PL171584B1

PL171584B1 - Sposób i urzadzenie do wytwarzania opony kauczukowej, której osnowa wzmacniajaca wytwarzana jest na rdzeniu PL PL

Info

Publication number: PL171584B1
Application number: PL93299741A
Authority: PL
Inventors: Daniel Laurent; Jean-Claude Mayet
Original assignee: Sedepro
Priority date: 1992-07-21
Filing date: 1993-07-20
Publication date: 1997-05-30
Also published as: US5453140A; JPH06155628A; KR940002042A; CN1083433A; ES2099324T3; CA2101001A1; US5616209A; DE69307614D1; DE69307614T2; ATE148028T1; PL299741A1; MX9304347A; RU2139192C1; JP3237967B2; TW223038B; CA2101001C; KR100289757B1; BR9302937A; CZ147493A3; CN1047555C

Abstract

1. Sposób wytwarzania opony kauczukowej, która osnowa wzmacniajaca wytwarzana jest na rdzeniu, w którym rózne skladni- ki dostarcza sie do rdzenia, którego powierzchnia ma postac taka, jak wewnetrzna czesc opony, w miejscach okreslonych wymaga- niami konstrukcyjnymi opony, przy czym sznurek wzmocnienia do- starcza sie do rdzenia 1 mocuje poprzez przyklejenie, znamienny tym, ze poczatek sznurka (4) uklada sie i mocuje dociskajac go do rdzenia (1) w miejscu poczatkowym odpowiadajacym brzegowi lu- ku (40) osnowy wzmacniajacej, a nastepnie, sznurek (4) przewle- czony przez oczko (33) uklada sie na rdzeniu (1) poczawszy od dolu rdzenia (1), tukiem az do konca odpowiadajacego brzegowi tego samego luku (40), po czym mocuje sie przy tym brzegu sznurek (4), a nastepnie powtarza sie powyzsze czynnosci opasujac sznurkiem rdzen (1) od strony prawej do lewej 1 od lewej do prawej, przy czym rdzen przemieszcza sie wzgledem oczka (33) o wartosc odpowiada jaca jednemu skokowi (P) sznurka (4). 7. Urzadzenie do wytwarzania opony kauczukowej, której osnowa wzmacniajaca wytwarzana jest na rdzeniu, znamienne tym, ze zawiera poslizgowy element prowadzacy sznurek (4), w po- staci oczka (33), które zamocowane jest obrotowo na lancuchu (30), bez konca na rozpietym na kolebce (32), tworzacej obwód prowa- dzacy lancuch (30), przy czym sznurek (4) jest przewleczony przez oczko (33), a os obrotu oczka (33) jest prostopadla do plaszczyzny obwodu prowadzacego 1 do osi rdzenia (1), a poza tym urzadzenie zawiera przyrzad (5) regulujacy polozenie obwodu prowadzacego wzgledem rdzenia (1) i dociskacze (35) rozmieszczone przy kazdym koncu luku (40) wzmocnienia, wyposazone w ruchome widel- ki (350) i ruchomy mlotek (352) oraz silnik (20) napedzajacy rdzen (1) i silnik (34) napedzajacy lancuchu (30) Fig. 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do wytwarzania opony kauczukowej, której osnowa wzmacniająca wytwarzana jest na rdzeniu.

W tej dziedzinie techniki, znane są obecnie sposoby i urządzenia umożliwiające jednocześnie wytwarzanie wzmocnienia opony z wkomponowaniem go w oponę Oznacza to, że zamiast wytwarzać półprodukty, takie jak zwoje wzmacniające, jedno lub więcej wzmocnień wytwarza się od razu w jego (ich) miejscu przeznaczenia, w czasie wytwarzania opony, począwszy od jednej szpulki sznurka Znane jest na przykład rozwiązanie zaprezentowane w opisie US 4 795 523 Chociaż rozwiązanie to znacznie usprawnia konwencjonalne techniki wykorzystujące zwoje wzmacniające, prezentuje jednak taką niedogodność, ze urządzenie pracujące według tego sposobu może wytwarzać jedynie opony mające tę samą liczbę sznurków we wzmocnieniu, na przykład zawsze tę samą liczbę promieniowych łuków w osnowie promieniowej.

Znane jest również rozwiązanie przedstawione w opisie US 4 952 259 Rozwiązanie to, opierające się na tym, że sznurek odstaje niczym rzemień bicza, umożliwia płynną zmianę bieżących kątów wspomnianych zwojów wzmacniających pod bieżnikiem. Sposób ten umożliwia również realizację osnowy wzmacniającej, w której sznurek przemieszcza się pomiędzy dwiema stopkami opony. Tym samym, z trudem umożliwia uzyskanie niewielkich kątów, jakie niekiedy stosuje się w niektórych wzmocnieniach podbieżnikowych. Dla przypomnienia, kąty te mierzone są względem odniesienia wyznaczonego przez płaszczyznę prostopadłą do osi obrotu opony, według ogólnie przyjętej konwencji.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania opony kauczukowej, której osnowa wzmacniająca wytwarzana jest na rdzeniu, zgodnie z którym różne składniki dostarcza się do rdzenia, którego powierzchnia ma postać taką, jak wewnętrzna część opony, w miejscach określonych wymaganiami konstrukcyjnymi opony, przy czym sznurek wzmocnienia dostarcza się do rdzenia i mocuje przez przyklejenie.

Istota wynalazku polega na tym, że początek sznurka układa się i mocuje dociskając go do rdzenia, w miejscu początkowym odpowiadającym brzegowi łuku osnowy wzmacniającej. Następnie sznurek przewleczony przez oczko prowadzące układa się na rdzeniu począwszy od dołu rdzenia łukiem, aż do końca odpowiadającego brzegowi tego samego łuku, po czym mocuje się sznurek przy tym samym brzegu, a następnie powtarza się powyższe czynności opasując sznurkiem rdzeń, od strony prawej do lewej i od lewej do prawej. Poza tym rdzeń przemieszcza się względem oczka prowadzącego o wartość odpowiadającą jednemu skokowi sznurka.

Korzystnie, sznurek nakłada się w n przejściach, przy czym każdy skok pokrywa cały rdzeń, a łuki promieniowe podczas jednego przejścia nakłada się według skoku P. Sznurki nakładane podczas dwóch kolejnych przejść są przesunięte względem siebie fazowo o wartość P/n.

