PL173555B1

PL173555B1 - Sposób alokacji danych cyfrowych o różnych formatach na nośniku zapisu

Info

Publication number: PL173555B1
Application number: PL94307475A
Authority: PL
Inventors: Tatsuya Igarashi; Katsuyuki Teranishi
Original assignee: Sony Corp
Priority date: 1993-06-14
Filing date: 1994-06-14
Publication date: 1998-03-31
Also published as: ES2185653T3; EP0655740B1; EP0655740A1; US5805539A; RU95106481A; US5867466A; ATE230892T1; US5815475A; DE69431979T2; BR9405407A; CA2141044C; KR100299400B1; AU676063B2; DE69431979D1; RU2180140C2; US5838666A; US5825734A; CA2141044A1; WO1994029867A1; KR950703196A

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób alokacji danych cyfrowych o różnych formatach na nośniku zapisu, w którym zarządza się obszarami zapisu nośnika zapisu, mający zastosowanie w przypadku zapisu danych cyfrowych, które przetwarza się za pomocą komputera, dla zapisu na dysku magnetooptycznym, na którym istnieją wcześniej zapisane dane foniczne w postaci skompresowanej, lub odtwarzania ich z tego typu dysku.

Znane są urządzenia formatu minidysk, wykorzystujące dyski magnetooptyczne jako nośniki zapisu, przystosowane do rejestracji skompresowanych cyfrowych danych fonicznych oraz ich dekompresji dla odtworzenia z jakością oryginału. W znanym formacie zapisu danych na minidyskach każdy obwód minidysku jest podzielony na wiele sektorów. Grupa 36 sektorów tworzy jeden pakiet (klaster), który jest jednostką obszaru zapisu przy zapisywaniu skompresowanych danych cyfrowych. Przy zapisie na minidysku, trzy początkowe sektory każdego pakietu pełnią funkcję sektorów łączących, a kolejny sektor zawiera informacje dodatkowe. Sektor ten nie zawiera danych fonicznych. Sektor łączący jest obszarem, w którym następuje łączenie pakietów przed i po zakończeniu operacji. Dane foniczne mogą być zapisywane tylko w pozostałych 32 sektorach, bez możliwości zapisu w sektorze łączącym i sektorach z informacjami dodatkowymi. Ponieważ w minidyskach przeznaczonych tylko do odtwarzania dane są zapisywane w sposób ciągły, a nie w sposób dyskretny, niepotrzebne stają się wtedy trzy sektory łączące. W związku z tym, zapisywane są w nich informacje dodatkowe.

Jeden sektor składa się z 2352 bajtów, w tym 2332 bajty danych, a do kolejnych dwóch sektorów jest przypisanych jedenaście grup dźwiękowych. Jedna grupa dźwiękowa składa się z 424 bajtów, a dane foniczne o lewym i prawym kanale są przypisane do niej w całości poprzez 512 próbek (11.61 ms). Przy zapisie cyfrowych danych fonicznych jednostką jest grupa dźwiękowa.

Istnieje możliwość wykorzystania minidysków jako jednostek pamięci komputera. W przypadku zarządzania danymi komputerowymi w postaci plików, wskazane jest, aby dane były zapisywane w jednostkach mniejszych niż pakiety, ponieważ jeden pakiet składający się z 36 sektorów jest jednostką zbyt dużą. Jednak wymagania normalizacyjne precyzują, że zapis na minidyskach misu odbywać się w pakietach jako jednostkach, występuje więc problem braku możliwości zapisu danych w jednostce mniejszej niż pakiet, na przykład sektor.

Ponadto, w przypadku zapisu na minidysku obu rodzajów danych, komputerowych i fonicznych, jest możliwy wcześniejszy podział na partycje obszaru przeznaczonego do rejestracji danych, podobnie jak to ma miejsce na twardych dyskach komputerów.

W przypadku 2200 pakietów od 0 do 2199 znajdujących się na minidysku, obszar zapisu jest podzielony na trzy partycje: od pakietu 0 do 650, od pakietu 651 do 1100 i od pakietu 1101 do 2199, co umożliwia zapisywanie danych fonicznych np. w partycjach pierwszej i trzeciej, a danych komputerowych w partycji drugiej.

Jednakże w przypadku, gdy wcześniej podzielony obszar zapisu jest przyporządkowany określonym danym, może się okazać, że gdy na przykład dane komputerowe

173 555 (pliki) przeznaczone do zapisu mają większą pojemność niż obszar pierwszej partycji, nie mogą być one zapisywane na minidysku nawet wówczas, gdy istnieją wolne obszary w partycjach pierwszej i trzeciej. Podobnie, gdy pierwsza partycja i trzecia partycja są wypełnione danymi fonicznymi, nie ma możliwości ich dalszego zapisu poza tymi obszarami, nawet gdy istnieją wolne obszary w partycji drugiej.

Sposób zarządzania podziałem obszaru zapisu na partycje różni się od sposobu przyjmującego pakiet jako jednostkę podstawową. Na przykład w przypadku odtwarzania minidysku, którego obszar zapisu został wstępnie podzielony na wiele partycji i na którym dane komputerowe i foniczne są zapisywane w odrębnych partycjach w urządzeniach przeznaczonych tylko do odtwarzania danych fonicznych, mogą wystąpić trudności w odtworzeniu danych komputerowych. Występują więc trudności w zapewnieniu kompatybilności.

Sposób według wynalazku stosowany jest do alokacji danych cyfrowych o różnych formatach na nośniku zapisu, w tym skompresowanych danych cyfrowych. Zgodnie z tym sposobem kontroluje się stan zapisu danych i oznacza się obszar zapisu, z wykorzystaniem tablicy. Sposób tego rodzaju charakteryzuje się tym, że kontrolę stanu zapisu danych cyfrowych na pierwszych jednostkach obszaru zapisu nośnika zapisu, gdzie zapisu się dokonuje, przeprowadza się zgodnie z pierwszą tablicą, w której określony zakres obszaru zapisu wyznacza się z zakresu nośnika podlegającego nadzorowi pierwszej tablicy dla dokonywania zapisu na drugich jednostkach obszaru zapisu, dla wyznaczonego zakresu, przy czym kontrolę stanu zapisu danych cyfrowych na nośniku zapisu w wyznaczonym zakresie przeprowadza się zgodnie z drugą tablicą. Dane odpowiadające każdej z drugich jednostek obszaru zapisu formuje się zgodnie z drugą tablicą, przy czym dane odpowiadające każdej z drugich jednostek obszaru zapisu zawierają informacje wskazujące, że dane cyfrowe były już wykorzystywane w przyporządkowanych drugich jednostkach obszaru zapisu nośnika.

Korzystnym jest, że dane przyporządkowane każdej z drugich jednostek obszaru zapisu zawierają informacje wskazujące, że określone drugie jednostki obszaru zapisu nośnika są niedostępne. Ponadto, dane przyporządkowane każdej z drugich jednostek obszaru zapisu zawierają informacje wskazujące, że określone drugie jednostki obszaru zapisu nośnika są uszkodzone. Informację łączącą z drugiej tablicy zapisuje się następnie w drugiej tablicy. W przypadku, gdy obszar niezapisany jest niewystarczający w jednym z obszarów zapisu, w obszarze, gdzie przeprowadza się zapis na pierwszych jednostkach i w obszarze, gdzie przeprowadza się zapis na drugich jednostkach, pozostały obszar zamienia się na jeden obszar w pierwszej lub drugiej tablicy.

W odmiennym rozwiązaniu, sposób według wynalazku charakteryzuje się tym, że wykrywa się na nośniku zapisu puste obszary na podstawie danych z pierwszej tablicy, zapisuje się w pierwszej tablicy dane wskazujące, że puste obszary są ścieżkami dla danych cyfrowych, a ponadto przygotowuje się drugą tablicę wskazującą stan wykorzystania danych na nośniku zapisu w początkowej części pustego obszaru będącego ścieżkami dla danych cyfrowych. Za pomocą pierwszej tablicy sprawuje się nadzór stanu zapisu danych cyfrowych na pierwszych jednostkach obszaru zapisu, a za pomocą drugiej tablicy sprawuje się nadzór stanu zapisu danych cyfrowych na drugich jednostkach obszaru zapisu. Jako drugą tablicę stosuje się mapę bitową, zawierającą informację wskazującą, że druga jednostka obszaru zapisu była już używana.

Korzystnym jest, że druga tablica jest mapą bitową zawierającą informację wskazującą, że druga jednostka obszaru zapisu jest uszkodzona. W innym korzystnym rozwiązaniu druga tablica jest mapą bitową, zawierającą informację wskazującą, że druga jednostka obszaru zapisu jest niedostępna.

W drugim odmiennym rozwiązaniu według wynalazku odczytuje się dane cyfrowe pierwszych jednostek obszaru zapisu, nad którymi nadzór sprawuje się za pomocą pierwszej tablicy nośnika zapisu, zapamiętuje się dane cyfrowe pierwszych jednostek obszaru zapisu, aktualizuje się co najmniej jedną część danych cyfrowych pierwszych jednostek przechowywanych w pamięci, przez nowe dane cyfrowe każdej drugiej jednostki mniejszej od pier173 555 wszej, nad którymi nadzór sprawuje się za pomocą drugiej tablicy i zapisuje się na nośniku zapisu nowe dane cyfrowe pierwszych jednostek, zawierające nowe dane cyfrowe przechowywane w pamięci.

Korzystnym jest, że jako pierwszą jednostkę obszaru zapisu stosuje się pakiet (klaster), a jako drugą jednostkę stosuje się blok. Jako pierwszą tablicę stosuje się tablicę użytkownika U-TOC. Jako drugą tablicę stosuje się mapę bitową.

Rozwiązanie według wynalazku umożliwia zapisywanie danych w jednostkach obszaru zapisu mniejszych niż pakiet, np. sektor, na minidyskach, na których standardowo dane zapisywane są w jednostce o wielkości pakietu. Ponadto, umożliwia ono zapisywanie obu rodzajów danych: komputerowych i fonicznych w wolnych obszarach dysku zawsze gdy jest to wymagane. Zapewniona jest też kompatybilność zapisu z dotychczas stosowanymi ninidyskami.

Przedmiot wynalazku objaśniony zostanie bliżej w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok ogólny urządzenia minidysku, w którym stosuje się sposób według wynalazku, fig. 2 - schemat blokowy podzespołów umieszczonych wewnątrz obudowy urządzenia z fig. 1, fig. 3 - format tablicy spisu zawartości użytkownika - U-TOC, minidysku z fig. 2, fig. 4 - sposób łączenia tablicy zarządzania z fig 3, fig. 5 - zależność między tablicą zarządzania i obszarem zapisu danych, fig. 6 - zależność pomiędzy tablicą zarządzania i obszarem zapisu danych, gdy jest zapewniony obszar do zapisu danych komputerowych, fig. 7 - format tablicy alokacji plików - FAT, fig. 8 - format tablicy alokacji plików FAT przy zapisywaniu danych komputerowych, fig. 9 - sieć działań objaśniającą operacje przy inicjalizacji minidysku, dla urządzenia z fig. 2, fig. 10 - sieć działań objaśniającą operacje w przypadku, gdy dane komputerowe są zapisane na minidysku, dla urządzenia z fig. 2, fig. 11 - format minidysku dla drugiego przykładu sposobu alokacji danych na nośniku zapisu, bez użycia tablicy alokacji plików FAT, fig. 12 - format ścieżki danych z fig. 11, fig. 13 - format obszaru zarządzania przestrzenią dysku, fig. 14 - format tablicy zarządzania z fig. 13, fig. 15 - format bloku wejściowego rekordu kartoteki z fig. 13, fig. 16 - format bloku wejściowego rekordu kartoteki z fig. 13, fig. 17 - format bloku wejściowego rekordu kartoteki z fig. 13, fig. 18 - format bloku wejściowego rekordu kartoteki z fig. 13, fig. 19 - format bloku wejściowego rekordu rozszerzonego z fig. 13, fig. 20 - schemat konfiguracji bloku rekordu rozszerzonego z fig. 13, fig. 21 - format indeksu rekordu rozszerzonego, fig. 22 - format dyskryptora rozszerzonego, fig. 23 - schemat wyjaśniający zależność pomiędzy indeksem i rekordem rozszerzonym, fig. 24 - przykład innej konfiguracji tablicy spisu zawartości użytkownika - U-TOC, fig. 25 - konfigurację mapy bitowej, fig. 26 - sieć działań wyjaśniającą operacje zachodzące w przypadku inicjalizacji minidysku, fig. 27 - sieć działań wyjaśniającą operacje zachodzące w przypadku zapisywania danych komputerowych na minidysku, fig. 28 - format mapy bitowej, gdy zapisuje się dane cyfrowe, fig. 29 - format danych na minidysku, a fig. 30 przedstawia schemat podziału na partycje.

