawkowanej ilości ciał stałych, zwłaszcza aktywnych farmaceutycznie stałych substancji lub mieszanin substancji, korzystnie w postaci proszków, zasysanych przez użytkownika w strumieniu powietrza, zawierający wlot zasysanego powietrza, kanał powietrzny, łączący wlot powietrza z wylotem lub z ustnikiem, komorę zasobową dla ciał stałych oraz trzpień dawkujący zaopatrzony w karb dawkujący odmierzający wymaganą ilość ciał stałych i wprowadzający je do strumienia powietrza, oraz zajmujący swe pierwsze położenie względne w komorze zasobowej, zaś w drugim położeniu względnym znajdujący się w kanale powietrznym, znamienny tym, że trzpień dawkujący (5), osadzony w otworze (400) znajdującym się w ścianie komory zasobowej (4), wystaje do wnętrza tej komory zasobowej, przy czym komora zasobowa (4) oraz trzpień dawkujący (5) są ruchome względem siebie w kierunku zgodnym z osią podłużną trzpienia dawkującego (5).
2. 2. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że trzpień dawkujący (5) jest umieszczony na stałe w korpusie, zaś komora zasobowa (4) jest ruchoma względem tego trzpienia dawkującego (5).
3. 3. Inhalator według zastrz. 2, znamienny tym, że komora zasobowa (4) jest połączona z zespołem uruchamiającym (2), przemieszczającym ją w kierunku przeciwnym do siły sprężyny zwrotnej (43), podpierającej tę komorę, do pierwszej pozycji względnej w stosunku do położenia trzpienia dawkującego (5), w której to pozycji końcowa część (41) komory zasobowej znajduje się w położeniu przysłaniania kanału powietrznego, a ponadto w ścianie komory zasobowej (4) znajduje się otwór (410) łączący się z kanałem powietrznym, gdy komora ta zajmuje drugą pozycję względną w stosunku do położenia trzpienia dawkującego (5).
4. 4. Inhalator według zastrz. 3, znamienny tym, ze zespół uruchamiający (2) ma element potrząsający.
5. 5. Inhalator według zastrz. 4, znamienny tym, że element potrząsający stanowi sprężyna (20).
6. 6. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, ze ma zespół blokujący utrzymujący komorę zasobową (4) oraz trzpień dawkujący (5) w pierwszej pozycji względnej w stosunku do siebie i zaopatrzony w guzik przytrzymujący (211) do zwalniania blokady.
7. 7. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, ze kanał powietrzny znajdujący się w złączce ssawnej (1), ma przekrój zwiększający się w kierunku wylotu (10).
8. 8. Inhalator według zastrz. 7, znamienny tym, że złączka ssawna (1) jest zaopatrzona w nasadzany kołpak zamykający (11).
9. 9. Inhalator według zastrz. 8, znamienny tym, ze w kołpaku zamykającym (11) jest umieszczony element osuszający (12).
10. 10. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że ma zawór zwrotny usytuowany na wlocie (3) powietrza.
11. 11. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że ma licznik (7) dający się cofać.
12. 12. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że część (101) obudowy, zawierająca komorę zasobową (4) i korpus (102) obudowy, wspierający trzpień dawkujący (5), są przesuwne względem siebie z pozycji zsunięcia do pozycji rozsunięcia oraz są obrotowo osadzone względem siebie, przy czym na korpusie (102) i/lub na części (101) obudowy znajduje się co najmniej jedna powierzchnia skośna (103) stanowiąca prowadnicę elementu współpracującego (104), korzystnie w postaci występu.
13. 13. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, ze część obudowy (101) lub korpus (102) posiada kilka rozmieszczonych na jego obwodzie powierzchni skośnych (103) o jednakowym pochyleniu i długości, stanowiących prowadnice elementów współpracujących (104), korzystnie w postaci występów.

    169 776
14. 14 Inhalator według zastrz. 12, albo 13, znamienny tym, że powierzchnie skośne (103) są rozmieszczone na przestrzeni kątowej mniejszej niż 90 stopni, na tej samej wysokości i wznoszą się w tym samym kierunku, a ponadto na końcach tych powierzchni skośnych znajdują się zorientowane w kierunku pionowym, rowki (105) dla elementów współpracujących (104) w postaci występów.
15. 15. Inhalator według zastrz. 14, znamienny tym, że w rowku (105) znajduje się co najmniej jeden występ (105a) w kształcie krzywki oraz co najmniej jeden, wykonany w kształcie zęba piły, występ (106), którego stromo opadająca powierzchniajest usytuowana w płaszczyźnie zbieżnej z powierzchnią skośną (103) dla elementu współpracującego (104), wspartego dodatkowo przez wznoszącą się w kierunku osiowym powierzchnię skośną (107) występu (106), mającego kształt piły.
