PL170248B1

PL170248B1 - Element absorbujacy z ukladem spinajacym PL PL PL PL

Info

Publication number: PL170248B1
Application number: PL91311798A
Authority: PL
Inventors: Dennis A Thomas; David J K Goulait; Robert G Cox Jr
Original assignee: Procter & Gamble
Priority date: 1990-12-21
Filing date: 1991-12-16
Publication date: 1996-11-29
Also published as: NO932233D0; GR3017467T3; PL170617B1; PT99916B; MX9102749A; MY107899A; AU9167091A; JP3107821B2; WO1992010957A1; CN1064008A; IE68405B1; RU2089081C1; PT99916A; HU214021B; SK59593A3; ATE128011T1; EG19526A; NO932233L; FI96916B; CZ117093A3

Abstract

Element absorbujacy z ukladem spinaja- cym, zawierajacy górna warstwe polaczona z tyl- na warstwa i absorbujacy rdzen polozony pomiedzy górna warstwa i tylna warstwa oraz uklad spinajacy przymocowany do tylnej warstwy i zawierajacy komplementarna przyjmujaca powierzchnie oraz co najmniej jeden haczyk posiadajacy trzon pola- czony przy podstawowej plycie z podlozem i ma- jacy pierwszy koniec przylegajacy do podstawowej plyty i wystajacy na zewnatrz z podloza oraz po- laczone z tym trzonem sprzegajace zakrzywienie, znamienny tym, ze trzon (28) haczyka (22) ukla- du spinajacego (20) posiada prowadzacy kat a oraz rózny od prowadzacego kata a niepracujacy kat i jest prostopadle zorientowany wzgledem plasz- czyzny podloza (24) oraz posiada kat kierunkowy (A) zawarty pomiedzy okolo 20 stopniami a okolo 160 stopniami, a korzystniej okolo 60 stopniami a okolo 120 stopniami, a sprzegajace zakrzywie- nie (30) jest wystajace poza obrzeze trzonu (28) haczyka (22). P L 170248 B 1 PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest element absorbujący z układem spinającym.

Znane są elementy absorbujące z układem spinającym mające górną warstwę połączoną z tylną warstwą i absorbujący rdzeń pomiędzy górną warstwą i tylną warstwą. Do tylnej warstwy elementu absorbującego jest przymocowany układ spinający.

Znane są spinające układy zawierające dwie główne części składowe, haczyk któryjest połączony z podłożem i który sprzęga się z komplementarną drugą częścią składową, przyjmującą powierzchnią. Występ haczyka układu spinającego wnika w przyjmującą powierzchnię i albo sprzęga się albo też przechwytuje skrętki lub włókna przyjmującej powierzchni. Powstałe mechaniczne współoddziaływanie zapobiega przed oderwaniem zęba spinającego układu z przyjmującej powierzchni dopóki oddzielające siły nie przekroczą albo wytrzymałości na odrywanie albo wytrzymałości na ścinanie.

Z opisów patentowych USA 2 717 437 i 3 943 981 znane są spinające układy, w których przedstawione są pętle ustawione w stos.

Znane są różnorodne konstrukcje zęba. Z opisów patentowych USA 4 216 257, 4 454 183, 4 463 486, 4 307 493, 4 330 907, 3 147 528,3 594 863, 3 594 865, znane są układy spinające posiadające trzony o stałym przekroju poprzecznym.

Z opisu patentowego USA nr 3 708 833 znanyjest haczyk lekko zbieżny w stronę swego końca oddalonego od podłoża i prostopadle wystający z podłoża.

W europejskim zgłoszeniu patentowym nr 0 276 970jest opisane spinające urządzenie mające stałe w przekroju poprzecznym trzony haczyków pochylone pod kątem około 30°C do około 90°C do podłoża.

Celem niniejszego wynalazku jest dostarczenie elementu absorbującego ze swobodnie formowanym mechanicznie układem spinającym.

Element absorbujący z układem spinającym według wynalazku, zawierający górną warstwę połączoną z tylną warstwą i absorbujący rdzeń położony pomiędzy górną warstwą i tylną warstwą oraz układ spinający przymocowany do tylnej warstwy i zawierający komplementarną przyjmującą powierzchnię oraz co najmniej jeden haczyk posiadający trzon połączony przy podstawowej płycie z podłożem i mający pierwszy koniec przylegający do podstawowej płyty i wystający na zewnątrz z podłoża oraz połączone z tym trzonem sprzęgające zakrzywienie, charakteryzuje się tym, że trzon haczyka posiada prowadzący kąt a oraz różny od prowadzącego kąta a niepracujący kąt i jest prostopadle zorientowany względem płaszczyzny podłoża oraz posiada kąt kierunkowy pomiędzy około 20 stopniami

170 248 a około 160 stopniami, korzystnie około 45 stopniami a około 135 stopniami, a korzystniej pomiędzy około 60 stopniami a około 120 stopniami, a sprzęgające zakrzywienie haczyka jest wystające poprzecznie poza obrzeże trzonu haczyka. Trzonowi haczyka nadawany jest kąt kierunkowy od około 1° do około 180°.

Wynalazek w przykładzie wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia perspektywiczny widok jednorazowego absorbującego elementu odzieży ze spinającym układem pokazującym górną warstwę i rdzeń w częściowym przekroju, fig. 2 przedstawia perspektywiczny widok spinającego układu dla elementu absorbującego, w którym środki sprzęgające są zorientowane w tym samym kierunku, fig. 3 przedstawia boczny rzut pionowy haczyka spinającego układu pokazanego na fig. 2, fig. 4 przedstawia boczny rzut pionowy drugiego przykładu wykonania posiadającego półkoliście ukształtowane środki sprzęgające, fig. 5 przedstawia perspektywiczny widok spinającego układu, w którym środki sprzęgające są zorientowane w przypadkowych kierunkach, fig. 6 - przedstawia widok z góry jednego haczyka o kącie kierunkowym około 90°C.

Na figurze 1 pokazana jednorazowa pielucha 110 przeznaczona dla niemowlęcia, Określenie artykuł absorbujący jednorazowego użytku odnosi się do artykułu noszonego przez niemowlęta lub osoby nie trzymające moczu lub stolca, który jest wprowadzany pomiędzy nogi i mocowany wokół pasa osoby noszącej. Pieluszka 110 będąca jednym z rodzajów artykułu absorbcyjnego jednorazowego użytku zawiera przepuszczającą ciecz górną warstwę 112, nie przepuszczającą ciecz tylną warstwę 116 i absorbujący rdzeń 118 leżący pomiędzy górną warstwą 112 i tylną warstwą 116. Górna warstwa 112 i tylna warstwa są co najmniej częściowo na obwodzie połączone dla zapewnienia utrzymania położenia rdzenia 118. Górna warstwa 112 i tylna warstwa 116 pieluszki 110 mają różny zasięg i co najmniej częściowo są połączone razem obwodowo. Połączenie górnej warstwy 112 i tylnej warstwy 116 może być dokonane przez klej topliwy. Absorbujący rdzeń 118 ma długość i szerokość mniejszą niż górna warstwa 112 i tylna warstwa 116. Rdzeń 118 jest zamocowany pomiędzy górną warstwą 112 i tylną warstwą 116. Obrzeże pieluszki 110 zawiera przeciwległe rozmieszczone pierwsze i drugie końce 122 i 124. Pieluszka 110 posiada pierwszą część 142 pasa i drugą część 144 pasa rozciągające się od pierwszego końca 122 i drugiego końca 124 wokół obrzeża pieluszki 110 w kierunku poprzecznym do linii środkowej pieluszki 110 w odległości od około jednej piątej do około jednej trzeciej długości pieluszki 110. Części 142 i 144 pasa zawierają te części pieluszki 110, które otaczają pas użytkownika. Rozwidlenie 146 pieluszki 110 jest tą częścią pieluszki 110, która jest umieszczona pomiędzy pierwszą częścią 142 i drugą częścią 144, i która jest przeznaczona do umieszczenia między nogami użytkownika.

