PL172768B1

PL172768B1 - C ewnik do wstrzykiwania plynów lub leków do narzadów jamistych albo jam ciala, zwlaszcza do naczyn wiencowych i tetnic PL PL PL

Info

Publication number: PL172768B1
Application number: PL93308463A
Authority: PL
Inventors: Berthold Hoefling; Hanson Gifford; Andreas Poesel
Original assignee: Bavaria Med Tech
Priority date: 1992-10-21
Filing date: 1993-10-13
Publication date: 1997-11-28
Also published as: SK50995A3; DE59301654D1; DE4235506A1; AU5369694A; CZ285764B6; US5354279A; PL308463A1; EP0689467A1; CZ97395A3; FI951879L; FI951879A7; WO1994008653A1; JPH08504613A; NO951490L; RU2129888C1; GR3019507T3; DK0689467T3; HUT72681A; HU9500980D0; NO951490D0

Abstract

1. Cewnik do wstrzykiwania plynów lub leków do narza- dów jamistych albo jam ciala, zwlaszcza do naczyn wiencowych i tetnic, z wprowadzanym do tetnic wierzcholkiem cewnika i z powloka cewnika, z umieszczona przesuwnie w wierzcholku cew- nika igla iniekcyjna, przy czym ostrze igly w pozycji wciagnietej znajduje sie wewnatrz wierzcholka cewnika i dla aplikacji plynu lub leku wystaje w wysunietej pozyqi z wierzcholka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym koncu wyciskaczem z pier- wsza 1 druga czescia, przy czym powloka cewnika jest zamocowa- na na jednej czesci wyciskacza, a obie te czesci sa utrzymywane przez sile rozpychajaca w odstepie od siebie, którym to wyciska czem mozna przesuwac ostrze igly przez powloke cewnika oraz z wykonanym w wierzcholku cewnika otworem z prowadnikiem igly, który pozwala na wyjscie igly zarówno w bok jak i do przodu, znamienny tym, ze zastosowano co najmniej dwie igly iniekcyj ne, które zamocowane sa na przesuwnej wzdluznie w cewniku (10), rurce (20), która uksztalowana jest jako przesuwna w powlo- ce (12) cewnika rurka wieloprzeswitowa (20), przy czym rurka wieloprzeswitowa (20) jest zamocowana na drugiej czesci (35) wyciskacza (32) Fig. 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana na jednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu.

W leczeniu pacjentów duże znaczenie mają urządzenia, które umożliwiają podawanie leku bezpośrednio do chorego miejsca w ciele pacjenta. Do postępowania leczniczego w obrębie narządów jamistych lub w krwioobiegu, w szczególności w tętnicach, zapropono4 wano różne cewniki, za pomocą których można doprowadzać lek w pobliże leczonego miejsca ustroju. Najprostszymi cewnikami tego rodzaju są cewniki infuzyjne, które w strefie swego zakończenia mają jeden lub kilka otworków albo są nawet perforowane. Rozszerza się je, aby uzyskać dobrą styczność ze ścianką naczynia i doprowadzić lek wprost do tkanki. Tak więc można stworzyć elastyczny balonik (porowaty balonik), który ma pewną ilość małych otworków i przy doprowadzaniu leku jest nadmuchiwany, przylega do ścianki tętnicy i pozwala następnie wprowadzić lek pod ciśnieniem do tkanki.

Wadą takich rozwiązań jest to, że lek działa tylko przez krótki czas i nie ma pewności co do ilości doprowadzonego leku. W przypadku stosowania cewników infuzyjnych może też nastąpić szybkie spłukiwanie leku. Zdarzyć się więc może potrzeba wydłużenia infuzji do kilku dni, żeby uzyskać efektywne stężenie leku w leczonym miejscu. Oznacza to długi pobyt w szpitalu oraz duże ryzyko infekcji lub innych komplikacji. Za wadę uważa się także to, że leku nie można aplikować w jednym zabiegu jednocześnie z rozszerzaniem.

