PL173323B1 - Głowica łącząca do izolowanych przewodów - Google Patents

Abstract

1. Glowica laczaca do izolowanych przewo- dów posiadajaca srodki akomodacyjne do polacze- nia z przewodami, rzad usytuowanych w odstepie palców rozdzielajacych po jednej stronie tych srod- ków akomodacyjnych, odcinek sprezyny zwojowej po przeciwnej stronie srodków akomodacyjnych do wprowadzania i unieruchamiania przewodów po- miedzy zwojami sprezyny oraz element ustalajacy dla sprezyny zwojowej, przy czym ten element ustalajacy zawiera pret rozciagajacy sie poprzez sprezyne zwojowa zamocowany na obu swoich koncach, znamienna tym, ze sprezyna zwojowa (22) jest luzno i osiowo ruchomo umieszczona na precic (28). P L 173323 B 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest głowica łącząca do izolowanych przewodów stosowanych w telekomunikacji.

Znane są złącza stosowane w telekomunikacji, w których wiele izolowanych przewodów jest łączonych ze stykami elektrycznymi.

Z opisu patentowego DE 39 20 262 znane jest stosowanie korpusu ustalającego z wieloma elementami stykowymi usuwającymi izolację, przy czym przewody te są łączone z elementami stykowymi za pomocą członu dociskowego tak, że elementy stykowe współdziałają z przyporządkowanymi przewodami przy przechodzeniu przez ich izolację. Człon dociskowy zawiera zagłębienia lub wnęki, w które wchodzą wolne końce tnących elementów stykowych. Ponadto w korpusie ustalającym są usytuowane elementy tnące, które tną wystające końce dołączanych przewodów izolowanych.

Znane jest stosowanie głowicy łączącej do ustawiania izolowanych przewodów względem korpusu ustalającego. Głowica łącząca zawiera środki akomodacyjne dla złącza, to znaczy co najmniej jeden korpus ustalający i co najmniej jeden człon dociskowy. Ponadto

173 323 zawiera ona rząd usytuowanych w odstępach palców rozdzielających po jednej stronie środków akomodacyjnych. Taka głowica łącząca jest przyporządkowana końcowi kabla lub wiązki przewodów z odsłoniętymi poszczególnymi żyłami lub przewodami. Przewody są umieszczone w szczelinach pomiędzy palcami i usytuowane zgodnie z indywidualnymi usuwającymi izolację stykami korpusu ustalającego. Końce izolowanych przewodów sięgające poza środki akomodacyjne są unieruchomione w odpowiedni sposób dopóki wszystkie przewody nie zostaną ułożone na złączu. Następnie człon dociskowy jest dociskany do korpusu ustalającego, korzystnie za pomocą odpowiedniego urządzenia, w celu równoczesnego doprowadzenia izolowanych przewodów do sprzężenia z usuwającymi izolację stykami.

Znane jest stosowanie sprężyny zwojowej do mocowania luźnych końców przewodów w głowicy łączącej, izolowane przewody wkłada się pomiędzy zwoje sprężyny i są one tam trzymane siłami sprężyny. Znane jest stosowanie pojedynczej sprężyny zwojowej, która jest wsparta na stopniu głowicy łączącej. Pręt ustalający przechodzi wewnątrz tej sprężyny i jest przymocowany na obu końcach do głowicy łączącej. Średnica tych znanych sprężyn wynosi w przybliżeniu 10 mm, a ich zwoje pozostawiała pomiędzy sobą określona przestrzeń Sprężyna ma, przynajmniej na jednym końcu, kawałek zagięty tak, że wystaje promieniowo w celu mocowania sprężyny przy jednym końcu i uniemożliwienia jej ruchu osiowego. Jeżeli po operacji łączenia wiele przewodów zostaje wprowadzonych pomiędzy zwoje sprężyny, ich wolne końce poruszają się osiowo w kierunku od nieruchomego pierwszego końca.

Przy tworzeniu połączeń średnice izolowanych przewodów mogą wahać się w dużym zakresie. Niedogodnością znanych głowic łączących jest to, że sprężyny zwojowe nie nadają się do skutecznego unieruchamiania przewodów o różnych średnicach. Powoduje to konieczność wymiany sprężyn w przypadku przewodów o różnych średnicach. Ponadto, sprężyna jest unieruchomiona przy jednym końcu, w związku z czym operację łączenia trzeba zawsze rozpoczynać od tego końca sprężyny.