Absorbujący 'rdzeń jest środkiem pochłaniającym i zatrzymującym ciekłe wydzielmy ciała. Absorbujący rdzeń 118jest ściśliwy, uległy i nie drażniący skóry użytkownika. Zalecany rdzeń 118 posiada pierwsze i drugie przeciwległe powierzchnie czołowe i może, jeśli jest to wymagane, być ponadto pokrywany warstwami cienkiej tkaniny. Jedna przeciwległa powierzchnia czołowa rdzenia 118 jest zorientowana w kierunku górnej warstwy 112 a druga przeciwległa powierzchnia czołowa jest zorientowana w kierunku tylnej warstwy 116.

Absorbujący rdzeń 118 obciąża tylną warstwę 116 i jest korzystnie z nią połączony, przykładowo przez przyklejenie. W szczególnie korzystnym przykładzie wykonania klejenie jest dokonane przez wzdłużne opaski łączące rdzeń 118 z tylną warstwą 116. Tylna warstwa 116 jest nieprzepuszczalna dla cieczy i zapobiega zmoczeniu przedmiotów, które stykają się z pieluszką 110 przez ciecze zawarte w rdzeniu 118. Użyte określenie tylna warstwa odnosi się do każdej przegrody umieszczonej na zewnątrz rdzenia 118. Korzystnie, tylna warstwajest warstwą poliefinową o grubości od około 0,012 do około 0,051 milimetrów (0,0005-0,002 cala). Szczególnie zalecana jest warstwa polietylenowa z powłoką.

Jeśli jest to wymagane tylna warstwa 116 może być wytłaczana lub wykańczana dla uzyskania powierzchni matowej dla zapewnienia wyglądu bardziej zbliżonego do ubrania lub może być zaopatrzona w kanały dla umożliwienia ujścia oparów. Górna warstwa 112 jest podatna i zapobiega stykaniu się absorbującego rdzenia 118 i zawartej w nim cieczy ze

170 248 skórą użytkownika. Górna warstwa 112 jest przepuszczalna dla cieczy pozwalając cieczy na łatwe wnikanie w siebie. Użyte tu określenie górna warstwa odnosi się do każdej przepuszczalnej ciecz powierzchni czołowej, która styka się ze skórą użytkownika i oddziela je od absorbującego rdzenia 118. Górna warstwa 112 może być wykonana z materiału, który jest tkaniną, materiałem nie tkalnym, przędzą lub materiałem zgrzebnym. Zalecanym materiałem górnej warstwy 112 jest materiał zgrzebny i wiązany termicznie.

Szczególnie zalecana górna warstwa 112 posiada wagę od około 18 do około 25 gramów na metr kwadratowy, minimalną wytrzymałość na rozciąganie w stanie suchym od około 400 gramów na centymetr w kierunku obróbki i wytrzymałość na rozciąganie w stanie mokrym co najmniej około 55 gramów na centymetr w kierunku poprzecznym do kierunku obróbki.

Pieluszka 110 jest zaopatrzona w spinający układ 20 zawierający przyjmującą powierzchnię 153 dla utrzymania pierwszej części 142 pasa i drugiej części 144 pasa w konfiguracji na zakładkę. Boczne zamknięcie zostaje uformowane gdy obie części spinającego układu 20 są ze sobą połączone. Spinający układ 20 powinien przeciwdziałać siłom oddzielającym, które występują w trakcie używania. Określenie siły oddzielające odnosi się do sił zarówno odrywających jak i ścinających, działających na spinający układ 20 i zmierzających do rozdzielenia obu części składanych spinającego układu 20. Określenie ścinające siły odnosi się do oddzielających sił działających stycznie do przyjmującej powierzchni 153 i równolegle do płaszczyzny podłoża zęba spinającego układu 20. Określenie odrywające siły odnoszą się do rozdzielających sił działających w kierunku wzdłużnym i prostopadle do płaszczyzny przyjmującej powierzchni 153 i podłoża haczyka spinającego układu 20.

Ścinające siły są mierzone przez rozciąganie obu części spinającego układu 20 w przeciwnych kierunkach równolegle do ich płaszczyzn. Odrywające siły są mierzone przez rozrywanie spinającego układu 20 w kierunku do przyjmującej powierzchni 153 pod kątem około 135°C.

Zasadniczo niemowlę nie powinno być zdolne rozpiąć lub usunąć pieluszkę 110, którą nosi, ani też pieluszka 110 nie powinna ulegać rozpięciu w trakcie normalnego noszenia. Jednakże, dorosły człowiek powinien móc usunąć pieluszkę 110. Dlatego spinający układ 20 powinien stawiać opór sile odrywającej o wartości co najmniej 200 gramów, korzystnie co najmniej 500 gramów, a korzystniej co najmniej około 700 gramów. Ponadto, spinający układ 20 powinny stawiać opór sile ścinającej o wartości co najmniej 500 gramów, korzystnie co najmniej około 750 gramów, a korzystniej co najmniej około 1000 gramów. Przyjmująca powierzchnia 153 może być umieszczona gdziekolwiek na pieluszce 110 tak aby sprzęgła się z mocującymi środkami dla utrzymania pierwszej 142 i drugiej części 144 pasa w konfiguracji na zakładkę. Na przykład przymująca powierzchnia 153 może być umieszczona na zewnętrznej powierzchni drugiej części 144 pasa, na wewnętrznej powierzchni pierwszej części 142 pasa, lub w każdym innym położeniu, w którym sprzęga się z haczykami spinającego układu 20. Przyjmująca powierzchnia 153 może być nierozdzielna, jako nieciągły element połączony z pieluszką 110, lub może być pojedynczym kawałkiem materiału, który nie jest ani podzielony ani też nieciągły wobec elementu pieluszki 110, tak jak górna warstwa 112 lub tylna warstwa 116.

Podczas gdy przyjmująca powierzchnia 153 może przyjmować różne wymiary i kształty, to jednak przyjmująca powierzchnia 153 korzystnie zawiera jedno lub więcej integralnych łączy położonych w poprzek zewnętrznej powierzchni drugiej części 144 pasa dla umożliwienia maksymalnego dopasowania do talii użytkownika. Jak to pokazano na fig. 1 przyjmująca powierzchnia 153 jest korzystnie wydłużonym ukształtowanym integralnym członem zamocowanym, korzystnie przyszytym do zewnętrznej powierzchni drugiej części 144 pasa.

Spinający układ 20 może posiadać każdą ze znanych konfiguracji wykorzystywanych dla osiągnięcia bocznego zamknięcia na jednorazowej pieluszce 110. Podłoże spinające układu 20jest połączone z pieluszką 110 we wzajemnie odległym układzie od przymujących środków 153. Jak pokazano na fig. 1 podłoże z haczykami spinającego układu 20 jest

170 248 korzystnie umieszczone po obu, pierwszym i drugim, wzdłużnych bokach pieluszki 110. Korzystna konfiguracja dla spinającego układu 20 sprowadza do minimum każdy ewentualny kontakt pomiędzy haczykami spinającego układu 20 i skórą użytkownika. Korzystnym rozmieszczeniem spinającego układu 20 jest układ taśmowy na kształt litery Y. Spinający układ 20 z fig. 1 posiada jeden koniec 156 umieszczony przeciwlegle względem drugiego końca 158. Koniec 156 jest połączony z pieluszką 110 korzystnie obok pierwszej części 142 pasa. Drugi koniec 158 jest swobodnym końcem i jest przymocowany do przyjmującej powierzchni 153 gdy pieluszka 110 jest zapięta.