Znany jest z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-A-4 578 061 cewnik przedstawionego powyżej typu. W cewniku tym przesuwa się igłę iniekcyjną do wierzchołka cewnika za pomocą giętkiego drucika, który przechodzi przez ten sam prześwit, przez który doprowadza się lek. Igła iniekcyjna jest wydrążona tylko w przedniej części i ma w tylnym końcu prowadzący w bok kanał połączeniowy, który w wypchniętym położeniu igły musi zbiegać się z następnym kanałem połączeniowym umieszczonym w wierzchołku cewnika, tak aby można było zaaplikować lek. Trudno jest jednak zapewnić takie współosiowe ustawienie tych kanałów.

W międzynarodowej publikacji patentowej nr WO 92/10142 opisano cewnik do leczenia prostaty, w którym można wysuwać kilka rurkowych igieł z główki cewnika, żeby umieścić w tkance element światłowodowy i sondy termometryczne.

Celem wynalazku jest 'dostarczenie cewnika, który nie ma wyżej przedstawionych wad oraz umożliwia łatwe i pewne doprowadzanie leków do wnętrza ciała, zwłaszcza do jam ciała, narządów jamistych lub naczyń będących miejscami wymagającymi leczenia.

Cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana najednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zastosowano co najmniej dwie igły iniekcyjne, które zamocowane są na przesuwnej wzdłużnie w cewniku rurce, która ukształtowana jest jako przesuwna w powłoce cewnika rurka wieloprześwitowa, przy czym rurka wieloprześwitowa jest zamocowana na drugiej części wyciskacza.

Korzystnym jest, że zastosowano trzy igły iniekcyjne rozmieszczone w odstępie kątowym 120°, a ostrza igieł mają powierzchnię czołową, która w pozycji wysuniętej jest w przybliżeniu równoległa do osi cewnika.

Korzystnym jest, że ostrza igieł mają powierzchnię czołową, której normalna w pozycji wysuniętej jest ustawiona pod kątem do kierunku promieniowego cewnika.

Korzystnym jest, że przesuwne wzdłużnie igły w obszarze wylotowym cewnika są odgięte.

Korzystnym jest, że prowadniki igłowe w wierzchołku cewnika przechodzą w mające wyjście prostopadłe do osi otwory.

W innym rozwiązaniu cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz

172 768 wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana na jednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że powłoka cewnika jest ukształtowana jako rurka wieloprześwitowa i jest zamocowana na jednej części wyciskacza, przy czym zastosowano co najmniej dwie igły iniekcyjne i wyposażono je w rurkowe przedłużenia, z których każde przechodzi przez swój prześwit rurki wieloprześwitowej i jest zamocowane na drugiej części wyciskacza.

Zgodnie z dalszym rozwiązaniem cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana na jednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu według wynalazku charakteryzuje się tym, że powłoka cewnika jest ukształtowana jako rurka wieloprześwitowa i jest zamocowana na jednej części wyciskacza, przy czym zastosowano co najmniej dwie igły iniekcyjne i wyposażono je w rurkowe przedłużenia, które przechodząc przez swój prześwit rurki wieloprześwitowej są zamocowane na drugiej części wyciskacza, zaś na wierzchołek cewnika nałożony jest balonik, który połączonyjest z kanalikiem rurki wieloprześwitowej, przy czym drut prowadzący w baloniku jest poprowadzony do wierzchołka balonika przez wewnętrzny prześwit.

Korzystnym jest, że drut prowadzący poprowadzony jest albo wewnątrz rurki wieloprześwitowej i przez wierzchołek cewnika oraz balonik względnie poprowadzony jest poza rurką wieloprześwitową do balonika i dopiero w baloniku przez prześwit wewnętrzny do wierzchołka.

Korzystnym jest, że w materiał rurki wieloprześwitowej wstrzyknięte są druciki usztywniające.

W następnym rozwiązaniu cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana na jednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera co najmniej dwie igły iniekcyjne, które umieszczone są na wewnętrznej rurce usytuowanej po zewnętrznej stronie rurki wewnętrznej, przy czym drucik prowadzący przechodzi zarówno wewnątrz rurki wewnętrznej jak i przez wierzchołek cewnika.

