PL171720B1 - Modul membranowy ze zwinietej spiralnie tkaniny z wlókna rurkowego, majacy przegrody kierunkujace przeplyw PL - Google Patents

Abstract

1 M odul membranowy ze zwinietej spiralnie tkaniny z w lókna rurkow e g o , m ajacy przegrody kierunkujace przeplyw, zawierajacy wiele membran z rurkowych wlókien, przy czym kazda z nich ma przelot, a membrany tworza uklad podobny do tkaniny, w którym rurkowe w lókna sa w zasadzie w zajem - nie rów nolegle i tworza w atek tkaninowy oraz sa utrzym yw ane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiace osnowe tkaninowa, rurowy trzpien m ajacy wzdluzna os i walcowa powierzchnie zewnetrzna, osiowy otw ór i perforacje wzdluz tej pow ierzchni, oraz uklad naw iniety na osi tak, ze rurkowe w lókna sa w zasadzie rów nolegle do tej osi, a membranowa w iazka jest naw inieta spiralnie majac w alcow a pow ierzchnie zewnetrzna, przy czym kazde z dwóch zakonczen wiazki zalane jest zywicznym m aterialem zalew o- wym sluzacym do uszczelnienia konca wiazki w przylegajacej, litej scianie sitowej, a czesc wiazki pomiedzy dwiem a scianami sitowymi pozostaje wolna od materialu zalew owego tworzac przestrzen wewnatrz walcowej obudow y a konce przelotu rurkowych w lókien tworza odsloniete zakonczenie wiazki, które polaczone jest od zewnatrz z wiazka, przy czym modul posiada obudo- we która w ew natrz ma ksztalt walca, odpow iednio przystosow anego do pom ieszczenia w iazki membranowej, odpowiednio uszczelnionej od strony sciany sitowej przylegajacej do zakonczenia w iazki, przy czym obudowa, która zaw iera w iazke ogranicza dw ie przestrzenie polaczone w zajem nie po- przez membrane, obejmujace przestrzen zewnetrzna od strony plaszcza z czescia w iazki pom iedzy scianami sitowymi w obrebie tej obudow y oraz przestrzen obejm ujaca przeloty rurkowych wlókien i jeden koniec wiazki, a nasadka koncowa przylegla do jednego konca obudow y odpowiednio uksztal- towana, razem z walcowym wnetrzem obudowy i zakonczeniem wiazki, tworzy uszczelnienie zakonczenia obudowy i komore polaczona z przelotami m embranowymi, natomiast druga nasadka koncowa przylegla do drugiego konca obudowy odpowiednio uksztaltowana, razem z walcowym wnetrzem obudowy i drugim koncem wiazki, tw orzy uszczelnienie drugiego konca obudow y i druga komore, przy czym obudow a m a co najmniej jeden otwór, który laczy sie z pierw sza komora, aby um ozliw ic wtrysniecie i odprow a- dzenie tam tedy plynu, znam ienny tym , ze zawiera nieprzepuszczalne ow i- niecie pokryw ajace w alcowa pow ierzchnie zew netrzna wiazki (1) . . . F IG . 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, używany do rozdzielenia faz i innych zastosowań kontaktu fazowego.

Stan dotychczasowej techniki dotyczącej struktury, budowy i zastosowania wkładów typu spiralnego zawierających rurkowe włókna jest znacznie zaawansowany. Wśród wcześniejszych opisów takich urządzeń jest patent U. S. nr 3 228 877 Mahona i patent U.S. nr 3 422 008 McLaina. W ogólności wiązka rurkowych włókien jest umieszczona wokół i równolegle do wzdłużnej osi rdzenia w kształcie pręta (którym może być rurkowy trzpień, a który może, ale nie musi być wyjęty po wykonaniu wiązki), końce wiązki włókien rurkowych są szczelnie zalane w ścianie sitowej, a wkład ten jest wpasowany do obudowy ciśnieniowej z odpowiednimi wlotami dla ułatwienia przepływu zasilania, przesącza i koncentratu, stanowiąc kompletny moduł.

Niedawno wprowadzono ulepszenie w dziedzinie takich wkładów poprzez ukształtowanie rurkowych włókien w zwój, w rodzaju tkaniny, w którym rurkowe włókna, równoległe do osi rdzenia, są utrzymywane na swoim miejscu względem siebie za pomocą poprzecznych nitek, którymi mogą, ale nie muszą być również włókna rurkowe.

Pomimo tego rozwoju, kontynuowane jest dążenie do optymalizacji wkładów zawierających włókna rurkowe pod względem ich zdolności do działania, sprawności i trwałości. Przepływ płynów (zarówno cieczy jak i gazów) poprzez wiązkę może powodować dodatkowe problemy w pracy, włączając tworzenie się kanałów, narostu warstw brzegowych i innych niesprawności kontaktu płyn/membrana (które mogą przeszkodzić w skutecznym przenikaniu masy). Stąd też pewien obecny rozwój w tej dziedzinie idzie w kierunku dodania przegród sterujących przepływem.

Opis patentu U.S. nr 4 929 259 Caskey'a ujawnia wkłady spiralne zawierające rurkowe włókna z przegrodami, które są równoległe do osi rdzenia, a przeznaczone są do aktywacji

171 720 przepływu prknciwprądowego. Może być zastosowana, albo jedna przegroda spiralnie nawinięta z rurkowymi włóknami na rdzeniu, albo szereg współosiowych przegród pierścieniowych osłaniających rurkowe włókna.

Opis patentu U.S. nr 4 649 991 Neukausa ujawnia wkład rurkowych włókien wykonany ze stosu warstw, w którym rurkowe włókna są w pewnych odległościach związane za pomocą poprzeczek, które są nałożone tak, aby tworzyć kanały przepływu dla włókien rurkowych w tym wkładzie. Poprzeczki każdej warstwy rurkowych włókien są nałożone w stosie tak, że po zestawieniu tworzą boczną osłonę bariery przepływu.

Przegrody wskazane w opisach patentowych Caskey^ przebiegają równolegle do osi rdzenia, przy czym nie spełniają żadnej roli w kierowaniu tworzeniem kanałów i narostu warstwy brzegowej, które to czynniki przyczyniają się do stycznego przepływu płynu wzdłuż podłużnego kierunku rurkowych włókien z niedostatecznym kontaktem na powierzchni membrany. Wkład Neuhausa nie jest urządzeniem spiralnym, ponieważ warstwy rurkowych włókien są ułożone w stosie, a nie zwinięte. Co więcej, ponieważ takie wkłady są utworzone za pomocą nakładania, to będą miały przekrój poprzeczny kwadratowy lub prostokątny, a nie okrągły. Powstały wkład będzie zawierał martwą przestrzeń z nierównym przepływem w ostrych narożach, a budowa odpowiedniego zbiornika ciśnieniowego, aby przeniósł wysokie naprężenia w środkach jego płaskich boków będzie stosunkowo trudna i będzie wymagać zwiększenia ilości zastosowanych materiałów konstrukcyjnych. Co więcej, jak zilustrowano na fig. 2 i 3 Neuhausa, poprzeczki przy każdym nałożeniu muszą być starannie ustawione współosiowo w trakcie wytwarzania, co jest trudnym, nudnym i nieodłącznie niepewnym działaniem. Co więcej, chociaż poprzeczki uaktywniają przepływ poprzeczny w tym wkładzie, to przepływ taki jest niesymetryczny względem osi rdzenia i nie jest więc przepływem promieniowym, co obniża wydajność kontaktu membrana-płyn.

Przedmiotem wynalazku jest moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran z rurkowych włókien, przy czym każda z nich ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową. Poza, tym moduł zawiera rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni. Układ nawinięty został na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń wewnątrz walcowej obudowy, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą odsłonięte zakończenie wiązki, które połączone jest od zewnątrz z wiązką. Moduł posiada obudowę, która wewnątrz ma kształt walca, odpowiednio przystosowanego do pomieszczenia wiązki membranowej, odpowiednio uszczelnionej od strony ściany sitowej przylegającej do zakończenia wiązki, przy czym obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, obejmujące przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i jeden koniec wiązki, a nasadka końcowa przyległa do jednego końca obudowy odpowiednio ukształtowana, razem z walcowym wnętrzem obudowy i zakończeniem wiązki, tworzy uszczelnienie zakończenia obudowy i komorę połączoną z przelotami membranowymi, natomiast druga nasadka końcowa przyległa do drugiego końca obudowy odpowiednio ukształtowana, razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, tworzy uszczelnienie drugiego końca obudowy i drugą komorę, przy czym obudowa ma co najmniej jeden otwór, który łączy się z pierwszą komorą, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

Istota wynalazku polega na tym, że moduł zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród uszczelnienia obwodowego utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród uszczelnia

171 720 nieprzepuszczalne owinięcie i rozmieszczony jest w odległości od trzpienia, tworząc osiową szczelinę od strony trzpienia, która nie utrudnia przepływu płynu. Układ przegród dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę. Moduł zawiera korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu usytuowania szczeliny osiowej.

