PL174381B1

PL174381B1 - Zespół obręczy i pierścienia do mocowania opony koła pojazdu

Info

Publication number: PL174381B1
Application number: PL94314875A
Authority: PL
Inventors: Olivier Muhlhoff; Jean-Pierre Pompier
Original assignee: Michelin & Cie
Priority date: 1993-12-08
Filing date: 1994-11-22
Publication date: 1998-07-31
Also published as: EP0732999A1; FR2713557B1; KR960706409A; ES2123945T3; CN1142800A; RU2122949C1; EP0732999B1; DK0732999T3; CA2178217A1; BR9408280A; AU678088B2; JP3229323B2; ATE172412T1; CN1085593C; DE69414130D1; JPH09506312A; CA2178217C; WO1995015862A1; FR2713557A1; AU1219595A

Abstract

1. Zespól obreczy i pierscienia do mocowa- nia opony kola pojazdu, zawierajacy co najmniej dwa obrzeza, w którym obrecz jest ograniczona osiowo przez pierwszy i drugi brzeg obreczy, osio- wo oddalone od siebie o szerokosc obreczy oraz zawiera, w przekroju poludnikowym, co najmniej pierwsze gniazdo, drugie gniazdo oraz spód obre- czy, przy czym pierwsze gniazdo obreczy ma two- rzaca, której osiowo wewnetrzny koniec znajduje sie na okregu o srednicy wiekszej od srednicy okregu, na którym znajduje sie osiowo zewnetrz- ny koniec, znamienny tym, ze wspomniane pier- wsze gniazdo (23') obreczy (2) jest przedluzone osiowo na zewnatrz przez wystep lub garb o malej wysokosci, drugie gniazdo (23”) obreczy (2) ma tworzaca, której osiowo wewnetrzny koniec znaj- duje sie na okregu o srednicy (D"B) wiekszej niz srednica (D'B) okregu, na którym znajduje sie osio- wo wewnetrzny koniec pierwszego gniazda (23') obreczy (2), zas spód obreczy (21), bez rowka, po- siadajacy minimalna srednice (DN), która jest sred- nica jego konca osiowo najblizszego do pierwszego gniazda (23') obreczy (2), co najmniej równa sred- nicy calej czesci obreczy (2) zawartej pomiedzy tym koncem a pierwszym obrzezem obreczy (2). FIG 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół obręczy i pierścienia do mocowania opony koła pojazdu, a zwłaszcza przewiduje usunięcie rowka (jednego lub wielu) montażowego znanego z dotychczasowych rozwiązań. Ze stanu techniki znana jest jednoelementowa obręcz, przeznaczona do mocowania opony posiadającej przynajmniej dwa obrzeża. Osio4

174 381 wo ograniczona jest ona przez pierwszy i drugi brzeg obręczy, odległe od siebie o określoną szerokość i posiada, patrząc w przekroju południkowym, przynajmniej pierwsze i drugie gniazdo obręczy, oraz spód obręczy. Pierwsze gniazdo obręczy posiada tworzącą, której osiowo wewnętrzny koniec znajduje się na okręgu o średnicy większej od średnicy okręgu, na którym znajduje się jej koniec osiowo zewnętrzny.

Zespół obręczy i pierścienia do mocowania opony koła pojazdu, zawierający co najmniej dwa obrzeża, w którym obręczjest ograniczona osiowo przez pierwszy i drugi brzeg obręczy, osiowo oddalone od siebie o szerokość obręczy oraz zawiera, w przekroju południkowym, co najmniej pierwsze gniazdo, drugie gniazdo oraz spód obręczy, przy czym pierwsze gniazdo obręczy ma tworzącą, której osiowo wewnętrzny koniec znajduje się na okręgu o średnicy większej od średnicy okręgu, na którym znajduje się osiowo zewnętrzny koniec, charakteryzuje się tym, że wspomniane pierwsze gniazdo obręczy jest przedłużone osiowo na zewnątrz przez występ lub garb o małej wysokości, drugie gniazdo obręczy ma tworzącą, której osiowo wewnętrzny koniec znajduje się na okręgu o średnicy większej niż średnica okręgu, na którym znajduje się osiowo wewnętrzny koniec pierwszego gniazda obręczy, zaś spód obręczy, bez rowka, posiadający minimalną średnicę, która jest średnicą jego końca osiowo najbliższego do pierwszego gniazda obręczy, co najmniej równą średnicy całej części obręczy zawartej pomiędzy tym końcem a pierwszym obrzeżem obręczy.