Po założeniu pieluszki 110 użytkownikowi, koniec 158 spinającego układu 20 jest umocowany do przyjmującej powierzchni 153 korzystnie umieszczonej na drugiej części 144 pasa. Haczyki (nie pokazane) rozciągają się od spinającego układu 20 drugiego końca 158 tak, aby zakrzywienie sprzęgające 30 haczyka łączyły się wzajemnie na skrętkami przyjmującej powierzchni 153. Komplementarna przyjmująca powierzchnia 153 używana w połączeniu z haczykami spinającego układu 20 jest zszywanym pętlowym włóknem. Spinający układ 20 ma korzystnie co najmniej około 2,54 centymetra (1 cal) szerokości i długość końca 158 korzystnie co najmniej około 3,5 centymetra (1,4 cala). Układ haczyków spinającego układu 20 zawiera matrycę posiadającą około 26 haczyków na centymetr kwadratowy (169 haczyków na cal kwadratowy). Haczyki są korzystnie zorientowane zasadniczo w tym samym kierunku powierzchni czołowej drugiego końca 158 mocującej taśmy.

Spinający układ 20 zawiera co najmniej jeden haczyk 22, a korzystnie układ haczyków zamocowanych do podłoża 24 według określonego wzoru jak pokazano na fig. 2. Haczyki 22 posiadają podstawową płytę 26, trzon 28 oraz zakrzywienia sprzęgające 30. Podstawowa płyta 26 haczyka 22 styka się i przylega do podłoża 24, oraz podpiera pierwszy koniec trzonu 28. Trzon 28 wystaje na zewnątrz z podłoża 24 i podstawowej płyty 26 ijest połączony, na drugim końcu z zakrzywieniem sprzęgającym 30. Zakrzywienie sprzęgające 30 promieniowo i poprzecznie wystaje od trzonów 28 wjednym lub kilku kierunkach. Określenie poprzeczny oznacza, że zakrzywienie sprzęgające 30 posiada składowy wektor równoległy do płaszczyzny podłoża 24 przy głównym haczyku 22. Wystawanie zakrzywienia sprzęgającego 30 od obrzeża trzonu 28 w kierunku poprzecznym umożliwia połączenie go z komplementarną powierzchnią (nie pokazaną).

Zakrzywienie sprzęgające 30 może być połączone z haczykiem 22 w położeniu pomiędzy podstawową płytą 26 i drugim końcem trzonu 28. Termin swobodnie ukształtowany oznacza strukturę haczyków 22, która nie jest wyj^mowana z wnęki formy odlewniczej lub matrycy do wytłaczania w formie niedzielonej lub o określonym kształcie.

Podłoże z haczykami 22 spinającego układu 20jest zamocowane do komplementarnej powierzchni przyjmującej. Użyty tu termin powierzchnia przyjmująca, do której zakrzywienia sprzęgające 30 są przymocowane odnosi się do każdej powierzchni posiadającej powierzchnię czołową ze ściśle rozmieszczonymi otworami komplementarnymi dla zakrzywień sprzęgających 30 oraz określoną przez jedną lub więcej skrętek lub przez włókna lub, alternatywnie, której powierzchnia czołowa dopuszcza miejscową sprężystą deformację tak aby zakrzywienia sprzęgające 30 mogły być zatrzymane.

Otwory lub umiejscowiona sprężysta deformacja pozwalają na wejście zakrzywień sprzęgających 30 w powierzchnię przyjmującą, podczas gdy skrętki (lub nieodkształcony materiał) powierzchni przyjmującej otaczające otwory (lub odkształcone obszary) zabezpieczają zakrzywienia sprzęgające 30 przed wycofaniem lub uwolnieniem dopóki nie jest to pożądane przez użytkownika lub gdy wytrzymałość na odrywanie lub wytrzymałość na ściskanie spinającego układu 20 jest pokonana w inny sposób.

Przymującą powierzchnię posiadającą skrętki lub włókna uznaje się za komplementarną jeśli otwory pomiędzy skrętkami lub włóknami są o takiej wielkości, że pozwalają co najmniej jednemu zakrzywieniu sprzęgającemu 30 przeniknąć do płaszczyzny powierzchni przyjmującej, a skrętki są o tej wielkości aby mogło nastąpić sprzęgnięcie albo przechwycenie przez zakrzywienia sprzęgające 30. Przymującą powierzchnię 153, która jest miejscowo podatna na odkształcenie uznaje się za komplementarną jeśli co najmniej jedno zakrzywienie

170 248 sprzęgające 30 jest w stanie wprowadzić miejscowe zakłócenie do płaszczyzny przyjmującej powierzchni, które to stawia opór dla rozdzielenia spinającego układ 20. Odpowiednie przyjmujące powierzchnie 153 zawierają siatkowe tworzywa piankowe, dzianiny, niewłókniny oraz wiązane przez zszycie materiały splątane.

Odpowiednią przyjmującą powierzchnią 153 jest powierzchnia wykonana z nietkanego włókna, która jest przyszyta, lub jest wykonana z każdego innego rodzaju materiału włóknistego lub pętlowego dobrze znanego w tej dzianinie. Przyjmująca powierzchnia 153 może być wytwarzana w gamy materiałów, które zapewniają elementy włókniste oraz pętle zdolne do wzajemnego łączenia i ustalenia poprze środki sprzęgające. Odpowiednie materiały zawierają nylon, poliester, polipropylen i ich połączenia. Odpowiednia przyjmująca powierzchnia 153 zawiera szereg włóknistych pętli wystających z tkaniny jak na przykład nylonowa tkanina pętlowa. Inna odpowiednia przyjmująca powierzchnia 153 zawiera trykot posiadający mnogość pętlowych nylonowych włókien ciągłych wystających z nylonowego podłoża. Szczególnie preforowaną przyjmującą powierzchniąjest zszywany materiał pętlowy. Podłoże 24 spinającego układu 20 powinno być na tyle mocne aby uniemożliwić rozwarstwianie i oddzielania pomiędzy poszczególnymi haczykami 22, powinno być powierzchnią, do której haczyki 22 z łatwością przylgną i będą w stanie być połączone z przedmiotem, który ma być mocowany. Podłoże jest każdą powierzchnią, z którą połączony jest jeden lub więcej haczyków 22.

Podłoże 24 powinno dać się walcować, powinno być elastyczne tak, aby mogło być zginane lub wyginane do żądanego ukształtowania oraz aby było zdolne do wytrzymania ciepła powstającego podczas wywarzania haczyków 22.

Podłoże haczyków 22 powinno mieć także różne szerokości. Podłoża 24 zawierają dzianiny, włókniny, gumę, winyl, folie, szczególnie folie poliolefinowe a korzystnie siarczanowy papier pakowy. Odkryto, że odpowiedni jest biały papier siarczanowy posiadający gramaturę 0,08 kilograma na metr kwadratowy (50 funtów na 3,000 stóp kwadratowych).