W innym rozwiązaniu według wynalazku moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, ma przegrody kierunkujące przepływ i zawiera wiele membran z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty jest na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, a każde z dwóch zakończeń wiązki zalane są żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, natomiast część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki oraz obudowę mającą walcowe wnętrze odpowiednio przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, wyposażonej w uszczelnienie przyległe do obydwu końców obudowy uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, i dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, które razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednio końcami wiązki, tworzą uszczelnienie obydwu końców obudowy i ograniczają pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

Rozwiązanie to charakteryzuje się tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród uszczelnienia osiowego utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i usytuowany jest w odległości od płaszcza, tworząc obwodową szczelinę od strony płaszcza, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ przegród dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę oraz tym, że posiada korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu usytuowania tej szczeliny.

Według innego wykonania wynalazku moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, ma przegrody kierunkujące przepływ, i zawiera wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot. Membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową. Moduł posiada również rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty jest na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, natomiast każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, oraz obudowę z walcowym wnętrzem odpowiednio przystosowanym do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie, przyległe do pierwszego końca obudowy, uszczelniające ścianę sitową przylegającą do pierwszego końca wiązki w walcowym wnętrzu obudowy, a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwa obszary połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzenie zewnętrzne od strony płaszcza z częścią wiązki

171 720 pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i jeden koniec wiązki. Moduł ma ponadto nasadkę końcową przyległą do końca obudowy i stosownie ukształtowaną, tworzącą razem z walcowym wnętrzem obudowy i zakończeniem wiązki, uszczelnienie zakończenia obudowy i komorę połączoną z przelotami membranowymi, i drugą nasadką końcową przyległą do drugiego końca obudowy i stosownie ukształtowaną, tworzącą razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, uszczelnienie drugiego końca obudowy i ograniczającą drugą komorę, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z pierwszą komorą, zastosowany aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

Istota tego rozwiązania polega na tym, ze moduł zawiera co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układ przegród uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest usytuowane w odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, tworząc szczelinę od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród uszczelnienia, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ przegród dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie układ przegród uszczelnia trzpień.

W innym rozwiązaniu przedmiotem wynalazku jest moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty jest na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, a każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien tworzą odpowiednie zakończenia wiązki, które są odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki oraz obudowę mającą walcowe wnętrze odpowiednio przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie przyległe do dwóch końców obudowy, uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, przy czym obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza, z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, a ponadto dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, tworzące razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednio końcami wiązki, uszczelnienie dwóch końców obudowy i pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany po to aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

Zgodnie z tym rozwiązaniem moduł zawiera co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w odległości od wewnętrznej strony walcowej obudowy, tworząc szczelinę od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród uszczelnienia, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ przegród dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części, połączone poprzez tę szczelinę oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór w miejscu, gdzie układ przegród uszczelnia trzpień.

Przedmiotem wynalazku jest również moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz

171 720 są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuz tej powierzchni oraz układ nawinięty jest na osi tak, Że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, i obudowę z walcowym wnętrzem odpowiednio przystosowanym do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie, przyległe do końca obudowy, uszczelniające ścianę sitową przylegającą do jednego końca wiązki w walcowym wnętrzu obudowy a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i jeden koniec wiązki, a ponadto nasadkę końcową przyległą do końca obudowy i dostosowaną kształtem do walcowego wnętrza obudowy i końca wiązki, tworząc uszczelnienie końca obudowy i pierwszą komorę połączoną z przelotami membranowymi, natomiast druga nasadka końcowa przylega do drugiego końca obudowy i stosownie ukształtowany, razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, tworzy uszczelnienie drugiego końca obudowy i ogranicza drugą komorę oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z pierwszą komorą, zastosowany po to aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

Moduł ten charakteryzuje się tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki, i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród uszczelnienia obwodowego, każdy utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układy przegród są oddalone od siebie wzdłuż osi, i każdy uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga na określoną odległość od trzpienia, tworząc osiową szczelinę przestrzeni od strony trzpienia, która nie utrudnia przepływu, a układy przegród dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez osiową szczelinę oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa, i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród uszczelnienia utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układ przegród jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród, przy czym osiowy układ przegród uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w pewnej odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, tworząc obwodową szczelinę przestrzeni od strony płaszcza pomiędzy walcową ścianą obudowy i obrzeżem osiowego układu przegród uszczelnienia, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ przegród dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez obwodową szczelinę oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie osiowy układ przegród uszczelnia trzpień.

Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, według innego wykonania zawiera wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, a każda ma przelot, przy czym membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni oraz układ nawinięty na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien odpowiednio tworzą obydwa zakończenia wiązki, które są odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, i obudowę mającą walcowe wnętrze odpowiednio przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienia przyległe do dwóch końców

171 720 obudowy, uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, ponadto dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, tworzące razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednio końcami wiązki, uszczelnienie każdego z końca obudowy i ograniczające pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączący się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany po to, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

Moduł ten charakteryzuje się tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki, i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród, każdy utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy przegród są oddalone od siebie wzdłuż osi, każdy uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga na pewną odległość od trzpienia, przy czym każdy tworzy osiową szczelinę przestrzeni od strony trzpienia, która nie utrudnia przepływu płynu, a układy przegród dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych płynowo poprzez osiową szczelinę, oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa, i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród, i uszczelnia trzpień sięgając do obrzeża, które jest położone w odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, tworząc obwodową szczelinę przestrzeni od strony płaszcza pomiędzy walcowym wnętrzem obudowy i obrzeżem osiowego układu przegród uszczelnienia, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ przegród dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez obwodową szczelinę, oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie osiowy układ przegród styka się trzpieniem.

Innym przedmiotem wynalazku jest moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran z wykonanych rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, a ponadto obudowę z walcowym wnętrzem, odpowiednio przystosowanym do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie przyległe do zakończenia obudowy, uszczelniające ścianę sitową przylegającą do zakończenia wiązki w walcowym wnętrzu obudowy, przy czym obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki znajdującą się pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i zakończenie wiązki, oraz nasadkę końcową przyległą do zakończenia obudowy i która razem z walcowym wnętrzem obudowy i pierwszym końcem wiązki, tworzy uszczelnienie zakończenia obudowy i ogranicza komorę połączoną z przelotami membranowymi, a ponadto drugą nasadkę końcową przyległą do drugiego końca obudowy i która razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, tworzy uszczelnienie drugiego końca obudowy i ogranicza drugą komorę, oraz obudowę mającąco najmniej jeden otwór, który łączący się z pierwszą komorą, zastosowany po to aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

171 720

Istota tego rozwiązania polega na tym, że moduł zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki, i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród utworzone w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy przegród są oddalone od siebie wzdłuż osi, każdy z układów uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w pewnej odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, przy czym każdy tworzy obwodową szczelinę od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród, która nie utrudnia przepływu płynu, a przegrody dzielą obszar od strony płaszcza na wiele części połączonych szczeliną obwodową, i korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie każdy układ przegród uszczelnia trzpień, a ponadto co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układ przegród jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród, uszczelniające nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do pewnej odległości od trzpienia, tworząc osiową szczelinę od strony trzpienia, która nie utrudnia przepływ płynu, a układ przegród dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone osiową szczeliną, oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa.

W innym rozwiązaniu moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawiera wiele membran z rurkowych włókien, a każda ma przelot, przy czym membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenia wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, oraz obudowę mającą walcowe wnętrze, odpowiednio przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienia przyległe do końców obudowy, uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, a ponadto dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, tworzą razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednimi końcami wiązki, uszczelnienie dwóch końców obudowy i ogranicza pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany po to, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu.

Rozwiązanie to charakteryzuje się tym, ze zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki, i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród utworzone w obrębie przestrzeni od strony płaszcza, w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy przegród są oddalone od siebie wzdłuż osi, każdy z nich uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w pewnej odległości od wewnętrznej strony walcowej obudowy i każdy tworzy obwodową szczelinę pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród uszczelnienia osiowego, która nie utrudnia przepływu płynu, a układy przegród dzielą obszar od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez szczelinę obwodową, a ponadto korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie każdy układ przegród uszczelnia trzpień, i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród i uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do pewnej

171 720 odległości od trzpienia, tworząc osiową szczelinę, która nie utrudnia przepływu płynu, przy czym układ przegród dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez szczelinę oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa.

Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, według innego wykonania zawiera wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, a rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki.