W czasie zmiany kierunku układania sznurek utrzymuje się w kontakcie z rdzeniem, przy czym skok nakładania sznurka jest zmienny, a zmiana skoku jest sinusoidalna.

Przedmiotem wynalazku jest również urządzenie do wytwarzania opony kauczukowej, której osnowa wzmacniająca wytwarzana jest na rdzeniu, zawierające poślizgowy element prowadzący sznurek, w postaci oczka, zamocowanego obrotowo na łańcuchu bez końca. Łańcuch rozpięty jest na kolebce, tworzącej obwód prowadzący łańcuch. Sznurek jest przewleczony przez oczko, a oś obrotu oczka jest prostopadła do płaszczyzny obwodu prowadzącego i do osi rdzenia. Urządzenie zawiera również przyrząd regulujący położenie obwodu prowadzącego względem rdzenia i dociskacze rozmieszczone przy każdym końcu łuku wzmocnienia, wyposażone w ruchome widełki i ruchomy młotek. W urządzeniu zamontowane są silniki napędzające rdzeń i łańcuch. Obwód prowadzący utworzony jest również przez zestaw kół łańcuchowych zamontowanych na kolebce, sterujących łańcuchem. Kolebka urządzenia posiada część środkową, która z jednej i z drugiej strony przechodzi w części boczne przegubowo zamocowane na części środkowej kolebki. Koła łańcuchowe rozmieszczone po jednej i drugiej stronie części środkowej napinające łańcuch na trasie przesuwu do przodu oraz koła łańcuchowe rozmieszczone po jednej i drugiej stronie części środkowej napinające łańcuch na trasie powrotnej, są nieznacznie przesunięte obwodowo.

171 584

Przez wytwarzanie opony rozumie się wytwarzanie tak całości, jak i części, gdzie przynajmniej jedno wzmocnienie jest wykonane sposobem według wynalazku. Termin sznurek należy rozumieć bardzo ogólnie, jako obejmujący sznurki pojedyncze, zespoły sznurków, zespół taki jak na przykład drut i oplot oraz dotyczący różnych materiałów. W niniejszym opisie, używa się terminu łuk dla opisania odcinka sznurka pomiędzy dwoma pojedynczymi punktami w osnowie wzmocnienia. Zestaw tych łuków rozmieszczonych wzdłuż całego obwodu opony jest właściwym wzmocnieniem. W myśl tej definicji, łuk może stanowić część osnowy lub wzmocnienia szczytowego, lub wszystkich innych typów wzmocnień. Łuki te mogą być samodzielne, dzięki ucinaniu sznurka w czasie nakładania, wszystkie mogą być połączone w gotowym wzmocnieniu.

W swej głównej linii, wynalazek dotyczy wytwarzania począwszy od jednego sznurka, wyciągniętego na przykład ze zwoju. Nie jest zbyt istotne dla całości obrazu, że wzmocnienie jest wytwarzane w kilku kolejnych etapach, z przecinaniem lub nie sznurka, pomiędzy dwoma przejściami.

Ponadto, położenia, kierunki i zwroty określa się słowami osiowy, promieniowy, obwodowy lub mówi się o rejonach, by ustalić odniesienie dla rdzenia, na którym wytwarza się oponę lub dla opony jako takiej, co sprowadza się do tego samego. Oś lub punkt odniesienia jest osią obrotu rdzenia lub jego punktem środkowym zasadniczo pokrywającym się ze środkiem ciężkości.

Sposób według wynalazku posiada jeszcze inną zaletę: umożliwia bardzo łatwe wytwarzanie osnowy wzmacniającej, w której skok nakładania sznurka może być zmieniany. Przez skok nakładania rozumie się odległość będącą sumą odstępu pomiędzy dwoma sąsiednimi sznurkami i średnicy sznurka. Oczywiście w osnowie wzmacniającej, wielkość odstępu między sznurkami zmienia się w zależności od rejonu, w którym jest mierzona. Nie chodzi w tym miejscu o takie zróżnicowanie, ale o zróżnicowanie o pewnym ustalonym rejonie. Dla jego uzyskania wystarczy, bez zmiany rytmu pracy zespołu prowadzącego, zmieniać w całym odpowiednim zakresie prędkość obrotu rdzenia. W czasie takiej zmiany, prędkość obrotu wyznaczy tor sinusoidalny, jeśli zmiana skoku jest sinusoidalna. W ten sposób uzyskuje się oponę, w której sznurki osnowy wzmacniającej zostały rozmieszczone skokami w sposób kontrolowany w celu uzyskania żądanego promieniowego ułożenia.

Jest ważne by zrozumieć, że ruch rdzenia nie jest koniecznym parametrem dla sposobu nakładania według wynalazku Ruch rdzenia jest jedynie konieczny do tego, by łuki kolejno nawijane na rdzeń były rozmieszczone jeden obok drugiego. Amplituda tego ruchu jest więc funkcją grubości sznurka i oddalenia wymaganego pomiędzy dwoma przyległymi łukami.

Urządzenie według wynalazku przeznaczone jest szczególnie do wytwarzania osnowy, łuk powinien więc przebiegać od jednej stopki do drugiej, przyjmując kształt litery C. Jeśli przeznacza się urządzenie jedynie do wytwarzania wzmocnień szczytowych, łuk powinien przebiegać od jednej strony bocznej do drugiej i miałby kształt nawiasu. Oczywiście można przewidzieć urządzenie, które może wytwarzać zarówno osnowy wzmacniające jak i wzmocnienia szczytowe, co będzie jasno wynikać z dalszej części opisu.

Zewnętrzna gałąź obwodu prowadzącego ma kształt litery C a wewnętrzna litery Ω. Począwszy od momentu, gdy łańcuch wychodzi z jednego punktu do drugiego wyznaczając C, konieczne jest aby w drodze powrotnej wyznaczał literę Ω dla zamknięcia figury, ponieważ używa się cięgna bez końca: w dalszym opisie jest to łańcuch, lecz może to również być pas napędowy lub inny odpowiedni element jak np. linka, przewijana bez poślizgu. Obwód prowadzący jest najkorzystniej usytuowany zasadniczo w jednej płaszczyźnie.