Korzystnym jest, że drugie gniazdo obręczy ma tworzącą, której koniec osiowo zewnętrzny znajduje się na okręgu o średnicy mniejszej od średnicy okręgu, na którym znajduje się koniec osiowo wewnętrzny tego drugiego gniazda obręczy.

Korzystnym jest także, że drugie gniazdo obręczy jest przedłużone, osiowo na zewnątrz, przez występ o małej wysokości.

Korzystnym jest również, że drugie gniazdo obręczy posiada tworzącą, której koniec osiowo zewnętrzny znajduje się na okręgu o średnicy mniejszej co najmniej równej średnicy okręgu, na którym znajduje się koniec osiowo wewnętrzny tego drugiego gniazda obręczy.

Ponadto korzystnym jest, że drugie gniazdo obręczy jest osiowo przedłużone na zewnątrz przez kołnierz obręczy, utworzony przynajmniej w części zasadniczo prostopadle do osi obrotu.

Następną korzyścią jest to, że obręcz ma spód obręczy wyposażony w ogranicznik pozycjonujący dla pierścienia utrzymującego bieżnik, przy czym ogranicznikjest umieszczony osiowo pomiędzy dwoma końcami spodu obręczy i wyznacza, wraz z końcem spodu obręczy najbliższym końca osiowo wewnętrznego pierwszego gniazda, wysięg, przeznaczony do przyjmowania pierścienia utrzymującego bieżnik, przy czym pierścień utrzymujący służy jako ogranicznik dla obrzeża opony mocowanego w pierwszym gnieździe obręczy.

Dalszą korzyścią jest to, że drugie gniazdo obręczy osiowo sąsiaduje od wewnątrz z tworzącą wypukłości, a tworząca ta tworzy z osią obrotu kąt β, otwarty osiowo do wewnątrz i promieniowo na zewnątrz, równy co najmniej 45°.

Następną korzyścią jest to, że drugie gniazdo obręczy jest pochylone do wnętrza, wysokość wypukłości, mierzona względem końca osiowo wewnętrznego gniazda, jest niewielka i podobna do wysokości występów lub garbów, które przedłużają się do wnętrza gniazd znanych i znormalizowanych obręczy.

Kolejną korzyścią jest to, że ścianka osiowo wewnętrzna wypukłości ma tworzącą ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu kąt δ, otwarty osiowo i promieniowo na zewnątrz, co najwyżej równy 45°.

Inną korzyścią jest to, że drugie gniazdo obręczy jest pochylone na zewnątrz, wypukłość ma osiowo wewnętrzną ściankę prostopadłą do osi obrotu obręczy, wysokość osiowo ścianki zewnętrznej ścianki wypukłości jest mniejsza od połowy wysokości osiowo wewnętrznej ścianki, mierzonej względem końca spodu obręczy najbliższego drugiego gniazda obręczy, a średnica okręgu, na którym znajduje się promieniowo zewnętrzny koniec wypukłości, jest większa od średnicy całej części obręczy zawartej pomiędzy wypukłością i drugim brzegiem obręczy.

Korzystnym jest także, że obręcz ma spód obręczy, przystosowany do przyjmowania pierścienia utrzymującego bieżnik, którego szerokość osiowo przy podstawie jest równa

174 381 odległości osiowej dzielącej dwa obrzeża opony, zamocowane na obręczy i napompowane do ciśnienia roboczego, oraz zawiera drugie gniazdo obręczy pochylone na zewnątrz, przy czym drugie gniazdo obręczyjest osiowo przedłużone do wewnątrz przez pierwszą tworzącą ściętego stożka, o niewielkiej wysokości, tworzącą z osią obrotu obręczy kąt β otwarty osiowo do wewnątrz i promieniowo na zewnątrz o wielkości 45°, której koniec promieniowo zewnętrzny znajduje się na okręgu o średnicy maksymalnej obręczy, tworząca jest przedłużona osiowo do wewnątrz przez drugą tworzącą ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu kąt ε, otwarty promieniowo i osiowo na zewnątrz, co najwyżej równy 30°.

Korzystnym jest także, że wysokość pierwszej tworzącej wynosi zero.

Korzystnym jest również, że obręcz ma spód, przystosowany do przyjmowania pierścienia utrzymującego bieżnik, którego szerokość osiowa przy podstawie jest równa odległości osiowej dzielącej dwa obrzeża opony, zamocowanej na obręczy i napompowanej do ciśnienia roboczego, oraz zawiera drugie gniazdo obręczy pochylone do wewnątrz, koniec osiowy tego gniazda znajduje się w tej samej płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny równikowej, co koniec spodu obręczy najbliższy gniazda.

