PL174492B1

PL174492B1 - Kij golfowy

Info

Publication number: PL174492B1
Application number: PL94304289A
Authority: PL
Inventors: Glenn H. Schmidt; Richard C. Helmstetter
Original assignee: Callaway Golf Co
Priority date: 1993-07-14
Filing date: 1994-07-14
Publication date: 1998-08-31
Also published as: FI943343A0; NO942630D0; AU676558B2; EP0634194A2; BR9402673A; PL304289A1; CA2124750A1; PE19495A1; RU94026098A; FI943343A7; ZA944189B; JP2761462B2; UY23806A1; IL110283A0; NZ260794A; US5429355A; NO942630L; FI943343L; AU6610294A; KR960013402A

Abstract

1 . Kij golfowy, zawierajacy koncowke majaca piete, czu- bek, a pomiedzy nimi górna powierzchnie 1 dolna powierzchnie oraz polaczony z nia trzonek majacy wzdluzna os 1 dolna czesc, zna- mienny tym, ze w koncówce (110,210) uksztaltowana jest oprawka (112,212) majaca sciane wewnetrzna skierowana do osi (116,216) trzonka (111,211), przy czym sciana wewnetrzna ma pierscieniowe czesci (118,119,120,218,219,220), które sa nachylone wzgledem siebie w miejscach usytuowanych kolejno za soba wzdluz osi (116, 216), a co najmniej jedna z tych czesci pierscieniowych (119,219) jest powierzchnia zakleszczajaca dla trzonka (111,211), zas dolna czesc (111a) trzonka (111, 211) jest umieszczona ciasno w oprawce (112, 212), i jest co najmniej czesciowo odksztalcona w kierunku do osi (116, 216) trzonka (111, 211) przy powierzchni zakleszczajacej oprawki (112, 212), natomiast pomiedzy sciana wewnetrzna oprawki (112, 212) dolna czescia (111a) trzonka (111, 211) jest uksztaltowana szczelina (150, 250), przesunieta wzdluz osi (116, 216) wzgledem powierzchni zakleszczajacej, i ta szczelina (150, 250) jest wypelniona klejem, który styka sie z dolna czescia (111a) trzonka (111, 211) 1 sciana wewnetrzna opra- wki (112, 212), zas w koncowych dolnych czesciach (111f, 111g, 211f, 211g) trzonka (111,211) jest umieszczony rozszerzajacy je kolek (140, 240), który jest usytuowany przy najnizszej trzeciej pierscie- niowej czesci (120, 220) wewnetrznej sciany oprawki (112, 212) F i g . 1 P L 174492 B 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kij golfowy.

W konstrukcji kijów golfowych dąży się do tego, aby ciężar końcówki był przesunięty z obszaru jej noska do obszaru środkowego, dzięki czemu możliwe jest osiągnięcie i przekazanie większej energii przy obrocie kija. Taka zwiększona energia lub moment jest następnie przekazywana na piłkę golfową podczas uderzenia. Osiąga się to poprzez zmniejszenie ilości metalu w obszarze noska końcówki kija golfowego.

Znane są kije golfowe, które zawierają końcówkę mającą piętę, czubek, górną powierzchnię i dolną powierzchnię oraz połączony z nią trzonek. W kijach golfowych, których końcówki są wykonane z drzewa śliwy daktylowej, trzonekjest przesunięty przez końcówkę. T akimi kijami są na przykład: model kija drewnianego Dynopower Fluid Feel Wilson, produkowany około 1957, model kija drewnianego Helen Hicks Wilson’a, produkowany w latach 1920 i pewne modele kijów drewnianych MacGregor’a, produkowane w późnych latach 1930.

Jednak znane kije golfowe typu iron mają inną konstrukcję zamocowania trzonka. Trzonek jest umieszczony w końcówce kija na głębokość mniejszą niż wysokość końcówki. Ponadto trzonki mają zwykle pełny przekrój poprzeczny i są wprowadzane do otworu wykonanego w końcówce, który ma średnicę stałą na całej swojej długości.

