PL172928B1

PL172928B1 - Sposób i urzadzenie do wytwarzania plastrów stanowiacych terapeutyczne uklady dzialajace przezskórnie PL PL PL

Info

Publication number: PL172928B1
Application number: PL93308146A
Authority: PL
Inventors: Thomas Hille; Lothar Deurer; Peter Steinborn; Ludwig Grader; Dieter Anhaeuser
Original assignee: Lohmann Therapie Syst Lts
Priority date: 1992-09-25
Filing date: 1993-09-15
Publication date: 1997-12-31
Also published as: CA2145072A1; NO951137L; DE4232279C1; PL308146A1; HUT71526A; HRP931236A2; ES2098778T3; HU216872B; NO311489B1; ATE146355T1; SK38595A3; DK0661958T3; IL107076A; SK279795B6; WO1994007449A1; DE59304837D1; FI116825B; GR3022864T3; EP0661958B1; ZA937069B

Abstract

8. Urzadzenie do wytwarzania plastrów, sta- n owiacych terapeutyczne uklady dzialajace przez- skórnie, zaw ierajace na drodze przebiegu, przemieszczanej ruchem skokowym, pierwszej tasmy, zlozonej z warstwy z substancja biologicz- nie czynna, zlaminowanej z warstwa nosna i ewen- tualnie z dalszymi warstwami pomocniczymi i/lub ochronnymi lub tym podobnymi, elementy do d e - cia na odcinki warstwy z substancja biologicznie czynna, przemieszczane na tasmie nosnej do ze- spolu przekazujacego, znamienne tym, ze zespól przekazujacy z rozdzielajacym klockiem klinowym (6) ma ruchomy walec zwrotny (10), przemieszcza- ny wraz z tym zespolem ruchem posuwisto-zwrot- nym w plaszczyznie zgodnej z plaszczyzna prze- mieszczania sie pierwszej tasmy, z przewinieta przez niego odlaminowana folia nosna (9) pier- wszej tasmy (1) oraz ma nieruchomy walec zwrotny (11), przy czym odlaminowana folia nosna (9) w zespole przekazujacym najpierw zawraca o kat od okolo 135 do 180 stopni, a nastepnie na walcu zwrotnym (11) w przeciwnym kierunku o kat okolo 120 stopni, przy czym kat w przednim polozeniu zespolu przekazujacego wynosi przynajmniej 100 stopni, a w tylnym polozeniu zespolu przekazujace- go nie wiecej niz okolo 140 stopni. F IG .1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania plastrów, stanowiących terapeutyczne układy działające przezskórnie oraz urządzenie do wytwarzania plastrów.

Ź opisu patentowego DE-PS 32 04 582 jest znany sposób ciągłego otrzymywania i napełniania opakowań plastra substancją biologicznie czynną, przeznaczoną do podawania przezskórnego. Substancję biologicznie czynną wprowadza się przy tym porcjami w określonych odstępach na folię nośną, pokrywa odcinkami metalicznej folii pokrywającej, a następnie, wykorzystując jedną z nałożonych folii podkładkowych, pokrywa elastyczną, skierowaną stroną przylepną naprzeciw niej, jednostronnie przylepną folią przylegającą do skóry, potem zaś wytłacza się prasą porcje substancji biologicznie czynnej z nałożonymi warstwami folii o wymaganych wymiarach. Sposób ten wymaga stosunkowo skomplikowanych zabiegów technicznych oraz wykazuje się znacząco dużymi stratami materiałowymi, zwłaszcza substancji biologicznie czynnych.

Znany jest także sposób ciągłego wytwarzania terapeutycznego plastra działającego przez skórę, w którym najpierw otrzymuje się laminat przez pokrywanie podkładkowej folii nośnej plastycznym preparatem zawierającym substancję biologicznie czynną, następnie odpowiednio tnie go na taśmy o zadanej szerokości, a w dalszym etapie przeróbki na odcinki o określonej długości, zawierające substancję biologicznie czynną, i wreszcie te odcinki nanosi w zadanych odstępach na folię ochronną pokrywającą je ze wszystkich stron, a w końcu dzieli je na poszczególne plastry przez przecinanie folii ochronnej prostopadle do kierunku przemieszczania się taśmy między odcinkami zawierającymi substancję biologicznie czynną. Sposób ten rozwiązuje wprawdzie bardzo korzystnie postawione zadanie powstrzymywania lub zminimalizowania strat substancji biologicznie czynnej, ale z powodu wielu etapów przeróbki jest stosunkowo skomplikowany i niezadowalająco wydajny.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania plastrów, stanowiących terapeutyczne układy działające przezskórnie, oraz urządzenia do stosowania tego sposobu, umożliwiających przemieszczanie pojedynczych odcinków, zawierających substancję biologicznie czynną, z większą prędkością i większą dokładnością oraz bez strat substancji biologicznie czynnej z pierwszej taśmy, kolejno w dokładnie określonych z góry odstępach na drugą taśmę wystającą ze wszystkich stron tych odcinków, w sposób technicznie i bardziej niezawodny.

