PL174971B1

PL174971B1 - Inhibitor kiełkowania ziemniaków i sposób inhibitowania kiełkowania ziemniaków

Info

Publication number: PL174971B1
Application number: PL94309296A
Authority: PL
Inventors: Hans-Heinrich Winkelmann; Gottfried Robl; Diethart Henning
Original assignee: Pfanni Werke Gmbh & Co Kg
Priority date: 1993-06-04
Filing date: 1994-06-03
Publication date: 1998-10-30
Also published as: JPH08500367A; DE4318673A1; WO1994028716A3; CZ22395A3; CZ288394B6; ATE185239T1; DE69421041T2; KR950702794A; EP0653912B1; ES2139745T3; SK13795A3; FI950443A7; FI950443A0; US5580596A; FI950443L; GR3032287T3; WO1994028716A2; DE69421041D1; DE4318673C2; EP0653912A1

Abstract

1 . Inhibitor kielkowania ziemniaków, znamienny tym, ze zawiera co najmniej 60% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego i do 40% wagowych dalszych skladników wybranych z grupy skladajacej sie z alkoholi o sredniej C18-C36 dlugosci lancucha w ilosci 70% i alkoholi dlugolancuchowych o powyzej 36 atomach wegla w lancuchu w ilosci 30% samych lub ich mieszanin i ewentualnie olejek z miety pieprzowej oraz ewentualnie chemiczny srodek powstrzymujacy kielkowanie wybrany z grupy obejmujacej profam, chloroprofam i ich mieszaniny. 4. Sposób inhibitowania kielkowania ziemniaków, znamienny tym, ze nanosi sie na ziemniaki inhibitor kielkowania zawierajacy co najmniej 60% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego i do 40% wagowych dalszych skladników wybranych z grupy skladajacej sie z alkoholi o sredniej C 18-C36 dlugosci lancucha, w ilosci 70% i alkoholi dlugolancucho- wych, o powyzej 36 atomach wegla w lancuchu, w ilosci 30%, samych lub ich mieszanin i ewentualnie olejek z miety pieprzowej oraz ewentualnie chemiczny srodek powstrzymujacy kielkowanie wybrany z grupy obejmujacej profam, chloroprofam i ich mieszaniny, przy czym inhibitor ten stosuje sie w ilosci 50-100 ml na tone ziemniaków, przed zmagazynowaniem ziemniaków. PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhibitor kiełkowania ziemniaków, który zasadniczo składa się z estru metylowego oleju rzepakowego i z alkoholi (o średniej długości łańcucha i długołańcuchowych, samych lub ich mieszanin) oraz sposób inhibitowania kiełkowania ziemniaków za pomocą tego inhibitora.

Zazwyczaj przewiduje się, że ziemniaki zebrane jesienią będą przechowywane przez zimę i nadchodzącą po niej wiosnę przynajmniej dopóty, dopóki nie będą znów dostępne wczesne ziemniaki.

Podczas kiełkowania ziemniaków nawet w chłodni, jak to zwykle robi się w przemyśle przetwórstwa ziemniaczanego, zaczynają one kiełkować po upływie kilku tygodni, choćby były przechowywane w temperaturach 6-8°C, a po upływie trzech do czterech miesięcy stopień ich kiełkowania jest znaczny.

Stosowanie środków powstrzymujących kiełkowanie jest znane od dawna. Takimi znanymi inhibitorami kiełkowania są niektóre olejki eteryczne, zwłaszcza olejki z mięt pieprzowych, a także z rośliny muna, która przynależy do mięt pieprzowych. Olejki miętowe i olejki muna są stosunkowo drogie; zastosowanie przemysłowe inhibitorów opartych tylko na bazie tych olejków eterycznych jest więc prawie niewykonalne.

174 971

Do środków chemicznych, używanych ostatnio do powstrzymywania kiełkowania w odniesieniu do ziemniaków, należy profam, tj. karbaminian izopropylofenylowy, także w kombinacji z chloroprofamem. Związek ten wykazujejednak działanie chwastobójcze, toteżjego stosowanie nie jest całkiem bezpieczne.