Ponadto korzystnym jest, że gniazda i obręcze posiadają tworzące ściętego stożka, tworzące z osią obrotu obręczy kąty (α' i α) z przedziału 0° - 30°.

Następną korzyścią jest to, że spód obręczy posiada tworzącą prostoliniową i równoległą do osi obrotu obręczy, przy czym spód obręczy jest cylindryczny, a jego średnica minimalna jest równa średnicy okręgu, na którym znajduje się osiowo’ wewnętrzny koniec pierwszego gniazda obręczy.

Kolejną korzyścią jest to, że pierścień utrzymujący bieżnik jest owalny, oraz jest, najkorzystniej, obwodowo nierozciągliwy i jest usytuowany w spodzie obręczy.

Dalszą korzyścią jest to, że pierścień utrzymujący ma podstawę o szerokości osiowej mniejszej od odległości osiowej dzielącej dwa końce spodu obręczy, boczną ściankę najbliższą pierwszego gniazda obręczy, prostopadłą do osi obrotu obręczy, oraz boczną ściankę, najbliższą drugiego gniazda obręczy, taką, że szerokość osiowa pierścienia mierzona na prostej równoległej do osi obrotu, zbiega regularnie od minimalnej wartości do wartości maksymalnej, w zależności od odległości promieniowej mierzonej począwszy od spodu obręczy, przy czym szerokość maksymalna jest osiągana przez wysokość pierścienia zasadniczo równą 90% całkowitej wysokości pierścienia.

Średnicą spodu obręczy, mierzoną w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny równikowej obręczy, nazywa się maksymalną odległość dzielącą dwa punkty na przeciwległych końcach wspomnianego spodu obręczy. Średnica minimalna spodu obręczy jest średnicą taką, jak zdefiniowano powyżej, oraz mierzoną w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny równikowej, przechodzącej przez jej koniec najbliższy pierwszego gniazda obręczy.

Różnica pomiędzy okręgami, na których znajdują się odpowiednie osiowo wewnętrzne końce gniazd obręczy, w korzystnym przypadku jest większa od 2 mm.

Pierwsze gniazdo obręczy może być osiowo na zewnątrz przedłużone przez występ lub garb o małej wysokości, wysokość tego występu jest we wszystkich jego punktach podobna do wysokości występów lub garbów, które przedłużają osiowo do wewnątrz gniazda obręczy stosowanych i znormalizowanych przez organizacje międzynarodowe, takie jak T. R. A. lub E. T. R. T. O. Ten występ może posiadać wewnętrzną ściankę zasadniczo w postaci ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu kąt przynajmniej równy 30°.

We wszystkich wymienionych tu przypadkach gniazda obręczy posiadają, korzystnie, tworzące ściętego stożka, tworzące z osią obrotu kąt z przedziału 0° do 30°. Tworzące wspomnianych gniazd mogą mieć kąty takie same lub różne.

Spód obręczy korzystnie jest tworzącą prostoliniową, równoległą ponadto do osi obrotu obręczy, spód obręczy jest więc cylindryczny. Średnica minimalna spodu obręczy cyllndrycznej może być równa średnicy okręgu, na której ’ znajduje się osiowo wewnętrzny koniec pierwszego gniazda obręczy, wspomniana średnica wyznacza średnicę nominalną obręczy.

Wysokość występu, osiowo na zewnątrz gniazda obręczy, jest w przybliżeniu równa 1,25% średnicy nominalnej obręczy.

174 381

Zestaw, utworzony przez obręcz i pierścień utrzymujący, jest zgodny z wynalazkiem, jeśli obręcz jest taka jak opisano powyżej, a pierścień utrzymujący może być poddawany owalizacji, a najlepiej gdy jest nierozciągliwy obwodowo i może być nawlekany na spodzie obręczy.

Maksymalna wydajność zestawu według wynalazku jest uzyskiwana przy zwiększonych wysokościach pierścienia utrzymującego, najlepiej większych od 40% wysokości osnowy zbrojeniowej opony, przeznaczonej do mocowania z pierścieniem. Ten fakt umożliwia przedłużenie jazdy przy niskim ciśnieniu nadmuchania, to znaczy przy zerowym ciśnieniu nadmuchania, bez powodowania, w przypadku stosowanej struktury obrzeży opony, uszkodzeń na poziomie ich osnowy zbrojeniowej, a nawet osnowy szczytowej.