Taki kij golfowy jest znany na przykład z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4995609. Przedstawiony w tym opisie patentowym kij golfowy ma ciasno osadzony trzonek w otworze ukształtowanym w dołączonej do końcówki tulei rurowej. Chociaż w tym rozwiązaniu zastosowano tuleję rurową do osadzenia trzonka, utwierdzenie go w końcówce jest niezbyt pewne i nie zapewnia dobrego wyczucia uderzenia przez gracza. Zamocowanie pełnego trzonka powoduje niekorzystny rozkład ciężaru końcówki, co z kolei wywołuje straty energii uderzenia.

Według wynalazku kij golfowy, zawierający końcówkę mającą piętę, czubek, a pomiędzy nimi górną powierzchnię i dolną powierzchnię oraz połączony z nią trzonek mający wzdłużną oś i dolną część, charakteryzuje się tym, że w końcówce ukształtowana jest oprawka mająca ścianę wewnętrzną skierowaną do osi trzonka, przy czym ściana wewnętrzna ma pierścieniowe części, które są nachylone względem siebie w miejscach usytuowanych kolejno za sobą wzdłuż osi, a co najmniej jedna z tych części pierścieniowych jest powierzchnią zakleszczającą dla trzonka. Dolna część trzonka jest umieszczona ciasno w oprawce i jest co najmniej częściowo odkształcona w kierunku osi trzonka przy powierzchni zakleszczającej oprawki, natomiast pomiędzy ścianą wewnętrzną oprawki i końcową dolną częścią trzonka jest ukształtowana szczelina, przesunięta wzdłuż osi względem powierzchni zakleszczającej. Szczelina ta jest wypełniona klejem, który styka się z dolną częścią trzonka i ścianą wewnętrzną oprawki, zaś w końcowych dolnych częściach trzonka jest umieszczony rozszerzający je kołek, który jest usytuowany przy najniższej trzeciej pierścieniowej części wewnętrznej ściany oprawki.

Wewnętrzna ściana oprawki zawiera górną pierścieniową część oraz środkową pierścieniową część zbieżną do dołu, stanowiącą powierzchnię zakleszczającą, przy czym są one usytuowane względem siebie pod kątem.

Górna pierścieniowa część i środkowa pierścieniowa część są usytuowane pod kątem rozwartym względem płaszczyzny prostopadłej do osi.

Środkową pierścieniową część stanowi powierzchnia boczna stożka ściętego, który jest usytuowany mniejszym obwodem do dołu.

Większy obwód stożkowej powierzchni środkowej pierścieniowej części jest połączony z górną pierścieniową częścią, którą stanowi powierzchnia walcowa.

Mniejszy obwód stożkowej powierzchni środkowej pierścieniowej części jest połączony z dolną pierścieniową częścią ściany wewnętrznej oprawki.

Dolną pierścieniową część ściany wewnętrznej oprawki stanowi powierzchnia rozbieżna do dołu.

174 492

W dolnej części oprawki, w pobliżu kołka, jest umieszczony materiał wypełniający w postaci kleju.

Dolna pierścieniowa część dochodzi do dolnej powierzchni końcówki. Dolna pierścieniowa część dochodzi do dolnej powierzchni końcówki, a końcowe dolne części trzonka mają uchylające się segmenty ułożone wzdłuż osi.

Dolna część trzonka ma uchylające się segmenty ułożone w kierunku osi trzonka i rozmieszczone wokół tej osi. Dolna część trzonka jest umieszczona wewnątrz końcówki. Końcówka jest typu iron lub wood.

Kij golfowy według wynalazku ma zapewnione doskonałe połączenie trzonka z końcówką dzięki temu, że trzonek jest przesunięty w końcówce do miejsca znajdującego się w pobliżu dolnej powierzchni tej końcówki. Ponadto średnica trzonka jest zmniejszona w pobliżu dolnej powierzchni końcówki, dzięki czemu wylot trzonka nie przecina krawędzi dolnej powierzchni końcówki. Wyjątkowo ciasne połączenie trzonka i końcówki kija jest zapewnione poprzez zastosowanie według wynalazku oprawki mającej otwór o zmiennej zbieżności oraz rozszerzanie dolnej części trzonka za pomocą specjalnego kołka.