Znane jest również stosowanie średniołańcuchowych i długołańcuchowych alkoholi, zwłaszcza alkoholi C17-C24, które gromadzi się w przemyśle, przy czym alkohole te często są mieszane z profamem i/lub chloroprofamem.

Określając stan techniki w tej dziedzinie można powołać się np. na opisy patentowe DD nr nr 209 378, 205 600,147 039,146 237 i 138 731, a także WO/PCT93/00008, które ujawniają zastosowanie długołańcuchowych alkoholi, w razie potrzeby w kombinacji z profamem lub chloroprofamem, przy czym DD nr 209 378 ujawnia również stosowanie średniołańcuchowych alkoholi Cs-Cm; DD nr 205 600 ujawnia stosowanie dodatku m-chloronaftalenu, a DD nr 138 731 ujawnia kombinację wyższych alkoholi z nonanolem i dekanolem jako głównymi składnikami, zaś WO 93/00008 ujawnia stosowanie aromatycznych aldehydów lub alkoholi, lub tymolu, bądź ich mieszaniny. W EP 0 287 946 A2 opisano zastosowanie olejków eterycznych z rodziny mięt, zwłaszcza olejków z Mentha piperita L, a także olejek z mięty pieprzowej i olejki z różnych rodzajów mięt.

Wadą wszystkich wymienionych inhibitorów kiełkowania jest to, że dają one raczej umiarkowane wyniki, mimo użycia ich w stosunkowo dużych ilościach oraz, że ich stosowanie do konserwacji żywności (z wyjątkiem olejków eterycznych) jest obecnie niepożądane, gdyż nie pochodzą z produktów naturalnych.

Wspomniano wyżej, że wyłączne stosowanie olejków eterycznych jest zbyt kosztowne ze względów praktycznych, ponieważ wymagane ilości - nawet przy przechowywaniu bez dostępu powietrza - wynoszą zazwyczaj od 10 do 20 cm³ olejku na 50 kg ziemniaków przy okresie składowania 50 dni i około dwukrotnie więcej od wymienionych ilości przy okresie składowania 100 dni i dłuższym i to pod warunkiem, że sposób przechowywania powoduje jedynie znikome straty tych olejków oraz, że ziemniaki przechowuje się w temperaturze od +3 do +8°C.

W przypadku alkoholi i innych środków wymienionych wyżej powstaje problem ich rozprowadzania oraz problem z mieszaninami, zawierającymi np. alkohole C21-C23 z karbaminianem izopropylofenylowym jako składnikiem w stężeniu od 0,25 do 0,5% masowych, stosowanymi przy stężeniu biologicznie czynnej substancji 200 g na tonę obrabianych ziemniaków. Otrzymuje się dość dobre wyniki przy gorszym składowaniu w 21°C przez trzy tygodnie, jeśli na początku dodaje się 0,5% karbaminianu izopropylofenylowego. Jednakże, jak to już wspomniano uprzednio, stosowanie tej substancji chwastobójczej jest zdecydowanie niepożądane, ponieważ nigdy nie można być pewnym, że żadna ilość tej substancji nie przeniknie przez skórkę ziemniaków do samych ziemniaków.

Stwierdzono nieoczekiwanie, że zastosowanie estru metylowego oleju rzepakowego jako nośnika dla alkoholi, a mianowicie dla wszystkich alkoholi znanych w aktualnym stanie tej dziedziny i używanych do tego celu oraz również z olejkami eterycznymi znanymi z zastosowania w tej dziedzinie, albo z mieszaninami alkoholi z tymi olejkami eterycznymi, daje bardzo dobre wyniki w odniesieniu do powstrzymywania kiełkowania oraz powstrzymywania rozpoczęcia psucia się ziemniaków. Sam ester metylowy oleju rzepakowego, bez dodatków, prowadzi do bardzo dobrych wyników w powstrzymywaniu kiełkowania, a także do wyjątkowo dobrych wyników w powstrzymywaniu gnicia; do technicznego składowania wystarcza jednak tylko przez niezbyt długi okres czasu, przy chłodzenia do temperatury od 6 do 8°C.