Istota tego rozwiązania polega na tym, że moduł zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki, i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do pewnej odległości od trzpienia, tworząc osiową szczelinę, która nie utrudnia przepływu płynu, przy czym układ ten dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa.

W innym rozwiązaniu moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, ma przegrody kierunkujące przepływ, i zawiera wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, oraz rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni i układ nawinięty na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde zakończenie wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki.

Rozwiązanie to charakteryzuje się tym, że zawiera co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża wiązki, które jest położone w odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, tworząc szczelinę od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród uszczelnienia, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ ten dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę, oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór w miejscu, gdzie układ przegród uszczelnia trzpień.

Przedmiotem wynalazku jest również moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając

171 720 walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki.

Istota tego rozwiązania polega na tym, że zawiera ono nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki, i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród uszczelnienia obwodowego, każdy utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy te są oddalone od siebie wzdłuż osi, i każdy uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do pewnej odległości od trzpienia, i każdy tworzy osiową szczelinę obszaru od strony płaszcza, która nie utrudnia przepływu płynu, a układy przegród dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez osiową szczelinę i korek całkowicie zamykający osiowo otwór tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa, oraz co najmniej jeden osiowy symetryczny układ przegród utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ ten jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród, a układ przegród uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, tworząc obwodową szczelinę od strony płaszcza pomiędzy walcowym wnętrzem obudowy i obrzeżem osiowego układu przegród uszczelnienia, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ ten dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez obwodową szczelinę, oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór w miejscu, gdzie układ przegród styka się z trzpieniem.

Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ zgodnie z innym wykonaniem według wynalazku zawiera wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, natomiast końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki.

Moduł ten charakteryzuje się tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki, i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród utworzone w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układy przegród są oddalone od siebie wzdłuż osi, i każdy z nich uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, i każdy tworzy obwodową szczelinę przestrzeni od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród uszczelnienia osiowego, która nie utrudnia przepływu płynu, przy czym układy przegród dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez szczelinę obwodową oraz korek całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie każdy układ przegród uszczelnia trzpień, a ponadto co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układ ten jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród i uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga na odległość od trzpienia, tworząc osiową szczelinę od strony płaszcza, która nie utrudnia przepływu płynu, a układ przegród dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez osiową szczelinę, oraz korek całkowicie zamykający osiowo otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest osiowa szczelina.

171 720

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonaniajest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny rysunek modułu według wynalazku, który zawiera jeden obwodowy układ przegród uszczelnienia obwodowego i nie zawiera trzpienia, fig. 2 - moduł, który zawiera układ przegród uszczelnienia osiowego, fig. 3 - moduł, który zawiera jeden układ przegród uszczelnienia osiowego, usytuowany pomiędzy dwoma układami przegród uszczelnienia obwodowego, fig. 4 - moduł zawierający jeden układ przegród uszczelnienia obwodowego, usytuowany pomiędzy dwoma układami przegród uszczelnienia osiowego, fig. 5 - moduł zawierający trzpień i jeden układ przegród uszczelnienia obwodowego z przyległym korkiem rdzeniowym, fig. 6 - moduł zawierający trzpień i jeden układ przegród uszczelnienia obwodowego usytuowany pomiędzy dwoma układami przegród uszczelnienia osiowego, wyposażonymi w korek rdzeniowy, fig. 7 - moduł zawierający trzpień i jeden układ przegród uszczelnienia osiowego z przyległym korkiem rdzeniowym, fig. 8 - moduł, zawierający trzpień i jeden układ przegród uszczelnienia osiowego, wraz z korkiem rdzeniowym, usytuowany pomiędzy dwoma układami przegród uszczelnienia obwodowego z korkiem rdzeniowym, fig. 9 - moduł zgodny z fig. 8 z dwoma układami przegród uszczelnienia osiowego i trzema układami przegród uszczelnienia obwodowego, fig. 10 - moduł według fig. 6 z dwoma układami przegród uszczelnienia obwodowego i trzema układami przegród uszczelnienia osiowego, fig. 11 - moduł według fig. 8 z trzpieniem i dwoma układami przegród uszczelnienia osiowego i trzema układami przegród uszczelnienia obwodowego, fig. 12 - moduł według fig. 10, w którym układ przegród uszczelnienia obwodowego sięga prawie do trzpienia, a układ przegród uszczelnienia osiowego sięga prawie do wewnętrznej ściany walcowej obudowy, fig. 13 - moduł według fig. 1 z dodatkowymi trzpieniami częściowymi usytuowanymi przy końcu wiązki wzdłuż osi częściowo w tej wiązce, fig. 14 - moduł według wynalazku (odmiana z fig. 2) z dodatkowymi trzpieniami częściowymi (końcówki trzpieniowe) rozciągającymi się od każdego końca wiązki wzdłuż osi częściowo w tej wiązce, fig. 15 - moduł według wynalazku (odmiana z fig. 4) z dodatkowymi trzpieniami częściowymi (końcówki trzpieniowe) rozciągającymi się od każdego końca wiązki wzdłuż osi częściowo w tej wiązce, fig. 16A - zmodyfikowany układ przegród uszczelnienia zbieżnego z prądem (zarówno osiowego jak i obwodowego), który jest kształtu lejkowatego z prostymi bokami, fig. 16B - zmodyfikowany układ przegród uszczelnienia zbieżnego pod prąd (zarówno osiowego jak i obwodowego), który jest kształtu lejkowatego z prostymi bokami, fig. 16C - zmodyfikowany układ przegród uszczelnienia zbieżnego z prądem (zarówno osiowego jak i obwodowego), który jest kształtu lejkowatego z krzywoliniowymi bokami, fig. 16D zmodyfikowany układ przegród uszczelnienia zbieżnego pod prąd (zarówno osiowego jak i obwodowego), który jest kształtu lejkowatego z krzywoliniowymi bokami, fig. 17 - przekrój poprzeczny modułu, który jest podobny do tego z fig. 7, z tym wyjątkiem, że tu znajduje się tylko jeden otwór połączeniowy przelotu, i fig. 18 przedstawia przekrój poprzeczny modułu według fig. 7, zawierającego otwór połączenia przelotu na obu końcach wiązki.

Wynalazek stanowi ulepszenie w dziedzinie modułów zawierających membranę tkaninową typu spiralnego z rurkowych włókien służącą do rozdzielania faz i innych zastosowań kontaktu fazowego. Określenie kontakt fazowy stosuje się tu ogólnie do opisania każdego procesu związanego z przenikaniem masy i/lub ciepła.

Włókna rurkowe odpowiednie do zastosowania w tym wynalazku obejmują w ogólności wszystkie takie materiały, które mogą być ukształtowane na wkłady zawierające membranę typu spiralnego do rozdzielania faz i innych zastosowań kontaktu fazowego. Te rurkowe włókna mogą być, na przykład mikroporowate, perforowane, lub umożliwiające przenikanie dyfuzyjne. Mogą być również stosowane rurkowe włókna o stosunkowo dużej średnicy (czasami określone jako membrany rurkowe), pod warunkiem, że mają dostateczną wytrzymałość konstrukcyjną, aby zachować swój kształt w wiązce. Odpowiednie włókna rurkowe, określone za pomocą średnic i innych cech konstrukcyjnych, wraz z materiałami na włókna rurkowe i sposoby wytwarzania opisano, na przykład w następujących opisach patentowych U.S., patent U.S. nr 4,293,418 Fujii'ego, patent U.S. nr 4,430,219 Kuzumoto, patent U.S. nr 4,758,341 Bannera, patent U.S. nr 4,781,834 Sekino, patent U.S. nr 4,911,846 Akasu, patent U.S. nr 4,961,760 Caskey'a oraz patent U.S. nr 5,026,479 Biksona.