16. 16. Inhalator według zastrz. 15, znamienny tym, że powierzchnie skośne (103) mają postać rowków ukształtowanych jako odcinki zwoju gwintu oraz są usytuowane od strony wewnętrznej elementu (108) ściany części (101) obudowy.
17. 17. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że między częścią (101) obudowy i korpusem (102) obudowy jest umieszczony mechanizm blokujący (110).
18. 18. Inhalator według zastrz. 17, znamienny tym, że mechanizm blokujący (110) zawiera koło przytrzymujące (111) z zębami piłowymi (112) na części (101) obudowy i rozsunięte względem siebie na obwodzie przeciwzęby (113) lub grupy przeciwzębów na korpusie (102) obudowy.
19. 19. Inhalator według zastrz. 18, znamienny tym, że zęby (112) i przeciwzęby (113) są usytuowane prostoliniowo w kierunkach osiowych.
20. 20. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że zawierający trzpień dawkujący (5) korpus (102) lub część (101) obudowy, ma podwójne ścianki, z których na wewnętrznej ściance (109) znajdują się elementy współpracujące (104) w postaci występów, skierowane promieniowo w kierunku na zewnątrz względem tej wewnętrznej ścianki i prowadzone wzdłuż powierzchni skośnych (103), natomiast zewnętrzna ścianka (114), otaczająca od zewnątrz posiadający powierzchnie skośne (103) element (108) części (101) obudowy, ma przeciwzęby (113) dla koła przytrzymującego (111), umieszczonego na stronie zewnętrznej części (101) obudowy zawierającej komorę zasobową (4).
21. 21. Inhalator według zastrz. 20, znamienny tym, że wewnętrzna ścianka (109) korpusu (102) obudowy, posiadającego trzpień dawkujący (5), oraz mająca powierzchnie skośne (103) ścianka (108) części (101) obudowy, zawierającej komorę zasobową (4), są kołowe, przy czym zewnętrzna ścianka (114) korpusu (102) obudowy przynajmniej miejscami ma przekrój odmienny od kształtu kołowego, tak ze między ściankami są utworzone przestrzenie kątowe (115), stanowiące kanały zasysania powietrza przy obróconej i/lub rozsuniętej osiowo części (101) obudowy względem korpusu (102) obudowy, zaś przerwy przelotowe (116) usytuowane blisko dna (117) korpusu (102) obudowy, jak również co najmniej jeden klapowy zawór zwrotny, stanowią drogę przepływu powietrza prowadzonego do kanałów powietrznych (6a, 6b, 6c) i trzpienia dawkującego (5).
22. 22. Inhalator według zastrz. 21, znamienny tym, że strona czołowa ścianki zewnętrznej (114) korpusu (102) obudowy, zawierającego trzpień dawkujący, w pozycji zsunięcia przylega do powierzchni (119) zderzaka drugiej części (101) obudowy.
23. 23. Inhalator według zastrz. 12, znamienny tym, że korpus (102) lub część (101) obudowy zawiera pierścień wskaźnikowy (121), obracalny względem okienka wskaźnikowego (120).
24. 24. Inhalator według zastrz. 23, znamienny tym, że pierścień wskaźnikowy (121) ma postać koła zębatego, ułożyskowanego mimośrodowo w stosunku do wklęsłego koła zębatego (122) lub uzębienia wklęsłego w korpusie (102) obudowy, posiadającym trzpień dawkujący (5) i swoim uzębieniem zewnętrznym jest sprzęgnięty z uzębieniem wewnętrznym tego wklęsłego koła zębatego (122).
25. 25. Inhalator według zastrz. 24, znamienny tym, ze pierścień wskaźnikowy (121) posiada zderzak (123) usytuowany w jednej linii z przeciwzderzakiem (124) obracalnej względem niego części (101) obudowy.

    169 776
26. 26. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że w komorze zasobowej (4), po stronie przeciwległej w stosunku do trzpienia dawkującego (5), jest umieszczony podparty przez sprężynę (125) tłok (126), przemieszczający się wraz ze zmniejszaniem się zawartości komory.
27. 27. Inhalator według zastrz. 1, albo 26, znamienny tym, że komora zasobowa (4) jest umieszczona wyjmowalnie i wymiennie wewnątrz części (101) obudowy i/lub ma zdejmowaną pokrywkę (127).
28. 28. Inhalator według zastrz. 27, znamienny tym, że komora zasobowa (4) ma w pozycji wyjściowej przed montażem przebijalne, wypychalne i/lub szczelnie przymocowane, zamknięcie kanału przepustowego (400) dla trzpienia dawkującego (5).