Pierścień utrzymujący może być łatwo nawlekany dzięki szczególnym cechom obręczy mocującej, oraz jeśli się tak dobierze jego wewnętrzną minimalną średnicę, by była przynajmniej równa minimalnej średnicy obręczy, oraz większa o co najwyżej 2 mm od wspomnianej średnicy, a jego wewnętrzna tworząca jest równoległą do tworzącej wspomnianego spodu obręczy. W celu uniknięcia możliwych niedogodności spowodowanych działaniem sił odśrodkowych przy dużych szybkościach, wewnętrzna tworząca pierścienia jest odległa od tworzącej spodu obręczy o więcej niż 2 mm.

Pierścień utrzymujący, który może być poddawany owalizacji i jest nierozciągliwy obwodowo, jest z korzyścią utworzony z wulkanizatu kauczukowego w postaci pierścieniowej, któryjest wzmocniony zbrojeniem ze sznurów lub drutów, rozmieszczonych obwodowo co około 2°. Taka struktura umożliwia łatwą manipulację, zapewniając nierozciągliwość we wszystkich warunkach jazdy, a w szczególności pod wpływem sił odśrodkowych spowodowanych dużymi prędkościami.

Zasadniczo, pierścień utrzymujący, widziany w przekroju południkowym, posiada kształt w przybliżeniu prostokątny, z dwiema bocznymi ściankami zasadniczo prostopadłymi do osi obrotu zestawu. Może być również korzystne, by pierścień utrzymujący posiadał, patrząc w przekroju południkowym, oraz w przypadku, gdy wspomniany pierścień posiada podstawę o szerokości osiowej mniejszej od odległości osiowej dzielącej dwa obrzeża opony, inny kształt. Wspomniany kształt może charakteryzować się tym, że boczna ścianka najbliższa drugiego gniazda obręczy jest taka, że odległość osiowa pomiędzy tą ścianką i płaszczyzną równoległą do płaszczyzny równikowej, przechodzącą przez koniec osiowo wewnętrzny drugiego gniazda obręczy, zmienia się w zależności od wysokości pierścienia utrzymującego, stając się maksymalną, w pobliżu wspomnianej płaszczyzny równoległej, będąc wówczas w odległości promieniowej od spodu obręczy zasadniczo równej wysokości pierścienia.

Poza tym, że zestaw według wynalazku rozwiązuje problem odklinowywania się obrzeży przy zminimalizowaniu problemów mocowania opony w istniejących obecnie stosowanych rozwiązaniach, zestaw tworzony przez obręcz, taką jak opisano i zgodną z wynalazkiem, i oponę, której obrzeża mają kształt dostosowany do obręczy, posiada również inne zalety.

Jeśli owalizacja obrzeży opony jest operacją niezbędną do zamocowania opony, oraz chociaż struktura niektórych pierścieni wzmacniających obrzeża, w szczególności w przypadku drutówek typu oplotowego, umożliwia łatwą owalizację, ta operacja nie powinna przekraczać pewnych granic. W szczególności, zbyt wymuszana owalizacja, co ma miejsce w przypadku zgodnym ze stanem techniki, silnie wpływa na sztywność drutówki, tak pod wpływem wyciągania, zginania na kancie, zginania w płaszczyźnie, co w przypadku niektórych opon prowadzi w czasie jazdy do zmiany przylegania, odporności na zużycie obrzeży i zmniejszoną wytrzymałość na wybuchy. Te własności są dobrze zachowywane przez niniejszy wynalazek.

Przedmiot wynalazku zostanie uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia schematycznie, patrząc w kierunku południkowym, pierwszy przykład realizacji zespołu obręczy zgodnej z wynalazkiem, wyposażonej w pierścień utrzymujący bieżnik; fig. od 2 do 4 - schematycznie, odpowiednio drugi, trzeci i czwarty, przykłady zespołów obręczy według wynalazku; fig. 5 - piąty przykład zespołów obręczy,

174 381

Ί wyposażonej w pierścień utrzymujący o odpowiednim kształcie, przy czym wszystkie w/w przykłady wykonania zespołu obręczy są przewidziane do mocowania opony typu 185/60-14.