171 720

Wybrane włókna rurkowe są następnie przygotowane w układzie typu tkaniny na zespół do wkładu. Ogólnie, główną zaletą złączenia włókien rurkowych w układzie typu tkaniny, zamiast wykorzystania luźnych włókien jest to, że struktura tkaniny utrzymuje sąsiednie włókna rurkowe w oddaleniu od siebie we wzajemnie równoległym położeniu. Konfiguracja taka przyczynia się regularności wiązki i powoduje równomierność kinematyki przepływu płynu. W zalecanych przykładach wykonania włókna rurkowe stanowią wątek tej tkaniny, na przykład są umieszczone poprzecznie pomiędzy nitkami osnowy za pomocą elementów prowadzących krosna. Wiadomo, że włókna rurkowe tworzące wątek tkaniny muszą być trzymane na swoim miejscu za pomocą nitek osnowy, a osnowa taka może przybierać każdą postać znaną w tej dziedzinie dla układów typu tkaniny włókien rurkowych do wytwarzania wiązki spiralnej. Na przykład nitka osnowy może być sama pełnym lub również rurkowym włóknem, a struktura tkaniny może być wybrana z całej różnorodności znanej w tej dziedzinie. Tkanina może być tez odmiennie przygotowana przy zastąpieniu osnowy wątkiem i wątka osnową tak, że włókna rurkowe stanowiące osnowę są utrzymywane przez nitki wątkowe. Stąd też określenia osnowa i wątek są stosowane zamleaaie w niniejszym opisie i jedynie oznaczają dwie grupy, nitek lub włókien, które są ustawione poprzecznie do siebie i dają materiał typu tkaniny. Odpowiednie układy typu tkaninowego zawierające włókna rurkowe, włączając ich konstrukcję, budowę i parametry pracy, są znane na przykład z następujących opisów patentowych: patent U.S. nr 3,557,962 Kohla, patentU.S. nr 4,460,641 Barera, patentU.S. nr 4,911,846 Akasu, oraz patent U.S. nr 4,940,617 Baurmeistera, patrz również Zgłoszenie Patentu Europejskiego nr 0,093,677, wydane 9 listopada 1983 r. i Zgłoszenie Patentu Niemieckiej Republiki Demokrαtyct.nej nr 233,946, wydane 19 marca 1986 r.

Według zalecanych wykonań przykładowych, na wzdłużnej osi wkładu jest umieszczony rdzeń w kształcie pręta (jeśli trzeba to rdzeń ten może być umieszczony na osi chwilowo i może być usunięty po wytworzeniu wiązki). Chociaż do zapewnienia jedynie konstrukcyjnego wsparcia dla wkładu może być zastosowany pełny pręt, to zalecane są rurowe trzpienie rdzeniowe. Trzpienie rdzeniowe mają ogólnie wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni do połączenia z tym otworem. Chociaż trzpień rurowy w ogólności ma osiowy otwór bez żadnych zapór, to w trzpieniu tym mogą być zainstalowane lub utworzone jednolicie, jeden lub więcej korków rdzeniowych, jak zostanie wyjaśnione dalej. Zwykłe trzpienie mają walcowe powierzchnie, wewnętrzną i zewnętrzną, jednakże w zakresie tego wynalazku jest zastosowanie trzpieni mających inne powierzchnie, na przykład trzpieni mających przekroje poprzeczne geometrycznych wieloboków (pięciokąta, sześciokąta i tym podobnie) oraz trzpieni których otwory zawierają wewnętrzne dzielniki przepływu osiowego. Celem perforacji wzdłuż powierzchni trzpienia, która łączy się z otworem jest ułatwienie przepływu płynu pomiędzy wiązką i otworem trzpieniowym wzdłuż podłużnej osi trzpienia. Perforacja trzpieniowa może przybierać różne kształty, takie jak otwory kołowe i podłużne przecięcia. W tych przypadkach, wśród różnych przykładów wykonań wynalazku, w których jest pożądana regulacja objętości przepływu płynu z i do otworu trzpieniowego wzdłuż jego długości, może być odpowiednio wymiarowana i ukształtowana perforacja trzpieniowa wzdłuż długości tego otworu. Perforacja może być też ograniczona do wybranych części długości trzpienia zależnie od objętości i drogi przepływu (na przykład współprądowy i erkeciwprądowy). Ogólna długość trzpienia może być również dostosowania tak, aby pasować do określonych potrzeb. Stosowne trzpienie są opisane w następujących opisach patentowych U.S., patent U.S. nr 4,430,219 Kuzumoto i patent U.S. nr 4,961,760 Caskey'a.

Obudowa powinna mieć dwa otwarte końce i walcowe wnętrze oraz powinna być wewnątrz odpowiednio dopasowana kształtem do wiązki membranowej. Po zainstalowaniu wiązki w obudowie ściana(y) sitowa(e) przyległe do końca(ów) wiązki z odsłoniętymi przelotami jest(są) uszczelnione z wnętrzem walcowym obudowy, aby skutecznie zapobiec przepływowi płynu pomiędzy płaszczem i przelotem bez przejścia poprzez membranę. Tutaj wkład został podzielony na dwa obszary wzajemnie połączone poprzez membranę, obejmujące przestrzeń od strony płaszcza, którajest na zewnątrz części wiązki pomiędzy ścianami sitowymi i jest wewnątrz obudowy, oraz przestrzeń zawierającą przeloty włókien rurkowych i odsłonięte końce wiązki. Następnie jest przewidziany układ nasadki końcowej odpowiednio służącej do uszczelnienia

171 720 każdego z dwóch otwartych końców obudowy. Te nasadki końcowe razem z wnętrzem obudowy i końcami wiązki ograniczają dwie komory, z których jedna lub obie łączą się przelotami membranowymi. Dla ułatwienia wprowadzenia i odzyskania płynu przewidziano w obudowie odpowiednie otwory. W przykładach wykonania, w których nie występuje żaden trzpień, obudowa musi mieć co najmniej jeden otwór łączący z przestrzenią od strony płaszcza, usytuowany tak aby umożliwić wstrzyknięcie i odciągnięcie płynu. W przykładach wykonania zawierających trzpień otwory takie są otworami, dodatkowymi We wszystkich przykładach wykonania według wynalazku obudowa musi mieć co najmniej jeden otwór łączący ze stroną przelotu, usytuowany tak aby umożliwić wstrzyknięcie i odciągnięcie płynu. Jeśli jest pożądane, to może być przewidzianych wiele otworów.

W rozwiązaniu według wynalazku należy zapobiec przepływowi płynu wzdłuż zewnętrznego obwodu wiązki. Jest to zrealizowane dzięki zastosowaniu nieprzepuszczalnego owinięcia pokrywającego zewnętrzną powierzchnię wiązki. Może to być albo pokrycie, albo nieprzenikliwa warstwa, taka jak tkanina, albo układ równoważny, zamocowany do zewnętrznej, walcowej powierzchni wiązki. W przypadku zastosowania takiego owinięcia, układy przegród uszczelnienia obwodowego, są połączone szczelnie z tym owinięciem. W konstrukcjach, gdzie nie występuje trzpień, musi wystąpić otwór w środku nieprzepuszczalnego owinięcia, umożliwiający połączenie co najmniej jednego otworu ulokowanego z boku wiązki z przestrzenią ulokowaną od strony płaszcza. Brzegi nieprzepuszczalnego owinięcia powinny być uszczelnione.

Poniżej zostały opisane fig. rysunku 1-15, które ilustrują schematycznie różne przykłady wykonania modułów według wynalazku, obejmujących elementy obudowy. Opis fig. 1-15 jest ukierunkowany na wkładki, typowe elementy obudowy i ich cechy będą przedstawione w opisie fig. 17-18.

Zgodnie z fig. 1, wiązka tkaniny włókna rurkowego 1 jest zawarta w obudowie 2, która nie ma trzpienia (dla uproszczenia). Pojedynczy układ przegród uszczelnienia obwodowego w kształcie tarczy promieniowo symetrycznej 3a, 3b przylegającej do zewnętrznej powierzchni 4a, 4b wiązki i oddalony jest na odległość 5a, 5b od osi x. Jak pokazano strzałką y zasilanie następuje od strony płaszcza poprzez otwór 6 do wnętrza obudowy 2 i strumień przechodzi wzdłuż drogi, która częściowo jest styczna a częściowo przebiega poprzecznie do osi, w kierunku otworu koncentracji 7 po drugiej stronie obudowy 2, przy czym przesącz jest odprowadzany poprzez otwór (otwory) 8, 9 na jednym lub obu końcach wiązki 1.

Figura 2 ilustruje schematycznie inny przykład wykonania modułu według wynalazku, gdzie ponownie wiązka tkaniny włókna rurkowego 1 jest zawarta w obudowie 2, która nie ma trzpienia. Pojedynczy układ przegród uszczelnienia osiowego w kształcie tarczy promieniowo symetrycznej 10 usytuowany jest osiowo i jest oddalony na odległość 11a, 11 b od walcowej wewnętrznej ściany obudowy 38. Jak pokazano strzałkami y, z, zasilanie następuje od strony płaszcza poprzez otwór 6 do wnętrza obudowy 2 i strumień przechodzi wzdłuż drogi, która częściowo jest styczna a częściowo przebiega poprzecznie do osi, w kierunku otworu koncentracji 7 po drugiej stronie obudowy 2, przy czym przesącz jest odprowadzany poprzez otwory 8, 9 na jednym lub obu końcach wiązki 1.