Próbowano zastosowania dwóch równoległych sprężyn zwojowych mających różne przestrzenie pomiędzy swymi zwojami, aby móc skutecznie unieruchamiać przewody o różnych średnicach. Jeżeli jednak podczas operacji łączenia mają być wprowadzone w sprężynę przewody o innej średnicy, konieczne jest poluzowanie środków ustalających dla obu sprężyn zwojowych i obrócenie sprężyn zwojowych o około 180°, a następnie ponowne zamocowanie środków ustalających. Czynność ta jest czasochłonna. Przy tym obie sprężyny są mocowane przy obu końcach. W przypadku tolerancji odległości pomiędzy położeniami mocowania sprężyn może zmienić się przestrzeń pomiędzy poszczególnymi zwojami. Ponadto znane sprężyny nie nadają się do pomieszczenia więcej niż jednego przewodu pomiędzy sąsiednimi zwojami. Jest to niekorzystne, jeśli w złączu ma być połączonych wiele warstw przewodów.

Wynalazek rozwiązuje ten problem przez zastosowanie głowicy łączącej do izolowanych przewodów, zwłaszcza do telekomunikacji, która jest przeznaczona do współpracy z i do trzymania przewodów o różnych średnicach.

Głowica łącząca do izolowanych przewodów posiadająca środki akomodacyjne do połączenia z przewodami, rząd usytuowanych w odstępie palców rozdzielających po jednej stronie tych środków akomodacyjnych, odcinek sprężyny zwojowej po przeciwnej stronie środków akomodacyjnych do wprowadzania i unieruchamiania przewodów pomiędzy zwojami sprężyny oraz element ustalający dla sprężyny zwojowej, w której element ustalający zawiera pręt rozciągający się poprzez sprężynę zwojową zamocowany na obu swoich końcach, według wynalazku ma sprężynę zwojową luźno i osiowo ruchomo umieszczoną na pręcie.

Wymieniony pręt ma zwykle kołowy przekrój poprzeczny. Nieco poniżej pręta, w niewielkim odstępie od niego, usytuowana jest powierzchnia sprzęgająca, przy czym zewnętrzna powierzchnia sprężyny zwojowej, przytrzymywana od wewnątrz przez pręt, wsparta jest przez wymienioną powierzchnię sprzęgającą. Powierzchnia sprzęgająca utworzona jest w odstępie od pręta, przy czym w położeniu roboczym sprężyny zwojowej, pręt sprzężony jest ze sprężyną zwojową w przybliżeniu na poziomie wzdłużnej osi wymienionej sprężyny

173 323 zwojowej. Na ogół, powierzchnia sprzęgająca jest wklęsła i rozciąga się częściowo wokoło zewnętrznego obwodu wymienionej sprężyny zwojowej. Powierzchnia sprzęgająca wchodzi w górną płaską powierzchnię, przy czym normalna odległość płaskiej powierzchni od pręta • . , · t ·· 51 1 A S » 1 · ♦ ♦ jest większa niż odległość powierzchni sprzęgającej.

Pręt jest przymocowany do nóżek członu ustalającego w kształcie litery U. Powierzchnia sprzęgająca jest integralnie utworzona na środniku członu ustalającego w kształcie litery U. Zwoje sprężyny zwojowej mają wystarczający odstęp od siebie dla wprowadzenia przewodów.

W rozwiązaniu według wynalazku sprężyna zwojowa jest luźno umieszczona na pręcie i może być przemieszczana osiowo. Przez swobodny wybór punktu początkowego na sprężynie dla operacji łączenia i przez swobodnywybór położenia sprężyny na pręcie można unieruchamiać za pomocą zwojów sprężyny przewody różnych rozmiarów. Ponadto łączenie można rozpoczynać równocześnie po obu końcach sprężyny.

Według przykładu realizacji wynalazku kołowy przekrój poprzeczny pręta pozwala na to, że sprężyna może przesuwać się łatwo do przodu i do tyłu.