Dzięki temu, że cewnik jest wyposażony w igły, które w pozycji wciągniętej utrzymywane są w powłoce zewnętrznej, można go w tej pozycji wprowadzić w narząd jamisty lub

172 768 krwioobieg, zwłaszcza w tętnicę. Za pomocą przyrządu, w który wyposażony jest cewnik, wysuwa się igły, gdy cewnik znajduje się w wymaganej pozycji, podczas gdy igły mające wydrążony kanał, przez który można doprowadzać lek do tkanki, przylegają do ścianki tętnicy lub naczynia albo wnikają w tę ściankę. Igły wnikając w ściankę naczynia powodują perforację, ale nie ma z niej krwawienia, gdyż igły są bardzo cienkie. Poza tym istnieje możliwość zdeponowania w tkance określonej ilości leku, przy czym lek lub płyn doprowadza się z końca cewnika znajdującego się poza ciałem.

Dzięki temu, że stykające się ze ścianką naczynia powierzchnie czołowe ostrzy igieł są odpowiednio ukształtowane przez oszlifowanie, tak że są one możliwie równoległe do ' osi cewnika, wnikają one tylko lekko lub przylegają możliwie równolegle do ścianki naczynia np. tętnicy i lek nie wnika w nią także zbyt głęboko.

W związku z tym, że normalna do powierzchni czołowej nie jest dokładnie równoległa do osi igły, lecz odchyla się przynajmniej o mały kąt, igły nie przylegają płasko do tkanki, lecz mogą być wciskane nieznacznie ostrzem w tkankę. Wówczas głębokość wnikania ostrza igły w tkankę zależy od siły użytej przy manipulacji cewnikiem i od kąta jego ustawienia, tak że można celowo ograniczyć lokalnie głębokość iniekcji np. w ściance naczynia, co zapewnia korzystny sposób aplikacji. Oczywiście ostrze igły trzeba oszlifować stosownie do rodzaju aplikacji i może ono być np. stępione, zaokrąglone lub sfazowane.

Dzięki temu ponadto, że wykorzystuje się igły, które są w obszarze wylotowym odgięte, wychodzą one w trakcie wysuwania na zewnątrz za pomocą wyciskacza w kierunku na ściankę. Kierowanie giętkich igieł ku ściance uzyskuje się także dzięki prowadnikom igieł na wierzchołku cewnika, służącym do wyginania igieł oraz celowego przesuwania ku ściance.

Dzięki rozwiązaniu według wynalazku można korzystnie połączyć w jednym zabiegu leczenie tkanki z rozszerzaniem, tzn. wyeliminować potrzebę zmiany cewnika, co znacznie skraca czas operacji i jest mniej uciążliwe dla pacjenta. Poza tym dzięki kombinowanemu cewnikowi iniekcyjno-balonikowemu daje się lekarzowi możliwość decydowania o sposobie postępowania już po wprowadzeniu cewnika.

Następną zaletą jest to, że dzięki wstawieniu balonika przed główkę iniekcyjną następuje bardzo łagodne rozszerzanie. Po iniekcji można w razie potrzeby znów nadmuchać balonik, aby zoptymalizować rozłożenie leku i wygładzić zmiany mechaniczne spowodowane cewnikiem. Posługiwanie się tylko jednym cewnikiem iniekcyjno-balonikowym jest tańsze niż zastosowanie dwóch oddzielnych cewników.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie cewnik według wynalazku z igłami w pozycji wciągniętej, fig. 2 - cewnik według fig. 1 z wysuniętymi na zewnątrz igłami, fig. 3 - wyciskacz do przesuwania rurki wieloprześwitowej w cewniku, fig. 4 - przekrój promieniowy innego przykładu wykonania cewnika według wynalazku, fig. 5 - dalszy przykład wykonania cewnika według wynalazku, fig. 6 - wyciskacz do przesuwania igieł w cewniku według fig 5, fig. 7 - powiększony przekrój wzdłuż linii VII-VII na fig. 5, fig. 8 - przekrój główki kombinowanego cewnika iniekcyjno-balonikowego wzdłuż linii VIII-VIII na fig. 11, fig. 9 - wyciskacz do wzdłużnego przesuwania igieł iniekcyjnych w cewniku z przełączami dla leku oraz do nadmuchiwania/opróżniania balonika, fig. 10 - przekrój wzdłuż linii X-X na fig. 8, a fig. 11 - przekrój wzdłuż linii XI-XI na fig. 8.