Na figurze 1 przedstawiono widok ogólny urządzenia minidysku, w którym stosuje się sposób zarządzania nośnikiem zapisu. W kasetce la dysku umieszczony jest minidysk 1 (fig. 2). Kaseta la jest przystosowana do ładowania do obudowy 41 poprzez przeznaczone do tego wycięcie 42. W prawej dolnej części obudowy 41 znajduje się sekcja sterowania 19 zawierająca przycisk 19a wyłącznika zasilania, oraz przycisk 19b wysuwania kasetki. Przycisk 19a służy do włączania lub wyłączania zasilania, a przycisk 19b, do wysuwania kasetki z obudowy urządzenia.

Sekcja wyświetlacza 18 jest umieszczona w centralnym rejonie górnej części obudowy 41. Obudowa 41 jest połączona z jednostką centralną 31 (fig. 2), poprzez szynę 30 interfejsu systemu komputerowego SCSI.

Na figurze 2 przedstawiono schemat blokowy podzespołów urządzenia z fig. 1, wewnątrz obudowy 41. Minidysk 1, korzystnie dysk magnetooptyczny, na którym są zapisywane bądź utwory muzyczne (dane foniczne) i dane komputerowe (pliki) lub tylko dane komputerowe, jest wprawiany w ruch obrotowy przez oś silnika 2. W czasie zapisywania lub odczytu głowica optyczna emituje wiązkę laserową w stronę minidysku. Przy zapisywaniu wysyłana jest wiązka laserowa o dużej mocy dla podgrzania ścieżek do

173 555 temperatury Curie. W procesie odtwarzania, wiązka laserowa o relatywnie niższej mocy wykrywa dane na podstawie zjawiska magnetooptycznego Kerra.

Głowica optyczna 3 jest wyposażona w diodę emitującą wiązkę laserową, rozdzielczy filtr polaryzacyjny, obiektyw, oraz fotodetektor światła odbitego. Obiektyw 3a jest umocowany w sposób umożliwiający przemieszczanie wzdłuż promieni dysku (kierunek śledzenia) i zbliżanie lub oddalanie od dysku (kierunek ogniskowania), za pomocą mechanizmu dwuosiowego 4. Cała głowica optyczna 3 jest przemieszczana wzdłuż promieni dysku przez mechanizm prowadnic 5. Głowica magnetyczna 6 jest umieszczona naprzeciw głowicy optycznej 3. Minidysk jest umieszczony pomiędzy głowicą magnetyczną 6 i optyczną 3, tak że znajduje się w polu magnetycznym modulowanym przez dane dostarczone do głowicy magnetycznej 6.

W czasie odtwarzania, informacja odczytana z minidysku 1 przez głowicę optyczną 3 jest przesyłana do wzmacniacza 7 częstotliwości radiowych RF. Z dostarczonych informacji wzmacniacz RF 7 wyodrębnia sygnały: odtwarzany RF, błędu śledzenia, błędu ogniskowania, oraz informacje ATIP - informacje czasu bezwzględnego zapisane na nigdy nie używanym, dziewiczym minidysku 1, informacje adresowe, subkodowe, sygnały kontroli ogniskowej i tym podobne.

Odczytany sygnał RF jest przesyłany do sekcji kodera/dekodera 8. Sygnały błędu śledzenia i błędu ogniskowania są przesyłane do układu serwomechanizmu 9, a informacja o adresach do dekodera adresów 10. Informacje ATIP i sygnał kontroli ogniskowania są przesyłane do kontrolera systemu 11, składającego się między innymi z minikomputera.

W układzie serwomechanizmu 9 generuje się sygnały powodujące jego przesuwanie na podstawie informacji o błędach śledzenia i ogniskowania, otrzymanych ze wzmacniacza RF 7, komend wyszukiwania i zmiany ścieżki oraz informacji o prędkości kątowej otrzymanych z kontrolera systemu 11. Sygnały te są przesyłane do mechanizmów: dwuosiowego 4 i prowadnic 5, aby kontrolować śledzenie i ogniskowanie oraz do silnika 2, aby zapewnić stałą prędkość kątową CAV lub liniową CLV jego pracy.

Odczytany sygnał RF poddawany jest demodulacji EFM (8:14) w sekcji kodera/dekodera 8. Tak zmodulowany sygnał jest poddawany procesowi dekodowania np. zgodnie z krzyżowym przeplatanym kodem Reeda-Solomona CIRC, a następnie wpisywany do bufora RAM 13 przez kontroler pamięci 12. Odczytywanie danych z minidysku 1 przez głowicę optyczną 3 i ich przesyłanie do bufora RAM 13 jest realizowane z prędkością 1.41 Mb/s.

Dane wpisane do bufora RAM 13 są przesyłane do jednostki centralnej 31 za pośrednictwem interfejsu systemu komputerowego SCSI 14. Informacja o adresach wysłana z dekodera adresów 10 zostaje dostarczana do kontrolera systemu 11 poprzez sekcję kodera/dekodera 8, w której jest wykorzystywana do różnorodnych operacji kontrolnych.

Ponadto, do kontrolera systemu 11 jest przesyłany sygnał wykrywający synchronizację fazową układu PLL, dla generowania sygnału traktującego przy zapisie/odtwarzaniu i sygnał do kontroli utraty synchronizacji ramki odtwarzanych danych.

W czasie operacji zapisu na minidysk 1, dane z jednostki centralnej 31 są przesyłane do kontrolera pamięci 12 poprzez interfejs SCSI 14. Po wpisaniu do bufora RAM 13 przez kontroler pamięci 12, dane są następnie po określonym czasie odczytywane. Tak odczytany sygnał jest przesyłany do sekcji kodera/dekodera 8. W sekcji kodera/dekodera 8 sygnał jest poddawany procesom kodowania zgodnie z krzyżowym przeplatanym kodem Reeda-Solomona - CIRC, modulacji EFM itp. Tak przetworzony sygnał jest doprowadzany do układu napędu głowicy magnetycznej 5. Układ napędu głowicy magnetycznej 15 doprowadza sygnały do zmiany położenia głowicy magnetycznej 6, w zależności od rodzaju zapisywanych danych, które przeszły przez procesy kodowania i modulacji.

Głowica magnetyczna 6 zmienia bieguny pola magnetycznego N lub S ścieżek minidysku 1. W tym czasie, kontroler systemu 11 przesyła sygnał kontrolny do głowicy optycznej 3, która wysyła wiązkę laserową o mocy wymaganej przy zapisie.

W sekcji wyświetlacza 18 składającej się z ekranu ciekłokrystalicznego, wyświetlany jest uprzednio zdefiniowany znak odpowiadający komendzie z kontrolera systemu 11.

173 555

Wejściowa sekcja sterowania 19 zawierająca klawisz odtwarzania, stopu, AMS i wyszukiwania, oraz wspomniane już przyciski wyłącznika zasilania 19a i wsuwania kasetki 19b, doprowadza sygnał odpowiadający wymienionym operacjom, do kontrolera systemu 11.

Pamięć danych 16, odnosząca się do pamięci tablicy spisu zawartości TOC przechowuje informacje tablicy zawartości minidysku 1. W czasie ładowania minidysku 1 lub bezpośrednio przed operacjami zapisu lub odtwarzania, kontroler systemu 11 uruchamia silnik 2 i głowicę optyczną 3, aby odczytać dane z obszaru tablicy spisu zawartości TOC, np. na najbardziej wewnętrznym obwodzie minidysku 1. Następnie informacja TOC przesłana do kontrolera systemu 11 poprzez wzmacniacz RF 7 i sekcję kodera/dekodera 8, jest zapamiętywana w bloku pamięci danych 16. Informacja ta jest wykorzystywana do kontroli procesów zapisu i odtwarzania danych z minidysku 1. Pamięć 17 przechowuje informacje o tablicy alokacji plików FAT lub o mapie bitowej.

Jednostka centralna 31 sprawuje kontrolę nad transmisją i odczytem nie tylko plików, ale także informacji o tablicy alokacji plików FAT, lub o mapie bitowej i modyfikacjach dokonanych w ich obszarze. Należy zauważyć, że pamięć 17 może być dołączona z zewnątrz.

Na zapisywalnym minidysku 1 rejestrowane są dane zarządzające segmentami, zezwalające na zapis/odtworzenie serii utworów muzycznych w sposób dyskretny (lub ciągły) w jednym segmencie (części) lub wielu podzielonych segmentach (częściach). Dla zarządzania obszarem zapisu danych jest tworzona tablica spisu zawartości użytkownika U-TOC, której zawartość jest aktualizowana przy każdorazowym zapisie lub kasowaniu danych. Przykładową strukturę takiej tablicy przedstawiono na fig. 3.

Tablica użytkownika U-TOC spisu zawartości jest zapisywana korzystnie w obszarze 4 bajtów x 587 wewnątrz obszaru danych. W obszarze tym dla wskazania, że jest to obszar tablicy użytkownika U-TOC, tworzone są nagłówki posiadające wzorzec synchronizacji, składający się z 1 bajtu danych, w którym wszystkie początkowe bity przyjmują wartość 0 lub 1.

Dodatkowo, pod ustalonymi adresami, zapisywane są dane dotyczące minidysku 1, takie jak: numer pierwszego i ostatniego utworu muzycznego PIERWSZY TNO i OSTATNI TNO, stan wykorzystania sektorów, symbol identyfikacyjny dysku itp. Ponadto, przygotowane są obszary do zapisywania danych wskazujących zgodność wskaźników tabel P-DFA - P-TN0255, które umożliwiają określenie przynależności kolejnych zapisanych utworów muzycznych itp. do tablicy zarządzania.

Tabele o 255 komórkach, o numerach 01h - FFh tworzą tablicę zarządzania. W każdej komórce tabeli może być zapisywany adres startowy, będący punktem początkowym danego segmentu, adres końcowy będący jego końcem i informacje o trybie pracy segmentu (ścieżki). Ponadto, mogą być tam zapisywane informacje łączące tzn. informacje czy dany segment jest ciągle połączony z innym segmentem, a jeżeli tak, to w którym miejscu tablicy jest zapisany adres początkowy i końcowy segmentu do połączenia. Informacja o trybie pracy ścieżki wskazuje czy dana ścieżka ma np. ustawiony atrybut zabezpieczenia przed zapisem lub kopiowaniem danych, informacje wskazujące rodzaj informacji fonicznych lub komputerowych, informacje o sposobie zapisu dźwięku (mono/stereo) i temu podobne. Informacja łącząca wyznacza tablicę, która ma być połączona przez podane komórki 01h - FFh do kolejnej tabeli komórek.