Podstawowa płytka 26jest zasadniczo płaską częścią haczyka 22 dołączoną do podłoża 24 i przylega do pierwszego końca trzonu 28 haczyka 22 i odnosi się do tej części haczyka 22, która jest w bezpośrednim kontakcie z podłożem 24 i wspiera trzon 28 haczyka 22. Ważne jest, aby w czasie używania trzon 28 nie oddzielał się od podstawowej płyty 26, a podstawowa płyta 26 od podłoża 24. Poprzeczny przekrój podstawowej płyty 26 powinien zapewnić dostateczną wytrzymałość na ścinanie, wytrzymałość na odrywanie spinającego układu 20 i przyczepność do podłoża 24, dlatego jeśli trzon 28 jest długi, podstawowa płyta 26 ma większe pole przekroju poprzecznego.

Płaski obszar styczności podstawowej płyty 26 z podłożem 24 jest nazywany śladem. Stosunek jednego boku śladu do drugiego nie powinien być zbyt duży, gdyż w przeciwnym wypadku haczyk 22 jest niestabilny gdy działają na niego siły równoległe do krótszego boku śladu. Zalecany jest stosunek mniejszy niż około 1,5:1 a zasadniczo najbardziej preferowany jest ślad kołowy. W tym przykładzie wykonania podstawowa płyta 26 posiada ślad kołowy o średnicy od 0,76 milimetra do 1,27 milimetra (0,030 do 0,050 cala). Jeżeli pożądane jest wykonanie spinającego układu 20 o większej wytrzymałości na ściskanie i na odrywanie w jakimś szczególnym kierunku, to pole przekroju poprzecznego podstawowej płyty 26 jest modyfikowane tak, aby wytrzymałość i integralność wzrastały w stosunku do osi prostopadłej do tego kierunku. Taka modyfikacja powoduje, że haczyki 22 mają większą wytrzymałość na rozciąganie w tym kierunku.

Trzon 28 stanowiący tej części haczyka 22, która znajduje się pomiędzy podstawową płytą 26 i zakrzywieniem sprzęgającym 30, przylega do podstawowej płyty 26 i wystaje na zewnątrz z podstawowej płyty 26 i podłoża 24.

Trzon 28 zapewnia wzdłużne odsunięcie zakrzywienia sprzęgającego 30 od podłoża 24. Określenie wzdłużny oznacza odstęp w kierunku posiadającym składową wektora prostopadłą do podłoża 24, chyba że kierunekjest inaczej sprecyzowany, to znaczyjest kierunkiem posiadającym składową wektora równoległą do podłoża 24.

170 248

Trzon 28 i podstawowa płytka 26 zęba ma wyjściowy punkt 36 będący środkiem podstawowej płyty 26, a znajduje się go rzutując haczyk 22 w widoku z boku, czyli w kierunku promieniowym równoległym do płaszczyzny podłoża 24. Poprzeczna odległość między oddalonymi krawędziami śladu podstawowej płyty 26, jest dzielona na pół co daje w wyniku środkowy punkt podstawowej płyty 26 w danym rzucie będący wyjściowym punktem 36 trzonu 28. Przy wyznaczaniu wyjściowego punktu 36 nie bierze się pod uwagę niewielkich nieciągłości takich jak wyokrąglenia lub chropowatości powierzchni.

Trzon 28 tworzy kąt α z płaszczyzną podłoża 24. Określenie płaszczyzna podłoża odnosi się do płaskiej, powierzchni podłoża przy podstawowej płycie 26 zasadniczego haczyka 22. Kąt α jest określony następująco. Haczyk 22jest rozpatrywany z profilu w rzucie zarysu Rzut zarysu haczyka jest jednym z dwóch szczególnych bocznych rzutów i jest znajdowany w sposób następujący. Haczyk 22 jest ustawiony w widoku z boku w kierunku posiadającym maksymalny poprzeczny występ 38. Poprzeczny występ jest odległością przyjętą poprzecznie i równolegle do płaszczyzny podłoża 24 od środka podstawowej płyty 26 w takim rzucie, to jest odległością wyjściowego punktu 36 trzonu 28 do najbardziej odległego poprzecznie punktu haczyka 22 widocznego w takim rzucie.

Jak wynika z powyższego maksymalny poprzeczny występ 38 jest występem sięgającym punktu .wyjściowego 36 do zewnętrznej powierzchni obwodowej trzonu 28 lub zakrzywienia sprzęgającego 30. Boczny rzut haczyka 22 z maksymalnym poprzecznym występem 38 jest rzutem zarysu haczyka 22.

Na figurze 3 jest przedstawiony jeden z rzutów zarysu haczyka 22. Występuje jeszcze inny rzut zarysu, obrócony o 180°C od pokazanego, w którym maksymalny poprzeczny występ 38 jest zorientowany na lewo patrząc od strony obserwatora.

Wraz z haczykiem 22 w rzucie zarysu określonyjest również wyjściowy punkt 36 trzonu 28. W rzucie zarysu haczyka 22 jest określona również urojona płaszczyzna cięcia 40-40, równoległa do płaszczyzny podłoża 24 i styczna z obrzeżem haczyka 22 w punkcie lub na odcinku haczyka najbardziej odległym od płaszczyzny podłoża 24 w kierunku prostopadłym do tej płaszczyzny podłoża 24. Urojona płaszczyzna cięcia 40-40 jest następnie przesunięta równolegle i o jedną czwartą jej odległości do płaszczyzny podłoża 24 i przecina haczyk 22. W ten sposób są określone trzy punkty na haczyku 22. Pierwszy, prowadzący punkt 44 jest punktem, w którym płaszczyzna cięcia 40-40 przecina prowadzącą krawędź 42 haczyka 22. Prowadząca krawędź jest obrzeżem trzonu 28, bardziej oddalonym od płaszczyzny podłoża 24. Drugi, niepracujący punkt 48 jest punktem przecięcia płaszczyzny cięcia 40-40 z niepracującą krawędzią 46 haczyka 22. Niepracująca krawędź jest obrzeżem trzonu 28, bliższym płaszczyźnie podłoża 24 i jest przeciwległa prowadzącej krawędzi 42. Trzeci środkowy punkt 47 jest punktem leżącym w środku odcinka łączącego prowadzący punkt 44 z niepracującym punktem 48. Kąt utworzony pomiędzy linią łączącą środkowy punkt 47 z wyjściowym punktem 36 jest kąt a trzonu 28 i jest najmniejszym kątem między tą linią a płaszczyzną podłoża 24.

