PL173325B1

PL173325B1 - Sposób wytwarzania powłoki z polifluoropochodnej węglowodoru na krawędzi tnącej ostrza żyletki

Info

Publication number: PL173325B1
Application number: PL93305710A
Authority: PL
Inventors: Hoang M. Trankiem
Original assignee: Gillette Co
Priority date: 1992-04-17
Filing date: 1993-04-13
Publication date: 1998-02-27
Also published as: PT640019E; DE69327460T2; MX9302212A; RU2107556C1; AU4285593A; TR26693A; HUT75431A; CN1079932A; UA40592C2; EG19665A; KR950700790A; AU673838B2; RU94045949A; CZ255794A3; EP0640019B1; BR9306258A; KR100251503B1; NO943896D0; FI944817A0; DE69327460D1

Abstract

1. Sposób wytwarzania powloki z polifluoropochodnej weglowodoru na krawedzi tnacej ostrza zyletki, obejmujacy pokrywanie krawedzi tnacej ostrza zyletki dyspersja polimeru fluoropochodnej weglowodoru i ogrzewanie powloki, znamienny tym, ze: a) poddaje sie proszek polimeru fluoropochodnej weglowodoru, majacy srednia mase czastecz-kowa przynajmniej okolo 1000 000 g/mol, promieniowaniu jonizujacemu dla zmniejszenia sredniej masy czasteczkowej do okolo pomiedzy 700 i 700 000; b) dysperguje sie napromieniony polimer fluoropochodnej weglowodoru w roztworze wodnym, który jest wolny od rozpuszczalników chlorofluoropochodnych weglowodoru; c) pokrywa sie wymieniona krawedz tnaca ostrza zyletki dyspergatorem; i d) ogrzewa sie powloke wystarczajaco dla przylegania polimeru fluoropo- chodnej weglowodoru do krawedzi ostrza. P L 173325 B 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Wynalazek ten dotyczy ulepszonego sposobu wytwarzania powłoki na krawędzi tnącej ostrza żyletki przez pokrycie krawędzi ostrza powłoką z wodnym dyspergatorem polifluoronochodnej węglowodoru i następnie ogrzanie poliflunropochodnej węglowodoru. Niniejszy sposób zapewnia dobrą przyczepność telomeru i zużycie ostrza eliminuje obecnie potrzebę używania rozpuszczalników niebezpiecznych dla otoczenia.

Nie pokryte powłoką ostrza żyletek, pomimo ich ostrości, nie mogą być wykorzystywane do golenia suchej brody i znaną praktyką jest stosowanie wraz z nimi środka zmiękczającego brodę, takiego jak woda i/lub krem lub mydło do golenia. Ból i podrażnienia powodowane przez golenie ostrzami nie pokrytymi powłoką są związane z nadmierną siłą wymaganą do przeprowadzenia krawędzi tnącej ostrza poprzez nie zmiękczone włosy brody, która to siła jest przekazywana nerwom w skórze w pobliżu cebulek włosów, skąd włosy brody wychodzą oraz, o czym wiadomo, podrażnienia powodowane przez nadmierne ciągnięcie tych włosów mogą trwać przez znaczny okres czasu po zaprzestaniu ciągnięcia. Powłoki na ostrza zastosowano, aby pokonać te wady.

Opis patentowy USA Granahana i in. nr 2 973 976, wydany 24 maja 1960, przedstawia sposób wytwarzania powłoki ostrza powleczonego, które zapewnia zmniejszenie siły wymaganej do cięcia włosów brody. Materiał powłoki stanowi polimer zawierający silikon, który jest częściowo utwardzany do postaci żelu pozostającego w stanie przylegania do ostrza, chociaż te ostrza pokryte powłoką spotyka znaczny sukces handlowy, powłoki nie były trwałe i zużywały się stosunkowo szybko.