Celem takiego usytuowania jest umożliwienie obrysowania rdzenia; umożliwia ono osiągnięcie kolejno dwóch punktów rdzenia, z których każdy znajduje się w strefie odpowiadającej stopce opony, a wszystko to przy uzyskaniu w środku obwodu prowadzącego maksymalnej przestrzeni, by móc dokładnie wprowadzać w nią rdzeń. Urządzenie działające według tej zasady może nakładać sznurki idące od jednej strony bocznej do drugiej, dla wytworzenia wzmocnienia szczytowego, także w przypadku dużych opon (gdzie stosunek H/B jest mały)

171 584 oraz może uzyskiwać niewielki kąt nakładania sznurka, powodujący duże obwodowe oddalenie pomiędzy punktami znajdującymi się na przeciwnych stronach bocznych.

Regulacja położenia obwodu prowadzącego względem rdzenia umożliwia wyznaczenie śladu nakładania sznurka na rdzeń. Chodzi tu o płaszczyznę promieniową w dalszym opisie, a ponieważ tutaj opisano realizację osnowy dla opony promieniowej, więc nie byłoby to żadnym ograniczeniem

Według wynalazku, zespół prowadzący - oczko w zilustrowanym przyrządzie - przelatuje nad rdzeniem podążając odpowiednio blisko żądanego śladu sznurka we wzmocnieniu. Wystarczające jest, że sznurek przywiera do rdzenia w punkcie początkowym gdziekolwiek na żądanym śladzie Kolejny ruch oczka zabierze go i zniknie za rdzeniem po jednej z jego stron, względem tego punktu początkowego Teraz sznurek odpowiednio układa się na rdzeniu, ponieważ nie może, począwszy od punktu początkowego łączyć oczka linią prostą. Układa się w taki sposób, by przy ruchu posuwisto-zwrotnym oczka, po najkrótszej linii, łączyć punkty najbardziej oddalone na sznurku w wytwarzanym wzmocnieniu: od jednej stopki do drugiej dla osnowy wzmacniającej oraz od jednej strony bocznej do drugiej dla wzmocnienia szczytowego.

To, że jak wskazano, sznurek jest układany na rdzeniu oznacza, że jest układany na rdzeniu wstępnie obleczonym przynajmniej jedną warstwą kauczuku w tym miejscu, do którego przylega sznurek, co oczywiście nie wyklucza, że rdzeń może być wstępnie obleczony innymi tworzywami kauczukowymi lub nie oraz innymi sznurkami wzmacniającymi, zgodnie z architekturą wytwarzanej opony. Specjaliści zdają sobie sprawę, że aby wytwarzać oponę na rdzeniu, należy realizować nakładanie warstwami wszystkich składników, począwszy od tych najbliżej rdzenia, z reguły gumy uszczelniającej powietrze w oponie. Co się tyczy wynalazku, najważniejsze jest tu to, ze na rdzeniu przynajmniej przy końcach śladu nakładania sznurka (lub w miejscach do niego bliskich), nałożony jest materiał, na którym może być przytwierdzony sznurek.

Przedmiot wynalazku jest pokazany w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia widok z góry urządzenia według wynalazku; fig. 2 - widok z prawego boku urządzenia z fig. 1; fig. 3 - szkic w płaszczyźnie promieniowej zewnętrznych położeń, jakie przyjmuje sznurek w kolejnych chwilach podczas nakładania według wynalazku; fig. 4 - widok ogólny głównych elementów przyrządu do nakładania sznurka; fig. 5 - powiększenie prawej części prawej części fig. 4; fig. od 6 do 13 - kolejne etapy funkcjonowania dociskaczy stosowanych w urządzeniu według wynalazku, fig. od 14 do 17 - zespoły składowe dociskaczy w kolejnych chwilach, fig. 18 - regulację urządzenia do nakładania sznurka; fig. od 19 do 21 końcowy etap wytwarzania wzmocnienia; fig. 22 - położenie sznurka po zakończeniu wytwarzania wzmocnienia w czasie wycofywania rdzenia; fig. 23 - etap początkowy wytwarzania wzmocnienia; fig. od 24 do 29 - kolejne etapy sterowania dociskaczami według jednego wariantu wykonania.

Na figurach 1 i 2 widać, że wspornikiem jest rdzeń 1 (sztywny i demontowalny) kształtujący powierzchnię wewnętrzną opony. Jest on obleczony warstwą gumy uszczelniającej na bazie kauczuku butylowego oraz warstwą gumy kalandrowanej przeznaczonej do utrzymywania sznurka poprzez przyklejenie. Rdzeń 1 jest osadzony na wysięgu korpusu 2 i jest wprowadzany w rotację przez silnik 20.

Przyrząd 3 do nakładania sznurka 4 zawiera łańcuch przegubowy 30 pełniący rolę giętkiego cięgna. Łańcuch 30 jest zamontowany na kołach łańcuchowych 31, które są zamontowane na kolebce 32. Takie rozmieszczenie zestawu pełni rolę obwodu przewodzącego. Kolebka, na której rozpięty jest łańcuch 30 ma postać litery C. Posiada ona część środkową 32M i dwie części boczne 32L, przegubowo połączone z częścią środkową. 32M, jak to zostanie później szczegółowo opisane przy omawianiu fig. 4. Figura, jaką tworzy obwód zakreślony przez łańcuch przypomina do pewnego stopnia kleszcze z regulowanym otwarciem. Kleszcze te można przystosować do różnych grubości rdzenia 1 i otwierać, by umożliwić przejście najgrubszej części rdzenia 1.

Część środkowa 32M kolebki 32 umieszczona jest w urządzeniu 5, służącym do przestawiania i regulowania położenia przyrządu 3 względem rdzenia 1. Urządzenie to zawiera

171 584 szynę ślizgową 50 sztywno zamocowaną na korpusie 2, zorientowaną w taki sposób, by obwód prowadzący był zorientowany promieniowo Rama 51 osadzona jest na szynie 50 i może się po niej ślizgać. Jej ruch ślizgowy może być kontrolowany przez śrubę pociągową 52 napędzaną przez silnik 20.