Kąt a trzonu 28 może wynosić 90° albo jest kątem ostrym i wtedy uzyskuje się zwiększoną wytrzymałość na odrywanie w jednym szczególnym kierunku, równoległym do maksymalnego wzdłużnego występu 38. Jednakże kąt a trzonu 28 nie powinien być zbyt mały gdyż powstanie spinający układ 20 o większej kierunkowo swoistej wytrzymałości na ścinanie. W tym przykładzie wykonania trzon 28 ma kąt a w zakresie od 45° do 80°, a korzystnie około 65°. Jeśli kąt pochylenia trzonu 28 jest mniejszy niż 80° trzon 28 uznawany jest za nieprostopadle zorientowany w stosunku do płaszczyzny podłoża 24 (bez uwzględnienia poprzecznej orientacji). Urojona płaszczyzna cięcia 40-40 i rzut zarysu mogą również być wykorzystane dla określenia kątów prowadzącej krawędzi 42 i nie pracującej krawędzi 46 w stosunku do płaszczyzny podłoża 24. Dla określenia tych kątów, należy najpierw w następujący sposób określić prowadzący punkt 50 podstawowej płyty 26

Prowadzący punkt 50 podstawowej płyty 26 jest punktem przecięcia prowadzącej krawędzi 42 trzonu 28 z podstawową płytą 26, przy czym, przy określaniu punktu 50 nie są brane pod uwagę małe nieciągłości w trzonie 28 w pobliżu podstawowej płyty 26 przy

170 248 przyłączaniu do podłoża 24. Kątem jSL prowadzącej krawędzi 42 jest kąt zawarty pomiędzy prostą łączącą prowadzący punkt 44 z prowadzącym punktem 50 podstawowej płyty 26 i płaszczyzną podłoża 24. Niepracujący punkt 52 podstawowej płyty 26 jest przeciwległy prowadzącemu punktowi 50 podstawowej płyty 26 i jest punktem przecięcia niepracującej krawędzi 46 trzonu 28 z podstawową płytą 26, przy czym małe nieciągłości w trzonie 28 w pobliżu podstawowej płyty 26 nie są brane pod uwagę przy jego określaniu. Kątem βΤ niepracującej krawędzi 46 jest kąt zawarty pomiędzy prostą łączącą niepracujący punkt 48 niepracującej krawędzi 46 z niepracującym punktem 52 podstawowej płyty 26 i płaszczyzną podłoża 24. Prowadząca krawędź 42 i niepracująca krawędź 46 z zawartymi kątami βΕ i βΤ określają równoległość boków trzony 28. Jeśli kąty βΕ i βΤ prowadzącej krawędzi 42 i niepracującej krawędzi 46 nie są względem siebie kątami dopełniającymi (nie tworzą przy arytmetycznym dodaniu sumy około 180°) boki trzonu 28 uważa się za nierównoległe. Jeśli boki trzonu 28 są nierównoległe to linie proste, które określają kąty βΕ i /?T czy linie łączące prowadzący punkt 50 podstawowej płyty 26 i niepracujący punkt 52 podstawowej płyty 26 odpowiednie z prowadzącym punktem 44 i niepracującym punktem 48 przecinają się, albo poniżej płaszczyzny podłoża 24. Jeśli kąty βΕ i βΤ prowadzącej krawędzi 46 są nierówne a linie określające te kąty przecinają się powyżej płaszczyzny podłoża 24 ząb 22 zbiega się w kierunku od podstawowej płyty 26 do drugiego końca i zakrzywienia sprzęgającego 30.

Jeśli kąty /3Ε i βΤ prowadzącej krawędzi 42 i niepracującej krawędzi 46 posiadają ten sam zwrot, to znaczy są zorientowane w tym samym kierunku i dopełniające wielkości βΕ i βΤ prowadzącej krawędzi 42 i niepracującej krawędzi 46 są równe to boki trzonu 28 są równoległe.

Korzystnyjest trzon 28 posiadający prowadzącą krawędź 42 tworzącą kąt βΕ prowadzącej krawędzi 42 o wartości około 45° ± 30°. Korzystny jest trzon 28 z niepracującą krawędzią 46, tworzącą kąt βΤ niepracującej krawędzi 46 o wartości około 65° ± 30°. ^zon 28 posiadający te kąty βΕ i βΤ wykazuje wysoką wytrzymałość na odrywanie i ścinanie bez konieczności stosowania na zęby materiałów spełniających nadmierne wymagania. Równocześnie zakres stosowanych kątów α może być duży, jak to uprzednio opisano.

Powyższe pomiary są łatwe do wykonania przy użyciu goniometru. Jeśli wymaganyjest bardziej precyzyjny pomiar kątów α, β Ε i βΤ oraz bardziej precyzyjne określenie rzutu zarysu, wyjściowego punktu 36, płaszczyzny cięcia 40-40, punktów 50 i 52 podstawowej płyty 26, punktów 44 i 48 korzystnie jest wykonanie jednej lub wielu fotografii haczyka 22, przykładowo z wykorzystaniem mikroskopu elektronowego skaningowego. O^zon 28 wzdłużnie wystaje z podstawowej płyty 26 dzięki czemu zakrzywienia sprzęgające 30 są odsunięte od podłoża 24, co pozwala zakrzywieniom sprzęgającym 30 przerywać lub sprzęgać skrętki powierzchni przyjmującej. Dłuższy trzon 28 głębiej wnika do przyjmującej powierzchni i tym samym zakrzywienia sprzęgające 30 przerywają lub sprzęgają większą ilość skrętek lub włókien. Krótszy trzon 28 tworzy haczyk 22 ale równocześnie płycej wnika do przyjmującej powierzchni i dlatego może być nieodpowiedni dla powierzchni przyjmujących takich jak wełna lub luźno wiązane materiały, które mają mniej gęsto upakowane skrętki lub włókna.

Jeśli wykorzystywane są przyjmujące powierzchnie z materiałów dzianinowych lub tkanych odpowiedni jest stosunkowo krótszy trzon 28 posiadający podłużną długość od podłoża 24 do punktu lub odcinka najwyższego wzniesienia około 0.5 milimetra (0.020 cala) a korzystnie co najmniej około 0.7 milimetra (0.028) cala).

Jeśli zastosowana jest przyjmująca powierzchnia z materiału wysoce trasowanego posiadającego mackę większą niż około 0.9 milimetra (0.035 cala) o wiele bardziej odpowiedni jest dłuższy trzon 28 posiadający większy wzdłużny wymiar o co najmniej około 1.2 milimetra (0.047 cala), a korzystnie o co najmniej około 2.0 milimetrów (0.079 cala). Gdy długość trzonu 28 zwiększa się a wytrzymałość na ścinanie odpowiednio zmniejsza się, zagęszczenie haczyków 22 spinającego układu 20 może ulegać wzrostowi celem wyrównania zmniejszonej wytrzymałości na ścinanie.

Jak opisano powyżej, podłużna długość trzonu 28 określa wzdłużny odstęp zakrzywień sprzęgających 30 od podłoża 24. Wzdłużny odstęp jest najmniejszą prostopadłą odległością

170 248 obrzeża zakrzywienia sprzęgającego 30 od płaszczyzny podłoża 24. Dla zakrzywienia sprzęgającego 30 o stałej geometrii wzdłużny odstęp rośnie wraz ze wzrostem długości wzdłużnej trzonu 28. Wzdłużny odstęp ma wielkość co najmniej około dwukrotnej średnicy skrętki lub włókna przewidywanej przyjmującej powierzchni, przy czym odstęp około dziesięciokrotnie większy od średnic włókna lub skrętki zapewnia dobre odrywanie Iub sprzęganie i utrzymanie takich skrętek lub włókien przez zakrzywienia sprzęgające 30 spinającego układu 20.

W niniejszym przykładzie wykonania haczyk 22 ma wzdłużny odstęp od około 0.2 milimetra do około 0.8 milimetra (0.008 do 0.03 cala). Kształt przekroju poprzecznego trzonu 28 nie jest krytyczny, zatem trzon 28 może posiadać każdy żądany przekrój poprzeczny, zgodnie z wyżej wymienionymi parametrami odnoszącymi się do przekroju poprzecznego podstawowej płyty 26. Przekrój poprzeczny jest płaskim polem każdej części haczyka 22 poprowadzonym prostopadle do trzonu 28 Iub do zakrzywienia sprzęgającego 30. Korzystnie trzon 28 jest zbieżny co zmniejsza przekrój poprzeczny tak, że odległy koniec trzonu 28 i zakrzywienie sprzęgające 30 haczyka 22 są wzdłużne i poprzecznie zbliżone. Taki układ zapewnia odpowiednie zmniejszenie momentu bezwładności trzonu 28 i zakrzywienia sprzęgającego 30 daje w efekcie haczyk 22 o stałym naprężeniu gdy do spinającego układu 20 są przyłożone siły oddzielające, przez co zmniejsza ilość materiału potrzebnego na wykonania haczyka 22.