Zgodnie z fig. 3, w tym przykładzie wykonania wynalazku jeden układ przegród uszczelnienia osiowego 10 jest wstawiony pomiędzy dwa obwodowe układy przegród uszczelnienia 3a, 3b oddalone od osi x. Te trzy układy przegród są wytworzone równocześnie w wiązce 1. Jak pokazano strzałkami y, z, zasilanie następuje od strony płaszcza poprzez otwór 6 do wnętrza obudowy 2 i strumień przechodzi najpierw w kierunku osi x, następnie w kierunku obwodu, następnie z powrotem do osi x w kierunku otworu koncentracji 7 po drugiej stronie obudowy 2, (korzystnie przesuniętego o 180 stopni wokół osi x w porównaniu z punktem wprowadzenia strumienia zasilania do obudowy). Przesącz jest odprowadzany tak samo jak na fig. 1 i 2.

Zgodnie z fig. 4, w tym przykładzie wykonania według wynalazku jeden układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród uszczelnienia osiowego 10 rozstawione wzdłuż osi x. Te trzy układy przegród są wytworzone równocześnie w wiązce 1. Analogicznie do fig. 3, przepływ zasilający po stronie płaszczowej jest wskazany strzałkami y, z. Przesącz jest odprowadzany tak samo jak na fig. 1 i 2.

171 720

W wielu przypadkach będzie pożądane wprowadzenie rurowego trzpienia, jak opisano wyżej, służącego jako rdzeń modułu. W takich przypadkach zasilanie płynu może być skierowane do środka wiązki poprzez ten trzpień, zamiast kierowania go do wnętrza obudowy (z których to drugie utrudnia przepływ promieniowy, ponieważ przepływ wchodzi do wiązki tylko po jednej stronie). W takich przypadkach jest koniecznym uzupełnienie promieniowo-symetrycznego układu przegród uszczelnienia przez zastosowanie jednego lub więcej korków rdzeniowych, które mogą być zainstalowane oddzielnie lub utworzone jednolicie z tym trzpieniem, aby zapobiec przepływowi zasilania po prostu poprzez otwór trzpieniowy, bez wejścia do wiązki.

Na fig. 5 przedstawiono schematyczny rysunek modułu, w którym wiązka tkaniny włókna rurkowego 1 jest zawarta w obudowie 2, otaczając trzpień 12. Jeden układ przegród uszczelnienia obwodowego, promieniowo-symetrycznego w kształcie tarczy 3a, 3b z jednej strony przylega do powierzchni 4a, 4b wiązki 1 i oddalony jest na odległość 13a, 13b od trzpienia 12 i w otworze trzpienia 12 jest usytuowany korek rdzeniowy 14, w miejscu gdzie układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b otacza powierzchnię trzpienia l2. Jak pokazano strzałkami y, z, płyn zasilający wchodzi otworem trzpieniowym 15 pod prąd i dzięki zastosowaniu korka rdzeniowego 14 kierowany jest promieniowo na zewnątrz do płaszczowej wiązki 1a, a następnie przechodzi poprzez nie zamkniętą, osiową szczelinę 16a, 16b wiązki i wychodzi poprzez otwór trzpieniowy

17. Aby zminimalizować pola zastoju w przepływie wewnątrz obudowy 2 korek 14 może być korzystnie blisko otworu 17. Przesącz jest zbierany po stronie przelotu i jest odprowadzony poprzez jeden lub oba przesunięte względem osi otwory 18, 19 na końcach wiązki 1. Odmiennie (nie pokazano), zasilanie może być realizowane poprzez jeden z przesuniętych względem osi otworów 18,19 na końcach wiązki 1, a płyn czyszczący może być wprowadzony poprzez otwór trzpieniowy 15 pod prąd lub otwór trzpieniowy 17 z prądem w celu porwania przesączu.

Figura 6 przedstawia schematyczny rysunek modułu mającego dwa układy przegród, w kształcie tarczy 20a, 20b usytuowane wokół osi walcowej obudowy 38 oraz mającego korek rdzeniowy 14, trzpienia 12, w miejscu, gdzie każdy układ przegród styka się z powierzchnią trzpienia 12. Pomiędzy nimi wzdłuż osi x usytuowany jest jeden układ przegród uszczelnienia obwodowego, promieniowo-symetrycznego w kształcie tarczy 3a, 3b, który z jednej strony sięga do powierzchni 4a, 4b wiązki 1 a z drugiej oddalony jest na odległość 13a, 13b od trzpienia 12. Dodatkowo (nie pokazano) korek rdzeniowy 14 usytuowany jest w otworze trzpienia 12 w miejscu gdzie układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b otacza powierzchnię trzpienia 12. Ten korek rdzeniowy nie jest koniecznie wymagany, jednakże ze względu na dwa inne korki rdzeniowe 14, będzie faktycznie blokował otwór trzpienia 12. W tym przypadku, jak pokazano strzałkami y, z, płyn zasilający wchodzi otworem trzpieniowym 15 pod prąd i przechodzi promieniowo na zewnątrz do strony płaszcza przez układ przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b, przechodzi poprzez nie zamkniętą, obwodową szczelinę 21a, 21b wiązki 1, a następnie przechodzi z powrotem w kierunku trzpienia 12 przez układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b, przechodzi poprzez nie zamkniętą, osiową szczelinę 16a, 16b wiązki 1 (i poprzez otwór trzpienia 12 jeśli w miejscu gdzie układ przegród uszczelnienia 3a, 3b otacza powierzchnię trzpienia 12) nie ma korka, jest następnie przepychany promieniowo na zewnątrz do obudowy przez układ przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b, i w końcu wychodzi poprzez otwór trzpieniowy 17. Przesącz jest zbierany po stronie przelotu i jest odprowadzany przez przesunięte względem osi otwory przelotu 18, 19 na jednym lub obu końcach wiązki 1. Odmiennie (nie pokazano), zasilanie może być realizowane po stronie przelotu poprzez jeden z przesuniętych względem osi otworów 18, 19 na końcach wiązki 1, a płyn czyszczący może być wprowadzony poprzez otwór trzpieniowy 15 lub otwór trzpieniowy 17 w celu porwania przesączu.

Na fig. 7 przedstawiono schematyczny rysunek modułu, w którym wiązka tkaniny włókna rurkowego 1 jest zawarta w obudowie 2, otaczając trzpień 12. Jeden układ przegród uszczelnienia osiowego, promieniowo-symetrycznego w kształcie tarczy 20a, 20b przylega do powierzchni trzpienia 12 i jest oddalony od odległości 11 a, 11 b od wewnętrznej powierzchni walcowej obudowy 38, a w otworze trzpienia 12 jest usytuowany korek rdzeniowy 14, w miejscu gdzie układ przegród uszczelnienia osiowego styka się z powierzchnią trzpienia 12. Jak pokazano strzałkami y, z, płyn zasilający wchodzi otworem trzpieniowym 15 pod prąd i dzięki zastosowaniu korka rdzeniowego 14 i układu przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b kierowany jest

171 720 promieniowo na zewnątrz do wiązki 1, następnie przechodzi poprzez nie zamkniętą, obwodową szczelinę 21a, 21 b wiązki 1 i wychodzi poprzez otwór trzpieniowy 17. Ponownie, ponieważ nie ma blokady w otworze trzpienia 12 w postaci pojedynczego korka rdzeniowego 14, to korek rdzeniowy 14 jest korzystnie ulokowany blisko otworu trzpieniowego 17 aby zminimalizować pola zastoju w przepływie po stronie płaszcza. Przesącz jest zbierany pod stronie przelotu i jest odprowadzany przez przesunięte względem osi otwory 18, 19 na jednym lub obu końcach wiązki 1. Odmiennie (nie pokazano), zasilanie może być realizowane poprzez jeden z przesuniętych względem osi otworów 18, 19 na końcach wiązki 1, a płyn czyszczący może być wprowadzony poprzez otwór trzpieniowy 15 pod prąd lub otwór trzpieniowy 7 z prądem w celu porwania przesączu.

Na fig. 8 przedstawiono schematyczny rysunek modułu mającego dwa układy przegród uszczelnienia obwodowego, promieniowo-symetrycznego w kształcie tarczy 3a, 3b, przylegające do powierzchni 4a, 4b wiązki 1 oddalone na odległość 13a, 13b od trzpienia 12, mającego korki rdzeniowe 14 usytuowane w jego otworze w miejscach gdzie każdy układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b otacza powierzchnię trzpienia 12. Pomiędzy nimi wzdłuż osi x usytuowany jest jeden układ przegród uszczelnienia osiowego, promieniowo-symetrycznego w kształcie tarczy 20a, 20b usytuowany osiowo na powierzchni trzpienia 121 sięgający na odległość 11a, 11b od wewnętrznej powierzchni walcowej obudowy 38. W miejscu gdzie układ przegród uszczelnienia osiowego styka się z powierzchnią trzpienia 12 usytuowany jest korek rdzeniowy 14. W tym przypadku, jak pokazano strzałkami y, z, zasilanie następuje poprzez otwór trzpieniowy 15 i przepływ kierowany jest promieniowo dzięki zastosowaniu korka rdzeniowego 14 przyległego do układu przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b i poprzez nie zamkniętą, osiową szczelinę 16a, 16b wiązki 1 przechodzi promieniowo na zewnątrz do obudowy, a dzięki układowi przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b, przechodzi poprzez nie zamkniętą, obwodową szczelinę 21a, 21b wi^kci 1. Następnie przepływ kierowany jest z powrotem w kiemnku trzpienia 12 przez układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b i przechodzi poprzez nie zamkniętą, osiową szczelinę 16a, 16b wiązki 1 i w końcu wychodzi poprzez otwór trzpieniowy

17. Przesącz jest zbierany po stronie przelotu i jest odprowadzany przez przesunięte względem osi otwory 18, 19 na jednym, lub obu końcach wiązki 1. Odmiennie (nie pokazano), zasilanie może być realizowane po stronie przelotu poprzez jeden z przesuniętych względem osi otworów

18, 19 na końcach wiązki 1, a płyn czyszczący może być wprowadzony poprzez otwór trzpieniowy 15 lub otwór trzpieniowy 17 w celu porwania przesączu.