Bardzo dobre wyniki otrzymuje się w przypadku, w którym ester metylowy oleju rzepakowego stosuje się jako nośnik dla profamu i chloroprofamu, czyli karbaminianu izopropylofenylowego lub jego pochodnych; kompozycje te powodują jednak określone zaniepokojenie w technologii żywności, jak to już wspomniano kilkakrotnie.

Inhibitor kiełkowania ziemniaków, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że zawiera co najmniej 60% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego i do 40% wagowych dalszych składników wybranych z grupy składającej się z alkoholi o średniej C18-C36 długości łańcucha w ilości 70% i alkoholi długołańcuchowych o powyżej 36 atomach węgla w łańcuchu w ilości 30% samych lub ich mieszanin i ewentualnie olejek z mięty pieprzowej oraz ewentualnie

174 971 chemiczny środek powstrzymujący kiełkowanie wybrany z grupy obejmującej profam, chloroprofam i ich mieszaniny.

Mieszaniny estru metylowego oleju rzepakowego, alkoholu oraz olejku z mięty pieprzowej są korzystne dla otrzymywania najlepszych wyników.

Korzystnie, inhibitor zawiera olejek miętowy w ilości do 10% wagowych i od 0,1 do 1% wagowego chemicznego środka powstrzymującego kiełkowanie takiego, jak profam, chloroprofam lub ich mieszaniny.

Korzystnie, inhibitor zawiera co najmniej 70% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego.

W inhibitorze według wynalazku stosuje się alkohole od Cis do C36 z alkoholami >C36 jako składnikami, które są dostępne w handlu jako espum EGA 162, a obecnie dehysan. Espum (dehysan) nie był dotychczas stosowany jako inhibitor kiełkowania. Jeśli espum (dyhysan) jest stosowany jako dominujący składnik kompozycji, to korzystnie używa się go w postaci wodnej emulsji, zawierającej np. 15-40% wagowych espumu (dehysanu), korzystnie 20-30% wagowych. Można stosować dobrze znane dostępne w handlu emulsyfikatory w odpowiednich ilościach.

Pojęcie ester metylowy oleju rzepakowego odnosi się do zestryfikowanych kwasów tłuszczowych oleju rzepakowego, które zbiera się podczas jego zmydlania. Jest to produkt handlowy, stosunkowo niedrogi i dostępny o dobrej jakości.

Pojęcie olej rzepakowy odnosi się nie tylko do dawniejszego oleju rzepakowego o dość wysokiej zawartości kwasu erukowego, lecz w szczególności obejmuje również olej ze współczesnych odmian upraw rzepaku, które zamiast około 48% kwasu erukowego zawierają go tylko około 0,5% i zawierają około 63% kwasu oleinowego w miejsce dawniejszych 15% oraz około 20% kwasu linolowego zamiast 13,5% przy mniej więcej tej samej zawartości kwasu linolenowego, kwasu eikozenowego, kwasu palimitynowego, kwasu heksadecenowego i kwasu dokozadienowego, a więc obejmuje olej z tzw. podwójnie zerowych odmian rzepaku, w których każda z zawartości dwóch następujących kwasów: erukowego i glikozynolanowego spada <1%.

Metylowe estry oleju rzepakowego, zwłaszcza oleju z podwójnie zerowych odmian upraw, są bezpieczne dla zdrowia i - stosowane jako inhibitory kiełkowania lub jako bazy inhibitorów kiełkowania - nie uszkadzają ziemniaków. Nie zachodzą również żadne istotne zmiany, np. w zawartości azotanów, w zawartości zredukowanego cukru i dwusacharydów, ani w innych istotnych własnościach ziemniaków i ziemniaki przechowywane z nimi nadal wykazują w badaniach organoleptycznych po 19 tygodniach składowania typowy smak ziemniaczany bez obcego posmaku lub obcego zapachu, dobry masywny wygląd i brak dostrzegalnych zmian barwy.