Opis patentowy USA Fischbeina nr 3 071 856, wydany 8 stycznia 1963, przedstawia sposób wytwarzania powłoki ostrza pokrytego fluoropochodną węglowodoru, szczególnie ostrza pokrytego policzterofluoroetylenem. Ostrza mogą być pokryte powłoką przez (1) umieszczenie krawędzi ostrza w ścisłym pobliżu źródła fluoropochodnej węglowodoru i następnie ogrzanie ostrza, (2) natryskiwanie na ostrze dyspergatora fluoropochodnej węglowodoru, (3) zanurzenie ostrza w dyspergatorze fluoropochodnej węglowodoru lub (4) przez użycie elektroforezy. Przykład 2 pokazuje sposób wytwarzania powłoki na ostrzu, które jest powlekane w wyniku zanurzenia przez wodny koloidalny dyspergator zawierający 25% wagowo rozdrobnionego, stałego polimeru czterofluoroetylenu (Teflon Clear Finish DuPonta). Uzyskane ostrze było następnie spiekane.

Opis patentowy USA Fischbema nr 3 518 110, wydany 30 czerwca 1970, ujawnia sposób wytwarzania powłoki za pomocą ulepszonego stałego telomera fluoropochodnej węglowodoru do zastosowania w ostrzach żyletek z bezpieczną powłoką. Stały polimer fluoropochodpej węglowodoru ma temperaturę topnienia pomiędzy 310°C i 332°C i ma szybkość przepływu stopionego materiału od 0,005 do 600 gramów na dziesięć minut w 350°C. Masa cząsteczkowa jest szacowana na pomiędzy 25 000 i 50 000. W celu lepszych wyników stały polimer fluoropochodnej węglowodorujest dzielony na cząstki od 0,1 do 1 mikrometra. Przykład 2 ujawnia wodny dyspergator złożony z 0,5% policzterofluoroetylenu, PTFE (domieszki: 0,44% chloru i 0,06% wodoru) i 0,5% środka zwilżającego Triton Χ-100. Dyspergator jest natryskiwany elektrostatycznie na ostrza ze stali nierdzewnej. Przykład 8 stwierdza, że polimeryzacja czterofluoroetylenu jest uzyskiwana w wodnym dysperga4

173 325 torze przy użyciu alkoholu metylowego jako telogenu i nadsiarczanu amonowego jako katalizatora.

Opis patentowy USA Fisha i in. nr 3 658 742, wydany 25 kwietnia 1972. ujawnia sposób wytwarzania powłoki za pomocą wodnego dyspergatora policzterofluoroetylenu (PTFE), zawierającego środek zwilżający Triton X-100, który jest natryskiwany elektrostatycznie na ostrza żyletek. Wodny dyspergator jest przygotowywany przez wymianę rozpuszczalnika Freon w dyspergatorze o nazwie Vydax (PTFE + rozpuszczalnik Freon), rozprowadzanym przez E. I. DuPont, Wilmington, Delaware, alkoholem izopropylowym, a następnie wymianę alkoholu izopropylowego wodą. Przykład 1 ujawnia wodny dyspergator PTFE zawierający 0,4% PTFe i 0,1% środka zwilżającego Triton X-100.

Opis patentowy USA nr 3 766 031, wydany 16 października 1973, podany tutaj jako odnośnik, pokazuje, że zastosowanie krytycznej dawki promieniowania jonizującego dla spiekanego lub nie spiekanego policzterofluoroetylenu umożliwia rozdrobnienie takiego materiału do wielkości mikroskopowych bez niekorzystnych skutków ubocznych ogrzewania a uzyskane cząstki są łatwo rozpraszane w innym środku. Takie cząstki mają bardzo mały współczynnik tarcia związanego z żywicą policzieronuoiueiylcnLi. Poziom dawki promieniowania jonizującego według sposobu tego wynalazku jest zawarty w zakresie od około 5 megaradów do około 25 megaradów i jest korzystnie utrzymywany pomiędzy około 10 megaradów i 25 megaradów.

Europejskie zgłoszenie nr 0 017 349, złożone 6 marca 1980, ujawnia, że spiekany policzterofluoroetylen może być nieniszcząco degradowany tak, że może być rozdrobniony na proszek o średnich wymiarach mniejszych od 10 mikrometrów w wyniku połączenia promieniowania przez elektrony lub inne cząstki elementarne atomu w obecności tlenu lub powietrza i równoczesnego lub kolejnego ogrzania w temperaturach poniżej temperatury topnienia materiału. Korzystny, skuteczny i ekonomiczny zakres promieniowania, temperatura i czas wynoszą w przybliżeniu 50-150 megaradów, 65,56°C do 315,5°C przynajmniej przez około pół godziny, w zależności od wymaganych wymiarów średnich cząstek i charakterystyk przepływu materiału stopionego oraz dopuszczalnych uzysków proszków.