Sznurek 4 dostarczany jest z nawoju (nie przedstawionego) poprzez napinacz 55 zapewniający kontrolę naprężenia, następnie przewijany w pierścieniach 53 zerdzi 54, której elastyczność zapewnia niezbędną kompensację pomiędzy przyrządem 3, który wymusza dostarczanie sznurka, z prędkością cyklicznie zmienną, która może mieć też wartość ujemną oraz napmaczem 55 umiejscowionym wcześniej, który hamuje całkowity powrót do tyłu. Pręt odchyłowy 37 uniemożliwia przedwczesny kontakt sznurka 4 z rdzeniem 1. Wspomniany sznurek 4 jest przewijany w oczku 33 osadzonym obrotowo na łańcuchu 30. Łańcuch 30 napędzany jest przez silnik 34; oczko 33 wykonuje ruch posuwisto-zwrotny, od jednej stopki do drugiej, a dokładniej od bliskiego sąsiedztwa jednej stopki do bliskiego sąsiedztwa drugiej stopki.

Szyna ślizgowa 50 jest zamontowana na korpusie 2 w taki sposób, że oczko 33 wykonuje ruch postępowo-zwrotny ponad i wokół rdzenia, w pewnej płaszczyźnie; sposób ten umożliwia nakładanie sznurka 4 tworząc osnowę promieniową. W ten sposób sznurek 4 tworzy promieniowe łuki 40 na rdzeniu 1, jak widać z fig. 2. Strzałka F wskazuje kierunek obrotu rdzenia 1

Urządzenie tutaj opisane nie jest przewidziane do wytwarzania innych wzmocnień niż osnowy promieniowe. Jednakże, wynalazek nie ogranicza się jedynie do tego zastosowania. W przypadku zastosowania płaszczyzny pochylonej względem osi i jednocześnie do układania wzmocnienia szczytowego, wystarczy zastosować stopień swobody obrotu szyny 50 wokół osi skierowanej promieniowo i przechodzącej przez środek rdzenia 1, co umożliwia ustawianie kolebki 32 względem rdzenia 1.

Można zaprojektować łatwe otwieranie obwodu prowadzącego utworzonego przez łańcuch 30, wystarczające do tego, by przy typowym kącie wzmocnienia szczytowego (na przykład od 15 do 25 stopni), wahadłowy ruch oczka 33 odbywał się od jednej strony bocznej do drugiej ponad rdzeniem 1, umożliwiając w ten sposób układanie łuków na obwodzie opony promieniowej.

By wykonać osnowę krzyżową lub by odejść choć trochę od orientacji dokładnie promieniowej, można zaprojektować pochylenie kolebki 32 względem płaszczyzny promieniowej, przy jej obracaniu wokół osi obrotu. Oczywiście można połączyć taką regulację z tą opisaną w poprzednim paragrafie, zwłaszcza dla zrealizowania osnowy krzyżowej. Można również, bez dokonywania zmian w zespołach urządzenia takiego jak wcześniej opisane, nadawać rdzeniowi dość dużą prędkość, np. 1/8 drogi na 1/2 drogi łańcucha 30 w taki sposób, ze otrzymuje się kąt nakładania sznurka będący funkcją stosunku między prędkością łańcucha obrotowego rdzenia. Widać z tego, że urządzenie umożliwia również potraktowanie ruchu obrotowego rdzenia jako parametru operacji nakładania sznurka.

Figura 3 poprzez szczegółowe wyjaśnienie ruchu podstawowego, umożliwia dokładne zrozumienie sposobu kontrolowania nakładania sznurka 4 na rdzeń 1. Najpierw należy zauważyć, że rdzeń 1 jest powlekany jedną lub wieloma warstwami kauczuku 10, jak również innymi sznurkami wzmacniającymi, które mogą być konieczne, zwłaszcza na poziomie każdej stopki. Na kołach łańcuchowych 31 zamontowany jest łańcuch przegubowy 30, a strzałka na każdym z kół łańcuchowych wskazuje kierunek obrotu. Zakłada się, że sznurek 4 jest utrzymywany na rdzeniu 1 w którymkolwiek miejscu żądanego toru na oponie, na przykład w środku S szczytu rdzenia 1. Zakłada się, że oczko 33 znajduje się w punkcie 33a i oddala się z punktu S w stronę wskazaną przez strzałkę M. Sznurek 4 układa się w sposób wskazany przez przerywaną kreskę 41a.

Dalszy ciąg ruchu oczka 33 spowoduje wyślizgiwanie się sznurka 4 z wnętrza tego oczka i w wyniku tego pobranie sznurka, ponieważ jest on dostarczany na wejściu w płaszczyźnie środkowej rdzenia 1 i przez żerdź 54, jak to szczegółowo widać na fig. 1. Kolejne położenia oczka 33 są oznaczone przez 33b, 33c, ... , 33k. Kolejne położenia przyjmowane przez sznurek 4 są przedstawione przez sieci krzywych: pierwsza sieć krzywych przerywanymi kreskami,

171 584 następnie druga sieć krzywych kreskami ciągłymi. Po przybyciu do położenia 33b widać, że nie istnieje możliwość poprowadzenia linii prostej pomiędzy 33b i S: sznurek 4 jest więc nawijany na szczycie rdzenia 1. Gdy oczko 33 przeszło do położenia 33c, jeden z dociskaczy 35 rozmieszczonych przy każdym krańcu obwodu prowadzącego, przechwytuje sznurek 4 i umieszcza go na rdzeniu w BI. Pierwsza sieć krzywych kończy się w położeniu 41c.

Wspomniane dociskacze 35 są tak regulowane, by interweniować, zanim oczko 33 zabierze sznurek 4 w każdym krańcu obwodu prowadzącego oraz jak tylko sznurek zostanie umieszczony pomiędzy rdzeniem 1 i wspomnianymi dociskaczami 35.

Począwszy od punktu B1, kolejne położenia sznurka 4 wymuszane przez oczko 33, wyznacza nową sieć krzywych, przedstawionych liniami ciągłymi oraz punkty gdzie pierwsze położenie 41d trafia w położenie 33d oczka nad jednym z kół łańcuchowych 31 (tego z lewej strony fig. 4). Jak widać, odległość pomiędzy położeniami 33e i 33f i ponownie między 33g i 33h i następnie między 33j i 33k, a ostatnim punktem, gdzie sznurek przykleił się do rdzenia 1, a oczkiem 33 zmniejsza się. I dlatego sznurek 4 powinien być tak podawany do przyrządu 3 aby można było ciągle utrzymać napięcie sznurka 4 pomimo dużych zmian ilości sznurka pobieranego przez przyrząd 3. Sieć krzywych 41d, 41e, ... , 41i, ... , umożliwia orientację w jaki sposób sznurek 4 stopniowo nakłada się na rdzeń 1. Ostatecznie, gdy oczko 33 dotarło do położenia 33k, drugi z dociskaczy 35 rozpoczyna swe działanie, by przytwierdzić sznurek w punkcie B2 przy stopce.