Figura 1 przedstawia cewnik 10, który na drucie prowadzącym 5 można w znany sposób wprowadzać do ciała. Cewnik 10 ma powłokę 12, na końcu której zamocowany jest wierzchołek 14 cewnika. Wierzchołek 14 można połączyć trwale z powłoką 12 przez zgrzewanie lub klejenie. Wierzchołek 14 cewnika ma wzdłużny kanał 16, przez który przechodzi drut prowadzący 5. Ponadto wewnątrz powłoki 12 znajduje się wewnętrzna rurka 20, która może przesuwać się w kierunku wzdłużnym. Rurka ta ma w środku kanał 22, przez który przechodzi drut prowadzący 5. Ponadto w rurce wewnętrznej znajdują się kanaliki 24 (prześwity), na których końcu od strony wierzchołka cewnika zamocowano wydrążone igły 26. Wierzchołek 14 zaopatrzony jest we wzdłużne rowki lub zagłębienia o odpowiednim kształcie (patrz fig. 11), które kończą się w otworach 28. Otwory te mogą mieć wylot zarówno z boku jak też w zaokrąglonym lub stożkowym wierzchołku cewnika.

172 768

Wydrążone igły 26 mają naprężenie mechaniczne dociskające je promieniowo do powłoki 12, przy czym są one przytrzymywane z boku przez ścianki rowkowe otworów 28, co zabezpiecza je przed przekręceniem. Podczas przesuwu wewnętrznej rurki 20 w powłoce 12 następuje przesunięcie igieł do przodu i wskutek ich naprężenia lub wygięcia przemieszczają się na zewnątrz przy przesuwie wzdłuż ścianki wewnętrznej otworów 28, a więc przylegają do ścianki naczynia albo wnikają w tę ściankę lub ją perforują, żeby dostać się do błony zewnętrznej, zależnie od decyzji operatora podjętej na podstawie jego doświadczenia. Następnie przez kanaliki 24 i nie pokazane na rysunku kanały w wydrążonych igłach 26 można doprowadzić lek do tkanki. Lek wypływa wówczas na powierzchnię czołową 30 igieł 26. Powierzchnię czołową 30 wysuniętych igieł usytuowano korzystnie tak, że w kierunku wzdłużnym jest ona równoległa do osi cewnika. Oznacza to, że powierzchnia 30 przylega prawie płasko do ścianki naczynia i tylko przy użyciu większej siły można ją wprowadzić głębiej w tkankę. Jeżeli ma ona wnikać głębiej w tkankę, to wówczas zaleca się, aby normalna powierzchnia 30 była odchylona od prostopadłej do osi cewnika, tak aby igły wnikały w tkankę. Oczywiście dla głębokiego wnikania w tkankę można zastosować inne szlify igieł, dostosowane do danego zastosowania. W przykładzie wykonania według fig. 1 i fig. 2 umieszczono kilka igieł 26, które wychodzą z kilku stron cewnika 10 dzięki przesunięciu rurki wewnętrznej 20, tak że cewnik może wspierać się ze wszystkich stron na ściance naczynia i jest utrzymywany centrycznie. Dlatego powierzchnie 30 przylegają w określony sposób do ścianki albo igły przy odpowiednim szlifie wnikają w tkankę, dzięki czemu nie ma niezamierzonego spływania leku lub też unika się nieprawidłowego styku powierzchni czołowej 30 ze ścianką naczynia.

Dla zapewnienia dobrego podparcia należy zastosować przynajmniej 3 igły. Możliwa jest jednak dowolna liczba igieł, które mogą być rozmieszczone zarówno równomiernie jak i nierównomiernie na przekroju. Większa ilość igieł może także zwiększyć przepływ leku. W przypadku bardzo cienkich żył lub też naczyń może jednak nie być dość miejsca na większy cewnik. Poprzestaje się wtedy na pojedynczej igle. Gdy potrzeba więcej igieł 26 ze względu na lepszą stabilność lub też większy przepływ leku, wówczas wewnętrzna rurka 20 jest korzystnie rurką wieloprześwitową.

