PL171388B1 - Apparatus for treating patients with improper posture and motorial activity disturbances - Google Patents

Abstract

Aparat do leczenia chorych z zaburze- niami postawy i sprawnosci ruchowej, zawie- rajacy podpory miednicy 1 stóp, rozmiesz- czone na tulowiu i dolnych konczynach cho- rego i polaczone ze soba elementami mocu- jacym i, znam ienny tym, ze zaw iera dodatkowo podpory (1) do ramion, kolan, lokci, nadgarstków, oraz kciuków i palu- chów, zas elementy mocujace stanowia, ulo- zone na powierzchni ciala chorego, zgodnie z ukladem miesni szkieletowych, elastyczne ciegna (2), z których kazde jest polaczone z dwiema podporami (1), przy czym aparat jest wyposazony w regulatory (3) naciagu ciegna, z których kazdy jest polaczony jednym kon- cem z elastycznym ciegnem (2), a drugim koncem z podpora (1). F I G 7 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest aparat do leczenia chorych z zaburzeniami postawy i sprawności ruchowej, w przypadkach niechirurgicznego leczenia układu podporowo-ruchowego przy schorzeniach neurologicznych.

Aparat jest przeznaczony głównie do leczenia dzieci z porażeniem mózgowym. Znajduje także zastosowanie w przypadkach udaru z zaburzeniami ruchu oraz urazowych uszkodzeń rdzenia pacierzowego, a także przy korekcie wad postawy i do ćwiczeń sportowych.

W obecnym czasie ilość osób cierpiących na schorzenia neurologiczne z porażeniem funkcji podporowo-ruchowych jest bardzo duża, w szczególności zaś tendencję wzrostową wykazuje w wielu krajach świata liczba dzieci z porażeniem mózgowym, wywołanym różnymi przyczynami.

Potrzeba leczenia funkcji podporowo-ruchowych u chorych cierpiących na dziecięce porażenie mózgowe wynika zarówno z ilości chorych, jak też z niedoskonałości dotychczasowych metod leczenia.

Obecnie znanych jest wiele sposobowi aparatów do leczenia chorych z wadami postawy i zaburzeniami sprawności ruchowej.

Z francuskiego opisu nr FR-A 2120500 znany jest aparat do leczenia chorych z zaburzeniami postawy i sprawności ruchowej, wykonany w postaci kombinezonu, w którym celem zwiększenia sztywności wstawione są giętkie, nadmuchiwane rurki. Wada tego aparatu polega na tym, że jest on przeznaczony do utrzymywania ciała chorego w określonej pozycji, w związku z czym stosowanie tego aparatu jest ograniczone do bardzo wąskiego zakresu. Poza tym przy korzystaniu z tego aparatu nierozwiązany pozostaje problem treningu układu mięśniowego chorego, co może prowadzić do zaburzenia jego czynności.

Z francuskiego opisu nr FR-A 2252836 znany jest inny aparat do leczenia chorych z zaburzeniami postawy i sprawności ruchowej, zawierający dwie łopatki, umieszczone między biodrami chorego, przy czym każda z łopatek jest przytwierdzona do odpowiedniego biodra, oraz układu mechanicznego, połączonego z łopatkami. Wadą tego aparatu jest to, że koryguje on wyłącznie nieprawidłowe ustawienie bioder, stawów kolanowych i stóp. Poza tym aparat ten jest ciężki, co w ogóle stawia pod znakiem zapytania jego zastosowanie.

Z rosyjskiego zgłoszenia nr SU-A 1528483 znany jest aparat do leczenia chorych z zaburzeniami postawy i sprawności ruchowej, zawierający podpory piersiowe, miednicowe i dla stóp oraz elementy mocujące do wzajemnego połączenia podpór. Elementy mocujące mają postać stojaków teleskopowych, łączących podpory stóp i miednicowe z drążkiem, którego jeden koniec jest połączony sztywno z podporą miednicową. Na drążku osadzony jest, z możliwością ruchu posuwisto-zwrotnego, wałek połączony sztywno z podporą piersiową. Z podporą miedni171 388 cową połączone są sztywno dwa wsporniki, których wolne końce są połączone ze sprężynami, zamocowanymi przesuwnie na stojakach teleskopowych.