172 928

Sposób wytwarzania plastrów, stanowiących terapeutyczne układy działające przezskórnie, w którym warstwę z substancją biologicznie czynną, zlaminowaną do postaci pierwszej taśmy z warstwą nośną i ewentualnie z dalszymi warstwami pomocniczymi i/lub ochronnymi lub tym podobnymi, tnie się na odcinki, a następnie oddziela się te odcinki od warstwy nośnej i przemieszcza je na drugą taśmę, na której osadza się te odcinki przez przyklejenie w wybranych odstępach od siebie, zgodnie z wynalazkiem polega na tym, że pierwszą taśmę oraz drugą taśmę przemieszcza się skokowo w tym samym kierunku z różnymi fazami ruchu i spoczynku i/lub różnymi długościami skoków, i/lub różnymi prędkościami oraz że każdorazowo w fazie braku ruchu obu taśm cyklicznie dzieli się przez cięcie warstwę, zawierającą substancję biologicznie czynną i ewentualnie jedną lub więcej dalszych warstw, z wyjątkiem warstwy nośnej, poprzecznie do kierunku ruchu taśm, na odcinki, które w fazie ruchu obu taśm, jednocześnie ze zdejmowaniem ich z folii nośnej, nakłada się na drugą taśmę w odstępach względem siebie, korzystnie w równych odstępach, za pomocą zespołu przekazującego, poruszającego się ruchem posuwisto-zwrotnym w kierunku zgodnym z ruchem pierwszej taśmy.

Nakładanie odcinków, zawierających substancję biologicznie czynną, na drugą taśmę wykonuje się podczas fazy braku ruchu taśm, przez ruch własny klocka klinowego zespołu przekazującego.

Alternatywnie, nakładanie odcinków, zawierających substancję biologicznie czynną, na drugą taśmę wykonuje się podczas fazy spoczynku taśm przez ruch własny mechanizmu przenoszącego, stanowiącego mechanizm laminujący z walcem laminującym i stołem laminującym.

Warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną w pierwszej taśmie umieszcza się jako warstwę samoprzylepną między warstwą pomocniczą i folią obojętną wobec kleju, a odcinki zawierające substancję biologicznie czynną, złożone z warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną i warstwy pomocniczej, przemieszcza się z pomocą zespołu przekazującego na drugą taśmę w postaci folii obojętnej wobec kleju tak, że warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną osadza się bezpośrednio na folii obojętnej wobec kleju.

Warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną w pierwszej taśmie umieszcza się między warstwą pomocniczą i warstwą nośną obojętną wobec kleju, a odcinki zawierające substancję biologicznie czynną, złożone z warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną i warstwy pomocniczej przemieszcza się z pomocą zespołu przekazującego na drugą taśmę pokrytą warstwą samoprzylepną tak, że warstwę pomocniczą osadza się bezpośrednio na folii samoprzylepnej.

Korzystnie, stosuje się warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną w pierwszej taśmie, stanowiącej laminat trzech lub więcej warstw na folii nośnej, a odcinki zawierające substancję biologicznie czynną przemieszcza się na drugą taśmę w takiej samej lub odwróconej kolejności warstw.

Również korzystnie warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną wprowadza się na folię nośną jako warstwę nieprzylepną.

Urządzenie do wywarzania plastrów, stanowiących terapeutyczne układy działające przezskórnie, zawierające na drodze przebiegu, przemieszczanej ruchem skokowym, pierwszej taśmy, złożonej z warstwy z substancją biologicznie czynną, zlaminowanej z warstwą nośną i ewentualnie z dalszymi warstwami pomocniczymi i/lub ochronnymi lub tym podobnymi, elementy do cięcia na odcinki warstwy z substancją biologicznie czynną, przemieszczane na taśmie nośnej do zespołu przekazującego, zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że zespół przekazujący z rozdzielającym klockiem klinowym ma ruchomy walec zwrotny, przemieszczany wraz z tym zespołem' ruchem posuwisto-zwrotnym w płaszczyźnie zgodnej z płaszczyzną przemieszczania się pierwszej taśmy, z przewiniętą przez niego odlaminowaną folią nośną pierwszej taśmy oraz ma nieruchomy walec zwrotny, przy czym odlaminowana folia nośna w zespole przekazującym najpierw zawraca o kąt od około 135 do 180 stopni, a następnie na walcu

172 928 zwrotnym w przeciwnym kierunku o kąt około 120 stopni, przy czym kąt w przednim położeniu zespołu przekazującego wynosi przynajmniej 100 stopni, a w tylnym położeniu zespołu przekazującego nie więcej niż około 140 stopni.