Według dalszego przykładu realizacji wynalazku nieco poniżej pręta zastosowana jest powierzchnia sprzęgająca usytuowana w niewielkim odstępie od niego, przy czym ta powierzchnia sprzęgająca jest przeznaczona do wspierania obwodu sprężyny, która jest przytrzymywana przez pręt od środka. Odstęp pomiędzy powierzchnią sprzęgającą a prętem jest nieco większy od średnicy lub grubości drutu tworzącego sprężynę zwojową. Dzięki temu pozostawiona jest maksymalna przestrzeń dla pomieszczenia izolowanych przewodów, tak że dwa lub więcej przewodów można wprowadzić pomiędzy sąsiednie zwoje. Dalszym ulepszeniem, według dalszego przykładu realizacji wynalazku, jest to, że średnica sprężyny śrubowej jest większa niż 12 cm, korzystnie wynosi 15 cm.

Dla skutecznego podparcia sprężyny zwojowej i najskuteczniejszego pola przekroju poprzecznego dla unieruchamiania przewodów, utworzona jest powierzchnia sprzęgająca, która zapewnia przestrzeń względem pręta, tak że w położeniu roboczym sprężyny pręt sprzęga się ze sprężyną w przybliżeniu na poziomie osi wzdłużnej sprężyny. Korzystnie powierzchnia sprzęgająca rozciąga się częściowo kołowo dookoła pręta. '

Pręt przytrzymywany jest przez człon ustalający w kształcie litery U, który według przykładu realizacji wynalazku integralnie zawiera powierzchnię sprzęgającą.

Przy głowicy łączącej według wynalazku nie ma potrzeby wymieniania sprężyny zwojowej przy unieruchamianiu przewodów o różnej średnicy. Ponieważ sprężyna zwojowa jest luźno umieszczona na pręcie, promieniowe zagięcia przy końcach sprężyny można pominąć. Ułatwia to wytwarzanie sprężyny zwojowej.

Wynalazek zostanie dalej zilustrowany na podstawie przykładu realizacji przedstawionym na załączonych rysunkach, na których fig. 1 przedstawia schematycznie widok głowicy łączącej według wynalazku, fig. 2 - 4 ilustrują sprężynę zwojową głowicy łączącej z fig. 1 w różnych położeniach roboczych, fig. 5 przedstawia przekrój poprzez sprężynę zwojową z fig. 2 wzdłuż linii 5-5.

Na figurze 1 pokazano głowicę łączącą 10 przytrzymywaną przez element ustalający 12 przeznaczony do trzymania ręcznego lub unieruchamiania za pomocą znanych elementów mocujących. Głowica łącząca 10 zawiera środki akomodacyjne 14 do wspierania złącza, nie pokazane, przeznaczone do przyjmowania wielu izolowanych przewodów. Środki ' akomodacyjne 14 zawierają płytę wsporczą 16 i dwa boczne elementy prowadzące 18 do trzymania pomiędzy sobą złącza, które zawiera co najmniej człon ustalający i człon dociskowy. Dwa rzędy palców 20 są usytuowane po jednej stronie środków akomodacyjnych 14. Izolowane przewody mogą być rozciągnięte pomiędzy nimi i oddzielone od siebie. Zwojowa sprężyna 22 jest usytuowana na przeciwległej stronie płytki 16 środków akomodacyjnych. Zwojowa sprężyna 22 jest przytrzymywana przez element ustalający 24. Szczegóły elementu ustalającego i sprężyny śrubowej pokazano na fig. 2-5.

Element ustalający 24 złożony jest z członu ustalającego 26 w kształcie litery U, którego nóżki przytrzymują pręt 28 o kołowym przekroju poprzecznym. Pręt 28 przechodzi przez otwory w nóżkach mieszczące wymieniony pręt lub przez szczelinę w elemencie

173 323 ustalającym 24 i nóżkach. Jak widać, sprężyna zwojowa 22 ma długość mniejszą niż długość pomiędzy nóżkami lub długość pręta 28. Dzięki temu sprężyna zwojowa 22 może być swobodnie przemieszczana wzdłuż pręta 28. Średnica sprężyny 22 wynosi przykładowo 15 mm, a grubość lub średnica drutu tworzącego sprężynę zwojową 22 wynosi przykładowo 1,5 mm. Poszczególne zwoje 30 sprężyny 22 mają określony odstęp od siebie. Jak widać z fig. 2-4, końce drutu tworzącego sprężynę zwojową są po prostu odcięte, a nie odkształcone w określony sposób.