Inaczej mówiąc, w tabeli nadzoru jedna tabela komórek reprezentuje jeden segment. Gdy na przykład informacja o utworze muzycznym jest dołączona w trzech segmentach, zarządzanie położeniem tych segmentów jest sprawowane przez trzy tabele komórek połączone za pośrednictwem informacji łączącej. Należy zauważyć, że dla przedstawionego przypadku, komórki Olh - FFh tablic mogą być numerami segmentów. W każdej komórce o numerach 01h - FFh tablicy zarządzania, zawartość segmentu jest wskazywana przez odpowiadający jej wskaźnik tabeli P-DfA - P-TN0255.

Wskaźnik P-DFA wskazuje uszkodzone obszary na ninidysku 1 to jest wyznacza jedną tabelę komórek, lub początkową spośród wielu tabel, gdzie wskazywana jest grupa ścieżek, czyli segment, oznaczony jako obszar uszkodzony, z powodu wady nośnika. Inaczej mówiąc,

173 555 w przypadku gdy istnieją jakiekolwiek uszkodzone sektory, każda komora 01h - FFh jest zapisana w obszarze odpowiadającym wskaźnikowi tabeli P-BFA, a uszkodzony segment jest wskazywany poprzez adresy początkowy i końcowy w odpowiadającej mu tabeli komórek. Ponadto, w przypadku gdy istnieją jakiekolwiek inne uszkodzone obszary, określana jest kolejna tabela komórek z zawartą informacją łączącą, w której są również wskazywane uszkodzone segmenty. W przypadku, gdy dany segment jest ostatnim z uszkodzonych, informacja łącząca przybiera wartość na przykład 00h, wskazując, że żaden z następujących po nim obszarów nie jest z nim połączony.

Wskaźnik P-EMPTY wskazuje jedną nieużywaną tabelę komórek lub początkową spośród wielu tabel w tablicy zarządzania. W przypadku, gdy istnieje żadna nieużywana tablica, każda z komórek 01h - FFh jest zapisana jako odpowiadająca wskaźnikowi tabeli P-EMPTY. W przypadku, gdy istnieje wiele nieużywanych tablic, są one kolejno określone przez informację łączącą z tablicy wskazywanej przez wskaźnik P-EMPTY. W ten sposób wszystkie nieużywane tabele komórek są połączone w tablicy zarządzania. Na dysku magnetooptycznym, na którym nie są zapisane żadne dane i nie występują uszkodzone obszary, wszystkie tabele komórek nie są używane. W tym przypadku połączenie z tablicą komórką FFh jest dokonywane w ten sposób, że na przykład tabela komórek 01h jest wyznaczana przez odpowiadający wskaźnik tabeli P-EMPTY, tabela komórek 02h jest wyznaczana jako informacja łącząca 01h, a tabela komórek 03h jest wyznaczana jako informacja łącząca 02h. W tym przypadku, informacja łącząca o tablicy FFh jest ustawiana na wartość 00h wskazując, że nie ma połączenia z kolejno następującymi obszarami.

Wskaźnik P-FRA wskazuje obszar niezapisany (łącznie z obszarem skasowanym) minidysku 1 i określa jedną tablicę komórek lub początkową spośród wśród wielu tablic, w których grupa ścieżek (segment) jest oznaczona jako niezapisana. Inaczej mówiąc, w przypadku gdy istnieją pewne niezapisane obszary, każda z komórek 01h - FFh jest zapisana w obszarze zgodnym ze wskaźnikiem tabeli P-FRA. W tablicy komórek odpowiadającej temu obszarowi, niezapisany segment jest wskazywany poprzez adresy początkowy i końcowy. Ponadto, w przypadku gdy istnieje wiele segmentów takich jak opisano, to znaczy istnieje wiele tablic komórek, następuje kolejne przypisywanie tablicom, w których informacja łącząca jest ustawiona na wartość 00h.

Sposób w jaki za pomocą tablicy komórek zarządza się segmentem, który jest obszarem niezapisanym przedstawiono na fig. 4. Przedstawiony jest stan kiedy segmenty, których adresy początkowe i końcowe są oznaczone odpowiednio przez S0311, E0311; S18h, E18h; SiFh, EiFh; §2Bh; E2Bh; Sg3h, EE3h są obszarami niezapisanymi. Rozmieszczenie niezapisanych obszarów segmentu jest oznaczone w odpowiednim wskaźniku tabeli P-FRA jako połączenie tablic komórek 03h, 18h, 1Fh, E3h. Należy zaznaczyć, że zarządzanie obszarami uszkodzonymi i/lub nieużywanymi tablicami komórek, są identyczne ze stanem przedstawionym przez fig. 4.

Wskaźniki P-TNO1 - P-TNO255, a więc tablice komórek o numerach 0-255, wskazują obszary z utworami muzycznymi zapisanymi na minidysku 1. Odpowiedni wskaźnik tablicy P-TNO1 określa tabelę komórek, w której zapisany jest jeden segment lub pierwszy spośród wielu segmentów w danej chwili czasu, w których są dane o pierwszym utworze.

W przypadku, gdy na przykład utwór muzyczny, który został wybrany jako pierwszy, jest zapisanyjako całość, to znaczy w jednym segmencie na dysku, obszar zapisu tego utworu jest zarejestrowany jako adres początkowy i końcowy w tablicy komórek wskazywanej przez odpowiedni wskaźnik tablicy P-TNO1.

Ponadto, w przypadku gdy na przykład utwór muzyczny, który został wybrany jako drugi, jest zapisany na dysku w sposób nieciągły w wielu jego segmentach, odpowiednie segmenty są oznaczane (łączone) zgodnie z porządkiem w danej chwili czasu dla wskazania pozycji utworu.

Inne tablice komórek są dodatkowo kolejno oznaczane zgodnie z porządkiem w danej chwili czasu przez informacje łączące z tablicy komórek określanej przez odpowiedni wskaźnik tablicy P-TNO1, po czym następuje połączenie z tablicą komórek, w której informacja łącząca ma postać 00h, w takim samym trybie jak z fig. 4.

173 555

Jak to już przedstawiono, wszystkie segmenty, w których występują dane na przykład drugi utwór muzyczny, są kolejno oznaczane i zapamiętywane. W czasie odtwarzania tego segmentu lub zapisywania w nim danych tablicy użytkownika U-TOC, głowica optyczna 3 i magnetyczna 6 są w stanie gotowości, aby umożliwić odczytywanie w sposób ciągły informacji muzycznej zawartej w podzielonych segmentach lub przeprowadzanie zapisu w przeznaczonych do tego obszarach.

Dane dotyczące tablicy użytkownika U-TOC zawarte na minidysku 1 są odczytywane i zapamiętywane w pamięci 16 tablicy spisu zawartości TOC. Wczytane do pamięci 16 dane są wykorzystane do nadzoru nad obszarami na dysku przeznaczonymi do zapisu, umożliwiając kontrolę operacji zapisywania/odczytu. Dane o tablicy użytkownika U-TOC są zapisywane na minidysku podobnie jak zwykłe utwory muzyczne. Aby na minidysku o opisanej konfiguracji mieć możliwość zapisywania na przykład danych komputerowych (plików) zamiast danych fonicznych (utworów muzycznych), jest zapisana 16 bitowa informacja LOFAT lokalizacji tablicy alokacji plików.

Na figurze 5 przedstawiono w formie modelowej zależność pomiędzy tablicą zarządzania (tablicą komórek) tablicy użytkownika U-TOC i pakietem z obszaru zapisu danych na minidysku 1. Przykład ten pokazuje niezapisane obszary danych na minidysku 1. W odpowiednim wskaźniku tablicy P-FRA numer tablicy komórek wskazującej początkowy pakiet niezapisanego obszaru jest oznaczony jako 01h. Pozycja początkowego segmentu obszaru niezapisanego jest więc oznaczona w tablicy komórek 01h.

W przypadku odwołania do tablicy o tym numerze 01h, jej adres początkowy jest w pakiecie dziewiątym, a adres końcowy w pakiecie dwunastym. Wynika więc, że obszar pomiędzy pakietami dziewiątym i dwunastym jest w sposób ciągły niezapisany. W tablicy komórek 01h znacznik OAh stanowi informację łączącą. Oznacza to, że dane odnoszące się do segmentów z niezapisanymi obszarami, pakiety dziewiąty - dwunasty są opisane w tablicy komórek o numerze OAh.

Odnosząc to do tablicy komórek o numerze OAh widać, że jej adres początkowy znajduje się w pakiecie dwudziestym dziewiątym, a końcowy w trzydziestym. Segment od pakietu dwudziestego dziewiątego do trzydziestego jest więc obszarem niezapisanym.

Informacja łącząca dla tej komórki OAh jest opisana w tablicy komórek 04h. W tablicy komórek 04h adres początkowy jest w pakiecie sto czwartym, a końcowy w pakiecie sto piątym. Wynika stąd, że obszar niezapisany składający się z pakietów sto cztery i sto pięć, istnieje jako trzeci segment następujący po pakietach dwudziestym dziewiątym i trzydziestym.

Ponadto, w tablicy komórek o numerze 04h jest opisana informacja łącząca 07h. W tablicy o numerze 07h adres początkowy znajduje się w pakiecie osiemdziesiątym drugim, a końcowy w pakiecie osiemdziesiątym siódmym. Czwarty segment od pakietu osiemdziesiątego drugiego do osiemdziesiątego siódmego jest obszarem niezapisanym. Ponieważ w komórce 07h informacją łączącą jest znacznik o wartości 00h, wynika, że czwarty segment jest jednocześnie ostatnim segmentem obszaru niezapisanego.

Jak to przedstawiono, cyfrowe dane foniczne są zazwyczaj zapisywane w odpowiednich pakietach obszaru zapisu danych. Jednakże w przypadku zapisywania danych komputerowych (plików) w uprzednio zdefiniowanych obszarach, w miejsce danych fonicznych, jednostka centralna 31 najpierw przydziela obszar do zapisu danych komputerowych, którego jednostką jest pakiet, co przykładowo pokazuje fig. 6.

W przykładzie z fig. 6 widać, że segment składający się z dwunastu pakietów od numeru szesnaście do dwadzieścia siedem, jest oznaczony jako segment do zapisywania danych komputerowych (plików). Ponieważ jest to piąty segment, tablica 02h ma numer tablicy komórek w stosunku do początkowego segmentu, przeznaczonej do zapisywania danych komputerowych w powiązaniu ze wskaźnikiem tabeli P-TNO5 spisu zawartości U-TOC użytkownika. W komórce 02h adres początkowy jest opisany w pakiecie szesnastym, a końcowy w pakiecie dwudziestym siódmym. Informacja łącząca 00h wskazuje, że tylko jeden segment składający się z dwunastu pakietów od numeru szesnastego do dwadzieścia siedem jest przygotowany do zapisywania danych komputerowych.

177 555

Gdy obszar do zapisywania danych komputerowych jest opisany w tablicy zarządzania w ten sposób, do sprawowania nadzoru nad plikami do zapisywania danych komputerowych na minidysku 1 tworzona jest tablica alokacji plików FAT (fig. 7). Ma to miejsce na ustalonej ścieżce obszaru zapisu danych. Fig. 6 pokazuje przykład tablicy alokacji plików FAT zapisaną w początkowym szesnastym pakiecie obszaru zapisu danych komputerowych (pakiety 16-27). Oczywiście jest możliwe zapisanie tablicy alokacji plików FAT np. w obszarze tablicy użytkownika U-TOC. W tym czasie komórka 02h jest opisana w tablicy bitowej informacji lokalizacji tablicy alokacji plików LOFAT, aby wskazać pozycję, w której jest zapisana tablica alokacji plików FAT.