Na figurach 4 i 5 widać, że dociskacze 35, zaprojektowane dla urządzenia według wynalazku zawierają każdy widełki 350 poruszające się pomiędzy położeniem cofniętym R, oddalonym od rdzenia 1 i położeniem przednim A. Położenie A jest położeniem, jakie zajmowałyby widełki 350 przy braku rdzenia 1, pod wpływem działania sprężyny 351, która popycha widełki 350 poprzez dźwignię 354 i korbowód 355. W praktycznym zastosowaniu, widełki 350 są zatrzymywane, gdy wchodzą w kontakt z już rozmieszczonymi elementami tworzącymi oponę: powleczeniem kauczukowym i ewentualnie sznurkiem wzmacniającym; umożliwiając więc dociśnięcie sznurka 4 z siłą wystarczającą do tego, by prawidłowo przylegał do określonego miejsca.

Ruch oczka pomiędzy punktami 33j i 33k z fig. 3 umożliwia oczku zaczepienia sznurka 4 na widełkach 350 w czasie, gdy znajduje się ono w położeniu cofniętym R (patrz również fig. 5). Należy zwrócić uwagę, że dwa ramiona widełek są razem ustawione w płaszczyźnie prostopadłej do płaszczyzny fig. 4 lub 5, co umożliwia widełkom 350 utrzymywanie sznurka 4, który jest im podawany przez oczko 33.

Widełki 350 przechodzą następnie do położenia przedniego A. Na początku swego ruchu do przodu, widełki 350 wykonują w tym samym czasie jedną czwartą obrotu, aby ich dwa ramiona doszły do płaszczyzny fig. 4 i 5, dużo wcześniej, zanim osiągną rdzeń 1. Z każdej strony rdzenia, wspomniana jedna czwarta obrotu widełek przekręca ramię znajdujące się po stronie, po której jest podawany sznurek do widełek 350.

Patrząc na fig. 4 i 5 można stwierdzić, że sznurek 4 jest doprowadzany powyżej płaszczyzny figury; ramię 305F widełek 350, które w położeniu cofniętym R, wychodzi poza płaszczyznę figury w stronę obserwatora - inaczej mówiąc, od strony, od której dostarcza się sznurek 4 - przekręca się w kierunku rdzenia w czasie ruchu w stronę położenia A. Należy zauważyć, że każdy łuk 40 sznurka 4 nakładanego przez urządzenie znika za płaszczyzną fig. 4, co powoduje rdzeń 1, obraca się w kierunku, który również zaznaczono na fig. 2.

Korzystnie dociskacze zawierają ponadto młotek 352, który ostatecznie mocuje sznurek 4 w warstwie kauczuku na rdzeniu 1. Młotek 352 może również poruszać się pomiędzy położeniem cofniętym R i położeniem przednim A. Przesuwa się on w stronę rdzenia 1 pod wpływem działania sprężyny 351, która popycha młotek 352 poprzez dźwignię 356 i korbowód 357. Dźwignie 354 i 356 mają ten sam punkt obrotu 358.

Młotek przesuwa się w stronę rdzenia 1 po tym, jak widełki 350 przytwierdziły sznurek 4 na rdzeniu 1, następnie naciska na sznurek 4 w pewnym położeniu promieniowym i utrzymuje sznurek 4 w czasie wycofywania się widełek 350. Powoduje to, że widełki nie zabierają pętli sznurka 4, która utworzyła się wokół jednego z ramion widełek i która nawet, jeśli

171 584 została przyklejona do kauczuku, mogłaby pozostać na widełkach. Zamocowanie sznurka 4 przy stopce jest niezawodne. Wystarczy, że młotek 352 przejdzie do swego położenia cofniętego na czas, by zadziałać w czasie najbliższego kolejnego nałożenia sznurka 4 przez oczko 33.

Korzystnie jest, gdy czas zatrzymania w położeniu przednim, w cofniętym, zarówno widełek 350 jak i młotka 352, jest sterowany przez występ 36 zamocowany na łańcuch 30 po stronie przeciwnej do oczka 33. Względem płaszczyzny fig. 4 i 5, oczko 33 znajduje się powyżej - po stronie wystawania sznurka - a występ 36 znajduje się poniżej, tak jak mechanizmy 7 uzbrajające i uruchamiające widełki 350 i młotki 352.

Figury od 6 do 13 bardziej szczegółowo ilustrują jeden z tych mechanizmów 7, identycznych po każdej ze stron obwodu prowadzącego. Patrząc jednocześnie na fig, 5, łatwo zrozumieć, jak i w jakim momencie cyklu te mechanizmy współpracują z łańcuchem 30, którego rytm traktuje działanie przyrządu 3 i w jaki sposób powodują poruszanie się widełek 350 i młotków 352.

Widać tutaj suwak 70 widełek 350, jak również suwak 72 młotka 352. Prowadnik 71 ślizga się po drążku 73. Prowadnik 71 trwale wymusza ruch postępowo-zwrotny pod wpływem działania korbowodu 711 (patrz fig. 5) sterowanego przez czop 710, osadzony na przekładni zębatej 712, która wprowadzana jest w rotację przez skrajne koło łańcuchowe 31 końca obwodu prowadzącego.

Na figurze 6, suwaki 70 i 72 utrzymywane są odpowiednio przez zapadki 74 i 75. Drążek 73 formuje równoległobok z krzywką 76 i korbowodem 760 czyli równoległobok, który może się odkształcać jak przedstawiono to na fig. 7. Po osiągnięciu końca drążka 73, prowadnik 71 naciska na zgrubienie pierścieniowe 730, przeciw działaniu sprężyny dociskającej 73, a krzywka 76 obraca się, co umożliwia utrzymywanie zapadki 77 w położeniu zamkniętym. Kończy to uzbrajanie mechanizmu. Idąc dalej, poza polem działania występu 36, mechanizm pozostaje w położeniu uzbrojonym, nawet jeśli prowadnik 71 kontynuuje swój ruch postępowo-zwrotny na drążku 73 i za każdym razem pociąga dźwignię spustową 78, która cofa się pod wpływem ściskania przez sprężynę 780, co powoduje również cofanie zderzaka 781.

