PL174021B1 - Sposób mocowania elementów okładzinowych do ściany budynku - Google Patents

Abstract

1. Sposób mocowania elementów okladzino- wych do sciany budynku, przy czym te elementy ply- towe lub panelowe maja wlasnosci termoizolacyjne i mocuje sie je zwlaszcza na zewnetrznej stronie sciany budynku, a ponadto te elementy okladzinowe na ich tylnej stronie zwróconej do sciany budynku, wyposaza sie w trwale z nimi zwiazana warstwe miekkiego two- rzywa piankowego, korzystnie z poliuretanu, na która nanosi sie mase klejaca, nastepnie dociska sie ele- menty okladzinowe z warstwa miekkiego tworzywa piankowego do sciany budynku i utrzymuje sie je docisniete do sciany w trakcie suszenia warstwy kle- jowej do momentu przyklejenia, znamienny tym, ze przed umieszczeniem na scianie budynku (1) ele- mentów okladzinowych (3) na ich warstwe (10) miekkiego tworzywa piankowego, nanosi sie ciekla mase klejaca az do nasycenia calej jej objetosci, po czym elementy okladzinowe (3), przy mokrej jesz- cze warstwie (10) miekkiego tworzywa piankowego dociska sie do sciany budynku (1) sciskajac przy tym warstwe (10) miekkiego tworzywa piankowego, a mase klejaca przy scisnietym stanie warstwy (10) miekkiego tworzywa piankowego, suszy sie lub utwardza, az do momentu, w którym warstwa (10) miekkiego tworzy- wa piankowego osiaga stan, nieelastyczny i stabilny pod wzgledem ksztaltu. Fig . 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób mocowania elementów okładzinowych do ściany budynku, które to elementy płytowe lub panelowe mają własności termoizolacyjne i mocowane są zawłaszcza na zewnętrznej stronie ściany budynku, a ponadto te elementy okładzinowe na swej tylnej stronie zwróconej do ściany budynku, posiadają warstwę miękkiego tworzywa piankowego, zwłaszcza z poliuretanu, trwale z nimi związaną, którą po naniesieniu masy klejącej, dociśnięciu do ściany i wysuszeniu w trakcie dociskania przykleja się do ściany budynku.

W nieopublikowanym niemieckim zgłoszeniu patentowym P 42 00 125.0 opisane są elementy okładzinowe tego rodzaju, które naklejane są na ścianę budynku swą warstwą miękkiego tworzywa piankowego. Za pomocą tej warstwy uzyskuje się co następuje.

Aby izolować budynek pod względem cieplnym, można go obłożyć termoizolacyjnymi elementami okładzinowymi.

Przy takim okładaniu budynku należy uważać, aby nie tworzyły się przy tym puste przestrzenie powietrzne, w których może krążyć powietrze pochodzące z zewnątrz oraz może gromadzić się woda kondensacyjna. Jednakże ściany budynków posiadają z reguły pewne nierówności tak, że przy stosowaniu sztywnych elementów okładzinowych nie da się uniknąć takich pustych przestrzeni powstających pomiędzy ścianą budynku i płasko wykonanymi elementami okładzinowymi, jeżeli nie dokonuje się przed tym odpowiednich dodatkowych zabiegów. Natomiast, jeżeli elementy okładzinowe wyposaży się w warstwę miękkiego tworzywa piankowego, to można je dopasować i docisnąć do ściany budynku tak, że unika się powstawania tych pustych przestrzeni.

174 021

Przyklejanie stwarza jednak trudności, gdyż warstwa miękkiego tworzywa piankowego przyciśnięta do ściany budynku cofa się od niej na skutek swych elastycznych własności, przy czym może się przy tym od ściany oderwać. Może się to okazać szkodliwe również z innego powodu, gdy np. ściana budynku ewentualnie umieszczone na niej elementy okładzinowe zostały otynkowane. Elementy okładzinowe, ze względu na warstwę tworzywa piankowego nie mają stabilnego kształtu w kierunku swej grubości tak, że pod wpływem zmian temperatury lub innych wpływów otoczenia, mogą powstawać zmiany położenia mogące powodować pęknięcia tynku.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie sposobu wspomnianego rodzaju, który jest prosty w stosowaniu i umożliwia pewne i trwałe przyklejenie elementów okładzinowych do ściany budynku, oraz eliminuje niebezpieczeństwa tworzenia się pustych przestrzeni.