Figura 3 ukazuje wyciskacz 32, który można wykorzystać do przesuwania igieł w cewniku według fig. 1 i fig. 2. Wyciskacz ten składa się w zasadzie z dwóch części, 34 i 35. Część 34 pozostaje nieruchoma względem cewnika i określa się ją dalej jako część statyczna 34. Naprzeciwko niej umieszczona jest część ruchoma 35. Na części statycznej 34 zamocowana jest powłoka 12, a w części ruchomej 35 rurka wewnętrzna 20. Prowadnik 36 w części statycznej 34 i prowadnik 38 na części ruchomej 35 zachodzą na siebie tak, że rurka wewnętrzna 20 może przesuwać się tylko osiowo względem powłoki 12. Sprężyna 40 rozpycha części 34 i 35 od siebie. Odstęp czoła prowadnika 38 od naprzeciwległego zderzaka dobrano tak, że igły 26 znajdują się niezawodnie we wciągniętej pozycji według fig. 1. Przy ściskaniu części 35 i 34 rurka wewnętrzna przesuwa się osiowo w kierunku wierzchołka cewnika, tak że dochodzi do pozycji według fig. 2, w której igły ze względu na ich naprężenie dochodzą do ścianki naczynia.

Z figury 3 można zorientować się, że rurka wewnętrzna 20 jest zamocowana w części 35, przy czym przechodzi przez nią prześwit wewnętrzny 42 i drut prowadzący 5 może wychodzić z niego w tył przez otwór 44. Lek doprowadzany bocznym przyłączem 45 płynie przez komorę rozdzielczą 46 i kanaliki 24 do igieł 26.

Na figurze 4 pokazano przekrój innego przykładu wykonania cewnika. Cewnik 50 ma powłokę 12, a w jego środku zaznaczono drut prowadzący 5. Powłoka 12 ma otworki 52, przez które mogą wysuwać się na zewnątrz igły 54, które są zamocowane na wewnętrznej rurce 56. Między wewnętrzną rurką 56 i drutem prowadzącym 5 umieszczono jeszcze następną rurkę 58. Rurka 56 jest tak elastyczna, że nadyma się jak balonik przy wzroście ciśnienia między rurką 56 i rurką 58, przylegając do powłoki 12. W związku z tym igły 54 są wypychane przez otwory 52 i mogą przylegać do ścianki naczynia lub też wnikać w tę ściankę. W przykładzie tym pokazano kształt igieł, w których powierzchnia czołowa 60 jest ukształtowana inaczej niż w igłach według fig. 1 i fig. 2. W przypadku powierzchni czołowych 60

172 768 ich normalna nie jest prostopadła do osi cewnika, w związku z czym ostrza igieł mogą wnikać głębiej w ściankę naczynia lub tkankę. Zalety tego rozwiązania opisano już wyżej. Możliwe jest jednak zaopatrzenie igieł 56 w powierzchnie czołowe 60, które przylegają płasko do ścianki naczynia jak powierzchnie czołowe 30 w pierwszym przykładzie wykonania.

W przykładzie pokazanym na fig. 4 igły są zasilane lekiem przez oddzielne kanały podłączone do otworu 55 w igle 54, a przestrzeń między rurkami 56 i 58 znajduje się niezależnie od tego pod ciśnieniem. Dzięki temu unika się istotnej wady nadmuchiwanych balonikowo cewników według stanu techniki, ponieważ przy wysokim ciśnieniu nadmuchiwania można zastosować również niższe ciśnienie aplikacji leku. Poza tym poprzez indywidualnie dobrane przesunięcie igieł lub też przez zróżnicowanie głębokości wnikania leku można go umieścić w różnych miejscach, mianowicie w wewnętrznych warstwach naczynia, w ściance naczynia lub też zmagazynować go w otoczeniu naczyń. Poza tym zaletą jest to, że rozszerzanie i wstrzykiwanie leku można kontrolować indywidualnie jako dwa wyraźnie oddzielone zabiegi. W tym przypadku można wykorzystać wyciskacz znanego rodzaju, za pomocą którego można doprowadzać oddzielnie lek i czynnik wytwarzający ciśnienie.