Obręcz 2 pokazana na fig. 1, o szerokości osiowej S, mierzonej pomiędzy jej najbardziej oddalonymi końcami lub brzegami w płaszczyźnie równikowej XX', jest uformowana przede wszystkim z dwóch gniazd 23' i 23 i spodu obręczy 21, wyposażonego w rowek montażowy. Dwa gniazda 23' i 23 posiadają końce osiowo zewnętrzne znajdujące się na okręgach o średnicach D' A i DA mniejszych od średnic D'B i DB okręgów, na których znajdują się dwa końce osiowo wewnętrzne. Te dwa gniazda posiadają tworzące ściętego stożka, tworzące z osią obrotu obręczy kąt α', identyczny dla tych dwóch tworzących i równy 6°. Średnica DB osiowo wewnętrznego końca drugiego gniazda obręczy 23 jest większa od średnicy D'B osiowo wewnętrznego końca pierwszego gniazda 23' obręczy. Dwa gniazda 23' i 23 obręczy 2 są przedłużone osiowo na zewnątrz, odpowiednio przez występy 25' i 25 o małej wysokości h0, równej 3,5 mm opisywanym przykładzie, oraz odpowiednio o średnicach D'S i DS, mniejszych od średnic D'B i DB końców osiowo wewnętrznych gniazd 23' i 23. Dwa występy 25' i 25 posiadają wewnętrzne ścianki w postaci ściętych stożków, które tworzą z osią obrotu obręczy kąt y' równy 45°. Osiowo od wewnątrz, pierwsze gniazdo 23' obręczy jest połączone ze spodem obręczy 21 za pośrednictwem tworzącej ściętego stożka, przy czym średnica DN spodu obręczy cylindrycznej jest bardzo nieznacznie większa od średnicy D'B końca osiowo wewnętrznego pierwszego gniazda 23' obręczy 2. Wspomniany spód obręczy 21 jest zaopatrzony w ogranicznik pozycjonujący 26, służący, jak nazwa wskazuje, do osiowego pozycjonowania pierścienia utrzymującego 3 bieżnik, o szerokości osiowej mniejszej od odległości osiowej dzielącej dwa osiowo wewnętrzne końce gniazd 23' i 23 obręczy, który jest bezpośrednio nawlekany ponad pierwszym gniazdem. Pomiędzy osiowo wewnętrznym końcem drugiego gniazda 23 obręczy 2 i końcem spodu obręczy 21 najbliższym gniazda 23 umieszczona jest wypukłość 27. Wypukłość 27 posiada, po pierwsze, zewnętrzną tworzącą ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu kąt β, otwarty osiowo do wewnątrz i promieniowo na zewnątrz, równy 45°, oraz po drugie, tworzącą wewnętrzną zasadniczo prostopadłą do osi obrotu obręczy. Należy rozumieć poprzez zasadniczo prostopadłą tworzącą ustawioną względem osi obrotu pod kątem otwartym osiowo i promieniowo na zewnątrz z przedziału od 75° do 90°. Wypukłość 27 posiada swój koniec promieniowo zewnętrzny na okręgu o średnicy DP, która jest większa od średnicy całej części obręczy umieszczonej pomiędzy wspomnianym końcem i brzegiem obręczy odpowiadającym gniazdu 23, a w szczególności jest większa od średnic DB, DA i DS, która jest średnicą występu 25. Różnica 2h1 pomiędzy średnicami DP i DB, równa 9 mm w opisywanym przykładzie, jest mniejsza od połowy różnicy 2h2 pomiędzy średnicami DP i DN, gdzie 2h2 jest równe 10 mm.

Obręcz 2 pokazana na fig. 2 różni się od obręczy z fig. 1 głównie tym, że spód obręczy (21) jest w całości wysięgiem zdolnym do przyjmowania pierścienia utrzymującego (3) bieżnik. Spód obręczy (21) nie jest całkowicie cylindryczny, lecz posiada w części tworzącą ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu obręczy kąt e otwarty osiowo i promieniowo na zewnątrz, mający małą wielkość, na przykład 10°. Tworząca spodu ściętego stożka 21 sąsiaduje osiowo z końcem osiowo wewnętrznym drugiego gniazda 23, średnica DB wspomnianego końca jest zawsze większa od średnicy D'B końca osiowo wewnętrznego pierwszego gniazda obręczy (23'), która z kolei jest równa średnicy minimalnej DN spodu obręczy 21. ,

Pierścień 3 funkcjonuje więc jako kołnierz wewnętrzny do utrzymywania w postaci zaklinowanej obrzeża opony.