Zadanie to według wynalazku zostało rozwiązane przez to, że przed umieszczeniem na ścianie budynku elementów okładzinowych na ich warstwę miękkiego tworzywa piankowego, nanosi się ciekłą masę klejącą aż do nasycenia całej jej objętości, po czym elementy okładzinowe przy mokrej jeszcze warstwie miękkiego tworzywa piankowego dociska się do ściany budynku, ściskając przy tym warstwę miękkiego tworzywa piankowego, a masę klejącą,' przy ściśniętym stanie warstwy miękkiego tworzywa piankowego, suszy się lub utwardza aż do momentu, w którym warstwa miękkiego tworzywa piankowego osiąga stan nieelastyczny i stabilny pod względem kształtu.

W sposobie według wynalazku do nanoszonej masy klejącej dodaje się środek impregnacji przeciwogniowej.

Korzystnie, jako masę klejącą stosuje się masę klejącą wodnisto-ciekłą.

Jako masę klejącą stosuje się szkło wodne.

Klej nanosi się więc nie tylko na powierzchnie, lecz rozłożony jest on w całej warstwie miękkiego tworzywa piankowego. Warstwa ta staje się przez to całkowicie mokra, przez co staje się bardziej zwarta a przy tym jednocześnie miękka na skutek wilgoci. Gdy taki element okładzinowy przytrzymuje się przy ścianie, to wystarcza zastosowanie tylko niewielkiej siły docisku, aby uzyskać ścisłe przyleganie na całej powierzchni. Nasycona klejącą masą warstwa pozostaje w tym położeniu bez niebezpieczeństwa odstawania lub tp. Jeżeli następnie wysuszy się masę klejącą to stabilizuje ona warstwę miękkiego tworzywa piankowego w całej jej objętości tak, że zachowuje ona trwale swój kształt. W okładzinie ściennej nie mogą już więc następować żadne zmiany tak, że unika się również tworzenia się wspomnianych pęknięć tynku.

Dobór odpowiedniej masy klejącej zależy od uznania dokonanego przez fachowca. Stosowane może być na przykład szkło wodne. Korzystne jest jednak stosowanie masy klejącej w postaci wodnisto-ciekłej.

Do masy klejącej można domieszać również środek impregnacji przeciwogniowej tak, że jednocześnie uzyskuje się lepszą ochronę przeciwogniową.

Sposób według wynalazku zostanie przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia fragment ściany budynku zaopatrzonej w okładzinę dającą pełną izolację cieplną, a fig. 2 przedstawia element okładzinowy zastosowany według fig. 1 do pełnej izolacji cieplnej, w zmniejszonej skali w stosunku do fig. 1, w przekroju poprzecznym w porównaniu do położenia w stanie zamocowanym do budynku.

Na zewnętrznej stronie ściany budynku 1 umieszczona jest okładzina służąca jako pełna izolacja cieplna, która składa się z elementów okładzinowych 3 w postaci płyt lub paneli. W niniejszym przypadku elementy okładzinowe 3 są tak wykonane, że z sąsiednim, bocznym elementem okładzinowym łączone są połączeniem wtykowym na wpust i wypust. W tym celu, na jednym ze swych pionowych brzegów, w położeniu użytkowym elementu, tzn. na rysunku na wzdłużnym brzegu 4, posiadają wpust 5, a na przeciwległym wzdłużnym brzegu 6 posiadają występ 7 tworzący wypust. Na fig. 2 położony obok element okładzinowy zaznaczony jest linią osiową. Zależnie od wielkości ściany budynku 1 elementy okładzinowe 3 umieszczone są również w pionie, jeden nad drugim. Pokazane elementy 3 posiadają własności termoizolacyjne i w tym celu zawierają termoizolacyjny rdzeń 8 tworzący prawie cały element okładzinowy, a wykonany z materiału termoizolacyjnego. Celowe jest użycie

174 021 tworzywa piankowego o odpowiedniej gęstości i konsystencji właściwej dla materiału termoizolacyjnego.

Najlepiej nadaje się tu poliuretan w kruchej postaci lub polistyrol. Zewnętrzna strona elementów 3 utworzona jest przez pokrycie zewnętrzne 9 nałożone na rdzeń izolacyjny 8, przy czym pokrycie to, na ścianie budynku 1 z wykonaną okładziną, stanowi bezpośrednio zewnętrzną stronę ściany widoczną dla obserwatora. Jednakże na okładzinę ściany wykonaną z elementów okładzinowych 3, może być również położony tynk.

Na tylnej stronie, przy wykonanej okładzinie ściennej zwróconej do ściany budynku 1, element okładzinowy 3 ewentualnie jego rdzeń izolacyjny 8 pokryty jest trwale z nim związaną warstwą 10 miękkiego tworzywa piankowego. Warstwa 10, przy wykonanej okładzinie ściennej, tworzy warstwę pośrednią 11 pomiędzy ścianą budynku 1 i rdzeniem izolacyjnym 8. W stanie wyjściowym warstwa 10 ma właściwości odpowiadające elastycznej gumie piankowej. Wykonana jest ona z odpowiednio miękkiego poliuretanu.