W takim urządzeniu do obsługi cewnika 50 ciśnienie do rozszerzania wewnętrznej rurki 56 doprowadza się przyłączem połączonym z przestrzenią między rurkami 56 i 58. Lek doprowadza się za pośrednictwem oddzielnego przyłącza przy wyciskaczu oraz kanalików przebiegających między igłami i połączonych z igłami 54. Oba przykłady realizacji wynalazku mają tę zaletę, że dzięki zastosowaniu igieł 26 lub też 54 możliwe jest celowe wstrzykiwanie w ściankę naczynia i/lub jej otoczenie. Poprzez odpowiednie ukształtowanie powierzchni czołowych 30 i 60 można ponadto wpływać na głębokość wnikania igieł a więc i leku.

Na figurze 5 przedstawiono następną odmianę wykonania cewnika 110, w którym sprężynujące na zewnątrz igły 26 przechodzą w rurkowate przedłużenia 126. Przedłużenia te mogą stanowić jedną część z igłami i przechodzą przez kanaliki cewnika wykonanego jako rurka wieloprześwitowa, przy czym średnica tych kanalików jest dość duża, żeby mogły lekko ślizgać się w nich przedłużenia 126 igieł 26.

W przednim końcu rurki wieloprześwitowej zamocowano powłokę 112, w której igły mogą być prowadzone i do której mogą być wycofywane. Współdziałający z powłoką 112 wierzchołek cewnika 14 ukształtowano, jak już objaśniono, tak, że przy wypychaniu prowadzi on w wymagany sposób sprężyście naprężone igły 26. Przy tym, jak uwidoczniono na fig. 5 i 7 powłoka 112 w przedniej strefie wewnętrznej jest wyposażona w zgrubienie 113 dla każdej igły, które prowadzi igłę stanowiąc uzupełnienie rowkowych wycięć w wierzchołku cewnika i zabezpieczają przed przekręceniem przy wychodzeniu. Przez wierzchołek cewnika przechodzi w znany sposób drut prowadzący 5.

Wierzchołek cewnika i powłoka są wykonane korzystnie z metalu lub twardego, mającego dobre własności ślizgowe tworzywa sztucznego.

Do przesuwania igieł 26 z ich przedłużeniami 126 służy wyciskacz 132 według fig. 6, który w zasadzie jest zbudowany podobnie jak wyciskacz 30 według fig. 3. Na nieruchomej części 134 jest zamocowany tylny koniec rurki wieloprześwitowej 120, natomiast przedłużenia 126 sięgają aż do ruchomej części 135 i są tam przytrzymywane tak, że przez wolne prześwity płyn lub lek może być doprowadzany pod ciśnieniem z komory rozdzielczej 139. Wyciskaczem tym manipuluje się podobnie jak przyrządem według fig. 3, przy czym nadano mu pewną szorstkość, żeby można było obsługiwać go jedną ręką.

Przewidziano stosowanie zarówno parzystej jak i nieparzystej liczby igieł, przy czym mogą być one rozmieszczone zarówno równomiernie jak i nierównomiernie na przekroju cewnika.

W przypadku wykorzystywania np. dwóch igieł można też przewidzieć mimośrodowe usytuowanie drutu prowadzącego, na przykład poprowadzenie przez trzeci kanalik rurki wieloprześwitowej. Wówczas drut prowadzący może wychodzić także mimośrodowo z wierzchołka cewnika.

Cewnik opisanego rodzaju ma korzystnie średnicę między około 0,5 mm i 5 mm, przy długości jego wierzchołka około 1 do 10 mm.