Przedmiot wynalazku jest ukazany w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia kij golfowy w widoku od przodu, fig. 2 - kij golfowy z fig. 1 w widoku perspektywicznym od przodu i od dołu, fig. 3 - górny odcinek tulei w widoku perspektywicznym, fig. 4 tylny koniec kija golfowego z fig. 1-3 w widoku perspektywicznym, fig. 5 - rzut z góry tulei kija z fig. 1-3, fig. 6 - dolny koniec trzonka kija golfowego przed umieszczeniem w tulei i w stożkowej oprawce, fig. 6a - dolny koniec trzonka z segmentami wspornikowymi zbliżonymi do siebie na dolnym końcu, fig. 7 - dolny koniec stożkowej oprawki tulei w przekroju pionowym, fig. 8 fragment stożkowego trzonka grafitowego w widoku perspektywicznym, fig. 9 - trzonek z fig. 8 w przekroju osiowym, fig. 10 -trzonek z fig. 8 umieszczony w końcówce kijagolfowego w przekroju wzdłuż osi trzonka, fig. 11 - zmodyfikowaną konstrukcję kija golfowego w przekroju wzdłuż osi trzonka, fig. 12 - kij golfowy z fig. 11 w przekroju wzdłuż osi trzonka z zamocowaną blokadą trzonka w tulei końcówki, fig. 13 - dolny koniec trzonka w przekroju poprzecznym, ukazującym jego języki, fig. 14 - inny przykład wykonania kija golfowego typu wood w przekroju wzdłuż osi trzonka.

Przedstawiony na rysunku kij golfowy 10, na przykład typu iron ma końcówkę 11 i trzonek 12. Z końcówką 11, zwykle z metalu, lub innego materiału jest połączona tuleja 13, ukształtowana lub odlana jako jedna część z końcowką 11. Końcówka 11 ma oprawkę 14 mającą wewnętrzną ścianę, której dolny odcinek jest zbieżny w kierunku osiowym do dołu, ogólnie w kierunku do dolnej powierzchni 15 końcówki 11 przy jej pięcie 11b. Oprawka 14 przecina się z dolną powierzchnią 15 końcówki 11 w pobliżu pięty 11b wzdłuż krawędzi 16, która zwykle ma kształt owalu wskutek pochylenia dolnej powierzchni 15 względem osi oprawki 14.

Jak pokazano na fig. 5 i 7 oprawka 14 jest ukształtowana zbieżnie od pierwszej płaszczyzny 18, poniżej ułożonego wzdłuż długości tulei 13 prostego odcinka otworu 19 o przekroju kołowym, który rozciąga się od górnego końca 21 tulei 13 do poziomej pierwszej płaszczyzny 18. Otwór 19 może być stożkowy. Kąt zbieżności wewnętrznej powierzchni ściany 22 tulei 13 jest korzystnie zmienny, jak pokazano na przykład na fig. 5 i 7, chociaż ta zmienność zbieżności może wynosić zero, przy której ściana wewnętrzna 22 jest stożkowa. Tak więc przednia część 22a ściany wewnętrznej 22 ma stosunkowo większy kąt zbieżności a względem pionu, a tylna część 22b ściany wewnętrznej 22 ma stosunkowo mniejszy kąt zbieżności β (zwykle zero) względem pionu, co powoduje różną zbieżność. Kąty zbieżności bocznych części 22c, 22d ściany wewnętrznej 22 zawierają się pomiędzy α i β. Tak więc zbieżny otwór 80 jest niewspółśrodkowy względem cylindrycznej zewnętrznej powierzchni 13a górnej części tulei 13 znajdującej się powyżej pierwszej płaszczyzny 18 i względem jej otworu 13b powyżej pierwszej płaszczyzny 18.