Jeden blok tablicy alokacji plików FAT składa się z 2 bajtów. Bloki odpowiadają obszarom o uprzednio zdefiniowanej wielkości (na przykład pakietom) obszaru zapisu danych. W przykładzie z fig. 7 segment od pakietu szesnastego do dwudziestego siódmego, obszaru zapisu danych, jest opisany jako obszar zapisu danych komputerowych. W blokach od siedemnastego do dwudziestego siódmego wpisany jest znacznik FFEh wskazujący dostępny, nieużywany blok. Ponieważ tablica alokacji plików FAT jest zapisana w pakiecie szesnastym, w bloku szesnastym tej tablicy zapisany jest znacznik FFDh związany z tym pakietem. Wskazuje to, że dane są zapisane i kończą się w części odpowiadającej pakietowi szesnastemu.

Jeżeli inne pakiety obszaru zapisu danych z wyjątkiem od szesnastego do dwudziestego siódmego nie są oznaczone jako obszar do zapisu danych komputerowych to znaczy, zapisywanie w nich danych komputerowych jest zabronione, są one oznaczone wskaźnikiem FFFh jako wyłączone bloki.

Na figurze 8 przedstawiono tablicę alokacji plików FAT w stanie, gdy dane komputerowe są zapisane w tak zapewnionym obszarze od pakietu szesnastego do dwudziestego siódmego. W tym przykładzie blok osiemnasty jest wpisany w bloku siedemnastym odpowiadającym pakietowi siedemnastemu, blok dziewiętnasty jest wpisany w bloku osiemnastym, blok dwudziesty w dziewiętnastym, a znacznik FFBh wskazujący ostatni blok segmentu jestwpisany wbloku dwudziestym. Zgodnie ztym, dane komputerowe są zapisane w segmencie składającym się z czterech pakietów od siedemnastego do dwudziestego.

Ponadto, blok dwudziesty drugi jest opisany w bloku dwudziestym pierwszym, dwudziesty trzeci w bloku dwudziestym drugim, dwudziesty czwarty w dwudziestym trzecim, dwudziesty piąty w bloku dwudziestym czwartym, a znacznik FFDh jest wpisany w bloku dwudziestym piątym. Zgodnie z tym, dane komputerowe są zapisane w pięciu pakietach od dwudziestego pierwszego do dwudziestego piątego.

Należy zaznaczyć, że dopóki dane z bloków dwudziestego szóstego i dwudziestego siódmego pozostają oznaczone wskaźnikiem FFEh, pakiety dwudziesty szósty i dwudziesty siódmy pozostają obszarami nieużywanymi, w których dane komputerowe nie są jeszcze zapisane.

Na figurze 9 przedstawiono korzystne procesy inicjalizacyjne nadzorowane przez' jednostkę centralną 31, gdy minidysk 1 w kasetce la, jest ładowany do obudowy 41 dla dokonania zapisu/odtwarzania danych. W kroku S1 następuje sprawdzanie czy numer wskazujący tablicę komórek w zdefiniowanej tablicy zarządzania jest opisany w tablicy bitowej informacji lokalizacji tablicy alokacji plików LOFAT tablicy użytkownika U-TOC minidysku 1. W przypadku, gdy numer wcześniej określonej tablicy komórek jest opisany w tablicy bitowej informacji lokalizacji tablicy alokacji plików LOFAT, co oznacza, że istnieje miejsce do zapisu danych, proces inicjalizacji do zapisywania danych komputerowych zostaje zakończony. Gdy w kroku S1 zostanie stwierdzone, że numer ten jest opisany w tablicy LOFAT, następuje przejście do kroku S2. W ten sposób pusty obszar (pusta tablica komórek) jest rezerwowany w tablicy U-TOC (rezerwowane są ścieżki dla danych). Jak pokazuje przykładowo fig. 6 wcześniej określonych dwunastu pakietów (od numeru 16 do 27) z pustych obszarów występujących w obszarze zapisu danych jest rezerwowanych jako ścieżki do zapisu danych komputerowych. To, czy odpowiedni obszar jest pusty, może być stwierdzone na podstawie znaczników P-TNO1 - P-TNO255 tablicy użytkownika U-TOC.

173 555

Następnie, segment ten jest rejestrowany w obszarze znacznika P-TNOS, a jego adres początkowy i końcowy jest zapisywany w tablicy komórek 02h.

Cały proces przechodzi do kroku S3. Wtedy tablica alokacji plików FAT jak pokazuje fig. 7 jest zapisywana do dowolnego pakietu (na przykład początkowy pakiet 16) z dwunastu pakietów zawartych w obszarze ścieżki danych ustalonych w kroku S2. W tablicy FAT, w bloku 16 odpowiadającym pakietowi 16, w którym zapisana jest tablica alokacji plików FAT, zapisywane są znaczniki FFDh wskazujące wykorzystane bloki, oraz brak bloków do łączenia. Ponadto, w blokach od 17 do 27 tablicy fAt, odpowiadającym pakietom od 17 do 27, w których nie jest zapisana tablica FAT, jest zapisywany znacznik FFEh, wskazujący dostępny i nieużywany blok. W blokach tablicy alokacji plików FAT odpowiadającym pozostałym pakietom jest zapisywany znacznik FFFh wskazujący niedostępne bloki.

Proces przechodzi następnie do kroku S4. W tym kroku w tablicy bitowej informacji lokalizacji tablicy alokacji plików LOFAT tablicy użytkownika U-TOC zapisywane są numery tablicy komórek odpowiadające pakietom, w których jest zapisana tablica FAT.

Należy zaznaczyć, że dane o tablicy alokacji plików FAT są tymczasowo składowane w pamięci 17 i są zapisywane w tablicy FAT na minidysku 1 po określonym czasie.

Na figurze 10 przedstawiono przykładowe operacje wykonywane przez jednostkę centralną 31 w przypadku, gdy na minidysku 1 są zapisywane dane komputerowe (pliki). Na wstępie, w kroku S11 jednostka centralna 31 odczytuje zapisaną na minidysku 1 tablicę FAT wskazywaną przez tablicę LOFAT tablicy użytkownika U-TOC, to znaczy tablicę FAT pakietu 16 z obszaru zapisu danych na fig. 8. Dane te są tymczasowo przechowywane w pamięci 17, a jednostka centralna 41 odczytuje je w określonym czasie.

Następnie proces przechodzi do kroku S12. W tym kroku na podstawie danych z wczytanej tablicy alokacji plików FAT ustalane jest czy istnieją, czy też nie istnieją dostępne nieużywane bloki. W przypadku, gdy dane komputerowe były wcześniej zapisywane i istnieją takie bloki, proces przechodzi od kroku S12 do S15. W kroku S15 spośród nieużywanych wybierany jest jeden blok, np. blok 17 tablicy FAT z fig. 8. Wybrany blok odpowiada plikowi, w którym mają być zapisane dane. Następnie dane są zapisywane do pakietu, który odpowiada temu blokowi, np. pakiet 17 obszaru zapisu danych fig. 6.

Proces przechodzi następnie do kroku S16. W tym kroku ustalane jest czy istnieje już blok przypisany do tego samego pliku. W przypadku, gdy nie istniał wcześniej taki blok, proces przechodzi od kroku S16 do S18. W kroku S18 ustalane jest, czy dane zostały zapisane w całości czy też nie. Gdy zapisywanie danych nie zostało zakończone, proces powraca do kroku S12.

Operacje takie są cyklicznie powtarzane. W następnym i kolejnych powtórzeniach procesu, w kroku S16 jest ustalane, że istnieje blok wcześniej przypisany do pliku. W przypadku wykrycia jego obecności proces przechodzi od kroku S16 do S17, aby zarejestrować numer bieżącego bloku na początku tablicy alokacji plików FAT poprzedzającego bloku. Odnosząc to do fig. 8, bieżący blok 18 jest zapisywany w bloku 17. Podobnie blok 19 jest zapisywany w bloku 18, a blok 20 w bloku 19.

W przypadku, gdy w wyniku opisanych operacji wymagany obszar jest zapełniony i w kroku S12 na podstawie tablicy alokacji plików FaT zostało ustalone, że nie istnieją dostępne, nieużywane bloki, to znaczy gdy nie ma wolnej przestrzeni do zapisywania danych komputerowych, proces przechodzi do kroku S13, aby w tablicy użytkownika U-TOC zarezerwować dodatkowy wolny obszar przeznaczony jako ścieżki danych do zapisywania danych komputerowych. Następnie w kroku S14 ten dodatkowy blok jest zapisywany w tablicy alokacji plików FAT jako dostępny i nieużywany. Proces ten, wykonywany dla zapewnienia nowych obszarów do zapisywania danych, to znaczy ich uzupełnienia, jest zbliżony do kroków S2, S3 w czasie inicjalizacji (fig. 9). Ma on na celu zapewnienie (dołączenie) nowego obszaru o wymiarze dwunastu pakietów. Należy zaznaczyć, że od kiedy została utworzona tablica fAt, aktualizowane są tylko dane odnoszące się do niej, bez ponownego tworzenia samej tablicy.

173 555

Dzięki wykonaniu kroków S13 i S14 pusty obszar na minidysku 1 jest uzupełniony o ścieżki do zapisywania danych komputerowych. W związku z tym można zapobiec występowaniu niekorzystnego zjawiska, gdy niemożliwy jest zapis danych komputerowych, nawet gdy istnieją puste obszary na dysku, lub gdy określony zakres jest podzielony wcześniej jak partycja.

W przypadku, gdy w kroku §18 zostanie stwierdzone, że zapisywanie wszystkich danych komputerowych zostało zakończone, proces przechodzi do kroku §19, aby zapisać dane o bieżącym bloku w tablicy FAT jako ostatni blok aktualizujący ją. Inaczej mówiąc, jak w przypadku bloku 20 tablicy FAT z fig. 8, zapisywany jest w nim znacznik FFDh. Należy zaznaczyć, że w czasie gdy komórki tabeli 01h - FFh są wpisane w tablicy LOFAT, a dla tablicy LOFAT jest zarezerwowanych szesnaście bitów, adres w obszarze rejestracji danych może być zapisywany bezpośrednio.

Przy założeniu, że liczba pakietów całego obszaru na minidysku 1 jest równa 2200, a pojemność jednego pakietu wynosi 64 kbajty, całkowita pojemność minidysku 1 jest równoważna 140 Mbajtom, czyli 22000 x 64 kB.

Jeżeli rozmiar 8 kbajtów obszaru zapisu danych odpowiada jednemu blokowi tablicy FAT, wymaganych jest 17600 bloków danych, czyli 140 MB podzielone przez 8 kB, tablicy FAT. Gdy jeden blok (dana) jest utworzony z 2 bajtów (16 bitów), pojemność tablicy FAT musi wynosić około kbajtów (17600 x 2 bajty). Ostatecznie, gdy 8 kbajtów, czyli wielkość, która jest 1/8 z 64 kbajtów stanowiących 1 pakiet, w obszarze zapisu danych odpowiada jednemu blokowi tablicy FAT, jej pojemność dla zapewnienia nadzoru nad całym dyskiem musi wynosić 35 kbajtów.

Ilość alokacji (przydzieleń) jednego bloku tablicy FAT jest jednostką zapisu danych. Jak to już opisano, jeżeli ilość ta wynosi 64 kbajty czyli 1 pakiet, rejestracja danych może się odbywać podobnie jak na tradycyjnym minidysku. Jednakże, dla przesyłania danych komputerowych w sposób optymalny, jest zalecane, aby ilość alokacji była o ok. 8 kbajtów mniejsza od 64 kbajtów. Dodatkowo, w tym układzie możliwe jest zapisywanie danych w jednostkach mniejszych niż pakiet.