Figura 9 ilustruje schematycznie przykład wykonania według wynalazku, który jest podobny do przykładu pokazanego na fig. 8, z tym wyjątkiem, ze dodano jeden dodatkowy układ przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b i jeden dodatkowy układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b. Analogicznie fig. 10 ilustruje schematycznie przykład wykonania według wynalazku, który jest podobny do przykładu pokazanego na fig. 6, z tym wyjątkiem, że dodano jeden dodatkowy układ przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b i jeden dodatkowy układ przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b. Przepływ płynu od strony płaszcza pokazano strzałkami y, z. W zasadzie układy przegród uszczelnienia osiowego i obwodowego mogą obejmować równe lub różne liczby tarcz usytuowane w przemiennym lub losowym porządku wzdłuż osi. Jednakże każdy dodatkowy układ przegród uszczelnienia i przyległy korek rdzeniowy zwiększa spadek ciśnienia między zasilaniem i odprowadzeniem z wiązki 1. Stąd korzyści wydłużenia drogi przepływu poprzecznego muszą być zrównoważone przez ciśnienie robocze i związane z tym koszty i objętość przepływu. Są to konwencjonalne problemy dynamiki przepływu płynu, które mogą być łatwo ocenione dla każdego przypadku przez specjalistów w tej dziedzinie.

Figura 11 ilustruje przykład wykonania według wynalazku, zawierający pojedynczy korek rdzeniowy 14 zajmujący prawie całą długość wiązki 1 i dwa układy przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b, które są rozstawione wzdłuż długości korka rdzeniowego 14 i pomiędzy trzema układami przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b rozstawionymi wzdłuż osi x. Jak pokazano strzałkami y, z, płyn zasilający wchodzi otworem trzpieniowym 15 pod prąd i jest przemiennie przepychany w kierunku korka rdzeniowego 14 przez układy przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b, a następnie promieniowo, na zewnątrz do strony płaszczowej przez

171 720 korek rdzeniowy 14 i układy przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b. Przesącz jest zbierany po stronie przelotu i jest odprowadzany przez przesunięte względem osi otwory 18,19 najednym lub obu końcach wiązki 1. Odmiennie (nie pokazano), zasilanie może być realizowane po stronie przelotu poprzez jeden z przesuniętych względem osi otworów 18, 19 na końcach wiązki 1, a płyn czyszczący może być wprowadzony poprzez jeden koniec trzpienia 12 w celu porwania przesączu.

' Figura 12 ilustruje przykład wykonania wynalazku (odmiana przedstawionego na fig. 10), w którym wiele (N może być dowolną liczbą całkowitą większą od zera) układów przegród uszczelnienia obwodowego 3a, 3b sięga prawie do trzpienia 12, a wiele układów przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b sięga prawie do wewnętrznej powierzchni walcowej obudowy 38. Przepływ płynu pokazano strzałkami y, z. Przykład ten przewidziano dla zilustrowania, że układy przegród uszczelnienia osiowego i obwodowego według wynalazku mogą sięgać do różnych odległości w wiązce 1, (która może być równa lub zmienna w obrębie danego modułu) według wymagań określonych przypadków. W miarę jak układy przegród uszczelnienia są powiększane i odpowiadające szczeliny osiowe i obwodowe stają się mniejsze, zwiększa się zarówno przepływ poprzeczny po stronie płaszczowej jak i spadek ciśnienia. Ponownie spadki ciśnienia w określonych przypadkach są określane na podstawie konwencjonalnej dynamiki przepływu płynu.

Figury 13 - 15 ilustrują schematycznie odmiany przykładów wykonania pokazanych odpowiednio na fig. 1,2 i 4, w których przewidziano rury rdzeniowe typu trzpieniowego 22, 23 przebiegające równolegle do wiązki 1. Przepływ płynu pokazano strzałkami y, z. Przykłady tych wykonań umożliwiają odpowiedni wzrost przestrzeni w wiązce 1 dla przepływu płynu po stronie płaszczowej, zmniejszając w ten sposób spadek ciśnienia po stronie płaszczowej.

Chociaż opis powyższy został ukierunkowany na układ przegród uszczelnienia w postaci płaskiej tarczy ustawionej prostopadle do osi modułu, to wynalazek przewiduje, gdy jest to pożądane, zapewnienie układów uszczelnienia mających inne kształty, które są osiowo symetryczne.

Figury 16-A i -B ilustrują takie przykłady uszczelnienia w postaci stożka mającego prostą pobocznicę, zbieżną odpowiednio z prądem i pod prąd, a fig. 16-C i -D ilustrują takie przykłady uszczelnienia w postaci stożka mającego zakrzywioną pobocznicę, zbieżną odpowiednio z prądem i pod prąd. Te przykłady wykonania mogą być przewidziane jako układy uszczelnienia osiowe i/lub obwodowe.

Figura 17 przedstawia rysunek przekroju wzdłużnego modułu na podstawie modułu zilustrowanego na fig. 7, z tym wyjątkiem, że fig. 7 ma tylko jeden otwór przelotu 18 najednym końcu wiązki. Figura ta pokazuje wiele włókien rurkowych w wiązce 1, narysowanych w powiększeniu znacznie większym niż skala. Wiązka 1 otacza trzpień 12 ustawiony w osi x usytuowany w obudowie 2. W środku trzpienia 12 usytuowany jest korek rdzeniowy 14, a w jego sąsiedztwie układ przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b. Wiązka jest zalana na obu końcach w ścianie sitowej 24, 25. Nasadki końcowe 26, 27 są wpasowane na ściany sitowe 24, 25 tworząc komory 28, 29. Obudowa 2 jest dopasowana na obu końcach do pierścieni uszczelniających typu O 30, 31 uszczelniających ściany sitowe 24, 25, przy czym pierścienie uszczelniające typu O 32, 33 są dopasowane do nasadek końcowych 26, 27. Trzpień 12 jest spasewasy na obu końcach z rurami 34,35, z których każdajest dopasowana do dwóch pierścieni typu O 36, 37 uszczelniających otwór trzpienia 12, który służy odpowiednio do prowadzenia zasilania płynu z otworu trzpienia 15 pod prąd w trzpieniu 12 i z trzpieniem 12 do otworu trzpienia 17. Jak zilustrowano strzałkami y, z, płyn zasilania wchodzi do trzpienia 12 poprzez otwór trzpieniowy 15 pod prąd i jest przepychany promieniowo poprzez stronę płaszczową wiązki 1 przez korek rdzeniowy 14 i układ przegród uszczelnienia osiowego 20a, 20b. Płyn przepływa poprzez nie zamkniętą szczelinę obwodową 21a, 21b wiązki 1 i przepływa w kierunku środka trzpienia 12, aby wyjść jako koncentrat poprzez otwór trzpieniowy 17. Przesącz jest zbierany przez otwór 8 po stronie przelotu. Figura 18 jest identyczna z fig. 17, z tym wyjątkiem, że dodano drugi otwór przelotu 19 na końcu wiązki 1. Odmiana ta czyni możliwym wprowadzenie płynu czyszczącego przez jeden z otworów 18 i 19, oraz jego wycofanie, razem ze

171 720 składnikami płynu zasilania, które są przesączone poprzez membranę przez przestrzeń od strony płaszcza, na innym z otworów przelotu.

Istnieje kilka ważnych okoliczności przemawiających za wytwarzaniem wkładów i modułów według wynalazku. Po pierwsze wkłady mogą być albo zamienne w całości, albo przewidziane do włożenia do obudowy ciśnieniowej. Moduły zamienne w całości zawierają wiązkę i jednolicie ukształtowaną obudowę, są one samodzielne i stanowią rozwiązanie jednorazowe.