Ponadto przekrój poprzeczny otworu 13b tulei 13 jest kołowy lub zbliżony do kołowego w płaszczyźnie drugiej 18a i trzeciej 18b równoległych do pierwszej płaszczyzny 18, która jest prostopadła do osi 91 tulei 13. W związku z tym kierunek uderzenia do przodu jest taki, jak wskazano strzałką 25 na fig. 4,5,7, to znaczy jest to kierunek, w którym jest zwrócona przednia powierzchnia 11 a końcówki 11 (kierunek uderzenia piłki). Kąt β może być zmniejszony do zera,

174 492 '5 jak dla trzonka cylindrycznego, lub korzystnie jest równy znormalizowanej zbieżności (0,0035 mm na 1 cm długości po jednej stronie). Kąt a wynosi od 1 do 8 stopni.

Ponadto grubość ściany tulei 13 powyżej pierwszej płaszczyzny 18 również może być zmienna, jak pokazano, a korzystnie może być cylindryczna, stożkowa lub eliptyczna. Grubość t1 przedniej części 22a ściany 22 tulei 13 korzystnie jest taka sama lub większa niż grubość t₂ tylnej części 22b ściany 22. Taką zależność otrzymuje się poprzez mimośrodowe wykonanie otworu 19 względem cylindrycznej zewnętrznej powierzchni tulei 13 lub wykonanie otworu 19 niekołowego lub elipsoidalnego. Oś główna otworu 19 trzonka 12 i oś główna zewnętrznej powierzchni tulei 13 są ułożone w jednej linii lub lekko nachylone. Taka konstrukcja umożliwia szczególne wzajemne ułożenie tulei 13 i krawędzi 50, 51 przedniej powierzchni 11a końcówki 11, które zapewnia przemieszczenie wagi końcówki 11 pomiędzy obszarem czubka, pięty i dolnej powierzchni, umożliwiające większy i bardziej skoncentrowany moment przy ruchu obrotowym końcówki 11. _

Dolna część 30 trzonka 12 ma ukształtowane rozmieszczone na obwodzie, oddalone od siebie wycięte elementy, dzięki którym trzonek jest ściskany co najmniej częściowo przy umieszczaniu w oprawce 14. Korzystnie wycięte elementy stanowią segmenty 32, które są ułożone wzdłuż osi i mają swobodne dolne końce 33, jak jest pokazane na fig. 6. Pomiędzy metalowymi segmentami 32 są zachowane wzdłużne szczeliny 34 umożliwiające zbliżenie segmentów 32 (fig. 6a), kiedy są one wsuwane do zakleszczenia w dół do stożkowej oprawki 14. Zwykle stosuje się od trzech do ośmiu szczelin 34. Jak można zauważyć na fig. 6a, krawędzie 32a kolejnych segmentów 32 mogą stykać się ze sobą w ich najniższych punktach 32a' (widoczne również na fig. 1 i 2). Stykanie się tych krawędzi 32a, lub ułożenie bliskie stykowi, jest osiągane na linii 16 przecięcia lub w jej pobliżu, a w środkowym otworze 37 ukształtowanym przez stykające się segmenty 32 jest umieszczone wypełnienie 36 korzystnie w postaci korka. W takim przypadku trzonek 12 nie musi dochodzić do dolnej powierzchni 15 końcowki 11, chociaż teoretycznie może. Korek korzystnie jest wykonany z odpowiedniego tworzywa sztucznego lub spieku metalowego. Dolna część 30 trzonka 12 jest korzystnie sklejona z wewnętrznymi ścianami tulei 13 i oprawki 14 za pomocą środka klejącego, na przykład epoksydowego. Dzięki temu osiąga się trwałe połączenie poprzez zakleszczenie i sklejenie. Trzonek 12 jest zwykle wykonany ze stali.