Poprzednie próby wykorzystania wodnych dyspergatorów polifluoropochodnych węglowodorów w procesach pokrywania powłoką ostrzy powodowały niedopuszczalne przyleganie lub wymagały użycia niedopuszczalnie dużej siły do obcinania włosów. Ponadto powłoka z polifluoropochodnej węglowodoru zużywałaby się zbyt szybko w wyniku znacznego wzrostu siły wymaganej do obcięcia lub wyrwania włosów brody podczas kolejnego golenia.

Celem niniejszego wynalazku jest zapewnienie bezpiecznego dla środowiska sposobu wytwarzania powłoki na krawędzi ostrza żyletki przez polifluoropochodne węglowodorów, zwłaszcza policzterofluoroetylen. Szczególnie celem niniejszego wynalazku jest wyeliminowanie rozpuszczalników chlorofluoropochodnych węglowodorów i lotnych rozpuszczalników organicznych z procesu pokrywania powłoką ostrza.

W wyniku zastosowania sposobu wytwarzania powłoki według wynalazku uzyskuje się krawędź tnącą ostrza żyletki, które daje zasadniczo jednakowe charakterystyki obcinania i zużywania, jak ostrza pokryte powłoką dyspergującą chlorofluoropochodnych węglowodoru.

Te i inne cele będą jasne dla specjalisty na podstawie następującego:

Niniejszy wynalazek dotyczy ulepszonego sposobu wytwarzania powłoki z polifluoropochodnej węglowodoru na krawędzi tnącej ostrza żyletki, obejmujący pokrywanie krawędzi tnącej ostrza żyletki dyspersją polimeru fluoropochodnej węglowodoru i ogrzewanie powłoki, polegający na tym, że:

a) poddaje się proszek polimeru fluoropochodnej węglowodoru, mający średnią masę cząsteczkową przynajmniej około 1 000 000 g/mol, promieniowaniu jonizującemu dla zmniejszenia średniej masy cząsteczkowej do około pomiędzy 700 i 700 000;

b) dysperguje się napromieniony polimer fluoropochodnej węglowodoru w roztworze wodnym, który jest wolny od rozpuszczalników chlorofluoropochodnych węglowodoru;

c) pokrywa się wymienioną krawędź tnącą ostrza ży^^tki dyspergatorem; i

173 325

d) ogrzewa się powłokę wystarczająco dla przylegania polimeru fluoropochodnej węglowodoru dc krawędzi cajrsp. Ogrzewanie s etapu (d) prowadzi aię jpk, aby stopić, częściowo stopić lub spiec polimer fluoropochodnej węglowodoru.

Wszystkie wartości procentowe i stosunki opisane tutaj aą oparte na wartościach wagowych, jeżeli nie określono inaczej.

Stosowany tutaj termin krawędź tnąca ostrza żyletki obejmuje punkt tnący i ścianki ostrza. Zgłaszający stwierdza, że całe ostrze mogłoby być pokryte w opisany tutaj sposób, jednak powłoki otaczającej tego typu nie uważa się za zasadniczą dla niniejszego wynalazku.

Również terminy promieniowanie jonizujące lub napromienione stosowane tutaj odnoszą się do promieniowania X, promieniowania beta, promieniowania gamma, elektronów lub pozytonów. Zalecane jest promieniowanie gamma.

Różne sposoby zaproponowano w przeszłości do przygotowywania i wykorzystania wodnych dyspergatorów polimeru fluęroeęchędnuj węglowodoru dla pokrycia powłoką krawędzi tnących ostrza żyletki. Wszystkie te sposoby niezmiennie dawaiy ostrze, którego skuteczność cięcia malała gwałtownie. W sposób zaskakujący Zgłaszający odkrył, że gdy lont ιχπτΙτΎΛίττπο+ιπνηηχί τ'ϊηι-τχ-π'Λ'τη-ία'ΤΊΐ/'χ-ητζ ł-łol-ifrua-r łłriarrlrwizrtrłrłim c^n^ofłAlnio

JVi3L »▼ jcxv/x z->jro uj rv txxxjr aiła-jja Vxxxxvżxxxwxxjr iiUui\j|yuvAiuurivj n uj k>j_iv'£^/gvjxxixv/ napromieniony eęlicsteręfluęręejzlun, ostrza są znacznie poprawione pod względem długotrwałej skuteczności w porównaniu ze znanymi układami wodnymi. Ostrza wytwarzane sposobem według wynalazku wymagają zastosowania mniejszej siły do obcinania włosów zmiękczonych wodą. To zmniejszenie siły tnącej występuje podczas kilku kolejnych operacji golenia tą samą krawędzią tnącą ostrza.