Elementy okładzinowe 3 naklejane są na ścianę 1 swą warstwą 10. Warstwa 10 z miękkiego tworzywa piankowego, przed jej przyklejeniem nasycona zostaje rozcieńczoną masą klejącą tak, że praktycznie zawiera masę klejącą w całej swej objętości. Następnie dociska się element okładzinowy do ściany budynku tak, że przykleja się on mocno. Podczas tego montażu warstwa miękkiego tworzywa piankowego zostaje ściśnięta i dociska się, ze względu na swą podatność, do wszystkich nierówności ściany tak, że wszelkie nierówności ściany zostają wypełnione, przez co unika się tworzenia pustych przestrzeni pogarszających termoizolację.

Ponieważ warstwa miękkiego tworzywa piankowego jest mokra pod wpływem umieszczonej na niej lub w niej zawartej masy klejącej, dociska się ona do nierówności ściany jeszcze lepiej niż w stanie suchym. Po wysuszeniu lub utwardzeniu masy klejącej, stabilizuje ona warstwę miękkiego tworzywa piankowego, która traci swą uprzednią podatność i staje się sztywniejsza a tym samym trwała pod względem kształtu.

Element okładzinowy 3 umocowany w ten sposób, pozostaje na swym miejscu bez żadnych przemieszczeń tak, że pomiędzy sąsiednimi elementami nie tworzą się żadne stopnie, jakie mogłyby pojawić się z biegiem czasu na skutek sprężystości, gdyby warstwa nadal pozostawała elastyczna.

Jako masę klejącą można na przykład stosować szkło wodne. W każdym razie korzystne jest stosowanie wodnisto-ciekłej masy klejącej. Do masy klejącej można również domieszać inne domieszki poprawiające inne właściwości elementu okładzinowego, zwłaszcza środek impregnacji przeciwogniowej.

Elementy okładzinowe 3 mogą również nie posiadać pokrycia zewnętrznego 9. Mogą być w nich dokonywane również inne zmiany nie dotyczące warstwy miękkiego tworzywa piankowego i jej mocowania do ściany budynku.

Warstwa 10 miękkiego tworzywa piankowego i pozostała część elementu okładzinowego (w danym przykładzie wykonania, rdzeń izolacyjny 8), połączone są ze sobą przez spienianie. Mogą być one jednak sklejone lub połączone w inny sposób. Warstwa 10 pokrywa cały element okładzinowy 3 tak, że między połączonymi ze sobą elementami nie powstają żadne szczeliny.

Rdzeń izolacyjny 8 może być wykonany również z innego materiału o własnościach termoizolacyjnych, takich jak korek, drewno itd.

174 021

174 021

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób mocowania elementów okładzinowych do ściany budynku, przy czym te elementy płytowe lub panelowe mają własności termoizolacyjne i mocuje się je zwłaszcza na zewnętrznej stronie ściany budynku, a ponadto te elementy okładzinowe na ich tylnej stronie zwróconej do ściany budynku, wyposaża się w trwale z nimi związaną warstwę miękkiego tworzywa piankowego, korzystnie z poliuretanu, na którą nanosi się masę klejącą, następnie dociska się elementy okładzinowe z warstwą miękkiego tworzywa piankowego do ściany budynku i utrzymuje się je dociśnięte do ściany w trakcie suszenia warstwy klejowej do momentu przyklejenia, znamienny tym, że przed umieszczeniem na ścianie budynku (1) elementów okładzinowych (3) na ich warstwę (10) miękkiego tworzywa piankowego, nanosi się ciekłą masę klejącą aż do nasycenia całej jej objętości, po czym elementy okładzinowe (3), przy mokrej jeszcze warstwie (10) miękkiego tworzywa piankowego dociska się do ściany budynku (1) ściskając przy tym warstwę (10) miękkiego tworzywa piankowego, a masę klejącą przy ściśniętym stanie warstwy (10) miękkiego tworzywa piankowego, suszy się lub utwardza, aż do momentu, w którym warstwa (10) miękkiego tworzywa piankowego osiąga stan, nieelastyczny i stabilny pod względem kształtu.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do nanoszonej masy klejącej dodaje się środek impregnacji przeciwogniowej.
3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jako masę klejącą stosuje się masę klejącą wodnisto-ciekłą.
4. 4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jako masę klejącą stosuje się szkło wodne.