Jeżeli dolne końce 33 segmentów 32 wystają poza krawędź 16 po zamontowaniu trzonka 12, są one ucinane. Końcówka 11 ma zatem ciągłą krawędź prowadzącą 48 tulei 13 i ciągłą krawędź prowadzącą 49 przedniej powierzchni 11a, a także krawędź 16 wylotu oprawki 14 jest usytuowana poza krawędziami 50, 51 przedniej powierzchni 11 a, co zapewnia mocne, pewne połączenie trzonka 12 i końcówki 11, ułatwiające przenoszenie ciężaru na końcówkę 11 przy maksymalnym wyczuciu podczas uderzenia.

Końcówka 11 jest zwykle uformowana z karbami na powierzchni otworu 19, które wywołują odkształcenie dolnej części 30 trzonka 12 i zabezpieczają przed jej obrotem w otworze 19.

Na figurach 8 i 9 przedstawiono grafitowy trzonek 60, który ma kształt rurowy z walcowym otworem 61 o osi 62. Poniżej pierwszej płaszczyzny 63 trzonek 60 ma dolną część 60a, która jest zbieżna w kierunku do dolnego końca 60b trzonka 60. Z jednej strony otworu 61 trzonek ma pierwszą ścianę 64 o grubości większej niż grubość drugiej ściany 65 po przeciwnej stronie, poniżej płaszczyzny 63. Jak pokazano na fig. 9, druga ściana 65 ma zewnętrzną powierzchnię 65a, która jest zbieżna do środka w kierunku dolnego końca 60b, podczas gdy pierwsza ściana 64 ma zewnętrzną powierzchnię 64a równoległą do osi 62. Stopień zbieżności pomiędzy zewnętrznymi powierzchniami 64a, 65a zmniejsza się od pierwszej płaszczyzny do dolnego końca 60b.

Na figurze 10 przedstawiono grafitowy trzonek 60 umieszczony w oprawce 66 tulei końcówki 67 typu iron. Oprawka 66 ma górny otwór 68, który jest walcowy, i w którym jest umieszczony walcowy odcinek 69 trzonka 60 znajdujący się powyżej pierwszej płaszczyzny 63. Oprawka 66 ma również dolny otwór 70, którego zbieżność jest dopasowana do , zbieżności dolnej części 60a trzonka 60. A więc dolny otwór 70 oprawki 66 ma oś odpowiadającą osi 62 trzonka 60 i ma wewnętrzną ścianę 70a zbieżną, względem tej osi w kierunku do dołu, która jest dopasowana do zbieżnej zewnętrznej powierzchni 65a trzonka 60. Przeciwległa ściana 73 oprawki 66 jest dopasowana do stykania się z zewnętrzną powierzchnią 64a pierwszej ściany 64

174 492 trzonka 60 przy zapewnieniu styku zewnętrznej powierzchni 65a drugiej ściany 65 trzonka 60 z wewnętrzną, zbieżną ścianą 70a oprawki 66. Do sklejenia trzonka 60 ze ścianami 70a, 73 oprawki 66 korzystnie jest stosowany klej, na przykład epoksydowy. Zbieżna druga ściana 65 trzonka 60 jest ustawiona od przodu, to znaczy w tym samym kierunku, co przednia powierzchnia 82 do uderzania piłki i w kierunku obrotu końcówki 67.

Po zmontowaniu, wystający dolny koniec grafitowego trzonka 60 jest zwykle wyrównany w celu ukształtowania powierzchni 60f ułożonej w płaszczyźnie dolnej powierzchni końcówki 67 (fig. 10), a w otworze dolnej części trzonka 60 jest umieszczone wypełnienie 80 zamykające i uszczelniające ten otwór i tworzące gładką, dolną powierzchnię końcówki 67. Sama końcówka 67 jest korzystnie wykonana z metalu, na przykład stali.

Na figurze 11 pokazano zmodyfikowaną końcówkę 110 mającą rurowy trzonek 111 umieszczony w oprawce 112 ukształtowanej w części 110a końcówki 110. Końcówka 110 ma piętę 113, czubek (nie pokazany), powierzchnię górną 114 i powierzchnię dolną 115, która jest zakrzywiona w kierunku do góry i ma wspólną krawędź 115a z piętą 113.