Obręcz 2 pokazana na fig. 3 różni się od obręczy pokazanej na fig. 1 tym, że drugie gniazdo 23 jest pochylne do wewnątrz. W rezultacie, drugie gniazdo 23 posiada koniec osiowo wewnętrzny znajdujący się na okręgu o średnicy mniejszej od średnicy okręgu, na którym znajduje się koniec osiowo zewnętrzny. Drugie gniazdo 23 obręczy posiada tworzącą ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu obręczy kąt α, otwarty osiowo i promieniowo na zewnątrz, mniejszy od kąta αktóry tworzy tworząca pierwszego gniazda obręczy 23' ze wspomnianą osią obrotu, to rozwiązanie umożliwia modyfikację mocowania na

174 381 obręczy odpowiedniego obrzeża opony. Gniazdo 23 jest osiowo przedłużone przez kołnierz obręczy 24, posiadający wewnętrzną ściankę prostopadłą do osi obrotu i posiadający promieniowo zewnętrzny koniec, którego średnica DR jest maksymalną średnicą obręczy 2. Osiowo do wewnątrz, drugie gniazdo obręczy 23 jest przedłużone przez wypukłość 27, której wysokość h1 jest podobna do wysokości występów lub garbów typowo stosowanych w bieżących i znormalizowanych obręczach, posiadających profile zapobiegające odklinowywaniu się i noszące nazwy takie jak Hump, Double Hump, Flat Hump, Double Flat Hump. Asymmetric Hump, etc. Tworząca zewnętrzna wy^^^pu tworzy z osią obrotu obręczy kąt β równy 45°, podczas gdy wewnętrzna tworząca tego występu 27 tworzy ze wspomnianą osią obrotu kąt ó, otwarty osiowo i promieniowo na zewnątrz, oraz równy 30°.

Obręcz 2, pokazana na fig. 4, jest bardzo prosta. Konfiguracja pierwszego gniazda obręczy 23' jest niezmieniona w porównaniu z wcześniej opisanymi obręczami; spód obręczy 21 jest cylindryczny i zajmuje całą osiową odległość zawartą pomiędzy dwoma końcami osiowo wewnętrznymi dwóch gniazd obręczy 23' i 23 ''; drugie gniazdo obręczy 23'' jest gniazdem pochylonym do wewnątrz, a jego tworząca tworzy z osią obrotu obręczy, tak jak w przypadku pokazanym na fig. 3, kąt α mniejszy od kąta α', który tworzy wspomniana oś z tworzącą pierwszego gniazda obręczy 23'. Drugie gniazdo obręczy 23'' jest przedłużone osiowo na zewnątrz przez kołnierz obręczy 24 wyposażony w zaczep, którego konfiguracja jest we wszystkich punktach podobna do konfiguracji kołnierza znanej i znormalizowanej obręczy. Wewnątrz, drugie gniazdo obręczy 23 posiada koniec osiowo wewnętrzny w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny równikowej, która zawiera również spód obręczy 21, a pierścień utrzymujący w całości swej szerokości osiowej spoczywa na spodzie obręczy 21.

Figura 5 pokazuje zestaw utworzony z obręczy 2 według wynalazku i pierścienia utrzymującego 3 bieżnik, mającego, patrząc w przekroju południkowym, wyjątkowy kształt. Obręcz 2 jest zasadniczo identyczna z obręczą 2 pokazaną na fig. 3, w której usunięto wypukłość 27, koniec osiowo wewnętrzny drugiej obręczy 23 sąsiaduje z końcem spodu obręczy 21 najbliższym gniazda 23. Jeśli chodzi o pierścień utrzymujący 3, posiadający podstawę 33 o szerokości Lm mniejszej od odległości osiowej dzielącej dwa końce spodu obręczy 21, który z kolei posiada występ pozycjonujący 26, posiada on, po pierwsze, boczną ściankę 31, najbliższą pierwszego gniazda obręczy 23', zasadniczo prostopadłą do osi obrotu obręczy 2, oraz po drugie, ściankę boczną 32, najbliższą drugiego gniazda obręczy 23, tak że osiowa szerokość L pierścienia, mierzona na prostej równoległej do osi obrotu, zbiega od wartości minimalnej Lm do wartości maksymalnej LM, w zależności od odległości promieniowej d mierzonej począwszy od spodu obręczy 21, wspomniana szerokość maksymalna LM jest osiągnięta dla wysokości pierścienia zasadniczo równej 90% całkowitej wysokości H' pierścienia 3. To ostatnie rozwiązanie umożliwia, jak' opisano wcześniej, usunąć wypukłość 27, unikając odklinowywania się obrzeża mocowanego w drugim gnieździe obręczy, bok odpowiadający temu obrzeżu może wywierać nacisk na boczną ściankę pierścienia utrzymującego.