Sposobem według niniejszego wynalazku z napromienionego polimeru fluęropochędnej węglowodoru jest przygotowywany wodny dyspe^^. Korzystnymi, nie poddanymi napromienieniu polimerami fluoroeęchędnej węglowodoru (tj. materiału wyjściowego) są te, które zawierają łańcuch atomów węgla zawierający przewagę grup -CF2 -CF2-, takie jak polimery czterofluęroetzlenu, obejmujące kępęlimury takie jak te o mniejszym stosunku, np. 5% wagowych szuściofluoroeręeylunu. Tu polimery mają końcowe grupy na końcach łańcuchów węgla, które mogą zmienić własności w zależności, jak dobrze wiadomo, od sposobu wytwarzania polimeru. Pośród zwykłych grup końcowych takich polimerów są -H, -COOH, -Cl, -CCI3, -CFCICF2CI, -CH2OH, -CH3 i podobne. Chociaż dokładne masy cząsteczkowe i rozkład mas cz^lsjeczkęwych korzystnych polimerów nie są znane z całą pewnością, uważa się że mają one ciężary cząsteczkowe powyżej 1 000 000 g/l. Korzystne polimery zawierające chlor to takie, które zawierają od 0,15 do 0,45% wagowych chloru (który występuje w grapach końcowych). Można użyć mieszanin dwóch lub więcej polimerów flrorępęchędnych węglowodorów, przy założeniu, że mieszaniny mają charakterystyki topienia i szybkości przepływu materiału stopionego takie, j'ak określone powyżej, nawet jeżeli poszczególne polimery tworzące tę mieszaninę nie mają tych charałcteystyk. Najbardziej korzystnym materiałem wyjściowym jest pęliczteręfluęręetylun.

Według niniejszego wynalazku jest zapewniony sposób wytwarzania powłoki polifluęrępęchodnej węglowodoru na krawędzi tnącej ostrza żyletki, który polega na poddawaniu wyżej wzmiankowanego materiału wyjściowego w postaci polimeru fluęropęchędnuj węglowodoru, mającego masę cząsteczkową przynajmniej 1 000 000 g/l w postaci suchego proszku, promieniowaniu jonizującemu dla zmniejszenia średniej masy cząsteczkowej polimeru do około pomiędzy 700 i 700 000, korzystnie od około 700 do około 51 000 i najkorzystniej do około 25 000, tworząc dyspergatęr napromienionego polimeru w ośrodku wodnym, natryskiwaniu dyspergenta na krawędź tnącą ostrza żyletki i nagrzewaniu otrzymanej powłoki dla spowodowania przylegania polimeru do krawędzi ostrza.

Ogrzanie powłoki jest stosowane w celu spowodowania przylegania polimeru do ostrza. Operacja ogrzewania może dać powłokę spiekaną, stopioną częściowo lub stopioną. Korzystna jest powłoka stopiona częściowo lub stopiona całkowicie, ponieważ umożliwia ona rozpylenie powłoki i pokrycie ostrza dokładniej. W celu bardziej szczegółowego omówienia materiału stopionego, częściowo stopionego i spiekanego, patrz McGraw-Hill Enczclępedia of Science and Techn ology, tom l2, wydanie 5, str. 437 (1902), podane tutaj przez odniesienie.

173 325

Dawka promieniowania jest korzystnie od 20 do 80 megaradów a promieniowanie jonizujące jest korzystnie promieniowaniem gamma ze źródła Co⁶⁰. Polifluoropochodna węglowodoru jest korzystnie policzterofluoroetylenem, a promieniowanie jest korzystnie wywoływane w celu otrzymania telomeru mającego średnią masę cząsteczkową około 25 000.