Π7_____J__. * . . J1 , _ 1 _ 1 ·-_>·»_ . 1 i ·.

w urządzeniu według wynalazku jest Korzystne, gdy ruch posuwisto-zwrotny zespołu przekazującego jest zsynchronizowany z ruchem wytłaczarki zaciskowej.

Korzystnie, zespół przekazujący oprócz ruchu w kierunku zgodnym z ruchem pierwszej taśmy jest napędzany poprzecznie do kierunku tej taśmy, a w fazie braku ruchu taśm jest usytuowany bezpośrednio nad drugą taśmą.

Dzięki nanoszeniu odcinków zawierających substancję biologicznie czynną z pierwszej taśmy na drugą podczas fazy spoczynku taśm odpada warunek, aby prędkości taśm w fazie ich ruchu musiały być dokładnie zsynchronizowane, i jest możliwe dokładne nastawienie w prosty sposób wymaganej długości ponownego ruchu lub długości dodatkowego przebiegu taśmy, przy czym odstępy między odcinkami zawierającymi substancję biologicznie czynną można łatwo zmieniać zgodnie z życzeniem przez odpowiednie zwiększenie długości dodatkowego przebiegu drugiej taśmy, przez zróżnicowanie faz ruchu i spoczynku i/lub długości cięcia, i/lub prędkości obydwu taśm.

Dzięki zastosowaniu mechanizmu przenoszącego można przy tym, zwłaszcza osiągnąć wysoką wydajność procesu wywarzania. Na rozdzielającym klocku klinowym najpierw odcinki zawierające substancję biologicznie czynną uwalnia się od folii nośnej pierwszej taśmy i bezpośrednio potem nakłada na drugą taśmę. Stosując w mechanizmie przenoszącym walec laminujący można prowadzić to przemieszczanie również w odwrotnej kolejności, tzn. że pierwszą taśmę z jej pierwotnym uwarstwieniem najpierw laminuje się na drugą taśmę i bezpośrednio potem zdejmuje folię nośną pierwszej taśmy. Jeśli to laminowanie wykonuje się odcinkami w fazie spoczynku taśm na skutek ruchu własnego walca laminującego, to jest możliwe uzyskanie wysokiej prędkości produkcji. Dzięki temu, że dzielenie warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną, a także przemieszczanie powstałych przy tym odcinków zawierających substancję biologicznie czynną w zadanych odstępach bezpośrednio jednego po drugim on-line wykonuje się w jednym i tym samym urządzeniu, korzystnie zapobiega się niezawodnie rozwojowi mostków substancji klejącej.

Podczas realizacji niniejszego sposobu można np. postępować tak, że warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną umieszcza się w pierwszym laminacie w kształcie taśmy między warstwą pomocniczą oraz folią obojętną wobec kleju, np. silikonowaną. Odcinki zawierające substancję biologicznie czynną składają się potem z warstwy samoprzylepnej, zawierającej substancję biologicznie czynną oraz warstwy pomocniczej i są przemieszczane na drugą taśmę obojętną wobec kleju w taki sposób, że warstwa substancji biologicznie czynnej spoczywa bezpośrednio na folii obojętnej wobec kleju.

Alternatywnie, przy zastosowaniu taśmy pokrytej warstwą samoprzylepną, odcinki zawierające substancję biologicznie czynną, które znowu składają się z warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną i warstwy pomocniczej, przemieszcza się na drugą taśmę w ten sposób, że warstwa pomocnicza spoczywa bezpośrednio na samoprzylepnej drugiej taśmie. W takim przypadku można zastosować w zespole przekazującym zarówno rozdzielający klocek klinowy do zdejmowania taśmy, jak i ruchomy walec laminujący.

Zgodnie z wynalazkiem jako warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną w pierwszym laminacie w postaci taśmy przewiduje się warstwę samoprzylepną na folii nośnej obojętnej wobec kleju. Odcinki zawierające substancję biologicznie czynną składają się wówczas jedynie z warstwy samoprzylepnej i przemieszcza się je za pomocą zespołu przekazującego na drugą taśmę. Zamiast tego można umieszczać w pierwszym laminacie w kształcie taśmy na folii nośnej warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną również jako warstwę niesamoprzylepną. Odcinki zawierające substancję biologicznie czynną składają się wówczas jedynie z warstwy niesamoprzylepnej i przemieszcza się je w zespole przekazującym na drugą taśmę pokrytą warstwą samoprzylepną.

Można także przewidywać umieszczenie warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną w pierwszej taśmie w postaci laminatu z trzech lub więcej warstw na folii nośnej. Odcinki zawierające substancję biologicznie czynną przemieszcza się następnie za pomocą zespołu przekazującego na drugą taśmę w takiej lub innej kolejności następujących po sobie warstw.