174 381

FIG 3

174 381

FIG 4

174 381

FIG 5

174 381

X

S I <--L

D„

D.

FIG 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zespół obręczy i pierścienia do mocowania opony koła pojazdu, zawierający co najmniej dwa obrzeża, w którym obręcz jest ograniczona osiowo przez pierwszy i drugi brzeg obręczy, osiowo oddalone od siebie o szerokość obręczy oraz zawiera, w przekroju południkowym, co najmniej pierwsze gniazdo, drugie gniazdo oraz spód obręczy, przy czym pierwsze gniazdo obręczy ma tworzącą, której osiowo wewnętrzny koniec znajduje się na okręgu o średnicy większej od średnicy okręgu, na którym znajduje się osiowo zewnętrzny koniec, znamienny tym, że wspomniane pierwsze gniazdo (23') obręczy (2) jest przedłużone osiowo na zewnątrz przez występ lub garb o małej wysokości, drugie gniazdo (23) obręczy (2) ma tworzącą, której osiowo wewnętrzny koniec znajduje się na okręgu o średnicy (DB) większej niż średnica (D'B) okręgu, na którym znajduje się osiowo wewnętrzny koniec pierwszego gniazda (23') obręczy (2), zaś spód obręczy (21), bez rowka, posiadający minimalną średnicę (DN), która jest średnicą jego końca osiowo najbliższego do pierwszego gniazda (23') obręczy (2), co najmniej równą średnicy całej części obręczy (2) zawartej pomiędzy tym końcem a pierwszym obrzeżem obręczy (2).
2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że drugie gniazdo (23) obręczy (2) ma tworzącą, której koniec osiowo zewnętrzny znajduje się na okręgu o średnicy mniejszej od średnicy okręgu, na którym znajduje się koniec osiowo wewnętrzny tego drugiego gniazda (23) obręczy (2).
3. Zespół według zastrz. 2, znamienny tym, że drugje gniazdo (23) obręczy (2) jest przedłużone, osiowo na zewnątrz, przez występ o małej wysokości.
4. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że drugie gniazdo (23) obręczy (2) posiada tworzącą, której koniec osiowo zewnętrzny znajduje się na okręgu o średnicy mniejszej co najmniej równej średnicy okręgu, na którym znajduje się koniec osiowo wewnętrzny tego drugiego gniazda (23) obręczy (2).
5. Zespół według zastrz. 4, znamienny tym, że drugie gniazdo (2i3) obręczy (2) jest osiowo przedłużone na zewnątrz przez kołnierz (24) obręczy (2), utworzony przynajmniej w części zasadniczo prostopadle do osi obrotu.
6. Zespół według jednego z zastrz. 1 albo 2, albo 4, albo 5, znamienny tym, że obręcz (2) ma spód obręczy (21) wyposażony w ogranicznik pozycjonujący (26) dla pierścienia utrzymującego (3) bieżnik, przy czym ogranicznik (26) jest umieszczony osiowo pomiędzy dwoma końcami spodu obręczy (21) i wyznacza, wraz z końcem spodu obręczy (21) najbliższym końca osiowo wewnętrznego pierwszego gniazda (23'), wysięg, przeznaczony do przyjmowania pierścienia utrzymującego (3) bieżnik, przy czym pierścień utrzymujący (3) służy jako ogranicznik dla obrzeża opony mocowanego w pierwszym gnieździe obręczy (23').
7. Zespół według zastrz. 6, znamienny tym, że drugje gniazdo obręczy (23) osiowo sąsiaduje od wewnątrz z tworzącą wypukłości (27), a tworząca ta tworzy z osią obrotu kąt β, otwarty osiowo do wewnątrz i promieniowo na zewnątrz, równy co najmniej 45°.
8. Zespół według zastrz. 7, znamienny tym, że drugie gniazdo (23) obręczy (2) jest pochylone do wnętrza, wysokość wypukłości (27), mierzona względem końca osiowo wewnętrznego gniazda (2i^''), jest niewielka i podobna do wysokości występów lub garbów, które przedłużają się do wnętrza gniazd znanych i znormalizowanych obręczy.
9. Zespół według zastrz. 8, znamienny tym, że ścianka osiowo wewnętrzna wypukłości (27) ma tworzącą ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu kąt <5, otwarty osiowo i promieniowo na zewnątrz, co najwyżej równy 45°.
10. Zespół według zastrz. 7, znamienny tym, że drugie gniazdo (23) obręczy (2) jest pochylone na zewnątrz, wypukłość (27) ma osiowo wewnętrzną ściankę prostopadłą do osi