W celu wytworzenia dyspergenta, który jest natryskiwany na krawędzie tnące, napromieniona polifluoropochodna węglowodoru powinna mieć mały wymiar cząstek, korzystnie średni wymiar cząstek nie większy niż około 100 mikrometrów. Materiałwyjściowy w postaci sproszkowanej polifluoropochodnej węglowodoru jest zwykle dostępny w handlu jako materiał bardziej gruboziarnisty niż ten i może być zmielony do takiego wymiaru albo przed albo po etapie napromienienia, korzystnie to ostatnie. Zwykle poziom polifluoropochodnej węglowodoru w dyspergencie wynosi od około 0,5% do około 2,0% (wagowych), korzystnie od około 0,7% do około 1,0% (wagowych).

W korzystnym wykonaniu zakres wymiarów cząstek wynosi od około 2 μ m do około 8 μ m. Dla tych cząstek wymagany jest środek zwilżający. Ogólnie środki zwilżające stosowane w sposobie według wynalazku można wybrać spośród różnych materiałów czynnych powierzchniowo, które można zastosować w wodnych dyspergeniach polimerycznych. Takie środki zwilżające obejmują sole metali alkalicznych: sulfobursztyniany alkilu, mydła z kwasami wysokotłuszczowymi, aminy tłuszczowe, jedno- i dwuestry sorbitanu kwasów tłuszczowych i ich pochodne polioksyeteru alkilenowego, soli metali alkalicznych alkiloarylosulfonianów, glikole polieteru alkilenowego oraz jedno- i dwuestry kwasu tłuszczowego wymienionych glikoli. Korzystnymi środkami zwilżającymi stosowanymi w sposobie według wynalazku są środki niejonowe, a zwłaszcza alkohole alkilofenylopolieteru alkilenowego, takie jak Triton Χ-100 i Triton Χ-114 sprzedawane przez Union Carbide, Ipegal CP-610 sprzedawany przez Rhone-Poulenc i Tergitol 12P12 sprzedawany przez Union Carbide Company. Szczególnie pożyteczne wyniki otrzymano przy użyciu Tergitolu 12P12, który jest alkoholem dodecylofenylopolieteru etylenowego zawierającego 12 grup tlenku etylenu. Ogólnie ilość stosowanego środka zwilżającego może zmieniać się. Zwykle środek zwilżający jest stosowany w ilościach równych przynajmniej około 1% wagowy polimeru fluoropochodnej węglowodoru, korzystnie przynajmniej około 3% wagowe polimeru fluoropochodnej węglowodoru. W korzystnych wykonaniach środek zwilżający jest stosowany w ilościach w zakresie pomiędzy około 3% do około 50% wagowych polimeru z niższymi poziomami wymaganego środka zwilżającego. Szczególnie dobre wyniki uzyskuje się przy użyciu od około 3% do około 6%.

Niejonowe związki powierzchniowo, czynne są często określane ich liczbą HLB (równowagą hydrofilowo-lipofilową). Dla prostych oksyetylenianów alkoholi liczbę HLB można obliczyć z

HLB = E/5 gdzie E jest zawartością w procentach wagowych tlenku etylenu w cząsteczce.

Zasadniczo dowolny środek zwilżający o liczbie równowagi hydrofilowo-lipofilowej od około 12,4 do około 18, korzystnie od około 13,5 do około 18,0, może być użyty w niniejszym wynalazku. W celu dalszego omówienia liczb HLB patrz Kirk-Othmer, Encyclopedia of Chemical Technology, tom 22, str. 360-362, podane tutaj jako odnośnik.

Dyspergent można nałożyć na krawędź tnącą w dowolny właściwy sposób, aby zapewnić powłokę tak jednorodną, jak jest to możliwe, jak na przykład przez zanurzenie lub rozpylenie; szczególnie korzystne jest rozpylanie mgiełki dla pokrywania powłoką krawędzi tnących, w którym to przypadku jest korzystnie stosowane pole elektrostatyczne w połączeniu z elementem wytwarzającym mgiełkę w celu zwiększenia skuteczności osadzania. Dla dalszej dyskusji tej techniki rozpylania elektrostatycznego, patrz opis patentowy USA nr 3 713 873 Fisha, wydany 30 stycznia 1973, podany tutaj jako odnośnik. Dla ułatwienia rozpylania może być pożądane ogrzanie wstępne, aby ułatwić rozpylanie, a stopień ogrzania wstępnego zależy od rodzaju dyspergenta. Może być również pożądane ogrzanie wstępne ostrzy do temperatury bliskiej temperatury wrzenia cieczy zdolnej do odparowania.