W celu utrzymania żądanej geometrii wobec szerokiego zakresu wymiarów haczyka 22, równomierny stosunek pól przekroju poprzecznego może być wykorzystany dla wyskalowania haczyka 22.

Jednym stosunkiem, który zasadniczo reguluje całkowitą zbieżność haczyka 22 jest stosunek pola przekroju poprzecznego podstawowej płyty 26 do pola przekroju poprzecznego haczyka 22, przy najwyższym wzniesieniu haczyka 22. Wyrażenie najwyższe wzniesienie odnosi się do tego punktu lub odcinka trzonu 28 lub zakrzywienia sprzęgającego 30 o największej prostopadłej odległości od płaszczyzny podłoża 24. Zwykle, funkcjonują dobrze haczyki 22 posiadające stosunek pola przekroju poprzecznego podstawowej płyty 26 do pola przekroju poprzecznego najwyższego wzniesienia w zakresie od około 4:1 do około 9:1.

W tym przykładzie wykonania trzon 28 ma kształt kołowy zbiegający się od średnicy podstawowej płyty 26, jak opisano powyżej, leżącej w zakresie od około 0.76 milimetra do około 1.27 milimetra (0.030 do około 0.050 cala) do średnicy najwyższego wzniesienia, od około 0.41 milimetra do około 0,51 milimetra (0.016 do 0.020 cala). Szczególnie przekrój poprzeczny w kształcie kołowym o średnicy około 0.46 milimetra (0.018 cala) przy najwyższym wzniesieniu zapewnia pole przekroju poprzecznego przy najwyższym wzniesieniu około 0.17 milimetra kwadratowego (0.0003 cala kwadratowego). Przekrój poprzeczny podstawowej płyty 26 o kształcie kołowym o średnicy około 1.0 milimetra (0.040 cala) zapewnia pole przekroju poprzecznego podstawowej płyty 26 około 0.81 milimetra kwadratowego (0.0013 cala kwadratowego). Taka struktura daje w rezultacie stosunek pola poprzecznego przekroju podstawowej płyty 26 do pola przekroju poprzecznego najwyższego wzniesiena około 5:1, co mieście się w środku wyżej wymienionego zakresu. Zakrzywienie sprzęgające 30 jest połączone z trzonem 28 i korzystnie przylega do odleglejszego końca trzonu 28. Zakrzywienie sprzęgające 30 wystaje promieniowo z i na zewnątrz od obrzeża trzonu 28 i może ponadto posiadać składową wektora, która wystaje wzdłużnie to jest w kierunku do lub od podłoża 24. Użyte tu określenie zakrzywienie sprzęgające odnosi się do każdego występu poprzecznego do obrzeża trzonu 28 (innych niż chropowatości występujące na obrzeżu trzonu 28), który to występ przeciwstawia się oddzielaniu lub usuwaniu z powierzchni przyjmującej. Określenie obrzeże oznacza zewnętrzną powierzchnię haczyka 22. Określenie promieniowooznacza od lub w kierunku prostopadłym do podłoża 24, która to prostopadła przechodzi przez wyjściowy punkt 36 podstawowej płyty 26.

Szczególnie poprzeczny występ posiada składową wektora równoległą do i zwróconą w kierunku płaszczyzny podłoża 24. Należy zauważyć, że zakrzywienie sprzęgające 30 oraz trzon 28 mogą mieć zarówno poprzeczne jak i wzdłużne składowe wektora. Nie jest ważne,

170 248 że wyraźnie określony końcowy punkt odległego końca trzonu 28 będzie widoczny, lub że linia odgraniczająca pomiędzy trzonem 28 i zakrzywieniem sprzęgającym 30 będzie w ogóle dostrzegalna. Konieczne jest jedynie aby wzdłużnie zorientowana powierzchnia czołowa obrzeża członu 28 była przerwana tak aby zakrzywienie sprzęgające 30 miało powierzchnię czołową wraz ze składową wektora równoległą do i zwróconą w stronę płaszczyzny podłoża 24. Zakrzywienie sprzęgające 30 może mieć większy poprzeczny występ 38 niż trzon 28, lub odwrotnie.

Jak pokazano na rysunku zakrzywienie sprzęgające 30 jest najczęściej łukowate i ma krzywą wklęsłą.

Jeśli zakrzywienie sprzęgającego 30 posiada krzywą wklęsłą, to zawiera odcinek, który wzdłużnie przybliża się do podłoża 24 przy podstawowej płycie 26. Ten odcinek jest poprzecznie skierowany w stronę trzonu 28, ale nie musi być promieniowo skierowany w stronę wyjściowego punktu 36. Zakrzywienie sprzęgające 30 każdego haczyka 22 spinającego układu 20 może poprzecznie rozciągać się zasadniczo w tym samym kierunku, jeśli jest wymagana względnie jednokierunkowo zorientowana wytrzymałość na odrywanie, lub może być przypadkowo zorientowana dla zapewnienia zasadniczo różnokierunkowej wytrzymałości na odrywanie w każdym kierunku poprzecznym. Zakrzywienie sprzęgające 30 może być haczykowo ukształtowane i wystające z jednej strony trzonu 28, tworząc najczęściej wypukły kontur i haczyk wnika do otworu przyjmującej powierzchni do przerwania skrętek lub włókien przyjmującej powierzchni przy wewnętrznym promieniu krzywizny 54 zakrzywienia sprzęgającego. Wzajemne współdziałanie zakrzywienia sprzęgającego 30 i skrętek lub włókien przyjmującej powierzchni chroni przed samoistnym oderwaniem spinającego układu 20 od powierzchni przyjmującej pod warunkiem, że wytrzymałość na ścinanie lub odrywanie spinającego układu nie zostanie przekroczona. Zakrzywienie sprzęgające 30 nie powinno wystawać promieniowo zbyt daleko w kierunku poprzecznym aby mogło wnikać do oporu przyjmującej powierzchni. Wielkość przekroju poprzecznego zakrzywienia sprzęgającego 30 powinna umożliwić wnikanie do otworu przyjmującego powierzchni. Pole przekroju poprzecznego oraz geometria zakrzywienia sprzęgającego 30 nie jest krytyczne tak długo jak zakrzywienie sprzęgające 30 ma strukturalną integralność zapewniającą dostateczną wytrzymałość na ścinanie i zginanie i tym samym zapewniają żądaną wytrzymałość na odrywanie i ścinanie spinającego układu 20 posiadającego układ haczyków 22 o danym zagęszczeniu.

W tym przykładzie wykonania zakrzywienie sprzęgające 30 o haczykowo ukształtowanym haczyku posiada maksymalny poprzeczny występ 38 wynoszący od około 0.79 milimetra do około 0.90 milimetra (0.03 do 0.04 cala).