174 381 obrotu obręczy, wysokość (h1) osiowo ścianki zewnętrznej ścianki wypukłości (27) jest mniejsza od połowy wysokości (h2) osiowo wewnętrznej ścianki, mierzonej względem końca spodu obręczy (21) najbliższego drugiego gniazda (23) obręczy (2), a średnica (DP) okręgu, na którym znajduje się promieniowo zewnętrzny koniec wypukłości (27), jest większa od średnicy całej części obręczy (2) zawartej pomiędzy wypukłością (27) i drugim brzegiem obręczy (2).
11. Zespół według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że obręcz (2) ma spód obręczy (21), przystosowany do przyjmowania pierścienia utrzymującego (3) bieżnik, którego szerokość osiowo przy podstawie jest równa odległości osiowej dzielącej dwa obrzeża opony, zamocowane na obręczy i napompowane do ciśnienia roboczego, oraz zawiera drugie gniazdo (23) obręczy (2) pochylone na zewnątrz, przy czym drugie gniazdo (23) obręczy (2) jest osiowo przedłużone do wewnątrz przez pierwszą tworzącą ściętego stożka, o niewielkiej wysokości h1, tworzącą z osią obrotu obręczy kąt β otwarty osiowo do wewnątrz i promieniowo na zewnątrz o wielkości 45°, której koniec promieniowo zewnętrzny znajduje się na okręgu o średnicy maksymalnej obręczy, tworząca jest przedłużona osiowo do wewnątrz przez drugą tworzącą ściętego stożka, tworzącą z osią obrotu kąt ε, otwarty promieniowo i osiowo na zewnątrz, co najwyżej równy 30°.
12. Zespół według zastrz. 11, znamienny tym, że wysokość (h1) pierwszej tworzącej wynosi zero.
13. Zespół według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że obręcz (2) ma spód (21), przystosowany do przyjmowania pierścienia utrzymującego (3) bieżnik, którego szerokość osiowa · przy podstawie jest równa odległości osiowej dzielącej dwa obrzeża opony, zamocowanej na obręczy i napompowanej do ciśnienia roboczego, oraz zawiera drugie gniazdo (23) obręczy (2) pochylone do wewnątrz, koniec osiowy tego gniazda (23) znajduje się w tej samej płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny równikowej, co koniec spodu obręczy (21) najbliższy gniazda (23).
14. Zespół według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, albo 11, znamienny tym, że gniazda (23' i (23) obręczy (2) posiadają tworzące ściętego stożka, tworzące z osią obrotu obręczy (2) kąty (α' i α) z przedziału 0° - 30°.
15. Zespół według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 7, albo 8, albo 9, albo 10, znamienny tym, że spód obręczy (21) posiada tworzącą prostoliniową i równoległą do osi obrotu obręczy (2), przy czym spód obręczy (21) jest cylindryczny, a jego średnica minimalna (DN) jest równa średnicy (D'B) okręgu, na którym znajduje się osiowo wewnętrzny koniec pierwszego gniazda (23') obręczy (2).
16. Zespół według zastrz. 11, znamienny tym, że pierścień utrzymujący (3) bieżnikjest owalny, oraz jest, najkorzystniej, obwodowo nierozciągliwy i jest usytuowany w spodzie obręczy (21).
17. Zespół według zastrz. 6, znamienny tym, że pierścień utrzymujący (3) ma podstawę (33) o szerokości osiowej (Lm) mniejszej od odległości osiowej dzielącej dwa końce spodu obręczy (21), boczną ściankę (31) najbliższą pierwszego gniazda obręczy (23'), prostopadłą do osi obrotu obręczy (2), oraz boczną ściankę (32), najbliższą drugiego gniazda obręczy (23), taką, że szerokość osiowa (L) pierścienia mierzona na prostej równoległej do osi obrotu, zbiega regularnie od minimalnej wartości (Lm) do wartości maksymalnej (LM), w zależności od odległości promieniowej (d) mierzonej począwszy od spodu obręczy (21), przy czym szerokość maksymalna (LM) jest osiągana przez wysokość pierścienia zasadniczo równą 90% całkowitej wysokości H' pierścienia (3).

* * *