Sposób inhibitowania kiełkowania ziemniaków, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że nanosi się na ziemniaki inhibitor kiełkowania zawierający co najmniej '60% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego i do 40% wagowych dalszych składników wybranych z grupy składającej się z alkoholi o średniej C18-C36 długości łańcucha w ilości 70% i alkoholi długołańcuchowych o powyżej 36 atomach węgla w łańcuchu w ilości 30% · samych lub ich mieszanin i ewentualnie olejek z mięty pieprzowej oraz ewentualnie chemiczny środek powstrzymujący kiełkowanie wybrany z grupy obejmującej profam, chloroprofam i ich mieszaniny, przy czym inhibitor ten stosuje się w ilości 50-100 ml na tonę ziemniaków, przed zmagazynowaniem ziemniaków.

Inhibitor ten można łatwo rozpylać w postaci cieczy, zwłaszcza oscylującej mgły. Rozpylona mgła dobrze osiada na ziemniakach i między nimi nawet przy większej grubości warstwy, a ponadto wykazuje dodatni wpływ na masę składowanych ziemniaków. Środek ten może być jednak stosowany również w postaci wodnej zawiesiny z użyciem dobrze znanych handlowych emulsyfikatorów w odpowiednich ilościach.

Korzystnie stosuje się długołańcuchowe alkohole tworzące emulsję wodną, przy czym wspomniana emulsja zawiera 15-40% wagowych alkoholi długołańcuchowych i 5% wagowych olejku miętowego.

Inhibitor stosuje się w ilości 50 cm³ do 100 cm³ na tonę, czyli bardzo mało uwzględniając fakty, że receptury handlowe, zawierające wyższe alkohole i profam z napełniaczem w postaci kwasu krzemowego, dwunitrozopięciometylenoczteroaminę, proszek PCW i kaolin, stosuje się w ilości około 220 g/t, zaś w przypadku użycia samego chloroprofamu stosuje się go w ilości

174 971 około 40 g/t, podczas gdy olejki eteryczne muszą być stosowane w ilości około 50 cm³/50 kg przy okresie przechowywania 100 dni i dłuższym, co praktycznie wydaje się zawsze konieczne.

Wynalazek objaśniają następujące przykłady.

Przykład 1. Olej rzepakowy lub preparaty na bazie oleju rzepakowego zawsze rozprowadza się na składowane ziemniaki i do ich wnętrza przez rozpylanie cieczy (oscylująca mgła).

W pierwszym badaniu przewiduje się następnie cztery próby powstrzymywania kiełkowania:

Cztery (4) partie po 40 kg ziemniaków (wszystkie z odmiany Christa) traktuje się kompozycjami na bazie metylowego estru oleju rzepakowego o temperaturze krzepnięcia -5°C i wyższych alkoholi (espum EGA 162), zawierających zasadniczo 70% C18-C36 i 30% >C36 o temperaturze krzepnięcia +5°C, oraz w jednym przypadku z olejkiem z mięty pieprzowej jako składnikiem. Próbę kontrolną przeprowadza się w tym samym czasie bez jakichkolwiek dodatków.

Kompozycje inhibitorów kiełkowania stosowane w podanych ilościach są następujące:

Tabela 1

Próba	Składnik alkoholowy (%)	Składnik olejowy (%)	Składnik miętowy (%)	Użyta ilość cm³/t	Substancja czynna cm³/t
1	30	70	-	50	15
2	40	60	-	50	20
3	25	70	5	50	15
4	0	0	0	0	0

W niniejszym przypadku pojęcie substancja czynna oznacza alkohol + mięta pieprzowa, czyli składniki stosowane jako dodatki do metylowego estru oleju rzepakowego.

Ziemniaki przechowuje się przez 19 tygodni w temperaturze od 6 do 8°C, a następnie poddaje się badaniu. Wyniki zebrano w tabelach 2 i 3.