Jeśli w sposobie według wynalazku do skokowego przemieszczania pierwszej taśmy używa się wytłaczarkę zaciskową, to ona określa długość odcinków zawierających substancję biologicznie czynną. Ruch zespołu przekazującego może być zsynchronizowany z ruchem wytłaczarki zaciskowej. Można to osiągnąć w prosty i niezawodny sposób np. przez bezpośrednie połączenie mechaniczne. Odpadają w konsekwencji kosztowne środki sterujące, a każdy odcinek zawierający substancję biologicznie czynną przemieszcza się dokładnie w jego pełnej długości. Wielkość skoku zespołu przekazującego jest przy tym określona wielkością przemieszczanego odcinka. W miejsce wytłaczarki zaciskowej można oczywiście przewidzieć również inne mechanizmy, np. wytłaczarkę rolkową lub tym podobne.

Jeśli zespół przekazujący oprócz ruchu w kierunku taśmy może wvkonvwać ruch prostopadły do prowadzenia taśmy, to daje to tę korzyść, że odcinki zawierające substancję biologicznie czynną podczas lub po ich przemieszczeniu na drugą taśmę można do niej przyciskać, zwłaszcza wówczas, gdy odcinki zawierające substancję biologicznie czynną umieszcza się od spodu na folii nośnej.

Zdejmowanie odlaminowanej pierwszej folii nośnej może odbywać się korzystnie na ruchomym zespole przekazującym w ten sposób, że folię zdejmuje się podczas ruchu posuwisto-zwrotnego zespołu przekazującego. W tym celu bezpośrednio na zespole przekazującym umocowuje się pierwszy walec zwrotny oraz dalej przewiduje się drugi, nieruchomy walec zwrotny. Walce są przy tym tak usytuowane, że folia nośna w zespole przekazującym odchyla się o kąt od około 135 do 180 stopni, a na pierwszym walcu zwrotnym w przeciwnym kierunku przeciętnie o około 120 stopni. Kąt w przednim położeniu zespołu przekazującego nie powinien przy tym wynosić mniej niż około 100 stopni, a w tylnym położeniu nie więcej niż około 140 stopni. Dzięki takiej konfiguracji walców zwrotnych do zdejmowania pierwszej taśmy nośnej w zespole przekazującym można osiągać spokojny cykl pracy urządzenia przy pomijalnie małych naprężeniach taśm.

Sposób według wynalazku można realizować również tak, że warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną, samą lub wraz z jedną (lub więcej) warstwą pomocniczą nanosi się na nieprzylepną lub samoprzylepną taśmę. Wynika przy tym istotna korzyść, jeśli zespół przekazujący jest bezpośrednio sprzężony mechanicznie z wytłaczarką zaciskową pierwszej taśmy. W następstwie tego długość suwu zespołu przekazującego zawsze odpowiada długości przemieszczanego odcinka i odpadają wszelkie problemy sterowania.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania jest uwidoczniony na rysunku, na którym figury 1 do 3 przedstawiają urządzenie według wynalazku w trzech różnych fazach roboczych podczas realizacji sposobu według wynalazku, zaś fig. 4 przedstawia urządzenie według wynalazku w urugim, odmiennym wykunaniu.

Na fig. 1 pokazano taśmę nośną 1 z laminatu, w tym przypadku o szerokości 35 mm, która licząc od dołu zawiera obustronnie silikonowaną folię PET o grubości 50 μ m, warstwę substancji biologicznie czynnej o masie powierzchniowej 100 g/m², złożoną z co najwyżej 57% roztworzonego poliakrylanu, jako kleju przylepcowego, co najwyżej 25% zmiękczacza, co najwyżej 10% polimetakrylanu i co najwyżej 8% zasady fizostygminowaej, jako substancji biologicznie czynnej, oraz folię pomocniczą PET o grubości 25 μm. Drugą taśmę 2 o szerokości 56 mm stanowi wyjściowo obustronnie silikonowana taśma PET o grubości 100 μ m. Taśmy o innym układzie warstw lub kolejności warstw są oczywiście możliwe do zastosowania.

172 928

Tłocznikiem 3 lub urządzeniem tnącym działa się na pierwszą taśmę 1 tak, że przecina się prostymi liniami cięcia jej folię pomocniczą i warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną, prostopadle do kierunku przemieszczania, przez co powstają kwadratowe odcinki o wymiarach 35 mm x 35 mm. Nie przecina się przy tym warstwy taśmy nośnej, tj. pozostaje ona nienaruszona. Ruchomym zaciskiem wytłaczarki zaciskowej 4, zamiast której można zastosować wytłaczarkę rolkową lub tym podobne, przesuwa się pierwszą taśmę 1 w fazie ruchu z prawa na lewo, a następnie zatrzymuje w następującej po niej fazie spoczynku dociskaczem 5. Na rozdzielającym klocku klinowym 6. zespołu przekazującego dokonywane jest oddzielanie poszczególnych odcinków 7, zawierających substancję biologicznie czynną, od folii nośnej 9. Ruchy taśm oraz części urządzenia każdorazowo zaznaczono strzałkami lub podwójnymi strzałkami.