Na figurze 5 widać, że łukowa powierzchnia sprzęgająca 34 o przekroju kołowym jest utworzona w środniku 32 członu ustalającego 26 w kształcie litery U. Najwęższa przestrzeń pomiędzy prętem 28 a powierzchnią sprzęgającą 34 jest nieco większa niż grubość drutu sprężyny. Kołowa powierzchnia sprzęgająca 34 wchodzi w lub łączy się z górną płaską powierzchnią 36, która przebiega równolegle do płaszczyzny przechodzącej przez oś sprężyny zwojowej 22. Normalna odległość pomiędzy powierzchnią 36 a prętem 28 jest większa niż przestrzeń pomiędzy powierzchnią sprzęgającą 34 a prętem 28. Jak można ponadto zobaczyć, powierzchnia sprzęgająca 34 jest utworzona i usytuowana względem pręta 28 tak, że pręt 28 sprzęga się ze sprężyną 22 w przybliżeniu na poziomie wzdłużnej osi sprężyny 22. kiedy sprężyna 22 jest w swym położeniu roboczym.

Na figurach 2-5 przedstawiono, jak przewody 40, 40' lub 40 są wprowadzane w sprężynę 22 i przez nią unieruchamiane. Fig. 2 -4 wyjaśniają, że początek operacji łączenia można wybrać dowolnie przez to, że sprężyna 22 może przyjmować dowolne położenie pomiędzy nóżkami członu ustalającego 26 w kształcie litery U na początku operacji łączenia.

Z figury 5 wynika, że niezależnie od średnicy pręta 28 największa część przekroju sprężyny 22 jest dostępna dla unieruchamiania przewodów 40,40' lub 40, tak że również dwa lub więcej przewodów można wprowadzić pomiędzy sąsiednie śrubowe zwoje 30.

173 323

173 323

173 323

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 2.00 zł

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Głowica łącząca do izolowanych przewodów posiadająca środki akomodacyjne do połączenia z przewodami, rząd usytuowanych w odstępie palców rozdzielających po jednej stronie tych środków akomodacyjnych, odcinek sprężyny zwojowej po przeciwnej stronie środków akomodacyjnych do wprowadzania i unieruchamiania przewodów pomiędzy zwojami sprężyny oraz element ustalający dla sprężyny zwojowej, przy czym ten element ustalający zawiera pręt rozciągający się poprzez sprężynę zwojową zamocowany na obu swoich końcach, znamienna tym, że sprężyna zwojowa (22) jest luźno i osiowo ruchomo umieszczona na pręcie (28).
2. 2. Głowica według zastrz. 1, znamienna tym, że pręt (28) ma kołowy przekrój poprzeczny.
3. 3. Głowica według zastrz. 1, znamienna tym, że nieco poniżej pręta (28), w niewielkim odstępie od niego, usytuowana jest powierzchnia sprzęgająca (34), przy czym zewnętrzna powierzchnia sprężyny zwojowej (22) przytrzymywana od wewnątrz przez pręt (28) wsparta jest przez wymienioną powierzchnię sprzęgającą (34).
4. 4. Głowica według zastrz. 3, znamienna tym, że powierzchnia sprzęgająca (34) utworzona jest w odstępie od pręta (28), przy czym w położeniu roboczym sprężyny zwojowej (22) pręt (28) sprzężonyjest ze sprężyną zwojową (22) w przybliżeniu na poziomie wzdłużnej osi wymienionej sprężyny zwojowej (22).
5. 5. Głowica według zastrz. 3 albo 4, znamienna tym, że powierzchnia sprzęgająca (34) jest wklęsła i rozciąga się częściowo w około zewnętrznego obwodu wymienionej sprężyny zwojowej (22)
6. 6. Głowica według zastrz. 5, znamienna tym, że powierzchnia sprzęgająca (34) wchodzi w górną płaską powierzchnię (36), przy czym normalna odległość płaskiej powierzchni (36) od pręta (28) jest większa niż odległość powierzchni sprzęgającej (34).
7. 7. Głowica według zastrz. 1, znamienna tym, że pręt (28) jest przymocowany do nóżek członu ustalającego (26) w kształcie litery U.
8. 8. Głowica według zastrz. 5, znamienna tym, że powierzchnia sprzęgająca (34) jest integralnie utworzona na środniku (32) członu ustalającego (26) w kształcie litery U.
9. 9. Głowica według zastrz. 3, znamienna tym, że zwoje (30) sprężyny zwojowej (22) mają odstęp od siebie do wprowadzenia przewodów.

   * * *