172 768

Na figurze 8 pokazano dalszy przykład wykonania wynalazku, w którym przed członem iniekcyjnym 210 umieszczono balonik 211. Przy tym drut prowadzący 215, podobnie jak w cewnikach podwieszonych, przechodzi tylko przez wnętrze strefy balonika. Wierzchołek 214 członu iniekcyjnego jest zbudowany w zasadzie jak w przykładzie wykonania według fig. 5, przy czym wierzchołek 214 jest połączony z rurką wieloprześwitową 220 poprzez powłokę 212. Wydrążone igły 26 przebiegają od wierzchołka 214 przez rurkę 220 aż do wyciskacza według fig. 9. Igły 26, chociaż nie pokazano tego na rysunku, są połączone z objaśnionym niżej mechanizmem przesuwu.

Czynnik do nadmuchiwania doprowadza się wewnętrznym prześwitem 216 rurki 220, który przechodzi jako otwór przez wierzchołek 214 i kończy się w prześwicie do nadmuchiwania balonika 211.

Na figurzach 10 i 11 przedstawiono dwa przekroje wierzchołka cewnika, przy czym fig. 10 ukazuje otoczoną powłoką 212 rurkę wieloprześwitową 220, w której kanaliki na wydrążone igły i ich przedłużenia 226 w przedstawionej odmianie wykonania rozmieszczono względem siebie w układzie trójkątnym. Między kanalikami na przedłużenia igieł wprasowano w materiał rurki wieloprześwitowej druciki usztywniające 230, które nie dopuszczają do niekontrolowanego wyboczenia cewnika przy przesuwaniu w nim wydrążonej igły.

Na figurze 9 przedstawiono wyciskacz lub też mechanizm przesuwu 232, którym można przesuwać igły wydrążone lub też ich przedłużenia 226 przez rurkę 220 celem iniekcji. Mechanizm przesuwu składa się z części statycznej 234 i części ruchomej 235, którą sprężyna 240 utrzymuje w pozycji, w której igły są odciągnięte do wierzchołka 214. Długość skoku, tzn. długość wysuwu igieł wydrążonych z wierzchołka cewnika ustala się kołkiem oporowym 230, który jest zamocowany w części statycznej 234 i wchodzi w rowek 231 w ruchomej części 235. Długość tego rowka 231 wyznacza skok igły.

W przednim końcu statycznej części 234 wklejono rurkę wieloprześwitową 220 uniemożliwiając jej przemieszczenie. To samo dotyczy przebiegającego w ruchomej części 235 odcinka 236 rurki wieloprześwitowej, gdzie również przyklejono wchodzące do komory rozdzielczej 238 zakończenia przedłużeń 226. Dlatego po uruchomieniu mechanizmu przesuwu zgodnie ze strzałkami możliwe jest wysunięcie wydrążonych igieł z wierzchołka cewnika.

Wewnętrzny prześwit 216 w statycznej części 234 jest wyprowadzony z boku i kończy się na przyłączu 245, przez który doprowadza się w zwykły sposób czynnik do nadmuchiwania. Przez przyłącze to następuje też deflacja, czyli wypuszczanie czynnika.

Odpowiednie przyłącze 246 umieszczono na ruchomej części 235 i uchodzi ono do komory rozdzielczej 238. Przez przyłącze 246 podaje się lek w zwykły sposób.

Części przedstawione na poszczególnych figurach rysunku pokazano w różnej skali w celu ułatwienia zrozumienia i poznania wynalazku.