Tylna łapa 770 zapadki 77, która przesuwałaby się na prawo na fig. 7, pod wpływem działania sprężyny 771, jest utrzymywana w położeniu spoczynkowym przez ramę oporową 781 w położeniu zablokowanym oraz przez suwak 72 młotka, który działa równolegle. Odtąd, tak długo jak ramię oporowe 781 i suwak 72 nie znajdą się jednocześnie w położeniu przesuniętym na prawo, tylna łapa 770 zapadki pozostaje nieruchoma i zapadka 77 blokuje obrót krzywki 76.

Na figurze 5 widać położenie 36a, w którym występ 36 wyzwala przesuwanie się do przodu widełek 350. Poprzez kaskadę kątowych dźwigni zaczepowych 741, 742 i ściągu 740, zapadka 74 podnosi się (fig. od 5 do 8), co zwalnia suwak 70. Natychmiast, pod wpływem działania sprężyny 351, widełki 350 i suwak 70 widełek przesuwa się, w prawą stronę fig. 8, w kierunku położenia przedniego A z fig. 4. Ponieważ zapadka 77 nie blokuje już krzywki 76, ten ruch postępowy może dokonywać się bez zderzania się suwaka 70 z prowadnikiem 71. Ruch postępowo-zwrotny prowadnika 71 przebiega swobodnie.

Podczas gdy występ osiągnął położenie 36b z fig. 5, poprzez inną kaskadę ściągu 750 i kątowej dźwigni zaczepowej, zapadka 75 zwalnia suwak 72 (fig. 5 i 9). Natychmiast, pod wpływem działania sprężyny 353, młotek 352 i suwak 72 przesuwają się, w prawą stronę fig. 9, w kierunku położenia przedniego z fig. 4. Zauważa się, że zapadka 77 nie jest już utrzymywana przez ramię oporowe 781.

Odkąd prowadmk 71 naciska na zgrubienie pierścieniowe 730 i na spust 78 (fig. 10), ramię oporowe zwalnia zapadkę 77 i krzywka 76 przechyla się pod wpływem popychania przez sprężynę 731 (fig. 11). Powrót prowadnika 71 spowoduje przesuwanie się suwaków 70 i 72, w stronę położenia uzbrojonego (fig. 12), gdzie są one utrzymywane przez zapadki 74 i 75 (fig. 13). Następnie ma miejsce ryglowanie, jak to wcześniej opisano

Odstępy El i E2 dobrze widoczne na fig. 11, pomiędzy położeniami suwaków 70 i 72 oraz prowadnikiem 71 gwarantują, że młotek 352 dojdzie zawsze do położenia przedniego, zanim nie rozpocznie się wycofywanie i, że podczas wycofywania widełki 350 będą się wycofywać przed młotkiem 352

W jednym z wariantów wykonania, prowadnik 71 zawiera występ 71, umożliwiający uzbrojenie widełek i młotka poprzez odkształcenie równoległoboku. Na fig 24 i następnych widać, że drążek 73 prowadnika 71 jest w tym przypadku zamocowany Jak poprzednio prowadnik 71 jest popychany przez korbowód 711 widoczny na fig. 5, którego główka połączona jest z punktem 713. Pod wpływem odpychania przez sprężynę 790, występ 79 dąży do położenia odchylonego przedstawionego na fig. 27. Popychacz 791 może ślizgać się w prowadniku 79 i przyjąć bądź położenie przedstawione na fig 27, bądź przedstawione na fig. 24. Popychacz 791 zawiera gniazdo 792 kulki 793. Dźwignia spustowa 78 jest ślizgowo zamontowana na drążku 73 i w sposób naturalny przyjmuje położenie przedstawione na fig. 26, pod wpływem dociskania przez sprężynę 780

Wyzwalanie widełek i młotka jest sterowane przez zapadki 74 i 75 tak jak w poprzednim wariancie. W momencie drugiego wyzwolenia, istnieje sytuacja przedstawiona na fig. 26. Następnie, odkąd prowadnik 71 osiągnie punkt martwy po lewej stronie fig. 27, dźwignia spustowa 78 odpycha popychacz 791, a gniazdo 792 przesuwa się do położenia naprzeciw kulki 793, co umożliwia odchylenie występu 79 Przy najbliższym kolejnym przemieszczeniu prowadnika 71, występ 79 uchyla się przechodząc ponad suwakiem 70 widełek P na nowo odchyla się. Przy najbliższym przemieszczeniu prowadnika 79 w stronę przeciwną (fig. 28), występ 79 wymusza ruch suwaków 70 i 72 w stronę ich położenia uzbrojonego (fig. 29), co powoduje odpychanie dźwigni spustowej 78 i ściskanie sprężyny 780. Następnie, przy najbliższym ruchu prowadnika 71, popychacz 791 dochodzi do drugiej strony dźwigni spustowej 78 i przesuwany jest w prowadniku. Kulka 792 odpychana przez pochylnię przyległą do gniazda 792, napiera na występ 79. Wchodzi ona do wnętrza prowadnika 71 (fig. 24), który może następnie przemieszczać się ruchem postępowo-zwrotnym bez zaczepiania o suwak 70.

Obrót o jedną czwartą obwodu widełek 350 przedstawiony jest na fig. 14 i 15. Widełki '350 zamontowane są w sposób umożliwiający obrót na wsporniku znajdującym się na końcu suwaka 70. Obrót ten jest kontrolowany przez czop 701 popychacza 704 Czop 701 współpracuje ze szczeliną śrubową 702, wydrążoną w tulei suwakowej 705, osadzonej na przedłużeniu widełek 350 do tyłu oraz współpracuje również z prostą szczeliną 707 wydrążoną we wsporniku znajdującym się na końcu suwaka 70. Popychacz 704 przesuwa się wewnątrz widełek 350 pod naporem zderzaka 703, w położeniu cofniętym R widełek 350 (fig 14) i następnie wraca do swojego położenia spoczynkowego (fig. 15) pod wpływem działania sprężyny 706 w czasie, gdy widełki 350 przesuwają się do przodu. Penetracja popychacza 704 w tulei suwakowej umożliwia czopowi 701 oddziaływanie na szczelinę 702, w celu wymuszenia obrotu o jedną czwartą obwodu.