Należy zauważyć, że w przypadku rejestrowania danych w jednostkach 8 kbajtowych, dane z jednego pakietu zawierającego blok 8 kbajtowy są odczytywane z minidysku 1 i przechowywane w pamięci bufora RAM 13. Następnie są zapamiętywane dane odpowiadające kolejnym 8 kbajtom danych. Dane o pakiecie są zapisywane na minidysku 1. Inaczej mówiąc, następuje zapisywanie danych po 8 kbajtów. Później, w czasie odtwarzania, jednostka centralna 31 wczytuje dane do jednostki o wielkości sektora.

W przypadku próby odtworzenia w urządzeniu do odtwarzania zapisu muzycznego minidysku, na którym są zapisane dane komputerowe, lub inne dane razem z danymi fonicznymi, dane komputerowe, w odróżnieniu od danych fonicznych nie mogą być odtworzone. Jeżeli istnieją wolne obszary, jest możliwe dalsze zapisywanie danych fonicznych.

W opisanej procedurze, alokacja danych na ścieżkach nośnika zapisu odbywa się za pośrednictwem tablicy alokacji plików FAT.

Obecnie omówiony zostanie sposób kontrolowania zapisu danych bez użycia tablicy alokacji plików FAT. Na fig. 11 przedstawiono format zapisu na zapisywalnym minidysku 1, gdy realizowana jest procedura według odmiennego przykładu sposobu według wynalazku. Jak pokazano na rysunku, na wewnętrznym i zewnętrznym obwodzie minidysku (lewa i prawa strona powierzchni rysunku fig. 11) są położone obszary początkowy i końcowy. Dane o tablicy spisu zawartości TOC są zapisane w tych właśnie obszarach. Dla zwykłego użytkownika obszar ten nie jest dostępny.

Cały obszar, z wyjątkiem obszaru początkowego i końcowego, stanowi obszar zapisu informacji i użytkownik może w nim rejestrować dane lub je z niego odczytywać. Na zewnętrznym obwodzie obszaru zapisu znajduje się obszar tablicy użytkownika U-TOC. Poza nim znajduje się obszar zapisu informacji głównej. W obszarze tablicy użytkownika U-TOC zapisywane są opisane już dane tablicy spisu zawartości użytkownika U-TOC. W obszarze zapisu informacji głównej zapisywane są dane foniczne, dane komputerowe (pliki) i inne.

173 555

W obszarze tym odpowiednie dane są zapisywane w sposób nieciągły. W przykładzie z fig. 11, dane foniczne są zapisane na ścieżce Trk 1. Jest to więc ścieżka foniczna. Składa się ona z dwóch ścieżek składowych Trk-1, Trk-2. Ścieżki składowe Trk1-1 i Trkl-2 są utworzone na dysku tak, aby nie leżały blisko siebie. Na przykład, gdy kończy się odtwarzanie danych z pierwszej ścieżki składowej Trkl-1, głowica optyczna 3 wyszukuje drugą ścieżkę składową Trkl-2. Istnieje więc możliwość ciągłego dostępu do odtwarzanych danych. Ścieżki Trk2-1 i Trk4-1, które nie są podzielone na części, stanowią ścieżki do zapisywania danych fonicznych.

Ponadto, utworzona jest ścieżka Trk3, zawierająca ścieżki składowe Trk3-1 i Trk3-3, w której są zapisywane dane przetworzone przez jednostkę centralną 31.

Sekcja 8 kodera/dekodera EFM-CIRC nadzoruje proces w ten sposób, że dane są zapisywane i odtwarzane w jednostce o wymiarze jednego pakietu (64 kbajtów) w odniesieniu do, odpowiednich ścieżek obszaru zapisu informacji głównej.

Ścieżka danych składa się z obszaru zarządzania przestrzenią dysku i obszaru rozszerzonego. Obszar zarządzania przestrzenią dysku jest tworzony w początkowej części ścieżki danych, formowanej w obszarze zapisu informacji głównej. Obszar dodatkowy stanowi pozostałą część.

Nad blokiem alokacji obszaru zarządzania przestrzenią dysku i obszaru rozszerzonego sprawowany jest odrębny nadzór. Pierwszy z nich ma 2 kbajty, a drugi dowolną ilość, na przykład 8 kbajtów, z następujących: 4 kB, 8 kB, 16 kB, 32 kB i 64 kB.

Obszar zarządzania przestrzenią dysku składa się z 16 pakietów (fig. 12). Przed pierwszym pakietem obszaru zarządzania przestrzenią dysku zlokalizowany jest opcjonalny pakiet ładujący.

Na figurze 13 przedstawiono format obszaru zarządzania przestrzenią dysku. Składa się on z 16 pakietów, z których każdy ma 64 kbajty. W związku z tym, są w nim formowane 1024 bloki po 2 kbajty.

W pierwszym bloku oznaczonym numerem zero zapisany jest deskryptor przestrzeni dysku VD. Zapisywane są w nim korzystnie: numer bloku, w którym zapisano główną kartotekę, każdy z przedziału 0-1023, w przedstawionym przykładzie nr cztery, i/lub informacja o lokalizacji mapy bitowej przestrzeni dysku itp.

W bloku numer jeden, zlokalizowana jest mapa bitowa YSB przestrzeni dysku, wskazująca stan wykorzystania całego minidysku 1. Mapa bitowa YSB zostanie bliżej opisana.

Tablica zarządzania MT jest zlokalizowana w 4 bajtowym bloku od numeru dwa do trzy. W tablicy zarządzania MT jest zapisywany stan wykorzystania obszaru zarządzania przestrzenią dysku.

Na figurze 14 przedstawiono tablicę zarządzania składającą się z dwóch bloków o numerach dwa i trzy. Bloki o pojemności 4 bajtów oznaczone numerami 0 -1023 odpowiadają blokom 2 kbajtowym o numerach 0 - 1023, które przedstawiono na fig. 13. Bloki o numerach od zera do trzech (fig. 13) są zalecane przez przepisy normalizacyjne, ale dane nie są zapisywane w odpowiadającym im obszarze (bloku) tablicy zarządzania, który jest zarezerwowany (fig. 14).

Jak przedstawiono na fig. 13, bloki rekordów kartoteki DRB lub bloki rekordów rozszerzonych ERB, są zlokalizowane w bloku nr cztery i następnych.

W bloku rekordów kartoteki DRB zapisywane są takie informacje dotyczące zarządzania kartoteką i plikami, jak: kartoteka (nazwa, indeks DRB, znacznik ID, rozmiar, data i tym podobne; plik (nazwa, indeks rekordu rozszerzonego ER, indeks ERB, numer lokalny ER), wskaźnik początku pliku w obszarze rozszerzonym; liczba bloków, znacznik ID, rozmiar, data, i tym podobne.

Strukturę danych w bloku wejściowym rekordów kartoteki tablicy zarządzania służącym do zapisywania danych o bloku rekordów kartoteki DRB przedstawiono na fig. 15 oraz fig. 16 do 18.

Na figurze 15 przedstawiono format w przypadku, gdy dane bloku rekordów kartoteki składają się tylko z jednego bloku DRB. W tym przypadku, w pierwszym bicie (bit 31) z

173 555 czterech bajtów, ustawia się wartość 0, a znacznik ID jest zapisywany w pozostałych 31 bitach od nr 30 do 0. Przykładowo taką organizację mają dane bloku rekordów kartoteki BRB odnoszące się do bloku nr cztery (fig. 14).

W tym przykładzie jako znacznik ID jest zapisywana wartość 00000002. Znacznik ID wskazuje główną kartotekę.

W przypadku, gdy dane bloku DRB rekordów kartoteki składają się z wielu bloków, pierwsza dana ma format z fig. 16, ostatnia ma format z fig. 18, a zawarte między nimi, format z fig. 17.

W formacie przedstawionym na fig. 16 dla pierwszego z kilku bloków BRB, znacznik FO jest zapisywany w pierwszym bajcie, a następny bajt zawiera znacznik ID (1 bit) na pozycji najbardziej znaczącego bitu MSB spośród 4 bajtów. Indeks określający następny blok DRB jest zlokalizowany w kolejnych 2 bajtach.

W formacie przedstawionym na fig. 17, dla drugiego lub kolejnych bloków, znacznik FE znajduje się w pierwszym bajcie bloku, a następny bajtjest zarezerwowany (nieużywany). Indeks określający następny blok DRB jest umieszczony w dwóch pozostałych bajtach.

W formacie przedstawionym na fig. 18, dla ostatniego bloku, znacznik FF znajduje się w pierwszym bajcie, a znacznik ID jest zapisywany w pozostałych 3 bajtach z wyjątkiem najbardziej znaczącego bitu MSB drugiego bajtu z fig. 16.

Dane opisane jako nr siedem, osiem i dziesięć (fig. 14) są zapisane w formacie, który przedstawiono na fig. 16, 17 i 18. Wartość 0008 jest zapisana w ostatnich 2 bajtach danych bloku nr siedem. Wskazuje to, że następnym blokiem DRB, w którym zapisane są powiązane z nim dane jest blok DRB nr osiem. Ponadto, wartość 000A czyli wartość szesnastkowa, jest zapisana w ostatnich 2 bajtach danych bloku nr osiem. Wskazuje ona, że następne w kolejności są bloki rekordów kartoteki nr dziesięć, przy czym wartości 10 w systemie dziesiętnym odpowiada A w systemie szesnastkowym. Dodatkowo, w drugim bajcie danej nr siedem jest zapisywany znacznik 00.

Wynika stąd, że od kiedy znacznik ID o wartości 000005 jest zapisany w bloku nr 10, znacznik ID kartoteki opisanej przez te trzy bloki ostatecznie jest równy 00000005.

Na figurze 19 przedstawiono format danych bloku wejściowego rekordów rozszerzonych tablicy zarządzania z fig. 14. W formacie tym, w pierwszym bajcie jest zapisywany wskaźnik 80, pozostałe dwa bajty są zarezerwowane (nieużywane) a w ostatnim bajcie zapisany jest wskaźnik wykorzystania rekordów rozszerzonych. Wskazuje ona liczbę używanych rekordów rozszerzonych spośród rekordów od 0 do 63 z bloków ERB (fig. 20).

W tablicy zarządzania (fig. 14), dane z bloku nr pięć są zapisane w formacie bloku rekordów rozszerzonych z fig. 19. W ostatnim bajcie zapisana jest wartość 04. Wskazuje ona, że liczba używanych bloków rekordów rozszerzonych, wskazywanych przez 64 liczby z zakresu 0-63, jak pokazuje fig. 20, jest równa cztery, przy czym każdy z bloków o numerach zero, jeden, dwa, cztery był już używany.

Blok rekordów rozszerzonych ERB z fig. 13 ma strukturę, którą przykładowo przedstawiono na fig. 20. Bloki rekordów rozszerzonych ERB o wielkości 2 kbajtów składają się z 64 bloków rozszerzonych ER o numerach 0-63, z których każdy ma 32 bajty.

Rekordy ER rozszerzone, o wymiarze 4 bajtów danych składają się z zapisanego w pierwszym bajcie znacznika FFFF i siedmiu indeksów rekordów rozszerzonych (fig. 21), lub zawierają zestaw ośmiu deskryptorów rozszerzonych po 4 bajty (fig. 22).

Jak przedstawiono na fig. 21, numer lokalny bloku logicznego jest zapisany w dwóch pierwszych bajtach indeksu rekordów rozszerzonych, następne dwa bajty zajmuje indeks bloku ERB, a ostatni wypełnia numer lokalnego rekordu ER.