Oprawka 112 ma wewnętrzną ścianę wzdłuż osi 116, którą stanowi ściana otworu 117, przy czym oś 116 otworu 117 i oprawki 112 odpowiada osi trzonka 111. Otwór 117 oprawki 112 jest zakończony rozszerzonym wlotem 117a. Ściana otworu 117 ma pierścieniowe części 118, 119, 120 nachylone do siebie względem rozmieszczonych kolejno w kierunku osi 116 trzonka 111 poziomych płaszczyzn 121, 122, 123.

Górna pierścieniowa część 118 wewnętrznej ściany otworu 117 oprawki 112 jest ułożona pomiędzy pierwszą płaszczyzną 121 i drugą płaszczyzną 122 i jest lekko zbieżna w kierunku do dołu pod pierwszym kątem zbieżności Δ1. Środkowa pierścieniowa część 119 znajduje się pomiędzy drugą płaszczyzną 122 i trzecią płaszczyzną 123 i jest zbieżna w kierunku do dołu pod drugim kątem zbieżności Δ2, większym od pierwszego kąta zbieżności Δ1. Dolna pierścieniowa część 120 jest ukształtowana do dołu pomiędzy trzecią płaszczyzną 123 i zakrzywioną powierzchnią dolną 115 końcówki 110.

Jak pokazano, pierwszy kąt zbieżności Δ1 jest mniejszy (na przykład jest dopasowany do zbieżności trzonka 111), a drugi kąt zbieżności Δ2 jest większy i wynosi korzystnie od 5° do 9° względem osi 116. Dolna pierścieniowa część 120 ma zbieżność ujemną, to znaczy jest lekko rozbieżna pod kątem na przykład od 1° do 3° względem osi 116. W przykładowym wykonaniu górna pierścieniowa część 118 ściany jest lekko zbieżna do dołu, środkowa pierścieniowa część 119 ściany jest zbieżna pod większym kątem względem osi, a dolna część 120 ściany jest lekko rozbieżna. Części środkowa 119 i dolna 120 ściany wewnętrznej mogą mieć taką samą długość wzdłuż osi, ale każda z nich jest krótsza niż górna część 118 ściany wewnętrznej oprawki 112.

Jak można zauważyć, środkowa pierścieniowa część 119 zapewnia miejscową powierzchnię zakleszczającą, z którą styka się dolna część 111a trzonka 111 i za pomocą której jest on, co najmniej częściowo, odkształcany lub ściskany w kierunku do osi, jak pokazano na fig. 11, w odpowiedzi na wciskanie dolnej części 111a trzonka 111 do oprawki 112 w styku z tą powierzchnią zakleszczającą. Dolna część 111a trzonka 111 ma strefę ślizgową 130 stykającą się z nachyloną środkową pierścieniową powierzchnią 119 oprawki 112. Dolna część 111a trzonka ma zwykle ukształtowane uchylające się segmenty 111b-111d widoczne na fig. 13, które są początkowo rozsunięte na obwodzie koła, a pomiędzy nimi są ukształtowane szczeliny 131-133. Umożliwia to zbliżanie segmentów 111 b-111 d do siebie w odpowiedzi na zakleszczające działanie opisane powyżej w odniesieniu do segmentów z fig. 6. Po umieszczeniu trzonka 111 w oprawce 112, jak pokazano na fig. 11, wystający koniec 111e trzonka 111 jest odcinany i wyrównany z powierzchnią dolną 115 końcówki 110 po jego rozszerzeniu, które opisano dalej.