Podczas gdy oczko 33 przechodzi z położenia 33i (fig. 3) do położenia 33k, sznurek 4 przechodzi ponad zderzakiem 703, następnie powyżej jednego z dwóch ramion widełek 350, przesuwając się łagodnie poza płaszczyznę (ślad osi na fig. 14), w której znajduje się w stanie naprężonym (pomiędzy ostatnim punktem, gdzie został przyklejony na rdzeniu 1 i oczkiem 33), dzięki ukosom dobrze widocznym na fig. 14, które umożliwiają, by sznurek nie został zaczepiony z tyłu widełek.

Na figurze 16 można zauważyć, ze młotek 352 jest zamontowany na swoim suwaku 72, poprzez dwa równoległe korbowody 721, 722. Na jeden z nich, 722, oddziaływuje sprężyna skręcania 723, która dąży do wywołania obrotu korbowodów w stronę wskazywaną przez strzałkę, zderzak 724 sprzężony z korbowodem 722 wchodzi w kontakt z suwakiem 72, podczas gdy młotek jest w położeniu cofniętym R (fig. 17). Gdy młotek jest w położeniu cofniętym R, napotyka zderzak 725, który zmusza go do łagodnego obniżenia się (fig. 16), dzięki czemu nie przeszkadza on w żaden sposób sznurkowi 4 w czasie, gdy sznurek jest przewlekany przez oczko 33. Linia osi na fig. 16 i 17 jest śladem płaszczyzny, w której przemieszcza się sznurek 4. Po opuszczeniu przez młotek 352 zderzaka 725, to znaczy po rozpoczęciu przesuwania się do przodu, młotek podnosi się, aby odpowiednio oddziaływać na sznurek 4, który

171 584 został właśnie ponownie zbliżony do rdzenia 1 poprzez widełki 350 Ruch młotka 352 przecina płaszczyznę wyznaczającą ślad linii osi z fig. 17.

Główną zasadą nawijania sznurka na rdzeń jest założenie, że rdzeń jest wypukły lub posiada co najwyżej niewielkie wklęsłości, takie jak istniejące pomiędzy stopkami i bokami opony. Niektóre opony posiadają jednak konstrukcyjnie ważną bruzdę centralną. Aby działanie urządzenia było możliwe przy dużych wgłębieniach rdzenia, wystarczy dodać naprzeciw każdej z wnęk dodatkowe dociskacze, umożliwiające dociśnięcie sznurka do dna (den) wnęki (wnęk) Działanie we właściwym momencie tych dodatkowych dociskaczy rozmieszczonych tym razem nie na końcach śladu łuku, lecz w położeniu pośrednim, odbywa się dokładnie w ten sam sposób co wcześniej opisanych dociskaczy 35. Każdy taki dociskacz zawiera młotek 352 i widełki 350 mające rozwarcie, w miejscu gdzie nakładany sznurek wyznacza swój ślad, w tej samej płaszczyźnie, obok wcześniej ułożonego końca sznurka 4.

Rozwieranie obwodu prowadzącego jest wyjaśnione z pomocą fig. 18. Należy sobie przypomnieć część środkową 32M kolebki 32. Części boczne 32L są przymocowane przegubowo w punktach 321 do części środkowej 32M. Ruch części bocznych 32L sterowany jest przesuwem wodzika 320, oddziałującego symetrycznie na części boczne 32 poprzez pręty 322 Aby łańcuch 30 mógł pokonać cały obwód ze stałą prędkością, niezależnie od wielkości rozwarcia obwodu prowadzącego, można w odpowiedni sposób wybrać punkt przegubu 321, bądź przewidzieć dodatkowe napinające koła łańcuchowe (nie przedstawione dla większej przejrzystości rysunku) lub powierzyć rolę napinającą jednemu z kół łańcuchowych 31 napędzających łańcuch 30.

Wytwarzanie wzmocnienia wymusza koordynację rotacji rdzenia 1 i ruchu łańcucha 30, dzięki właściwemu sterowaniu za pomocą silników 20 i 34. Na jeden obrót łańcucha, rdzeń 1 powinien obrócić się o pewien niewielki kąt, odpowiadający podwójnemu skokowi nakładania P wymaganego dla sznurka, ponieważ nakłada się dwa łuki 40 sznurka 4 na jeden cały obieg oczka 33. W najprostszej realizacji, stosunek prędkości rdzenia 1 i łańcucha 30 jest stały. Przy realizowaniu osnowy promieniowej, pożądane jest rozmieszczenie kolejnych łuków 40 sznurka (patrz fig. 2) w płaszczyźnie promieniowej. W tym celu odpowiednie będzie następujące skokowe obracanie się rdzenia 1: obrót o kąt odpowiadający skokowi dokładnie w momencie, gdy dociskacze 35 przytwierdzają sznurek 4 na rdzeniu oraz zatrzymanie rdzenia przez cały czas potrzebny do nałożenia promieniowego łuku.

By utrzymywać ciągły ruch rdzenia 1, zgodnie z wynalazkiem zaproponowano użycie pewnego półśrodka: koła łańcuchowe 31A i 31B rozmieszczone z jednej i z drugiej strony części środkowej 32M, wspierające cięgno na trasie przesuwu do przodu oraz koła łańcuchowe 31C, 31D rozmieszczone po jednej i drugiej stronie części środkowej 32M, wspierające cięgno w czasie drogi powrotnej, są łagodnie przesunięte obwodowo (biorąc jako odniesienie rdzeń 1) po to, by przy względnym ruchu obrotowym pomiędzy oczkiem 33 i rdzeniem 1 w czasie, gdy oczko 33 przechodzi z jednej strony rdzenia 1 i w czasie, gdy oczko 33 przechodzi z drugiej strony rdzenia 1, sznurek był nakładany na szczycie rdzenia 1, dokładnie według teoretycznej płaszczyzny zawierającej żądany tor sznurka 4 na rdzeniu 1, w każdym z dwóch kierunków obiegowego ruchu oczka 33 względem rdzenia 1. Wówczas, sznurki 4 rozmieszczone są w postaci niemal idealnych promieniowych łuków 40.