Figura 1 przedstawia rozdzielający klocek klinowy 6 do zdejmowania taśmy w jego tylnym położeniu martwym. Odcinek 8 jest uwolniony z klocka klinowego i całkowicie spoczywa na drugiej taśmie 2. Obie taśmy 1 i 2 znajdują się jeszcze w fazie spoczynku, ale dociskacz 5 jest już otwarty, a wytłaczarka zaciskowa 4 zamknięta.

Na figurze 2 pokazano przednie położenie martwe. Ruchomy zacisk wytłaczarki ** Λ. Λ. Λ.' zaciskowej 4, klocek klinowy 6 oraz taśma 1 przesunęły się o 35 mm. W tym samym czasie taśma 2 przesunęła się o 56 mm i w przedstawiony sposób między kolejnymi odcinkami 7 i 8 zawierającymi substancję biologicznie czynną, powstał odstęp 21 mm.

Na figurze 3 taśmy 1 i 2 są w spoczynku, a tłocznik 3 wykonuje dzielenie. Ruchomy zacisk wytłaczarki zaciskowej 4 oraz klocek klinowy 6 poruszają się zgodnym ruchem do tyłu, przy czym odcinek 7, zawierający substancję biologicznie czynną nakłada się na drugą taśmę 2. Folia nośna 9 zostaje przy tym zdjęta.

Na figurach 1 do 3 można zauważyć, że dzielenie warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną oraz przemieszczanie odcinków zawierających substancję biologicznie czynną następują zasadniczo bezpośrednio po sobie. Rozdzielający klocek klinowy 6 do zdejmowania taśmy jest sprzęgnięty mechanicznie z wytłaczarką zaciskową, dzięki czemu wykonują one jednakowe ruchy. Taśma nośna 9 jest przewinięta przez walec zwrotny 10, przemieszczający się wraz z rozdzielającym klockiem klinowym 6, a także przez nieruchomy walec zwrotny 11. Na klocku klinowym 6 folia nośna odchyla się np. o około 155 stopni, a na ruchomym walcu zwrotnym 10 o kąt a wynoszący mniej niż 180 stopni, który waha się między około 120 stopniami w położeniu przednim (fig. 2) i około 135 stopniami w położeniu tylnym klocka klinowego 6 (fig. 1).

W przypadku urządzenia przedstawionego na fig. 4 odcinki zawierające substancję biologicznie czynną najpierw nakłada się na taśmę 2, a potem, a w zasadzie prawie jednocześnie, oddziela od folii nośnej. Pierwsza taśma 1 zawiera warstwę substancji biologicznie czynnej, usytuowaną na spodzie oraz umieszczoną na niej folię nośną. Druga taśma 2 składa się z folii pokrytej warstwą samoprzylepną. Tłocznikiem 3 dzieli się usytuowaną na dole warstwę, zawierającą substancję biologicznie czynną, prostymi cięciami prostopadłymi do kierunku taśmy. Zespół przekazujący wraz z walcem laminującym 12 porusza się ruchem posuwisto-zwrotnym zsynchronizowanym z ruchomym zaciskiem wytłaczarki dociskowej 4, jak to wskazuje podwójna strzałka. Ponadto wykonuje on jeszcze jeden ruch, prostopadły do taśm, jak to również wskazuje podwójna strzałka, dzięki czemu podczas suwu do przodu biegnie jałowo, a podczas suwu do tyłu dociska obydwie taśmy do stołu laminującego 13. W wyniku tego odcinek 7, zawierający substancję biologicznie czynną, laminuje się na samoprzylepną taśmę 2, a bezpośrednio potem zdejmuje się folię nośną 9 na nieruchomy walec 11.

Podczas wytwarzania plastrów według wynalazku zależnie od potrzeb, tj. zależnie od tego, do czego dany plaster ma być zastosowany, można przewidywać większą lub mniejszą liczbę warstw albo warstw pomocniczych i/lub -ochronnych, przy czym dla poszczególnych warstw oczywiście każdorazowo wchodzą w rachubę odpowiednie materiały, takie jak folie metalowe, zwłaszcza z aluminium, folie polimerowe lub także materiały włókiennicze. Poszczególne warstwy przygotowuje się przy tym, stosownie

172 928 do ich aktualnego celu lub zadania, jakie mają do spełnienia, jako samoprzylepne lub również jako nie przyjmujące kleju, przepuszczalne lub nieprzepuszczalne dla substancji biologicznie czynnej, elastyczne lub sztywne.