Moduły i wkłady membranowe typu spiralnego zawierające tkaninę z rurkowych włókien według wynalazku ogólnie działają w sposób podobny do konwencjonalnych wkładów i modułów. Płyn może być wprowadzony do przelotów wiązkowych po każdej lub z obu zalanych szczelnie końców i ma możność przenikania przez włókna do obszaru po stronie płaszczowej. Płyn przesączony może być następnie zebrany albo przez trzpień (poprzez perforacje), albo przy obwodzie wkładu, albo przez te dwa sposoby. Odmiennie płyn może być wprowadzony na jednym lub dwóch końcach trzpienia poprzez otwór i może mieć możność przenikania poprzez perforację trzpienia do obszaru od strony płaszczowej. Płyn, który przesączy się poprzez włókna do ich przelotów może być następnie zebrany przy jednym lub obu zalanych szczelnie końcach wiązki, a koncentrat pozostający w obszarze od strony płaszczowej może być zebrany przy obwodzie wkładu. Otwory połączeniowe do ułatwienia tych przestawień mogą być, jeśli potrzeba, wbudowane w obudowie modułu na końcach wiązkowych i na walcowej, zewnętrznej stronie obudowy.

Docelowe zastosowania modułów i wkładów membranowych typu spiralnego zawierających tkaninę z rurkowych włókien, według wynalazku obejmują wykorzystania docelowe konwencjonalnych wkładów i modułów znane w tej dziedzinie.

Chociaż zilustrowano i opisano wyżej kilka przykładów wykonań wynalazku, to nie zamierzano go ograniczać do przedstawionych szczegółów, ponieważ mogą być wykonane różne odmiany i zmiany konstrukcji bez odejścia od istoty niniejszego wynalazku.

FIG. 3

z

171 720

171 720

FIG. 7

171 720

FIG. 10

171 720

FIG. II

b

171 720

-30 ę2 ττ <231

JL

		X~>
		Cz

3b^J

FIG. 13

FIG. 14

171 720

171 720

FIG. 17

171 720

4b

FIG. I

Hb 38

FIG. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 6,00 zł

Claims (12)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran z rurkowych włókien, przy czym każda z nich ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń wewnątrz walcowej obudowy a końce przelotu rurkowych włókien tworzą odsłonięte zakończenie wiązki, które połączone jest od zewnątrz z wiązką, przy czym moduł posiada obudowę, która wewnątrz ma kształt walca, odpowiednio przystosowanego do pomieszczenia wiązki membranowej, odpowiednio uszczelnionej od strony ściany sitowej przylegającej do zakończenia wiązki, przy czym obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, obejmujące przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i jeden koniec wiązki, a nasadka końcowa przyległa do jednego końca obudowy odpowiednio ukształtowana, razem z walcowym wnętrzem obudowy i zakończeniem wiązki, tworzy uszczelnienie zakończenia obudowy i komorę połączoną z przelotami membranowymi, natomiast druga nasadka końcowa przyległa do drugiego końca obudowy odpowiednio ukształtowana, razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, tworzy uszczelnienie drugiego końca obudowy i drugą komorę, przy czym obudowa ma co najmniej jeden otwór, który łączy się z pierwszą komorą, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1) i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród uszczelnienia obwodowego (3a, 3b) utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród rozmieszczony jest w odległości (5a, 5b) od trzpienia, tworząc osiową szczelinę od strony trzpienia, a układ przegród (3a, 3b) dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę, oraz tym, że zawiera korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu usytuowania szczeliny osiowej.
2. 2. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ zawierający wiele membran z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty jest na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, a każde z dwóch zakończeń wiązki zalane są żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, natomiast część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, oraz obudowę mającą walcowe wnętrze odpowiednio

   171 720 przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, wyposażonej w uszczelnienie przyległe do obydwu końców obudowy uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, i dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, które razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednio końcami wiązki, tworzą uszczelnienie obydwu końców obudowy i ograniczają pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1) i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (10) utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród (l0) usytuowany jest w odległości (lla, llb) od płaszcza, tworząc obwodową szczelinę od strony płaszcza, a układ przegród (10) dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę, oraz tym, że posiada korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu usytuowania tej szczeliny.
3. 3. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, oraz rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty jest na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, natomiast każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, oraz obudowę z walcowym wnętrzem odpowiednio przystosowanym do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie, przyległe do pierwszego końca obudowy, uszczelniające ścianę sitową przylegającą do pierwszego końca wiązki w walcowym wnętrzu obudowy, a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwa obszary połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzenie zewnętrzne od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i jeden koniec wiązki, a ponadto nasadkę końcową przyległą do końca obudowy i stosownie ukształtowaną, tworzącą razem z walcowym wnętrzem obudowy i zakończeniem wiązki, uszczelnienie zakończenia obudowy i komorę połączoną z przelotami membranowymi, i drugą nasadką końcową przyległą do drugiego końca obudowy i stosownie ukształtowaną, tworzącą razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, uszczelnienie drugiego końca obudowy i ograniczającą drugą komorę, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z pierwszą komorą, zastosowany aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (10) utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, i sięga do obrzeża, które jest usytuowane w odległości (11a, 11b) od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, tworząc szczelinę od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu uszczelnienia, a układ przegród uszczelnienia osiowego (10) dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie układ przegród uszczelnia trzpień.
4. 4. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym

   171 720 rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty jest na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, a każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien tworzą odpowiednie zakończenia wiązki, które są odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, oraz obudowę mającą walcowe wnętrze odpowiednio przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie przyległe do dwóch końców obudowy, uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, przy czym obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza, z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującąprzeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, a ponadto dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, tworzące razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednio końcami wiązki, uszczelnienie dwóch końców obudowy i pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany po to aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (1θ) utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w odległości (11a, 11b) od wewnętrznej strony walcowej obudowy (2) tworząc szczelinę od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród uszczelnienia, a układ przegród (10) dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części, połączone poprzez tę szczelinę oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór w miejscu, gdzie układ przegród uszczelnia trzpień.
5. 5. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tknniny z włókna rurnowego. mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy, oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty jest na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalanejest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc obszar od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, i obudowę z walcowym wnętrzem odpowiednio przystosowanym do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie, przyległe do końca obudowy, uszczelniające ścianę sitową przylegającą do jednego końca wiązki w walcowym wnętrzu obudowy a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i jeden koniec wiązki, a ponadto nasadkę końcową przyległą do końca obudowy i dostosowaną kształtem do walcowego wnętrza obudowy i końca wiązki, tworząc uszczelnienie końca obudowy i pierwszą komorę połączoną z przelotami membranowymi, natomiast druga nasadka końcowa przylega do drugiego końca obudowy i stosownie ukształtowany, razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, tworzy uszczelnienie drugiego końca obudowy i ogranicza drugą komorę, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z pierwszą komorą, zastosowany po to aby umożliwić

   171 720 wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1), i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród uszczelnienia obwodowego, (3a, 3b), każdy utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układy przegród (3a, 3b) są oddalone od siebie wzdłuż osi, i sięgają na określoną odległość od trzpienia, tworząc osiową szczelinę przestrzeni od strony trzpienia, a układy przegród (3a, 3b) dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez osiową szczelinę oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa, i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród uszczelnienia osiowego (10) utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układ przegród (10) jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród (3a, 3b), przy czym osiowy układ przegród (10) uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w pewnej odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy (2), tworząc obwodową szczelinę przestrzeni od strony płaszcza pomiędzy walcową ścianą obudowy i obrzeżem osiowego układu przegród uszczelnienia (10), a układ przegród (10) dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez obwodową szczelinę, oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie osiowy układ przegród uszczelnia trzpień.
6. 6. Moduł membraeowy ze zwiniętej spiral nie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, a każda ma przelot, przy czym membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien odpowiednio tworzą obydwa zakończenia wiązki, które są odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, i obudowę mającą walcowe wnętrze odpowiednio przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienia przyległe do dwóch końców obudowy, uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, ponadto dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, tworzące razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednio końcami wiązki, uszczelnienie każdego z końca obudowy i ograniczające pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączący się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany po to, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1), i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród (3a, 3b) każdy utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy przegród (3a, 3b) są oddalone od siebie wzdłuż osi, każdy uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga na pewną odległość od trzpienia, przy czym każdy tworzy osiową szczelinę przestrzeni od strony trzpienia, a układy przegród (3a, 3b) dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych płynowo poprzez osiową szczelinę, oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa, i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (10) utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród (10) jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród (3a, 3b) i uszczelnia trzpień sięgając do obrzeża, które jest położone w odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, tworząc obwodową szczelinę przestrzeni od strony