Druga końcowa dolna część 111g trzonka 111, umieszczona przy dolnej pierścieniowej części 120 oprawki 112, jest zwykle zablokowana w miejscu poprzez jej rozszerzenie do styku z powierzchnią tej trzeciej pierścieniowej części 120. Tak więc, pierwsza końcowa dolna część 111 f trzonka 111, która jest umieszczona w pobliżu środkowej pierścieniowej części 119 oprawki 112, jest dopasowana do niej, podczas gdy druga końcowa dolna część 111g trzonka 111 jest dopasowana do dolnej pierścieniowej części 120 oprawki 112 i jest rozbieżna do dołu. To nachylenie względem siebie kolejnych końcowych dolnych części 111f, 111g trzonka 111 powoduje jego zablokowanie w kierunku osiowym w oprawce 112. Częściowo ściśnięty rurowy

174 492 trzonek 111, na odległości obejmującej końcowe dolne części 111 g, 111f zawiera wypełnienie, korzystnie w postaci stożkowego kołka 140, który rozszerza drugą końcówą dolną część 111g, jak pokazano na fig. 12. Kołek 140 jest następnie odcinany razem z wystającym końcem 111e trzonka 111, wyrównany z powierzchnią dolną 115 końcówki 110. Korzystnie do rurowego trzonka 111, przed wprowadzeniem kołka 140 do położenia pokazanego na fig. 12, jest dostarczany ciekły klej 145, na przykład epoksydowy, który krzepnie na miejscu i skleja kołek 140 z wnętrzem trzonka 111.

Powyżej środkowej pierścieniowej powierzchni 119 oprawki 112 jest ukształtowana szczelina 150 do wprowadzenia ciekłego kleju, na przykład epoksydowego, który styka się z powierzchnią dolnej części 11 la trzonka 111i ścianami otworu 117. Szczelina 150 jest ukształtowana od pierwszej płaszczyzny 121 w dół do drugiej płaszczyzny 122, przy czym przy górnym końcu środkowej pierścieniowej powierzchni 119 oprawki 112 ma ona zwężoną część 150a. Ciekły klej znajdujący się w szczelinie 150 pełni rolę smaru ułatwiającego mocowanie trzonka 112 poprzez wtłaczanie, wskutek którego część kleju jest przemieszczana do dołu wzdłuż środkowej pierścieniowej powierzchni 119 do dolnej pierścieniowej powierzchni 120, zapewniając sklejenie zgiętej części trzonka 111i jego zablokowanie w otworze 117 po zmontowaniu i zakrzepnięciu kleju. Dzięki temu problem luzowania się trzonka 111 w końcówce 110 jest rozwiązany.

Końcówka 110 zwykle jest wykonana z metalowego (stalowego) odlewu.

Sposób wytwarzania kija golfowego według wynalazku polega na tym, że odlewa się końcówkę 110 z ukształtowanym otworem 117, którego zbieżność w kierunku do dołu jest zmienna, wciska się dolną część trzonka 111 w dół w otwór 117 o zmiennej zbieżności, powodując częściowe ściśnięcie dolnej części 111a trzonka 111 w otworze 117. Następnie blokuje się dolną część 111a trzonka 111 w otworze 117 poprzez częściowe rozszerzenie ściśniętej jego pierwszej końcowej dolnej części 111f.

Na figurze 14 przedstawiono fragment kija golfowego z końcówką 210 typu wood po zakończeniu jego wytwarzania. Elementy odpowiadające elementom opisanym w odniesieniu do fig. 11-13 są oznaczone tak samo ale poprzedzone liczbą 2 zamiast liczby 1. W tym przypadku tuleja 270 końcówki 210 jest usytuowana pomiędzy górną ścianą 271 i dolną ścianą 272. Tylna ściana 270a tulei 270 znajduje się w obszarze pięty końcówki 210.