W każdym przypadku jest istotne, że odcinki 7 i 8 pierwszej taśmy 1, zawierając substancję biologicznie czynną, które oczywiście mogą przyjmować każdy żądany kształt, jak np. prostokąta, kwadratu, owalu, koła lub tym podobne, ze względu na uniknięcie strat substancji biologicznie czynnej, powinny mieć jednak korzystnie kształt prostokątny lub kwadratowy, aby były przemieszczane dalej do ich przekazania na taśmę 2 z nienaruszonej folii lub warstwy nośnej 9 i aby taśma 1 podczas kształtowania odcinków 7 i 8, zawierających substancję biologicznie czynną, nie była dzielona ukośnie.

Warstwę przylepną można otrzymać np. z matrycy polimerycznej z polimerem podstawowym i ewentualnie zwykłymi dodatkami. Odpowiednimi polimerami są np. silikony, kauczuk, kauczukopodobne syntetyczne homopolimery, kopolimery lub polimery blokowe, poliestry kwasu akrylowego oraz ich kopolimery i estry uwodornionej kalafonii. Zasadniczo wchodzą w rachubę wszystkie polimery, które używa się do otrzymywania klejów przylepcowych i które są fizjologicznie nieszkodliwe.

J J i J i J t J O

Szczególnie korzystne są takie, które jako kopolimery blokowe na bazie styrenu i 1,3-dienów, zawierają poliizobutyleny lub polimery i kopolimery akrylanu i/lub metakrylanu. Spośród kopolimerów blokowych na bazie styrenu i 1,3-dienów korzystnie stosuje się liniowe kopolimery blokowe styren-izopren-styren.

Warstwę stanowiącą zasobnik substancji biologicznie czynnej można otrzymywać z samoprzylepnej matrycy polimerycznej i substancji biologicznie czynnej, przy czym matrycę polimeryczną można otrzymywać z tworzywa podstawowego i ewentualnie zwykłych dodatków. Wybór podstawowego polimeru zależy od chemicznych i fizycznych własności substancji biologicznie czynnej. Polimery można wybierać z tej samej grupy, jak w przypadku warstwy przylepnej, nie zawierającej substancji biologicznie czynnej.

Jako substancje biologicznie czynne stosuje się takie substancje, które aplikuje się na skórę wraz ze środkiem ułatwiającym wchłanianie lub bez niego i które powodują biologiczne działanie miejscowe lub systemowe.

Substancjami o działaniu miejscowym są np. środki przeciwko poceniu się, środki grzybobójcze, środki bakteriobójcze i środki bakteriostatyczne.

Substancjami o działaniu systemowym są np. antybiotyki, hormony, środki przeciwgorączkowe, leki przeciwcukrzycowe, środki rozszerzające naczynia wieńcowe, glikozydy nasercowe, środki rozkurczowe, leki przeciw nadciśnieniu tętniczemu, leki psychotropowe, środki przeciw migrenie, kortykoidy, leki przeciwbólowe, środki antykoncepcyne, środki przeciwreumatyczne, środki przeciwcholinergiczne, środki sympatykolityczne, środki sympatykomimetyczne, środki rozszerzające naczynia, środki przeciwkrzepliwe i środki przeciw arytmii.

Ewentualnymi dodatkami zależnymi od stosowanych polimerów i substancji biologicznie czynnych są zmiękczacze, środki nadające kleistość, stabilizatory, nośniki, dodatki regulujące dyfuzję i wchłanianie oraz napełniacze. W rachubę wchodzą znane fizjologicznie nieszkodliwe substancje. Własna kleistość warstwy zasobnikowej powinna zapewniać trwały kontakt ze skórą. Jak wspomniano, zdolność przylepna warstwy zasobnikowej musi wystarczyć sama, aby zagwarantować niezawodną przylepność warstwy zasobnikowej, ponieważ jest ona warunkiem wystarczającego wydzielania substancji biologicznie czynnej przez układ. Nie może być ona kompensowana przez obrzeże przylepcowe pozbawione substancji biologicznie czynnej.

Usuwana przed zastosowaniem warstwa ochronna warstwy zasobnikowej może składać się z tych samych materiałów, jak stosowane do otrzymywania warstwy tylnej. Muszą one jednak być wykonane jako dające się oddzielić, np. przez posilikonowanie. Innymi dającymi się oddzielić warstwami ochronnymi są np. czterofluoroetylen, papier poddany odpowiedniej obróbce, celofan, polichlorek winylu i in.

172 928

Jeśli przewiduje się. warstwę izolacyjną, która podczas przechowywania układów powinna zapobiegać dyfuzji substancji biologicznie czynnej lub zmiękczacza z zasobnika substancji biologicznej czynnej, to można ją otrzymać np. z takiego samego materiału, jak przewidywaną również warstwę tylną.