Zazwyczaj gdy wzrasta zagęszczenie układu haczyków 22 wytrzymałość na ściskanie i na odrywanie wzrasta proporcjonalnie w sposób liniowy. Poszczególne haczyki 22 nie powinny być zbyt blisko siebie położone aby nie kolidowały ze sobą i uniemożliwiały zakrzywieniom sprzęgającym 30 sąsiadujących haczyków 22, przerywanie skrętek iwłókien przyjmującej powierzchni. Jeśli haczyki 22 są zbyt blisko siebie położone może mieć miejsce zbicie i matting skrętek i włókien powierzchni przyjmującej co powoduje zatykanie otworów pomiędzy skrętkami i włóknami. Haczyki 22 nie powinny być jednak zbyt oddalone od siebie aby nie zmniejszyć za bardzo wytrzymałości spinającego układu 20 na ścinanie i na odrywanie.

Korzystne jest rozmieszczenie haczyków 22 w rzędach i w równych odległościach od siebie. Rzędy są zorientowane w dwóch kierunkach do siebie prostopadłych, czyli wzdłużnie, poprzecznie względem materiału podłoże 24 tworząc rzędy wzdłużne i poprzeczne. Każdy rząd haczyków 22 w obu kierunkach powinien być równo oddalony od sąsiedniego rzędu haczyków 22 w celu zapewnienia równomiernego rozłożenia naprężeń w całym spinającym układzie 20 i przyjmującej powierzchni, gdy do spinającego układu 20 i przyjmującej powierzchni przyłożone są sity oddzielające. Określenie podziałką odnosi się do odległości mierzonej wzdłuż jednego rzędu pomiędzy środkami śladów podstawowych płyt 26 haczyków 22. Korzystny jest spinający układ 20 posiadający układ haczyków 22 z podziałką zawartą od około 1.02 milimetra do około 5.08 milimetra (0.04 do 0.20 cala), przy czym

170 248 zalecana jest podziałka około 2.03 milimetra (0.08 cala). Sąsiednie, poprzeczne rzędy są, korzystnie przesunięte około jednej drugiej podziałki. Haczyki 22 mogą być rozmieszczone w rzędach tworzących siatkę z od 2 do 20 rzędami na centymetr długości (5 do 50 rzędów na cal), korzystnie około 9 rzędów zębów 22 na centymetr 23 rzędy na cal), siatka taka tworzy spinający układ 20 mający od 4 do 400 haczyków 22 na centymetr kwadratowy (25 do 2500 zębów na cal kwadratowy) podłoża 24. Haczyki 22 spinającego układu 20 są wykonane z termicznie czułego materiału, który jest stabilny i trzymający po zestaleniu i niezbyt łamliwy tak, aby nie powstał defekt kiedy spinający układ 20 poddawany jest działaniu sił oddzielających. Określenie termicznie czuły oznacza materiał, który stopniowo zmienia się od postaci stałej do postaci ciekłej przy podgrzaniu. Uważa się, że powstaje defekt gdy haczyk 22 pękł Iub gdy nie może on dłużej wytrzymywać działania sił, gdy jest poddawany działaniu sił oddzielających. Korzystnie materiał posiada moduł sprężystości na rozciąganie, mierzony zgodnie z ASTM Standard D-38, od około 24,600,000 do około 31,600,000 kilogramów na metr kwadratowy (35,00 do 45,000 funtów na cal kwadratowy).

Ponadto materiał, z którego wytwarzane są haczyki powinien mieć dostatecznie niską temperaturę topnienia dla zapewnienia łatwego przetwarzania i stosunkowo wysoką lepkość dla zapewnienia lepkiej i odpornej konsystencji przy temperaturach bliskich temperaturze topnienia materiału tak, aby trzony 28 mogły być rozciągane a zakrzywienia sprzęgające 30 łatwo formowane. Ważne jest również aby haczyki 22 były lekko sprężyste dla zwiększenia zakresu parametrów działających na strukturę haczyka 22, a szczególnie na geometrię zakrzywień sprzęgających 30. Odpowiedni jest materiał posiadający zespoloną lepkość mieszczącą się w zakresie od około 20 do około 100 Pascal seconds przy podgrzaniu podłoża 24. Lepkość może być mierzona spektrometrem mechanicznym Rheometrics Model 800 przy użyciu dynamicznego trybu współpracy przy częstotliwości próbkowania 10 Hertzów i przy 10% odkształcaniu materiału.

Typ krążkowy i płytkowy geometrii jest zalecany, szczególnie z krążkiem posiadającym promień około 12.5 milimetra i szczelinie około 1.0 milimetra pomiędzy krążkiem i płytką.

Korzystnie haczyki 22 zawierają materiał termoplastyczny. Określenie termoplastyczne odnosi się do nieusieciowanych polimerów z materiałów czułych termicznie, które ulegają płynięciu po podgrzaniu Iub pod wpływem ciśnienia. Termoplastyczny klej topliwy jest szczególnie odpowiedni do wytwarzania mocującego układu niniejszego wynalazku. Użyte tu określenie klej topliwy odnosi się do termoplastycznych mieszanek, normalnie występujących jako ciało stałe w pokojowej temperaturze, które staje się ciekłe przy podwyższonej temperaturze i które jest stosowane w stanie topliwym. Przykłady klejów topliwych mogą być znalezione w książce Handbook of adhesives autorstwa Irvinga Skeista, drugie wydanie, opublikowane w 1977 roku przez firmę Van Nostrand Reinhold Company. Kleje topliwe poliestrowe i poliamidowe są szczególnie odpowiednie i zalecane. Użyte określenia poliestrowe i poliamidowe oznaczają łańcuchy posiadające powtarzające się jednostki odpowiednio estrowe i amidowe. Jeśli wybrany jest poliestrowy klej topliwy, to klej posiadający całkowitą lepkość około 23 ± 2 Pascal seconds przy około 194°C uznaje się za dobrze funkcjonujący. Jeśli wybrany jest poliamidowy klej topliwy, to klej posiadający całkowitą lepkość około 90 ± 10 Pascal seconds przy około 204C uznaje się za dobrze funkcjonujący.

W drugim przykładzie wykonania spinającego układu 20' zilustrowanym na fig. 4, zakrzywienie sprzęgające 30' ma kształt półkolisty (grzybowy). Określenie półkolisty oznacza kształt okrągły, wystający w wielu kierunkach i będący połączeniem półkuli, ale nie ograniczony do kształtów regularnych. Ta geometria, szczególnie struktura zakrzywienia sprzęgającego 30' o kulistym kształcie daje korzyści w postaci mniejszego zakłócenia skrętek przyjmującej powierzchni podczas wycofywania zakrzywienia sprzęgającego 30'z przyjmującej powierzchni, a więc i mniejsze dostrzegalne uszkodzenie przyjmującej powierzchni umożliwiając jej wielokrotne używanie. Jeśli wybrane jest półkoliste zakrzywienie sprzęgające 30' to trzon 28'jest, korzystnie, o wiele bardziej bliższy prostopadłej

170 248 do płaszczyzny podłoża 24' co umożliwia łatwiejsze wnikanie do wewnątrz otworów przyjmującej powierzchni i zmniejsza uszkodzenia przyjmującej powierzchni gdy zakrzywienia sprzęgające 30' są wyciągane z przyjmującej powierzchni.