Przy pionowej pozycji ciała wałek oddziałuje na cały kręgosłup, przy czym podpora piersiowa podtrzymuje górną część tułowia. Przy skłonie tułowia, w zależności od kąta nachylenia, wałek przetacza się po powierzchni drążka, zajmując odpowiednie położenie, a sprężyny przenoszą siłę na drążek. W ten sposób odbywa się kompensacja ciężaru nachylonej części tułowia i odciążenie układu mięśniowego i kręgosłupa. Wada tego aparatu polega na tym, żejest on przeznaczony wyłączniedo leczeniakręgosłupapoprzezjego odciążanie. Poza tym korzystnie z tego aparatu może spowodować ograniczenie mchowej ruchowej chorego, prowadzonej do atrofii mięśni i obniżenia aktywności mięśni, przeciwdziałających sile ciężkości. Proces leczenia z zastosowaniem tego aparatu jest długi.

Z francuskich opisów nr FR-A1 2298314 i FR-A1 2390152 znane są aparaty, mające kształt kombinezonu, które pozwalają sparaliżowanym chorym stać. Kombinezony te zawierają liczne elementy w postaci taśm z tkanin nierozciągliwych. Taśmy opasują miednicę, biodra i golenie. Aparaty są zaopatrzone w nadmuchiwane elementy, rozmieszczone wzdłuż nóg. Wada tych aparatów polega na tym, że są przeznaczone wyłącznie do utrzymywania ciała chorego w pozycji pionowej, co ogranicza zakres ich stosowania. Poza tym aparaty te nie zawierają elementów konstrukcyjnych do mocowania górnej części tułowia i rąk, co uniemożliwia oddziaływanie na pas barkowy i może prowadzić do zaburzeń jego funkcji. Wymienione wyżej wady uniemożliwiają ponadto stosowanie tego typu aparatów przy chodzeniu.

Postać kombinezonu ma także aparat według europejskiego zgłoszenia patentowego nr EP-A1 0066028. Aparat ten składa się z gorsetu, nakolanników i butów, pomiędzy które wstawione są sprężyście płytki metalowe, rozmieszczone na zewnętrznych bocznych powierzchniach goleni. Wadą tego aparatu jest wykonanie go w postaci gorsetu, obejmującego większą część ciała, co może stwarzać problemy związane ze złą wentylacją skóry. Ponadto płytki metalowe pracują jako resory tylko w jednym kierunku, zginając nogi w stawie biodrowym i kolanowym. Ogranicza to zakres stosowania aparatu, który nadaje się tylko dla chorych, nie mogących samodzielnie chodzić.

Z rosyjskiego zgłoszenia nr SU-A1 1556675 znany jest aparat, mający postać gorsetu, na którego przedniej i tylnej stronie umieszczone są prowadnice. Aparat jest także zaopatrzony w tulejki, osadzone przesuwnie na prowadnicach. Wadą tego aparatu jest konstrukcja wymagająca mocowania dolnej części tułowia i kończyn dolnych, co ogranicza zakres jego stosowania do ciężko chorych osób. Poza tym aparat jest wykonany z twardych materiałów i jest ciężki, co ogranicza aktywność chorego przy chodzeniu. Wykorzystanie aparatu do leczenia jest zatem problematyczne.

Najbardziej zblizony do rozwiązania według wynalazku jest aparat do odciążania kręgosłupa według rosyjskiego zgłoszenia nr SU-A1 1528483. Aparat ten zawiera podpory miednicowe, piersiowe i stopowe oraz elementy mocujące do łączenia podpór między sobą. Elementy mocujące mają postać stojaków teleskopowych, które łączą podpory stopowe i miednicowe z drążkiem, którego jeden koniec jest sztywno połączony z podporą miednicową. Na drążku, z możliwością ruchu posuwisto-zwrotnego, osadzony jest wałek, sztywno połączony z podporą piersiową. Z podporą miednicową połączone są sztywno dwa wsporniki, których wolne końce są połączone ze sprężynami, osadzonymi przesuwnie na stojakach teleskopowych.