173 325

W każdym przypadku ostrza unoszące cząstki polimeru osadzone na ich krawędziach tnących muszą być ogrzane w podwyższonej temperaturze, aby wytworzyć przylegającą powłokę na krawędzi tnącej. Okres czasu, w którym jest przeprowadzane ogrzewanie, może zmieniać się znacznie, od zaledwie kilku sekund do aż kilku godzin, w zależności od rodzaju poszczególnego zastosowanego polimeru, rodzaju krawędzi tnącej, szybkości, z jaką ostrze jest doprowadzane do wymaganej temperatury, temperatury osiąganej i rodzaju atmosfery, w jakiej ostrze jest ogrzewane. Chociaż ostrza można ogrzewać w atmosferze powietrza, zalecane jest, żeby były one ogrzewane w atmosferze gazu obojętnego, takiego jak hel, azot itd. lub w atmosferze gazu redukującego, takiego jak wodór lub w mieszaninach takich gazów lub w próżni. Ogrzanie musi być wystarczające dla umożliwienia przynajmniej spiekania poszczególnych cząstek. Korzystnie ogrzanie musi być wystarczające dla umożliwienia rozpylania polimeru na zasadniczo ciągłą powłokę o właściwej grubości i spowodować jej dokładne przyleganie do materiału krawędzi ostrza.

Warunki ogrzewania, tj. maksymalna temperatura, długość czasu itd. muszą być oczywiście regulowane, aby zapobiec zasadniczemu rozkładowi polimeru i/lub nadmiernemu odpuszczaniu metalu krawędzi tnącej. Korzystnie temperatura nie powinna przekraczać 430°C.

Następujące szczególne przykłady przedstawiają istotę niniejszego wynalazku. Jakość pierwszego golenia dokonywanego przez ostrza z każdego z następujących przykładów jest taka sama jak jakość otrzymywana przy pomocy ostrzy pokrytych powłoką polimeru fluoropochodnej węglowodoru, wytwarzanych przy użyciu dostępnego obecnie rozpuszczalnika chlorofluoropochodnej węglowodoru; i pogorszenie jakości przy następnych operacjach golenia w przypadku ostrzy z każdego poszczególnego przykładu jest mniejsze niż spadek jakości w przypadku ostrzy pokrytych powłoką fluoropochodnej węglowodoru, wytwarzanych przy użyciu poprzednio znanego rozpuszczalnika wodnego.

Przykład 1. Proszek policzterofluoroetylenu o średniej masie cząsteczkowej około 3 miliony jest poddawany działaniu promieniowania gamma tak, że otrzymywana dawka wynosiła 25 megaradów i średnia masa cząsteczkowa wynosiła około 25 000, co obliczono metodą opisaną w Sewa i in., J. App. Polymer Science, 17 3258 (1973), podanym tutaj jako odnośnik.

Przykład 2. Dyspergent zawierający 1% wagowy napromienionego materiału z przykładu 1 był rozdrabniany do cząstek o wymiarach od około 2/im do około 8/zm, a 0,03% środka zwilżającego o nazwie Triton Χ-100 (Union Carbide) w wodzie o 50°C jest przygotowywane i ujednorodniane przy pomocy mieszarki do ciał sypkich. Krawędzie tnące ostrza żyletki ze stali nierdzewnej są następnie pokrywane przy pomocy natryskiwania przez dyspergent. Po wysuszeniu powłoka na krawędziach ostrza jest ogrzewana w azocie w 343,3°C w ciągu 35 minut. Ostrza tak obrobione mają równoważną skuteczność i taką samą trwałość powłoki jak podobne ostrza, które zostały poddane obróbce w taki sam sposób przy pomocy dostępnego w handlu, nie napromienionego telomeru rozproszonego w rozpuszczalniku trójchlorotrójfluoroetanowym.