Przykład I. Taśma 1 z laminatu w kształcie paska o szerokości 35 mm, która licząc od dołu ma silikonowaną folię PET o grubości 100 μm, służącą jako folia nośna, warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną o grubości 80 g/m², o składzie do 75% roztworzonego poliakrylanu w charakterze kleju przylepcowego, do 15% zmiękczacza i do 10% biologicznie czynnej zasady fizostygminowej oraz folię pomocniczą PET o grubości 15 μm. Druga taśma 2 ma szerokość 56 mm i składa się najpierw tylko z silikonowanej folii PET o grubości 100 μm. Tłocznikiem 3 dzieli się folię pomocniczą oraz warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną prostopadle do kierunku taśmy prostymi cięciami w taki sposób, że powstają kwadratowe odcinki o wymiarach 35 mm x 35 mm. Folia nośna pozostaje nienaruszona. Ruchomym zaciskiem wytłaczarki zaciskowej 4 laminat w kształcie paska, zawierający substancję biologicznie czynną, przesuwa się w fazie ruchu z prawa na lewo i zatrzymuje dociskaczem 5 w fazie spoczynkowej. W zespole przekazującym zawierającym rozdzielający klocek klinowy 6 uwalnia się odcinki 7, zawierające substancję biologicznie czynną, od folii nośnej 9. Fig. 1 przedstawia rozdzielający klocek klinowy w jego tylnym martwym położeniu. Odcinek 8, uwolniony z klocka klinowego, jest całkowicie rozpostarty na drugiej taśmie. Taśmy są jeszcze w fazie spoczynkowej, ale dociskacz 5 jest już otwarty, a wytłaczarka zaciskowa 4 zwarta. Na fig. 2 osiągnięto przednie martwe położenie.

Wytłaczarka zaciskowa 4, klocek klinowy 6 oraz taśma 1 przesunęły się o jedną długość odcinka.

Przykład II. Zastosowano pierwszą taśmę 1 o szerokości 50 mm i o masie powierzchniowej 100 g/m2, z substancją biologicznie czynną, która zawiera do 30% roztworzonego poliakrylanu, do 30% zmiękczacza, do 32% żywicy poliwinylowej i do 8% biologicznie czynnej zasady fizostygminowej oraz usytuowaną na górze folią PET o grubości 100 μm, jako folią nośną. Warstwa zawierająca substancję biologicznie czynną jest słabo przylepna. Wszystkie części urządzenia poruszające się wraz z nią są pokryte warstwą nie przyjmującą kleju. Druga taśma 2 ma 72 mm szerokości i jest wykonana z folii PET o grubości 15 μm, pokrytej warstwą samoprzylepną. Tłocznikiem 3 dzieli się usytuowaną na dole warstwę z substancją biologicznie czynną w taki sposób, że powstają kwadratowe odcinki o wymiarach 50 mm x 50 mm. Folia nośna pozostaje nienaruszona. Ruchomym zaciskiem wytłaczarki zaciskowej 4 laminat w kształcie paska, zawierający substancję biologicznie czynną, przesuwa się w fazie ruchu z prawa na lewo i zatrzymuje dociskaczem 5 w fazie spoczynkowej. Zespół przekazujący wraz z walcem laminującym 12, synchronicznie z wytłaczarką zaciskową 4, porusza się tam i z powrotem, Ponadto wykonuje on jeszcze jeden ruch prostopadły w ten sposób, że podczas suwu do przodu biegnie jałowo, a podczas suwu do tyłu dociska obydwie taśmy do powierzchni stołu laminującego 13. Tę ostatnią fazę przedstawia fig. 4. Odcinek 7, zawierający substancję biologicznie czynną, z walca laminującego 12 nakłada się na drugą taśmę 2, a następnie zdejmuje się folię nośną 9 pierwszej taśmy 1 na walec zwrotny 11. Gdy druga taśma 2 przesunie się o 72 mm, to za uprzednio nałożonym odcinkiem 7, zawierającym substancję biologicznie czynną, powstanie przerwa o długości 22 mm.

Należy zaznaczyć, że dzielenie warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną oraz przemieszczanie odcinków zawierających substancję biologicznie czynną zachodzą równocześnie lub bezpośrednio jedno po drugim. Walec laminujący 12 jest mechanicznie sprzęgnięty z wytłaczarką zaciskową 4 w ten sposób, że wykonują jednakowe ruchy.

Można osiągnąć spokojny bieg urządzenia. Odcinki zawierające substancję biologicznie czynną mimo niewielkiej grubości warstwy pomocniczej nakładają się bez

172 928 zafałdowań. Nie występują żadne problemy z mostkami kleju. Można uzyskiwać liczbę suwów do 6000/h.