Przy pionowej pozycji ciała wałek oddziałuje na cały kręgosłup, przy czym podpora piersiowa podtrzymuje górną część tułowia. Przy pochyleniu, w zależności od kąta nachylenia, wałek przetacza się po powierzchni drążka, zajmując odpowiednie położenie, a sprężyny przenoszą siłę na drążek. W ten sposób odbywa się kompensacja ciężaru nachylonej części tułowia oraz odciążenie układu mięśniowego i kręgosłupa. Wada tego aparatu polega na tym, że jest on przeznaczony do ułatwiania pochylania tułowia w przód i leczenia kręgosłupa poprzez jego odciążanie. Poza tym korzystanie z tego aparatu może spowodować ograniczenie aktywności ruchowej chorego, prowadzącej do atrofii mięśni i obniżenia aktywności mięśni, przeciwdziałających sile ciężkości. Proces leczenia z zastosowaniem tego aparatu jest długi.

Celem wynalazku jest opracowanie aparatu do leczenia chorych z zaburzeniami postawy i czynności ruchowych, który zapewniłby unieruchomienie tułowia i kończyn chorego w pozycji

171 388 zbliżonej do fizjologicznej, przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości wykonywania ruchów z obciążeniem energetycznym, których amplituda jest dostosowana do możliwości danego pacjenta.

Aparat do leczenia chorych z zaburzeniami postawy i sprawności ruchowej, zawierający podpory miednicy i stóp, rozmieszczone na tułowiu i dolnych kończynach chorego i połączone ze sobą elementami mocującymi, zgodnie z wynalazkiem, zawiera dodatkowo podpory do ramion, kolan, łokci, nadgarstków oraz kciuków i paluchów, zaś elementy mocujące stanowią, ułożone na powierzchni ciała chorego zgodnie z układem mięśni szkieletowych, elastyczne cięgna, z których każde jest połączone z dwiema podporami, przy czym aparat jest wyposażony w regulatory naciągu cięgna, z których każdy jest połączony jednym końcem z elastycznym cięgnem, a drugim końcem z podporą.

Aparat służy do unieruchamiania stawów w określonej pozycji, z powstaniem momentu siły. umożliwiającej zginanie, rozginanie oraz obrót kończyn i tułowia.

Wyposażenie aparatu w dodatkowe podpory ramion, kolan, łokci, nadgarstków i palców - kciuków i paluchów - umożliwia zamocowanie w wybranej pozycji prawie wszystkich stawów tułowia i kończyn chorego z zachowaniem możliwości wykonania ruchów, których amplituda jest uzależniona od możliwości danego pacjenta.

Zastosowanie regulatorów naciągu cięgna pozwala zmieniać i indywidualnie dobierać siłę oddziaływania elastycznych cięgien na układ kostno-mięśniowy, co zwiększa skuteczność leczenia.

Użycie aparatu umożliwia zastąpienie statycznej (Biernej) korekty patologicznego położenia tułowia i kończyn korektą dynamiczną (czynną), przebudowuje poprzedni patologiczny wzorzec postawy i ruchów w centralnym i obwodowym układzie nerwowym, stymuluje zniszczenie starego, powstałego w czasie choroby, patologicznego bloku reakcji i powstanie nowych układów kierujących i przewodzących, dzięki pośrednictwu zachowanych struktur mózgu. Oprócz tego, wpływ aparatu na organizm chorego polega na tym, że korekta układu podporowo-ruchowego i obciążenie energetyczne ruchów w nowej pozycji tułowia i kończym prowadzi do uaktywnienia centralnych struktur mózgu i wypracowania nowej organizacji systemu kierowania ruchami (tak układu podporowo-ruchowego jak i układu uruchamiającego aparat tworzenia mowy). Wykorzystanie aparatu według wynalazku pozwala wytworzyć wzorzec postawy i ruchów bliski fizjologicznemu.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia aparat w widoku z przodu, fig. 2 - aparat w widoku z boku, a fig. 3 - aparat w widoku z tyłu.