Odpowiedni jest trzon 28'o kącie a' od 70° do około 90°. Haczyk 22'o właściwych proporcjach ma półkoliste zakrzywienia sprzęgające 30' promieniowo wystające z powierzchni obwodowej trzonu 28', przy poprzecznej odległości dostatecznej dla przerwania skrętek przyjmującej powierzchni, ale nie wystające zbyt daleko, aby większość zakrzywień sprzęgających 30' była niezdolna do tego aby być sztywno podparta przez trzon 28' w przeciwnym wypadku trzon 28' będzie niestabilny. Gdy kąt α' trzonu 28' maleje to znaczy gdy odchyla się dalej od prostopadłej, większość zakrzywień sprzęgających 30' w stosunku do strukturalnej integralności i pola przekroju poprzecznego trzonu 28' staje się bardziej krytyczna. Dobrze pracujący zbieżny trzon 28', posiadający podstawową płytę, posiadający podstawową płytę 26 dla stosunku najwyższego wzniesienia pola przekroju poprzecznego i średnicy podanego powyżej, i kąt α' o wartości około 80°. Należy zauważyć , że pomiary najwyższego wzniesienia są dokonane dla najwyższego wzniesienia trzonu 28' a nie dla środków sprzęgających 30'. W przykładzie wykonania, zilustrowanym na fig. 4, który nie posiada gładkiego przejścia między trzonem 28' a sprzęgającym zakrzywieniem 30' i w którym linia odgradzająca trzon 28' od zakrzywienia sprzęgającego 30' jest łatwo określana, urojona płaszczyzna cięcia 40'-40'leży w odległości trzy czwarte długości między płaszczyzną podłoża 24' a płaszczyzną styczną do zakrzywienia sprzęgającego 30' w punkcie leżącym w położeniu wzdłużnym najbliżej płaszczyzny podłoża 24' mierzonej prostopadle do płaszczyzny podłoża 24'. Płaszczyzna cięcia 40'-40' jest wówczas używana do określenia kąta a' trzonu 28' /SL' prowadzącej krawędzi 42' i kąta βΤ niepracującej krawędzi 46'jak to opisano powyżej. Zakrzywienie sprzęgające 30' powinno promieniowo wystawać, w każdym poprzecznym kierunku, od obrzeża odległego końca 29' trzonu 28' co najmniej około 25% średnicy odległego końca 29' trzonu 28', i korzystnie co najmniej około 38% takiej średnicy. Inaczej mówiąc, jeśli średnica odleglejszego końca 29' trzonu 28' ma wartość 1.0, to średnica zakrzywienia sprzęgającego 30' powinna wynosić co najmniej 1.5, a korzystnie być co najmniej 1.75 razy większa od średnicy odległego końca 29'trzonu 28'. Ponadto, średnica podstawowej płyty 26' powinna być około 2 razy większa od średnicy odległego końca 29' trzonu 28'. Wysokość trzonu 28' powinna być około 1.5 do około 2 razy większa od średnicy odległego końca trzonu 28', w celu właściwego wzdłużnego ustalenia odległości zakrzywienia sprzęgającego 30' od podłoża 24'. Wzdłużny wymiar zakrzywienia sprzęgającego 30' jest od około 0.5 do około 1.5 razy większy od średnicy odległego końca 29' trzonu 28'.

Kąt βL' prowadzącej krawędzi 42' i kąt βΤ' niepracującej krawędzi 46' zęba 22' podobne są do odpowiadających im kątów haczyka 22', a którego ukształtowany został haczyk z półkolistym zakrzywieniem sprzęgającym 30'. Tak się dzieje ponieważ kąt α' trzonu 28' i kąty β L' prowadzącej krawędzi 42' i kąt βΤ niepracującej krawędzi 46' nie ulegają zmianie gdy zakrzywienia sprzęgające 30 z fig. 3 są podgrzewane i topione dla uzyskania zakrzywień sprzęgających 30' z fig. 4.

Dla współpracy z przyjmującą powierzchnią, zakrzywienie sprzęgające 30' z fig. 4 ma poprzeczny i wzdłużny wymiar od około 0.029 milimetra do około 0.032 milimetra (0.001 cala), i jest osadzone na trzonie 28' posiadającym średnicę podstawowej płyty 26' od około 0.30 milimetra do około 0.045 milimetra (0.012 do 0.002 cala) i średnicę przy odległym końcu 29' od około 0.016 milimetra do około 0.020 milimetra (0.0006 do 0.0007 cala). Odległy koniec 29' trzonu 28' jest umieszczony w odległości zawartej pomiędzy 0.44 milimetra i 0.50 milimetra (0.017 cala do 0.020 cala) powyżej płaszczyzny podłoża 24', a zakrzywienie sprzęgające 30' ma poprzeczny występ 38' od około 0.56 milimetra do około 0.70 milimetra (0.022 do 0.028 cala), korzystnie około 0.64 milimetra (0.025 cala).

Istnieją dwa kąty, które tworzy trzon 28 haczyków 22. Trzon 28 tworzy omówiony wcześniej kąt a z płaszczyzną podłoża 24 i kąt kierunkowy (wskazany przez literę A, na fig. 6. Określenie kąt kierunkowy odnosi się do kąta, który tworzy maksymalny poprzeczny występ 38 w widoku w góry, czyli w kierunku prostopadłym do płaszczyzny podłoża 24 w

170 248 stosunku do kierunku rzędów wzdłużnych. Kąt kierunkowy A jest kątem zawartym pomiędzy linią 60 równoległą do maksymalnego poprzecznego występu 38 haczyka 22 w widoku z góry a kierunkiem rzędu wzdłużnego, opisanego wcześniej. Kąt kierunkowy A nie przekracza 180°. Kąt kierunkowy A w spinających układach 20 stosowanych w jednorazowych pieluszkach jest korzystnie większy niż 0 stopni, pomiędzy około 1 stopniem i około 180 stopniami, najczęściej jednak kąt kierunkowy A będzie większy niż około 20 stopni (20°-180°), lub większy niż 60 stopni (60°-180°). Kąt kierunkowy A haczyków 22 korzystnie wynosi od 20 stopni do około 160 stopni, bardziej korzystnie od około 45 stopni do około 135 stopni, a najkorzystniej od około 60 stopni do około 120 stopni. W przykładzie wykonania pokazanym na fig. 6 kąt kierunkowy A haczyków 22 wynosi około 90 stopni.

Spinające układy są połączone z artykułami absorbcyjnymi jednorazowego użytku jak to przedstawiono na fig. 1. Mechaniczne spinające układy 120 są trudniejsze od zanieczyszczenia przez olejki i proszki niż mocujące układy z taśmą przylepną a ponadto, o wiele łatwiej mogą być powtórnie użyte, dzięki czemu nadają się do korzystania jako zapięcia w jednorazowej pieluszce 110 przeznaczonej dla niemowlęcia.

Fig. 3

170 248

38*

FIG. 6

170 248

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenie patentowe

Element absorbujący z układem spinającym, zawierający górną warstwę połączoną z tylną warstwą i absorbujący rdzeń położony pomiędzy górną warstwą i tylną warstwą oraz układ spinający przymocowany do tylnej warstwy i zawierający komplementarną przyjmującą powierzchnię oraz co najmniej jeden haczyk posiadający trzon połączony przy podstawowej płycie z podłożem i mający pierwszy koniec przylegający do podstawowej płyty i wystający na zewnątrz z podłoża oraz połączone z tym trzonem sprzęgające zakrzywienie, znamienny tym, że trzon (28) haczyka (22) układu spinającego (20) posiada prowadzący kąt α oraz różny od prowadzącego kąta a niepracujący kąt β i jest prostopadle zorientowany względem płaszczyzny podłoża (24) oraz posiada kąt kierunkowy (A) zawarty pomiędzy około 20 stopniami a około 160 stopniami, a korzystniej około 60 stopniami a około 120 stopniami, a sprzęgające zakrzywienie (30) jest wystające poza obrzeże trzonu (28) haczyka (22).