172 768

Doprowadzanie leku

Fig.3

172 768

Fig. 5

Fig. 7

172 768

Doprowadzanie leku

232

Fig. 9

172 768

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana najednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu, znamienny tym, że zastosowano co najmniej dwie igły iniekcyjne, które zamocowane są na przesuwnej wzdłużnie w cewniku (10), rurce (20), która uksztafowana jest jako przesuwna w powłoce (12) cewnika rurka wieloprześwitowa (20), przy czym rurka wieloprześwitowa (20) jest zamocowana na drugiej części (35) wyciskacza (32).
2. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że zastosowano trzy igły iniekcyjne rozmieszczone w odstępie kątowym 120°, a ostrza igieł mają powierzchnię czołową (30), która w pozycji wysuniętej jest w przybliżeniu równoległa do osi cewnika.
3. Cewnik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że ostrza igieł mają powierzchnię czołową, której normalna w pozycji wysuniętej jest ustawiona pod kątem do kierunku promieniowego cewnika.
4. Cewnik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że przesuwne wzdłużnie igły (26) w obszarze wylotowym cewnika są odgięte.
5. Cewnik według zastrz. 1, znamienny tym, że prowadniki igłowe w wierzchołku (14) cewnika przechodzą w mające wyjście prostopadłe do osi otwory (28).
6. Cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnikajest zamocowana najednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu, znamienny tym, że powłoka cewnika jest ukształtowana jako rurka wieloprześwitowa (120) i jest zamocowana na jednej części (134) wyciskacza (132), przy czym zastosowano co najmniej dwie igły iniekcyjne (26) i wyposażono je w rurkowe przedłużenia (126), z których każde przechodzi przez swój prześwit rurki wieloprześwitowej (120) i jest zamocowane na drugiej części (135) wyciskacza (132).
7. Cewnik według zastrz. 6, znamienny tym, że prowadniki igłowe w wierzchołku (14) cewnika przechodzą w mające wyjście prostopadłe do osi otwory (28).
8. Cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla

172 768 aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana na jednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok jak i do przodu, znamienny tym, że powłoka cewnika jest ukształtowana jako rurka wieloprześwitowa (220) i jest zamocowana na jednej części (234) wyciskacza (232), przy czym zastosowano co najmniej dwie igły iniekcyjne (260) i wyposażono je w rurkowe przedłużenia (226), które przechodząc przez swój prześwit rurki wieloprześwitowej (220) są zamocowane na drugiej części (235) wyciskacza (232), zaś na wierzchołek (214) cewnika nałożony jest balonik (211), który połączony jest z kanalikiem (216) rurki wieloprześwitowej (220), przy czym drut prowadzący (215) w baloniku (211) jest poprowadzony do wierzchołka balonika (211) przez wewnętrzny prześwit (217).
9. Cewnik według zastrz. 8, znamienny tym, że drut prowadzący (215) poprowadzony jest albo wewnątrz rurki wieloprześwitowej (220) i przez wierzchołek (214) cewnika oraz balonik (211) względnie poprowadzonyjest poza rurką wieloprześwitową (220) do balonika i dopiero w baloniku przez prześwit wewnętrzny (217) do wierzchołka.
10. Cewnik według zastrz. 8, znamienny tym, że w materiał rurki wieloprześwitowej wstrzyknięte są druciki usztywniające (230).
11. Cewnik według zastrz. 8, znamienny tym, że prowadniki igłowe w wierzchołku (214) cewnika przechodzą w mające wy'ście prostopadłe do osi otwory (28).
12. Cewnik do wstrzykiwania płynów lub leków do narządów jamistych albo jam ciała, zwłaszcza do naczyń wieńcowych i tętnic, z wprowadzanym do tętnic wierzchołkiem cewnika i z powłoką cewnika, z umieszczoną przesuwnie w wierzchołku cewnika igłą iniekcyjną, przy czym ostrze igły w pozycji wciągniętej znajduje się wewnątrz wierzchołka cewnika i dla aplikacji płynu lub leku wystaje w wysuniętej pozycji z wierzchołka cewnika, z umieszczonym na pozaustrojowym końcu wyciskaczem z pierwszą i drugą częścią, przy czym powłoka cewnika jest zamocowana na jednej części wyciskacza, a obie te części są utrzymywane przez siłę rozpychającą w odstępie od siebie, którym to wyciskaczem można przesuwać ostrze igły przez powłokę cewnika oraz z wykonanym w wierzchołku cewnika otworem z prowadnikiem igły, który pozwala na wyjście igły zarówno w bok i do przodu, znamienny tym, że zawiera co najmniej dwie igły iniekcyne (54), które umieszczone są na wewnętrznej rurce (56) usytuowanej po zewnętrznej stronie rurki wewnętrznej (58), przy czym drucik prowadzący (5) przechodzi zarówno wewnątrz rurki wewnętrznej (56) jak i przez wierzchołek cewnika.