Aparat zawiera podpory 1, umieszczone w okolicy ramion, łokci, nadgarstków, pasa, kolan, stóp i kciuków i paluchów pacjenta. Podpory 1 są połączone ze sobą za pomocą elementów mocujących w postaci elastycznych cięgien 2, które mogą łączyć zarówno sąsiadujące, jak też nie sąsiadujące ze sobą podpory 2. Cięgna 2 przebiegają pomiędzy podporami 1 tak, że odwzorowują układ mięśni szkieletowych. Każde z cięgien 2 ma regulator 3 naciągu cięgna, łączący je z jedną z podpór 1.

Każdy z elementów regulacyjnych 3 naciągu cięgna składa się w przykładzie wykonania z taśmy 4, której jeden koniec jest połączony z cięgnem 2, zaś drugi jest zamocowany w zamku 5, który z kolei jest zamocowany do jednej z podpór 1. Element regulacyjny 3 może mieć również inną, dowolną konstrukcję o zbliżonej zasadzie działania.

Podpory 1 wykonane są z dowolnego materiału o minimalnej rozciągliwości, na przykład tkaniny, skóry, tworzywa sztucznego i temu podobnych.

Cięgna 2 wykonane są z gumy lub masy plastycznej, a także w postaci sprężyn metalowych.

Zasada działania aparatu jest następująca. Aparat, którego rozmiar dobiera się indywidualnie dla każdego przypadku, wkłada się na chorego, po czym naciąga te z cięgien 2, które korygują pozycję przeznaczonych do leczenia części ciała. Naciąg cięgien 2 reguluje się za pomocą elementów regulacyjnych 3, a położenie odpowiadające żądanemu naciągowi blokuje się za pomocą zamków 5. Regulacja naciągu cięgien 2 ma na celu uzyskanie takiej pozycji tułowia i kończyn chorego, która byłaby zbliżona do pozycji fizjologicznej, a zarazem umożliwiała choremu wykonywanie ruchów, których amplituda byłaby zbliżona do maksymalnej

1-71 388 amplitudy, wynikającej z możliwości danego pacjenta. Siła naciągu cięgien 2 jest ostrożnie zwiększana do momentu pojawienia się obciążenia w grupie mięśni, odpowiadającej za dany ruch. Aparat jest wówczas gotowy do użytku.

Aparat jest używany przez chorego, w zależności od jego stanu, codziennie do dwunastu godzin na dobę. Cykl leczenia trwa 15-30 dni.

Cięgna 2, rozmieszczone na ciele pacjenta parami w sposób, odpowiadający układowi mięśni szkieletowych, umożliwiają choremu wykonywanie wszystkich rodzajów ruchów. W toku leczenia zwiększa się obciążenie, naciągając stopniowo cięgna 2. W ten sposób, w miarę adaptacj i pacjenta do obciążenia, zwiększa się siłę koryguj ącą, nie pogarszając przy tym poczucia komfortu chorego.

W trakcie leczenia kształtuje się nowy wzorzec kierowania ruchami. Pozycja fizjologiczna zaczyna dominować, co zwiększa sprawność ruchową pacjenta i umożliwia korektę wad, nie nadających się do leczenia w inny sposób.

Aparat może być dodatkowo wyposażony w kombinezon z otworami, umożliwiającymi dostęp do elementów regulacyjnych.

171 388

FIG. 1 FIG.2 FIG.3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 2,00 zł

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Aparat do leczenia chorych z zaburzeniami postawy i sprawności ruchowej, zawierający podpory miednicy i stóp, rozmieszczone na tułowiu i dolnych kończynach chorego i połączone ze sobą elementami mocującymi, znamienny tym, że zawiera dodatkowo podpory (1) do ramion, kolan, łokci, nadgarstków, oraz kciuków i paluchów, zaś elementy mocujące stanowią, ułożone na powierzchni ciała chorego, zgodnie z układem mięśni szkieletowych, elastyczne cięgna (2), z których każde jest połączone z dwiema podporami (1), przy czym aparat jest wyposażony w regulatory (3) naciągu cięgna, z których każdy jest połączony jednym końcem z elastycznym cięgnem (2), a drugim końcem z podporą (1).