   171 720 płaszcza pomiędzy walcowym wnętrzem obudowy i obrzeżem osiowego układu uszczelnienia, a układ przegród (10) dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez obwodową szczelinę oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu gdzie osiowy układ przegród (10) styka się trzpieniem.
7. 7. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy, oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, które jest odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, a ponadto obudowę z walcowym wnętrzem, odpowiednio przystosowanym do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienie przyległe do zakończenia obudowy, uszczelniające ścianę sitową przylegającą do zakończenia wiązki w walcowym wnętrzu obudowy, przy czym obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki znajdującą się pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i zakończenie wiązki, oraz nasadkę końcową przyległą do zakończenia obudowy i która razem z walcowym wnętrzem obudowy i pierwszym końcem wiązki, tworzy uszczelnienie zakończenia obudowy i ogranicza komorę połączoną z przelotami membranowymi, a ponadto drugą nasadkę końcową przyległą do drugiego końca obudowy i która razem z walcowym wnętrzem obudowy i drugim końcem wiązki, tworzy uszczelnienie drugiego końca obudowy i ogranicza drugą komorę, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z pierwszą komorą, zastosowany po to, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1), i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród (10) utworzone w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy przegród (10) są oddalone od siebie wzdłuz osi, każdy z układów (10) uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w pewnej odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy, przy czym każdy tworzy obwodową szczelinę od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy i obrzeżem układu przegród (10), a przegrody (10) dzielą obszar od strony płaszcza na wiele części połączonych szczeliną obwodową, i korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie każdy układ przegród uszczelnia trzpień, a ponadto co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (3a, 3b) utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układ przegród (3a, 3b) jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród (10), uszczelniające nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do pewnej odległości od trzpienia, tworząc osiową szczelinę od strony trzpienia, a układ przegród (3a, 3b) dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone osiową szczeliną, oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa.
8. 8. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran z rurkowych włókien, a każda ma przelot, przy czym membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązkajest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną,

   171 720 przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenia wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, oraz obudowę mającą walcowe wnętrze, odpowiednio przystosowane do pomieszczenia wiązki membranowej, która ma uszczelnienia przyległe do końców obudowy, uszczelniające obie ściany sitowe w walcowym wnętrzu obudowy, a obudowa, która zawiera wiązkę ogranicza dwie przestrzenie połączone wzajemnie poprzez membranę, zawierające przestrzeń zewnętrzną od strony płaszcza z częścią wiązki pomiędzy ścianami sitowymi w obrębie tej obudowy oraz przestrzeń obejmującą przeloty rurkowych włókien i oba końce wiązki, a ponadto dwie nasadki końcowe odpowiednio przyległe do dwóch końców obudowy i stosownie ukształtowane, tworzą razem z walcowym wnętrzem obudowy i dwoma przyległymi odpowiednimi końcami wiązki, uszczelnienie dwóch końców obudowy i ogranicza pierwszą i drugą komorę połączoną z przelotami membranowymi, oraz obudowę mającą co najmniej jeden otwór, który łączy się z każdą z tych dwóch komór, zastosowany po to, aby umożliwić wtryśnięcie i odprowadzenie tamtędy płynu, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1), i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród (10) utworzone w obrębie przestrzeni od strony płaszcza, w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy przegród (10) są oddalone od siebie wzdłuż osi, każdy z nich uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w pewnej odległości od wewnętrznej strony walcowej obudowy (2) i każdy tworzy obwodową szczelinę pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy (2) i obrzeżem układu przegród uszczelnienia osiowego (10), a układy przegród (10) dzielą obszar od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez szczeliną obwodową, a ponadto korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie każdy układ przegród (10) uszczelnia trzpień, i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (3a, 3b) utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród (10) i uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do pewnej odległości od trzpienia, tworząc osiową szczelinę, przy czym układ przegród (3a, 3b) dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez szczelinę oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa.
9. 9. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, a rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1), i co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (3a, 3b) utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza, w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród (3a, 3b) uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do pewnej odległości od trzpienia, tworząc osiową szczelinę (16a, 16b), przy czym układ ten dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest szczelina osiowa.
10. 10. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włó8

    171 720 kien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, oraz rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni i układ nawinięty na osi tak, ze rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde zakończenie wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, a końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, znamienny tym, że zawiera co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (20a, 20b) utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ przegród uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża wiązki (1), które jest położone w odległości od wewnętrznej ściany walcowej obudowy (2), tworząc szczelinę (21a, 21b) od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy (2) i obrzeżem układu przegród uszczelnienia (20a, 20b), a układ ten dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez tę szczelinę, oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór w miejscu, gdzie układ przegród (20a, 20b) uszczelnia trzpień.
11. 11. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ, zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, oraz układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z dwóch zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, przy czym końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1), i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród (3a, 3b), każdy utworzony w obrębie obszaru od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układy te są oddalone od siebie wzdłuż osi, i każdy uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga do odległości (13a, 13b) od trzpienia, i każdy tworzy osiową szczelinę (16a, 16b) obszaru od strony płaszcza, a układy przegród (3a, 3b) dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez osiową szczelinę (16a, 16b) i korek (14) całkowicie zamykający osiowo otwór tam, gdzie usytuowana jest szczelina osiowa (16a, 16b), oraz co najmniej jeden osiowy symetryczny układ przegród (20a, 20b) utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, przy czym układ ten jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród (3a, 3b) a układ przegród (20a, 20b) uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w odległości (11a, 11b) od wewnętrznej ściany walcowej obudowy (2), tworząc obwodową szczelinę (21a, 21b) od strony płaszcza pomiędzy walcowym wnętrzem obudowy i obrzeżem osiowego układu przegród uszczelnienia, (20a, 20b), a układ ten dzieli obszar od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez obwodową szczelinę (21a, 21b), oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór w miejscu, gdzie układ przegród styka się z trzpieniem.
12. 12. Moduł membranowy ze zwiniętej spiralnie tkaniny z włókna rurkowego, mający przegrody kierunkujące przepływ zawierający wiele membran wykonanych z rurkowych włókien, przy czym każda ma przelot, a membrany tworzą układ podobny do tkaniny, w którym rurkowe włókna są w zasadzie wzajemnie równoległe i tworzą wątek tkaninowy oraz są utrzymywane w oddaleniu od siebie ustalonym przez nitki stanowiące osnowę tkaninową, i

    171 720 rurowy trzpień mający wzdłużną oś i walcową powierzchnię zewnętrzną, osiowy otwór i perforację wzdłuż tej powierzchni, przy czym układ nawinięty na osi tak, że rurkowe włókna są w zasadzie równoległe do tej osi, a membranowa wiązka jest nawinięta spiralnie mając walcową powierzchnię zewnętrzną, przy czym każde z zakończeń wiązki zalane jest żywicznym materiałem zalewowym służącym do uszczelnienia końca wiązki w przylegającej, litej ścianie sitowej, a część wiązki pomiędzy dwiema ścianami sitowymi pozostaje wolna od materiału zalewowego tworząc przestrzeń od strony płaszcza, natomiast końce przelotu rurkowych włókien tworzą zakończenie wiązki, odsłonięte i połączone z zewnętrzną stroną wiązki, znamienny tym, że zawiera nieprzepuszczalne owinięcie pokrywające walcową powierzchnię zewnętrzną wiązki (1), i co najmniej dwa osiowo symetryczne układy przegród (20a, 20b) utworzone w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układy przegród (20a, 20b) są oddalone od siebie wzdłuż osi, i każdy z nich uszczelnia trzpień i sięga do obrzeża, które jest położone w odległości (11a, 11b) od wewnętrznej ściany walcowej obudowy (2), i każdy tworzy obwodową szczelinę (21a, 21b) przestrzeni od strony płaszcza pomiędzy wewnętrzną ścianą walcowej obudowy (2) i obrzezem układu przegród uszczelnienia osiowego (20a, 20b), przy czym układy przegród (20a, 20b) dzielą przestrzeń od strony płaszcza na wiele części połączonych poprzez szczelinę obwodową (21a, 21b), oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia w miejscu, gdzie każdy układ przegród (20a, 20b) uszczelnia trzpień, a ponadto co najmniej jeden osiowo symetryczny układ przegród (3a, 3b) utworzony w obrębie przestrzeni od strony płaszcza w kształcie, który jest obrotowo symetryczny wokół osi, a układ ten jest wstawiony pomiędzy dwa układy przegród (20a, 20b) i uszczelnia nieprzepuszczalne owinięcie i sięga na odległość (13a, 13b) od trzpienia, tworząc osiową szczelinę (16a, 16b) od strony płaszcza, a układ przegród (3a, 3b) dzieli przestrzeń od strony płaszcza na dwie części połączone poprzez osiową szczelinę, oraz korek (14) całkowicie zamykający osiowy otwór trzpienia tam gdzie usytuowana jest osiowa szczelina (16a, 16b).