Przykład 3. Dyspergent zawierający 0,7% wagowych napromienionego materiału z przykładu 1, wodę 50°C i 0,05% środka zwilżającego o nazwie Brij 58 (ICI Americas) jest przygotowywane ujednorodniane przy pomocy mieszarki do ciał sypkich. Krawędzie tnące ostrza żyletki ze stali nierdzewnej są następnie pokrywane przy pomocy natryskiwania przez dyspergent. Po wysuszeniu powłoka na krawędziach ostrza jest spiekana w azocie w 343,3°C w ciągu 35 minut. Ostrza tak obrobione mają równoważną skuteczność i taką samą trwałość powłoki jak podobne ostrza, które zostały poddane obróbce w taki sam sposób przy pomocy dostępnego w handlu telomeru w izopropanolu lub trójchlorotrójfluoroetanie.

Claims

1. Sposób wytwarzania powłoki z polifluoropochodnej węglowodoru na krawędzi tnącej ostrza żyletki, obejmujący pokrywanie krawędzi tnącej ostrza żyletki dyspersją polimeru fluoropochodnej węglowodoru i ogrzewanie powłoki, znamienny tym, że:

a) poddaje się proszek polimeru fluoropochodnej węglowodoru, mający średnią masę cząsteczkową przynajmniej, około 1 0.00·000.g/mól, promieniowaniu jonizującemu dla zmniejszenia średniej masy cząsteczkowej do około pomiędzy 700 i 700 OOO;

c) pokrywa się wymienioną krawędź tnącą ostrza żyletki dyspergatorem; i

d) ogrzewa się powłokę wystarczająco dla przylegania polimeru fluoropochodnej węglowodoru do krawędzi ostrza.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że ogrzewanie z etapu d) prowadzi się tak, aby stopić, częściowo stopić lub spiec polimer.

3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że ogrzewanie z etapu d) prowadzi się tak, aby stopić lub częściowo stopić polimer.

4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że stosuje się polimer fluoropochodnej węglowodoru z etapu a) o zmniejszonej średniej masie cząsteczkowej od około 700 do około 51 000 g/mol przez wymienione promieniowanie jonizujące.

5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że stosuje się dawkę promieniowania jonizującego od około 20 do około 80 megaradów.

6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że fluoropochodną węglowodoru napromieniowuje się w postaci suchego proszku.

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że stosuje się napromieniowaną fluoropochodną węglowodoru z etapu b) o średnim wymiarze cząstek nie większym niż około 100 mikrometrów.

8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że stosuje się fluoropochodną węglowodoru zdyspergowaną w wodnym roztworze z etapu b), której zawartość wynosi od 0,5% do 2,0% wagowych.

9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że stosuje się fluoropochodną węglowodoru zdyspergowaną w wodnym roztworze z etapu b), której zawartość wynosi od 0,7% do 1,0% wagowego.

10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że stosuje się wodny roztwór z etapu b) zawierający ponadto skuteczną ilość środka zwilżającego.

11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że stosuje się środek zwilżający o liczbie równowagi hydrofilowo-lipofilowej od około 12,4 do około 18.

12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że jako polimer fluoropochodnej węglowodoru stosuje się policzterofluoroetylen.

13. Sposób według zastrz. 12,· znamienny tym, że stosuje się napromieniony policzterofluoroetylen o masie cząsteczkowej około 25 000, przy czym liczba równowagi hydrofilowo-lipofilowej wynosi pomiędzy około 13,5 i 18 oraz wymiar cząstek wynosi od około 2 μ m do około 8 μ m.

14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że do wytworzenia powłoki krawędzi tnącej ostrza żyletki stosuje się technikę rozpylania elektrostatycznego.

15. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że stosuje się środek zwilżający w ilości równej przynajmniej około 5% wagowych polimeru fluoropochodnej węglowodoru oraz środek zwilżający wybrany z grupy składającej się z soli metali alkalicznych sulfobursztynianów alkilu, mydeł z kwasami wysokotłuszczowymi, amin tłuszczowych, jedno- i dwuestrów sorbitanu kwasów tłuszczowych i ich pochodnych polioksyeteru alkilenowego, soli metali alkalicznych, alkiloarylosulfonianów, glikoli poheteru alkilenowego oraz iednoi dwuestrów kwasu tłuszczowego wymienionych glikoli.

16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że jako polimer fluoropochodnej węglowodoru stosuje się policzterofluoroetylen.

17. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że stosuje się napromieniony policzterofluoroetylen o masie cząsteczkowej około 25 000 oraz o wymiarze cząstek od około 2 μ m do około 8 μ m.