W obszarze ścieżki danych zapis/odtwarzanie danych odbywa się w bloku logicznym o wymiarze jednostkowym 2048 bajtów, co jest niezbędnym minimum dla operacji logicznych zapisu/odczytu. Numer lokalny bloku logicznego wskazuje pozycję logiczną od początku zbioru, w zbiorze danych wskazywanych prze ten indeks. Indeks ERB składa się z 10 bitów i jest wskazywany przez dowolny numer z zakresu od 0-1023. Lokalny indeks rekordu eR składa się z 6 bitów i wskazuje dowolny z 64 rekordów rozszerzonych spośród bloku rekordów rozszerzonych, które przedstawiono na fig. 20.

173 555

Jak pokazuje fig. 22 znacznik początku pliku jest zapisany w pierwszych dwóch bajtach deskryptora rozszerzonego, a ilość bloków jest zapisana w pozostałych 2 bajtach. Znacznik początku pliku określa pozycję początkową pliku zapisanego w obszarze rozszerzonym. Ilość bloków wskazuje natomiast liczbę bloków z plikami zaczynających się od tej pozycji.

Na figurze 20 przedstawiono 32 bajtowy rekord rozszerzony wskazywany przez indeks numer jeden. W 2 bajtach spośród pierwszych czterech jest zapisany znacznik FFFF. W przykładzie tym, znacznik 0000jest przypisany do pierwszych 2 bajtów z następnego indeksu rekordu rozszerzonego jako numer lokalny bloku logicznego. W tym przypadku wartość pięć jest zapamiętana jako indeks ERB, a numer dwa jako numer lokalny ER.

Fakt, że numer lokalny rekordu ER jest równy dwa i wskazuje, że istnieje rekord rozszerzony określony przez ten numer (fig. 20). Jego numer lokalny bloku logicznego wskazuje 0000. Oznacza to, że pierwszy blok pliku wyszczególniony w bloku rekordów rozszerzonych jako nr dwa ma numer 0000 tzn. jest to pierwszy blok. W bloku rekordów rozszerzonych nr dwa na piętnastej w kolejności pozycji bezwzględnej wg wskaźnika początkowego pliku, istnieje jeden blok na ścieżce danych, w początkowej części, z lewej strony powierzchni rysunku.

To, że indeks ERB jest równy pięć oznacza, że liczba bloków rekordów rozszerzonych z fig. 20 jest równa pięć.

Ponieważ następny numer lokalny ER jest równy cztery, świadczy to o tym, że istnieją dane rekordów rozszerzonych wskazywanych przez numer cztery. W tym przypadku numer lokalny bloku logicznego jest równy 000B, to znaczy 11 w kolejności liczba dziesiętna. Oznacza to, że w przedstawionym przykładzie całkowita suma bloków rekordów rozszerzonych wskazywanych przez numer dwa wynosi 11, co jest równe 1+1+2+1+1 + 1+3+1. Z tego powodu, plik zaczynający się od bloku dwunastego, a więc blok numer jedenaście, znajduje się na pozycji, w której wskaźnik początku pliku pokazujący bezwzględną pozycję na minidysku 1, zapisany w rekordach rozszerzonych wskazywanych przez nr cztery jest równy 053C.

Należy zaznaczyć, że tylko siedem rekordów rozszerzonych może być reprezentowanych przez pojedynczy indeks rekordów rozszerzonych. W przypadku, gdy liczba rekordów rozszerzonych przekracza siedem, dodatkowo tworzone są dalsze indeksy rekordu rozszerzonego. W ten sposób dodatkowo tworzony jest indeks reprezentujący wiele indeksów rekordów rozszerzonych jako całość.

Na figurze 23 przedstawiono zależność pomiędzy indeksem i rekordami rozszerzonymi zapisanymi w bloku rekordów rozszerzonych. Jak widać, indeks wcześniej zdefiniowanego bloku rekordów rozszerzonych ERB jest określany z rekordu kartoteki z bloku DRB (indeks ER). Maksymalnie może być zapisanych siedem indeksów.

W odpowiednich indeksach zapisywane są pozycje początkowe max. 8 plików znacznika początku pliku i liczby bloków składających się na te pliki.

W przedstawionym przykładzie tablica alokacji plików FAT przedstawiona na fig. 7, nie jest używana. Tworzona jest natomiast tablica użytkownika U-TOC ze spisem zawartości, w sposób, który zilustrowano na fig. 24. Po porównaniu tablic z fig. 24 i fig. 3 widać, że informacja o lokalizacji FAT- LOFAT (fig. 3) nie jest zapisywana w tablicy użytkownika U-TOC z fig. 24. Format pozostałych danych tablicy użytkownika U-TOC jest taki sam jak w przypadku z fig. 3. W tej konfiguracji, zamiast tablicy alokacji plików FAT, jest używana mapa bitowa, jak przedstawiono na fig. 25, która jest zapisywana w komórce mapy bitowej przestrzeni dysku VSB (fig. 13).

W przedstawionym przykładzie, jedna komórka mapy bitowej składa się z 2 bitów. Podobnie jak w tablicy FAT (fig. 7), odpowiednie komórki odpowiadają blokom o zdefiniowanej wielkości (4 kbajty, 8 kbajtów, 16 kbajtów, 32 kbajty lub 64 kbajty) minidysku 1. W związku z tym tworzona jest liczba komórek, których wielkość odpowiada całkowitej pojemności zapisu na minidysku 1.

W odpowiednich komórkach mapy bitowej zapisywane są dane 2 bitowe w jednej z postaci: 00,01,10,11. Dana 00 wskazuje, że blok na minidysku 1 jest dostępny i nieużywany. Postać danej 01 oznacza, że blok jest używany i są w nim już zapisane dane, 10 wskazuje

173 555 blok, w którym występują obszary uszkodzone, a 11 blok, który jest niedostępny to znaczy użycie bloku jest zabronione.

Informacja łącząca taka j ak FFBh lub liczba bloków do połączenia nie jest zapisywana w mapie bitowej, w przeciwieństwie do tablicy FAT (fig. 7 i 8). Zarządzanie tymi informacjami jest dokonywane dzięki opisanym powyżej informacjom o kartotekach lub plikach, w szczególności rekordom rozszerzonym ER.

Na figurze 26 przedstawiono przykład procesów inicjalizujących wykonywanych przez jednostkę centralną 31, gdy minidysk 1 w kasetce la ładowany do obudowy 41 dla dokonania zapisu/odtworzenia danych komputerowych. Na wstępie, w kroku S31 następuje sprawdzanie, czy na minidysku 1 są uformowane ścieżki do zapisu danych. Można to wykryć na podstawie trybu pracy ścieżki w tablicy użytkownika U-TOC. W przypadku, gdy istnieją ścieżki z danymi, czy gdy zapewniony jest obszar do zapisu danych, proces inicjalizacji do zapisywania danych komputerowych zostaje zakończony.

W kroku S31, w przypadku gdy nie wykryto obecności uformowanych ścieżek danych, proces przechodzi do kroku S32. W kroku tym, w tablicy użytkownika U-TOC rezerwowany jest pusty obszar, pusta tablica komórek, czyli rezerwowane są ścieżki do zapisywania danych. Korzystnie, wcześniej ustalona liczba bloków, jako ścieżki do zapisu danych komputerowych, zostaje wydzielona z pustych miejsc w obszarze zapisu informacji głównej. Informacja o tym, czy obszar jest pusty znajduje się w komórkach P-TNO1 - P-TNO255 tablicy użytkownika U-TOC. Obszar ten, tablica komórek, jest zapisany np. w komórce P-TNO5, a jego adres początkowy i końcowy jest zapisany w tablicy komórek. Ponadto, w tablicy tej w obszarze trybu pracy ścieżki zapisywane są dane, wskazujące czy jest on przeznaczony do zapisu danych komputerowych. Dodatkowo aktualizowana jest zawartość P-FRA tablicy użytkownika U-TOC.

Jak to już opisano, początkowych 16 pakietów ścieżki danych tworzy obszar dysku YMA, a bieżące dane są zapisywane w obszarach rozszerzonych następujących po nim (fig. 12). Gdy na objętość obszaru dodatkowego składa się na przykład 10 pakietów, obszar ścieżki danych składa się z 26 pakietów, to znaczy 16+10 pakietów.

Następnie proces przechodzi do kroku §33. W kroku tym mapa bitowa, składająca się z początkowych 16 pakietów ścieżki danych zapewnionych w kroku S32 jest zapisywana w komórce VSB mapy bitowej przestrzeni dysku (fig. 13) obszaru zarządzania przestrzenią dysku YMA (fig. 12). W mapie bitowej dane zapisywane są w formacie, który przedstawiono na fig. 25.

Znacznik 01 wskazujący używany blok, jest zapisywany w obszarze odpowiadającym 16 pakietom, gdzie zapisana jest informacja o przestrzeni dysku YMA. Znacznik 00 wskazujący dostępny nieużywany blok, jest zapisywany w obszarze mapy bitowej odpowiadającym pięćdziesięciu pakietom, obszarowi do zapisu głównych danych komputerowych, w obszarze rozszerzonym. Ponadto, w obszarze mapy bitowej jest zapisywany znacznik 11 wskazujący nieużywane bloki w obszarze rozszerzonym, to znaczy pozostałe bloki.

W przypadku, gdy dane mapy bitowej są wykorzystane do zarządzania ścieżkami danych, są one przechowywane w pamięci 17 (fig. 2) i zapisywane na minidysku 1 w określonym czasie.

Na figurze 27 przedstawiono przykład operacji wykonywanych przez jednostkę centralną 31 w przypadku, gdy na minidysku 1 są zapisane dane komputerowe. Na wstępie, w kroku S41 jednostka centralna 31 wczytuje dane z mapy bitowej zapisanej na minidysku 1. Jak to już opisano, obszar zarządzania przestrzenią dysku, zawierający dane z mapy bitowej jest formowany w początkowej części ścieżki danych, wstępnie utworzonej w obszarze zapisu informacji głównej. W ten sposób zastosowana jest metoda wykrywania adresu początkowego tablicy komórek odpowiadającej początkowemu obszarowi ścieżki danych, wstępnie uformowanej z tablicy użytkownika U-TOC. Metoda ta stosowana jest do odczytywania deskryptora przestrzeni dysku na podstawie adresu początkowego dla odczytywania mapy bitowej na podstawie informacji o jej lokalizacji. Umożliwia to wczytywanie mapy bitowej do jednostki centralnej 31. Dane z mapy bitowej są tymczasowo przechowywane w pamięci 17, a jednostka centralna 31 wczytuje dane po określonym czasie.

173 555

Następnie, proces przechodzi do kroku S42. W tym kroku sprawdzane jest, czy we wczytanej mapie bitowej są nieużywane dane, a więc blok 00. W przypadku, gdy dane komputerowe były wcześniej zapisywane i występują dostępne nieużywane bloki, proces przechodzi od kroku §42 do S45. W kroku S4S spośród nieużywanych bloków wybierana jest jedna dana, na przykład 80 z mapy bitowej z fig. 28, odpowiadająca plikowi, do którego mają być wpisane dane. Następnie dane są wpisywane do odpowiadającego im bloku w obszarze rozszerzonym.

Proces przechodzi do kroku S46. W kroku tym znacznik 01 wskazujący używany obszar, jest wpisywany do mapy bitowej w miejscu odpowiadającym blokowi, w obszarze rozszerzonym, gdzie dokonywany jest zapis (fig. 28). Następnie proces przechodzi do kroku §47, aby zarejestrować blok z obszaru rozszerzonego w rekordzie rozszerzonym ER (fig. 13, fig. 20).