174 492

140

174 492

37S-

174 492 /

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Kij golfowy, zawierający końcowkę mającą piętę, czubek, a pomiędzy nimi górną powierzchnię i dolną powierzchnię oraz połączony z nią trzonek mający wzdłużną oś i dolną część, znamienny tym, że w końcówce (110, 210) ukształtowanajest oprawka (112,212) mająca ścianę wewnętrzną skierowaną do osi (116,216) trzonka (111, 211), przy czym ściana wewnętrzna ma pierścieniowe części (118, 119, 120, 218, 219, 220), które są nachylone względem siebie w miejscach usytuowanych kolejno za sobą wzdłuż osi (116, 216), a co najmniej jedna z tych części pierścieniowych (119,219) jest powierzchnią zakleszczającą dla trzonka (111,211), zaś dolna część (111a) trzonka (111, 211) jest umieszczona ciasno w oprawce (112,212), i jest co najmniej częściowo odkształcona w kierunku do osi (116, 216) trzonka (111, 211) przy powierzchni zakleszczającej oprawki (112,212), natomiast pomiędzy ścianą wewnętrzną oprawki (112,212) dolną częścią (111a) trzonka (111,211) jest ukształtowana szczelina (150,250), przesunięta wzdłuż osi (116, 216) względem powierzchni zakleszczającej, i tą szczelina (150, 250) jest wypełniona klejem, który styka się z dolną częścią (111a) trzonka (111, 211) i ścianą wewnętrzną oprawki (112,212), zaś w końcowych dolnych częściach (111f, 111g, 211f, 211g) trzonka (111,211) jest umieszczony rozszerzający je kołek (140, 240), który jest usytuowany przy najniższej trzeciej pierścieniowej części (120, 220) wewnętrznej ściany oprawki (112, 212).
2. Kij według zastrz. 1, znamienny tym, że wewnętrzna ściana oprawki (112, 212) zawiera górną pierścieniową część (118, 218) oraz środkową pierścieniową część (119, 219) zbieżną do dołu, stanowiącą powierzchnię zakleszczającą, przy czym są one usytuowane względem siebie pod kątem (Δ₂).
3. Kij według zastrz. 2, znamienny tym, że górna pierścieniowa część (118, 218) i środkowa pierścieniowa część (119, 219) są usytuowane pod kątem rozwartym względem płaszczyzny prostopadłej do osi.
4. Kij według zastrz. 2, znamienny tym, że środkową pierścieniową część (119, 219) stanowi powierzchnia boczna stożka ściętego, który jest usytuowany mniejszym obwodem do dołu.
5. Kij według zastrz. 4, znamienny tym, że większy obwód stożkowej powierzchni środkowej pierścieniowej części (119, 219) jest połączony z górną pierścieniową częścią (118, 218), którą stanowi powierzchnia walcowa.
6. Kij według zastrz. 4, znamienny tym, że mniejszy obwód stożkowej powierzchni środkowej pierścieniowej części (119, 219) jest połączony z dolną pierścieniową częścią (120, 220) ściany wewnętrznej oprawki (112, 212).
7. Kij według zastrz. 6, znamienny tym, że dolną pierścieniową część (120,220) ściany wewnętrznej oprawki (112,212) stanowi powierzchnia rozbieżna do dołu.
8. Kij według zastrz. 1, znamienny tym, że w dolnej części oprawki (112,212), w pobliżu kołka (140,240), jest umieszczony materiał wypełniający w postaci kleju.
9. Kij według zastrz. 7, znamienny tym, że dolna pierścieniowa część (120, 220) dochodzi do dolnej powierzchni (115,215) końcówki (110,210).
10. Kij według zastrz. 1, znamienny tym, że dolna pierścieniowa część (120, 220) dochodzi do dolnej powierzchni (115, 215) końcówki (110, 210), a końcowe dolne części (111f, 111g, 211f, 211g) trzonka (111, 211) mają uchylające się segmenty (111b, 111c, 111d) ułożone wzdłuż osi (116, 216).
11. Kij według zastrz. 1, znamienny tym, że dolna część (111a) trzonka (111, 211) ma uchylające się segmenty (111b, 111c, 111d) ułożone w kierunku osi (116, 216) trzonka (111, 211) i rozmieszczone wokół tej osi (116, 216).
12. Kij według zastrz. 1, znamienny tym, że dolna część (111a) trzonka (111, 211) jest umieszczona wewnątrz końcówki (110, 210).
13. Kij według zastrz. 1, znamienny tym, że końcówka (110,210) jest typu iron.

174 492
14. Kij według zastrz. 1, znamienny tym, że końcówka (110, 210) jest typu wood.