Naprzeciw wklęsłości rdzenia 1 odpowiadającej początkowi boków, tuż za stopkami, należy jeszcze dokończyć przytwierdzanie sznurka 4 do rdzenia 1. W praktyce, nie jest konieczne wykonywanie niczego specjalnego: stwierdzono, że późniejsze zastosowanie wyrównującej warstwy kauczuku lub jakiegokolwiek materiału używanego w czasie wytwarzania opony, okazuje się wystarczające.

Figury od 19 do 23 odnoszą się do mechanizmu 6, umożliwiającego automatyzację procesu rozpoczynania i kończenia wytwarzania opony. Mechanizm 6 jest zamocowany na części środkowej 32M kolebki 32, tak by mógł oddalać się w czasie, gdy pozostaje w stanie spoczynku, by nie przeszkadzać nakładaniu sznurka 4 (fig. 19). Zawiera on nóż 61, segment tnący 62 i dwa palce 63, 64.

171 584

Na końcu wytwarzania wzmocnienia (fig 20), oczko 33 zatrzymuje się tuż po przejściu płaszczyzny środkowej rdzenia 1, po przejściu ze strony lewej na prawą. Mechanizm 6 podnosi się, nóż 61 przesuwa się w stronę rdzenia 1 (fig. 21), co powoduje wejście sznurka 4 między nożyce utworzone przez nóż 61 i segment tnący 62. Palec 63 układa koniec sznurka 4 na rdzeniu, palec 64 utrzymuje sznurek 4 na segmencie tnącym 62. Przyrząd 3 może się otworzyć, rama 51 odsuwa się ślizgowo na szynie 50, co całkowicie oswobadza rdzeń 1, na którym było wytwarzane wzmocnienie (fig. 22).

W czasie rozpoczynania następnego cyklu, przyrząd 3 zbliża się do rdzenia 1, następnie wprowadza się w ruch oczko 33 Po obejściu rdzenia przez oczko, początek sznurka 4 jest przyklejony do rdzenia, wstępnie obleczonego kauczukiem.

Proces wytwarzania osnowy promieniowej może być wykonywany w różnych wariantach, stosowanych dla zrealizowania zwoju lub zwojów osnowy. Można realizować zwoje osnowy w wielu (n) przejściach nakładania, gdzie każde przejście pokrywa cały rdzeń, przy czym łuki promieniowe wewnątrz jednego przejścia są nakładane w odstępach skokowych P, a położenie na rdzeniu 1 nakładanych sznurków 4 w czasie dwóch kolejnych przejść powoduje obwodowe przesunięcie w fazie odpowiadające stosunkowi P/n

171 584

2>50

171 584

Fg.5

171 584

Fic. 6

171 584

Fig. 10

Fig. 41

/TftWlWrWfc.

AWd-

ZzX°-	—
=e—	—

Fig. 1

171 584

Fi_a.A8

171 584

Fig. 2¹

F;_a.23

171 584

Fig.

171 584

Ra

171 584

Fi₃. -1

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania opony kauczukowej, której osnowa wzmacniająca wytwarzana jest na rdzeniu, w którym różne składniki dostarcza się do rdzenia, którego powierzchnia ma postać taką, jak wewnętrzna część opony, w miejscach określonych wymaganiami konstrukcyjnymi opony, przy czym sznurek wzmocnienia dostarcza się do rdzenia i mocuje poprzez przyklejenie, znamienny tym, że początek sznurka (4) układa się i mocuje dociskając go do rdzenia (1) w miejscu początkowym odpowiadającym brzegowi łuku (40) osnowy wzmacniającej, a następnie, sznurek (4) przewleczony przez oczko (33) układa się na rdzeniu (1) począwszy od dołu rdzenia (1), łukiem aż do końca odpowiadającego brzegowi tego samego łuku (40), po czym mocuje się przy tym brzegu sznurek (4), a następnie powtarza się powyższe czynności opasując sznurkiem rdzeń (1) od strony prawej do lewej i od lewej do prawej, przy czym rdzeń przemieszcza się względem oczka (33) o wartość odpowiadającą jednemu skokowi (P) sznurka (4).
2 Sposób według zastrz 1, znamienny tym, że obejmuje n przejść nakładania, gdzie każdy skok (P) pokrywa obwodowo cały rdzeń (1).
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że łuki (40) promieniowe podczas jednego przejścia nakłada się według skoku (P), przy czym sznurki (4) nakładane podczas dwóch kolejnych przejść są względem siebie przesunięte fazowo o wartość P/n.
4 Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że w czasie zmiany kierunku układania, sznurek (4) utrzymuje się w kontakcie z rdzeniem (1).
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że skok (P) nakładania sznurka (4) jest zmienny.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że zmiana skoku (P) jest sinusoidalna.
7. Urządzenie do wytwarzania opony kauczukowej, której osnowa wzmacniająca wytwarzana jest na rdzeniu, znamienne tym, że zawiera poślizgowy element prowadzący sznurek (4), w postaci oczka (33), które zamocowane jest obrotowo na łańcuchu (30), bez końca na rozpiętym na kolebce (32), tworzącej obwód prowadzący łańcuch (30), przy czym sznurek (4) jest przewleczony przez oczko (33), a oś obrotu oczka (33) jest prostopadła do płaszczyzny obwodu prowadzącego i do osi rdzenia (1), a poza tym urządzenie zawiera przyrząd (5) regulujący położenie obwodu prowadzącego względem rdzenia (1) i dociskacze (35) rozmieszczone przy każdym końcu łuku (40) wzmocnienia, wyposażone w ruchome widełki (350) i ruchomy młotek (352) oraz silnik (20) napędzający rdzeń (1) i silnik (34) napędzający łańcuchu (30).
8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, ze obwód prowadzący utworzony jest również przez zestaw kół łańcuchowych (31) zamontowanych na kolebce (32), sterujących łańcuchem (30).
9. Urządzenie według zastrz. 7 albo 8, znamienne tym, że kolebka (32) posiada część środkową (32M), która z jednej i z drugiej strony przechodzi w części boczne (32L) przegubowo zamocowane na części środkowej kolebki (32).
10 Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, ze koła łańcuchowe (31) rozmieszczone po jednej i drugiej stronie części środkowej (32M) napinające łańcuch (30) na trasie przesuwu do przodu, oraz koła łańcuchowe (31) rozmieszczone po jednej i drugiej stronie części środkowej (32M) napinające łańcuch (30) na trasie powrotnej, są nieznacznie przesunięte obwodowo

171 584