Następnie proces przechodzi od kroku §47 do §48. W kroku §48 następuje sprawdzenie, czy zapisywanie danych zostało zakończone. Jeżeli nie, proces powraca do kroku §42. Wszystkie operacje opisane powyżej są wykonywane ponownie.

Na figurze 28 przedstawiono zawartość mapy bitowej w przypadku, gdy dane są w przedstawiony już sposób zapisywane w blokach obszaru rozszerzonego odpowiadającym komórkom od 80 do 89.

W przypadku, gdy zarezerwowany obszar jest wypełniony danymi w wyniku powtórzenia opisanych operacji i w kroku §42 stwierdzone zostanie, że dane wskazujące dostępne nieużywane bloki nie występują w mapie bitowej, to znaczy gdy nie ma pustych obszarów do zapisu danych komputerowych, proces przechodzi do kroku §43. Ma to na celu zapewnienie (dołączenie) pustych obszarów tablicy użytkownika U-TOC, które będą ścieżkami do zapisywania danych komputerowych. Następnie proces przechodzi do kroku §44, aby zarejestrować blok dołączonego obszaru ścieżek danych jako dostępny i nieużywany. Mają więc miejsce procesy podobne do zachodzących w czasie kroków §32, §33 w czasie inicjalizacji (fig. 26), których celem jest zapewnienie nowych (dodatkowych) obszarów zapisu danych o wymiarze 12 bloków. Należy pamiętać, że liczba bloków dołączanych w tym czasie jest dowolna. Jednakże w przypadku, gdy mapa bitowa została już przygotowana, aktualizowane są tylko dane jej odpowiadające, bez tworzenia nowej mapy bitowej.

W przypadku, gdy w kroku §48 stwierdzone zostanie, że zapisane zostały wszystkie dane, proces jest zakończony.

Dla przytoczonych operacji, w przypadku gdy jednostka, którą zarządza tablica FAT, lub mapa bitowa, ma wielkość mniejszą od jednego pakietu, dla zapisu danych w tej jednostce, urządzenie dyskowe w obudowie 41 odczytuje z minidysku 1 dane jednego pakietu włącznie z tą jednostką i zapisuje je w pamięci bufora RAM 13. Dane odpowiadające jednostce są przesyłane z jednostki centralnej 31 i ponownie przechowywane w pamięci bufora RAM 13. Następnie, dane z pakietu, które zostały odczytane z pamięci bufora RAM 13 są zapisywane na minidysku 1. Inaczej mówiąc, może być dokonywany zapis w jednostce faktycznie mniejszej niż pakiet. Odtwarzanie natomiast zachodzi w jednostkach o wymiarze sektora.

Chociaż opisana metoda zarządzania danymi dotyczyła zapisywalnego minidysku 1, ma ona również zastosowanie do minidysków przeznaczonych tylko do odtwarzania. W tym ostatnim przypadku nie przewiduje się wykorzystywania obszaru tablicy użytkownika U-TOC.

W ten sposób jest zastosowany schemat realizacji tablicy o strukturze faktycznie zbliżonej do tablicy użytkownika U-TOC ze spisem zawartości, w opisanej powyżej konfiguracji, w obszarze tablicy spisu zawartości TOC i ustanowienia obszaru YMA w obszarze zapisu informacji głównej, aby zrealizować przedstawiony sposób zarządzania zapisanymi danymi.

W opisanym sposobie zarządzania nośnikiem zapisu według wynalazku, zastosowano schemat do wyznaczenia wcześniej zdefiniowanego zakresu z obszaru nośnika zapisu, nad którym sprawowany jest nadzór zgodnie z pierwszą tablicą, aby zarządzać stanem zapisu na nośniku danych cyfrowych w drugiej jednostce obszaru zapisu, zgodnie z drugą tablicą.

173 555

W związku z tym, jest możliwe zapewnienie kompatybilności z nośnikami zapisu, na których dane cyfrowe są zapisywane z pierwszą jednostką obszaru zapisu, jako jednostką odniesienia. Ponadto, gdy na nośniku zapisu znajduje się pusty obszar, jest możliwe zapisywanie w nim danych cyfrowych, tak zwane dołączenie danych.

Ponadto, jeżeli druga jednostka jest mniejsza od pierwszej, jest możliwe zapisywanie danych w jednostce operacyjnej mniejszej od wcześniej ustalonej.

Dodatkowo, w przypadku gdy druga jednostka ma wielkość równą ustalonej wcześniej, stosowany jest schemat rejestracji jednej dużej ścieżki w pierwszej tablicy, jej podziału na więcej obszarów drugiej tablicy, tak aby powstało więcej partycji niż na to wskazują liczby w pierwszej tablicy, 255 z P-TNO1 do P-TNO255 w opisanej procedurze, i umożliwiło zapisywanie danych.

173 555

NAGŁÓWEK

1 u u	I IUW	_ IO D	l I U W -
MSB LSB	MSB LSB	MSB LSB \| MSB LSB
00000000	11111111	11111111	11111111
11111111	11111111	11111111	11111111
11111111	11111111	11111111	00000000
PAKIET	PAKIET	00000000	00000000
00000000	00000000	00000000	00000000
00000000	00000000	00000000	00000000

		PIERWSZY TNO	OSTATNI TNO
			WYKORZYSTANE SEKTORY
LOKALIZACJA FAT (LOFAT)

DISC	ID	P-DFA	P-EMPTY
P-FRA	P-TNO1	P-TNO2	P-TNO3
P-TNO4	P-TNO5	P-TNO6	P-TNO7
			. _

TABLICA ZARZĄDZANIA (TABLICA 255 KOMÓREK) (01 h) (02h) (03h)

		—
P-TNO248	P-TNO249	P-TNO250	P-TNO251
P-TNO252	P-TNO253	P-TNO254	P-TNO255


ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚOEŹN
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCĄ
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁACZACA
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA LĄCZACA

O

11 12 13 (FCh] (FDh] (FEh;

(FFh;


ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁACZACA
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCĄ
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCĄ
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚOEZKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁACZACA

500

581

582

583

584

585

586

587

FIG.3

173 555

FIG4

173 555

P-FRA=

NO.

h

02h

03h

04h

05h

06h

07h

08h

09h

OAh

OBh

OCh

ODh

OEh

OFh h

TABLICA ZARZĄDZANIA U-TOC (TABLICA KOMÓREK)

ADRES POCZĄTKOWY	ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCA
9	12	OAh
		·.

104	105	07h


82	87	OOh


29	30	04h





	1	1

PAKIET ) OBSZAR ZAPISU DANYCH

FFh

0	1	2	3	4	5	6	7
8	^K 9	10	11	12
_V--^J 16
24					29	30
32					---
40					____
48
\56

72
80		82	83	84	,85	86	87
L“
U	___				___
104	105
112
1 1	--- ł J 1	Γ ---- 1 1 1	1 ł	— 1	- - * - 1 1 1	— 1 1	l
	-----

FIG.5

173 555

LOFAT=

P-FRA=

NO.

h

02h

03h

04h

05h

06h

07h

08h

09h

OAh

OBh

OCh

ODh

OEh

OFh

FFh

02h h

TABLICA ZARZĄDZANIA U-TOC (TABLICA KOMÓREK)

ADRES POCZĄTKOWY	ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA, ŁĄCZĄCA
9	12	OAh
16	27	OOh

104	105	07h


82	87	OOh


29	30	04h





J	1	1 ł

PAKIET ) OBSZAR ZAPISU DANYCH

0	1	2	3	4	5	6	7
8 Iglg 32	^K 9	10 _ _ ·	11 islb lilii sfi	12 III	11» <łłS5łsi^av 29 r----	si® 30	fefeS 8K23?
40	41	42
48
\56
/(. 1 z64\
1 72
80		82	83	84	85	86	87
88	- - - -
k
1 104	105
112	— - - — *
1		r ~---			----		1
	- - - -				- - - -

173 555

TABLICA ALOKACJI PLIKÓW (FAT)

BAJTY o

104

112

FFFh;FFFh|FFFh;FFFh|FFFh[FFFh;FFFh;FFFh

FFFh;FFFhFFFh;FFFh·FFFh·FFFh!FFFh iFFFh

Beh'FF£hiFFEh'FFĘb	FFFh	FFFh - - - -	FFFh	FFFh
FFFh _____I	FFFh ____	FFFh	FFFh - - J	FFFh - - - - J	FFFh	FFFh	FFFh
					.. ..

			r - - - i
Ί _ _ _ _ j	- - - _		l_	----_Ί
		_ _ _ _
	- - - -
_____l	_{_}___	r - - - -	r “ “ “ i	- - - - η ____J	- - - -	r- - - -
					____

	- - - -
1		r----	Γ - Ί	----	- - - -	—	1
	- - - - _	r - - - -	r · - · ί	- - - - η	- - - - _	r - - - -

173 555

TABLICA ALOKACJI PLIKÓW (FAT)

FFFh; FFFh; FFFh · FFFh! FFFh; FFFh; FFFh -_________·_____<____2.___«	FFFh
l 1 1.1 1 1 FFFh!FFFh;FFFh;FFFh;FFFh;FFFh;FFFh ^FFDh^^g^FFDh^B FFFh [FFFh [FFFh FFFh;FFFh;FFFh;FFFh·FFFh;FFFh;FFFh _____1 -___L -___«_____t____1 ____L . « _	FFFh B FFFh FFFh
1 I 1 t 1 ' 1 ł ( 1 1 1 1 1 1 1 » 1 1 1 1 1
1 i i i i i i i i i i 1 1 l 1 i 1 <11111
i i i 1 1 > 1 1 1 1 1 1	--, - - _T - - - _r — - - - 1 1 I 1 1 1 1 1 1 1 1 1
t . ’ 1 i i 1 1 1 1 1 1 ___ J__ L L	---_t----_Ί----_r ---- 1 t I 1 1 1 1 1 1 . i 1 1
i i > i i i t 1 1 I 1 1 <iiiii 1 1 1 1 1 1
¹ I t I ł ' \| 1 1 1 1 « 1
i r r 1 1 t 1 i l i 1 ____J____L ____<_ .	~ Ί - 1---1----- t 1 1 1 1 1 1 1 > . . J _ _ t _ I_____
i i i i < i 1 t I _____l L 1__	1 1 1 1 1 1 < < <
t 1 i 1 1 1 1 1 1 1 1 1 ł 1 1 1 1 1 t 1 1 1 1 1
1 i 1 1 t 1 1 i t 1 1 1	< 1 1 t t 1 t 1 1 i i i
---η - - . _ _r _---₍_ - 1 i 1 t 1 1 i l i 1 l 1 i ' i > i i 1 > 1 1 1 1 i t 1	*· ' '»·---T “---Γ --- I · 1 1 1 1 1 1 t 1 i t 1 1 1 t 1 i 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1	1 1
-----, ----_r ----_r - i i i 1 ł 1 1 1 1 L— 1_1—	--- T - - - _r · - - - 1 1 1 1 1 1 i i i 1_1_1	_

173 555

SCHEMAT PRZEPŁYWU PODCZAS IMICJALIZACJI

FIG.9

173 555

SCHEMAT PRZEPŁYWU PRZY ZAPISYWANIU PUKU

FIG.10

173 555

ORGANIZACJA MINI DYSKU

173 555 (Ο ΐ

ζ £

Ω £

ζ

UJ £

w

UJ a

OL <

z s

or s

w m

o

173 555

TABLICA ZARZĄDZANIA (4KB)

ZAREZERWOWANE

BAJTY

173 555

BLOK WEJŚCIOWY REKORDÓW KARTOTEKI (SKŁADAJĄCY SIĘ TYLKO Z JEDNEGO BLOKU DRB):