3

--11

FIG. 2

172 928

FIG. 3

7\

172 928

3

k 1

FIG. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania plastrów, stanowiących terapeutyczne układy działające przezskórnie, w którym warstwę z substancją biologicznie czynną, zlaminowaną do postaci pierwszej taśmy z warstwą nośną i ewentualnie z dalszymi warstwami pomocniczymi i/lub ochronnymi lub tym podobnymi, tnie się na odcinki, a następnie oddziela się te odcinki od warstwy nośnej i przemieszcza je na drugą taśmę, na której osadza się te odcinki przez przyklejenie w wybranych odstępach od siebie, znamienny tym, że pierwszą taśmę oraz drugą taśmę przemieszcza się skokowo w tym samym kierunku z różnymi fazami ruchu i spoczynku i/lub różnymi długościami skoków i/lub różnymi prędkościami oraz że każdorazowo w fazie braku ruchu obu taśm cyklicznie dzieli się przez cięcie warstwę, zawierającą substancję biologicznie czynną i ewentualnie jedną lub więcej dalszych warstw, z wyjątkiem warstwy nośnej, poprzecznie do kierunku ruchu taśm, na odcinki, które w fazie ruchu obu taśm, jednocześnie ze zdejmowaniem ich z folii nośnej, nakłada się na drugą taśmę w odstępach względem siebie, korzystnie w równych odstępach, za pomocą zespołu przekazującego, poruszającego się ruchem posuwisto zwrotnym w kierunku zgodnym z ruchem pierwszej taśmy.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nakładanie odcinków, zawierających substancję biologicznie czynną, na drugą taśmę wykonuje się podczas fazy braku ruchu taśm, przez ruch własny klocka klinowego zespołu przekazującego.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nakładanie odcinków, zawierających substancję biologicznie czynną, na drugą taśmę wykonuje się podczas fazy braku ruchu taśm przez ruch własny mechanizmu przenoszącego, stanowiącego mechanizm laminujący z walcem laminującym i stołem laminującym.
4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną w pierwszej taśmie umieszcza się jako warstwę samoprzylepną między warstwą pomocniczą i folią obojętną wobec kleju, a odcinki zawierające substancję biologicznie czynną, złożone z warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną i warstwy pomocniczej, przemieszcza się z pomocą zespołu przekazującego na drugą taśmę w postaci folii obojętnej wobec kleju tak, że warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną osadza się bezpośrednio na folii obojętnej wobec kleju.
5. Sposób według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną w pierwszej taśmie umieszcza się między warstwą pomocniczą i warstwą nośną obojętną wobec kleju, a odcinki zawierające substancję biologicznie czynną, złożone z warstwy zawierającej substancję biologicznie czynną i warstwy pomocniczej przemieszcza się z pomocą zespołu przekazującego na drugą taśmę pokrytą warstwą samoprzylepną tak, że warstwę pomocniczą osadza się bezpośrednio na folii samoprzylepnej.
6. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że stosuje się warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną w pierwszej taśmie, stanowiącej laminat trzech lub więcej warstw na folii nośnej, a odcinki zawierające substancję biologicznie czynną przemieszcza się na drugą taśmę w takiej samej lub odwróconej kolejności warstw.
7. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że warstwę zawierającą substancję biologicznie czynną wprowadza się na folię nośną jako warstwę nieprzylepną.
8. Urządzenie do wytwarzania plastrów, stanowiących terapeutyczne układy działające przezskórnie, zawierające na drodze przebiegu, przemieszczanej ruchem skokowym, pierwszej taśmy, złożonej z warstwy z substancją biologicznie czynną, zlaminowanej z warstwą nośną i ewentualnie z dalszymi warstwami pomocniczymi

172 928 i/lub ochronnymi lub tym podobnymi, elementy do cięcia na odcinki warstwy z substancją biologicznie czynną, przemieszczane na taśmie nośnej do zespołu przekazującego, znamienne tym, że zespół przekazujący z rozdzielającym klockiem klinowym (6) ma ruchomy walec zwrotny (10), przemieszczany wraz z tym zespołem ruchem posuwisto-zwrotnym w płaszczyźnie zgodnej z płaszczyzną przemieszczania się pierwszej taśmy, z przewiniętą przez niego odlaminowaną folią nośną (9) pierwszej taśmy (1) oraz ma nieruchomy walec zwrotny (11), przy czym odlaminowana folia nośna (9) w zespole przekazującym najpierw zawraca o kąt od około 135 do 180 stopni, a następnie na walcu zwrotnym (11) w przeciwnym kierunku o kąt około 120 stopni, przy czym kąt w przednim położeniu zespołu przekazującego wynosi przynajmniej 100 stopni, a w tylnym położeniu zespołu przekazującego nie więcej niż około 140 stopni.
9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że ruch posuwisto-zwrotny zespołu przekazującego jest zsynchronizowany z ruchem wytłaczarki zaciskowej (4).
10. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że zespół przekazujący oprócz ruchu w kierunku zgodnym z ruchem pierwszej taśmy jest napędzany poprzecznie do kierunku tej taśmy, a w fazie braku ruchu taśm (1, 2) jest usytuowany bezpośrednio nad drugą taśmą (2).