0

ID

BIT 31

FIG.15

BLOK WEJŚCIOWY REKORDÓW KARTOTEKI (SKŁADAJĄCY SIĘ Z WIĘCEJ NIŻ JEDNEGO BLOKU DRB): PIERWSZY

FO

ID (MSB) (1 BAJT)

INDEKS DO NASTĘPNEGO BLOKU DRB

BLOK WEJŚCIOWY REKORDÓW KARTOTEKI (SKŁADAJĄCY SIĘ Z WIĘCEJ NIŻ JEDNEGO BLOKU DRB): DRUGI LUB NASTĘPNY

FE

ZAREZERWOWANY

INDEKS DO NASTĘPNEGO BLOKU DRB

FIG.17

173 555

BLOK WEJŚCIOWY REKORDÓW KARTOTEKI (SKŁADAJĄCY SIĘ Z WIĘCEJ NIŻ JEDNEGO BLOKU DRB): OSTATNI

FF	ID (3 BAJTY MNIEJ NIŻ MSB)
	FG.18
BLOK WEJŚCIOWY REKORDÓW ROZSZERZONYCH
80	ZAREZERWOWANY	WSKAŹNIK WYKORZYSTANIA REKORDÓW

173 555

>-	>-	>-
	z	z	z
	<	<	<

1/1	>·	>-	>-
iC	•M	M	•M
LU	CD	E)	=>
o	LU	LU	LU
z ł	z ł	z 1	z 1

OD

CC

LU

ZE >Z o

fxl cc

LU

N4 (Z)

N

O

CC

3•o o

cc o

iC

LU

CC iC o

CD

		j 0001
		04CD
		0003 I
		04AA
		0001
		03B2
		0001
		03A2
		0001
0000	0000	0016
0100	5,4	0002
0200	000B	023A
<	5,2	0001
0104	0000	0017		o o o o
0005		0001		o o o
0010	U. u. u. u.	0015	O o o o	053C	0000	0000

o n ω <!? in co (O

173 555

INDEKS REKORDÓW ROZSZERZONYCH

NUMER LOKALNY BLOKU LOGICZNEGO	INDEKS ERB	NUMER LOKALNY ER
2 BAJTY 10 BITÓW (0-1023) 6 BITÓW (0-63)
FIG	21
DESKRYPTOR ROZSZERZONY
WSKAŹNIK POCZĄTKU PLIKU		ILOŚĆ BLOKÓW

BAJTY 2 BAJTY

FIG. 22

173 555

REKORD KARTOTEKI

173 555

MSB

LSB

00000000

MSB

LSB

MSB

LSB | MSB

11111111

NAGŁÓWEK ή

11111111

PAKIET

00000000

11111111

PAKIET

00000000

DISC ID

P-FRA__P-TNO1

P-TNO4 P-TNO5

00000000

PIERWSZY TNO

P-DFA

P-TMO2

P-TNO6

LSB

11111111

00000000

OSTATNI TNO

WYKORZYSTANE

SEKTORY

P-EMPTY

P-TMO3

P-TNO7

TABLICA ZARZĄDZANIA (TABLICA 255 KOMÓREK) (01 h) (02h) (03h)


P-TNO248	P-TNO249	P-TN0250	P-TNO251
P-TNO252	P-TNO253	P-TNO254	P-TNO255


ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚOEZN
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCĄ
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCĄ
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCA

11 12 13 (FCh) (FDh] (FEh] (FFh]


ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCA
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCA
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCA
ADRES POCZĄTKOWY	TRYB PRACY ŚCIEŻKI
ADRES KOŃCOWY	INFORMACJA ŁĄCZĄCA

500

581

582

583

584

585

586

587

FBG.24

173 555

MAPA BITOWA

BITY

11	11	11	11	11	11	11	11
11	11	11	11 t	11	11	11	11
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
00	00	00	00	00	00	00	00
00	00	00	00	00	00	00	00
00	00	00	00	00	00	00	00
00	00	00	00	00	00	00	00
00	00	00	00	00	00	00	00
	t	1 1	1		1	1	1

	1	1	1 1	1 1	1	1	1 1
11	11	11	11	11	11	11	11

DOSTĘPNY , NIEUŻYWANY BLOK 01 WYKORZYSTANY BLOK

USZKODZONY BLOK

NIEDOSTĘPNY BLOK

FIG.25

PAKIETÓW (VMA)

PAKIETÓW

INICJALEACJA

173 555

S3!

(o ŚCIEŻKACH ca ZAPISU DANYCH?)

NO

ZAPEWNIJ PUSTY OBSZAR W UTOC, PRZYGOTUJ ŚCIEŻKĘ DANYCH W UTOC

-S32

UTWÓRZ MAPESITOWAW BLOKU OTSZARU ŚCIEŻKI

JKOWYWi

ORZOMO

S33

- OZNACZ BLOK . W KTÓRYM UTWORZOP, MAPĘ SITOWĄ JAKO WYKORZYSTANY

- OZNACZ OBSZAR ŚCIEŻKI DAMYC Z WYJATKIEMMAPYBnOWEJJAK DOSTĘPNY, NIEUŻYWANY BLOK

ZAPISYWANIE PUKU ζζΑΚΟΝ

ZAKOŃCZENIE INICJALIZACJI

ΖΊΣ

ODCZYTAJ MAPĘ BITOWĄ ZE ŚCIEŻKI DANYCH WSKAZYWANEJ PRZEZ UTOC

S4 /

SCHEMAT PRZEPŁYWU PODCZAS INICJALIZACJI ŚCIEŻKI DANYCH

W DANYCH MAPY BITOWEJ ISTNIEJE DOSTĘPNY , NIEUŻYWANY BLOK |NO ~S42

ZAPEWNU PUSTY OBSZAR W UTOC DODAJ DO ŚCIEŻKI DANYCH

OZNACZ W MAPIE BITOWEJ BLOK OBSZARU DODANEGO .

DO ŚCIEŻKI DANYCH JAKO DOSTĘPNY I NIEUŻYWANY

PHZYPłgDO PUKU JEDEN BLOK

S45

OZNACZ PRZYPISANY BLOK W DANYCH MAPY BITOWEJ JAKO OBSZAR WYKORZYSTANY

S46

OZNACZ PRZYPISANY BLOK WREKORDZIE ROZSZERZONYM l·

S47

CZY ZAPISANO WSZYSTKIE DANE?

Fes

NO ”^~S48

SCHEMAT PRZEPŁYWU PRZY ZAPISYWANIU PUKU

173 555

MAPA BITOWA

11	11	11	11	11	11	11	11
11	11	11	11	11	11	11	11
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	01	01	01	01	01	01
01	01	00	00	00	00	00	00
00	00	00	00	00	00	00	00
00	00	00	00	00	00	00	00
00	00	00	00	00	00	00	00
	1						1 1 1
11	11	11	11	11	11	11	11

PAKIETÓW (VMA)

173 555

SEKTORÓW = 1 PAKIET

173 555

PAKIET o

PARTYCJA A

650

PARTYCJA B

1100

PARTYCJA C

2199

FIG.30

FBG.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 6,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób alokacji danych cyfrowych o różnych formatach na nośniku zapisu, w tym skompresowanych danych cyfrowych, w którym kontroluje się stan zapisu danych i oznacza się obszar zapisu, z wykorzystaniem tablicy, znamienny tym, że kontrolę stanu zapisu danych cyfrowych na pierwszych jednostkach obszaru zapisu nośnika zapisu, gdzie zapisu się dokonuje, przeprowadza się zgodnie z pierwszą tablicą, w której określony zakres obszaru zapisu wyznacza się z zakresu nośnika podlegającego nadzorowi pierwszej tablicy dla dokonywania zapisu na drugich jednostkach obszaru zapisu, dla wyznaczonego zakresu, przy czym kontrolę stanu zapisu danych cyfrowych na nośniku zapisu w wyznaczonym zakresie przeprowadza się zgodnie z drugą tablicą, a dane odpowiadające każdej z drugich jednostek obszaru zapisu formuje się zgodnie z drugą tablicą, przy czym dane odpowiadające każdej z drugich jednostek obszaru zapisu zawierają informacje wskazujące, że dane cyfrowe byty już wykorzystywane w przyporządkowanych drugich jednostkach obszaru zapisu nośnika.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dane przyporządkowane każdej z drugich jednostek obszaru zapisu zawierają informacje wskazujące, że określone drugie jednostki obszaru zapisu nośnika są niedostępne.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dane przyporządkowane każdej z drugich jednostek obszaru zapisu zawierają informacje wskazujące, że określone drugie jednostki obszaru zapisu nośnika są uszkodzone.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że informację łączącą z drugiej tablicy zapisuje się następnie w drugiej tablicy.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w przypadku gdy obszar niezapisany jest niewystarczający w jednym z obszarów zapisu, w obszarze gdzie przeprowadza się zapis na pierwszych jednostkach i w obszarze gdzie przeprowadza się zapis na drugich jednostkach, pozostały obszar zamienia się na jeden obszar w pierwszej lub drugiej tablicy.
6. Sposób alokacji danych cyfrowych o różnych formatach na nośniku zapisu, w tym skompresowanych danych cyfrowych, w którym kontroluje się stan zapisu danych i oznacza się obszar zapisu, z wykorzystaniem tablicy, znamienny tym, że wykrywa się na nośniku zapisu puste obszary na podstawie danych z pierwszej tablicy, zapisuje się w pierwszej tablicy dane wskazujące, że puste obszary są ścieżkami dla danych cyfrowych, a ponadto przygotowuje się drugą tablicę wskazującą stan wykorzystania danych na nośniku zapisu w początkowej części pustego obszaru będącego ścieżkami dla danych cyfrowych, przy czym za pomocą pierwszej tablicy sprawuje się nadzór stanu zapisu danych cyfrowych na pierwszych jednostkach obszaru zapisu, a za pomocą drugiej tablicy sprawuje się nadzór stanu zapisu danych cyfrowych na drugich jednostkach obszaru zapisu, przy czym jako drugą tablicę stosuje się mapę bitową, zawierająca informację wskazującą, że druga jednostka obszaru zapisu była już używana.
7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że druga tablica jest mapą bitową zawierającą informację wskazującą, że druga jednostka obszaru zapisu jest uszkodzona.
8. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że druga tablica jest mapą bitową, zawierającą informację wskazującą, że druga jednostka obszaru zapisu jest niedostępna.
9. Sposób alokacji danych cyfrowych o różnych formatach na nośniku zapisu, w tym skompresowanych danych cyfrowych, w którym kontroluje się stan zapisu danych i oznacza się obszar zapisu, z wykorzystaniem tablicy, znamienny tym, że odczytuje się dane cyfrowe pierwszych jednostek obszaru zapisu, nad którymi nadzór sprawuje się za pomocą pierwszej tablicy nośnika zapisu, zapamiętuje się dane cyfrowe pierwszych jednostek obszaru zapisu,

173 555 aktualizuje się co najmniej jedną część danych cyfrowych pierwszych jednostek przechowywanych w pamięci, przez nowe dane cyfrowe każdej drugiej jednostki mniejszej od pierwszej, nad którymi nadzór sprawuje się za pomocą drugiej tablicy i zapisuje się na nośniku zapisu nowe dane cyfrowe pierwszych jednostek, zawierające nowe dane cyfrowe przechowywane w pamięci.
10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że jako pierwszą jednostkę obszaru zapisu stosuje się pakiet (klaster), a jako drugą jednostkę stosuje się blok.
11. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, żejako pierwszą tablicę stosuje się tablicę użytkownika U-TOC.
12. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że jako drugą tablicę stosuje się mapę bitową.