Tabela 2

Ocena badania powstrzymywania kiełkowania w przykładzie [1]

Odmiana ziemniaka: Christa Czas przechowywania: 19. tygodni

Próba	Masa próby w gramach	(Stan początkowy = 100) Strata masy w %	Zawartość skrobi w % wag. pod koniec przechowywania	Udział zepsutych % wag. bulwy bez kiełków = 100	Zepsute w gramach
początek przecho- wywania	koniec przecho- wywania	kiełki	bulwy bez kiełków	bulwy bez kiełków	kiełki	bulwy + kiełki
1	40,000	38,000	0,005	37,995	5,00	0,01	5,01	10,3	0,28	0,106
2	40,000	37,700	0,028	37,672	5,75	0,07	5,82	10,6	0,42	0,159
3	40,000	37,850	0,004	37,846	5,37	0,01	5,38	10,6	0,02	0,008
4	40,000	36,400	2,236	34,164	9,00	5,59	14,59	11,0	0,66	0,277

Badania organoleptyczne tych świeżych ziemniaków z prób powstrzymywania kiełkowania prowadzą do następujących wyników. Ziemniaki odmiany Christa próbuje się po 19-tygodniowym okresie przechowywania.

W celu powstrzymywania kiełkowania działano na próby następującymi substancjami:

Próba 1: Metylowy ester oleju rzepakowego zmieszany z alkoholami długołańcuchowymi w stosunku 70:30.

Próba 2: Metylowy ester oleju rzepakowego zmieszany z alkoholami długołańcuchowymi w stosunku 60:40.

Próba 3: Metylowy ester oleju rzepakowego zmieszany z alkoholami długołańcuchowymi i olejkiem z mięty pieprzowej w stosunkach 70:25:5.

Próba 4: Bez żadnego czynnika powstrzymującego kiełkowanie = próba wzorcowa.

174 971

Tabela 3 Ocena

Próba	Barwa	Wygląd	Zapach	Smak	Konsystencja
1	silnie żółta z szarym odcieniem	ziemniak masywny	bez obcego zapachu (5x)	bez obcego posmaku (4x), lekko ostry (1x)	typowa
2	silnie żółta z szarym odcieniem	ziemniak masywny	bez obcego zapachu (x5), trochę bardziej ziemisty niż w próbie 1 (1x)	brak obcego posmaku (5x), trochę bardziej ziemisty niż w próbie 1 (1x)	typowa
3	silnie żółta z szarym odcieniem	ziemniak masywny	brak obcego zapachu (5x)	bez obcego posmaku (4x), lekko ostry (1x)	typowa
4	jaśniejsza żółta niż w próbach 1,2 i 3; szary odcień	ziemniak pomarsz- czony	brak obcego zapachu(5x), lekka woń stęchlizny (3x)	bez obcego posmaku (5x), lekko stęchły (3x)	nieco bardziej wodnista niż w próbach 1, 2 i 3 zaraz po obraniu

Próbki z prób 1, 2 i 3 nie wykazują żadnych istotnych różnic w badaniach organoleptycznych w porównaniu ze świeżymi ziemniakami, nie traktowanymi inhibitorami kiełkowania. Ziemniaki z próby 4 nie wykazują żadnego obcego posmaku; marszczą się jednak podczas przechowywania i są nieco bardziej wodniste zaraz po obraniu.

Przykład 2.

Przykład ten przedstawia zastosowanie estru metylowego oleju rzepakowego, samego oraz w kombinacji z alkoholem i olejkiem miętowym.

Ziemniaki, które używa się w każdej z prób od 1 do 5 w ilości 40 kg oraz w próbie porównawczej 6 w ilości 20 kg, przechowuje się przez 9 tygodni w temperaturze od 6 do 8°C.

W próbie 1 stosuje się wyłącznie ester metylowy oleju rzepakowego, zaś w próbach 2, 3 i 5 działa się mieszaniną estru metylowego oleju rzepakowego o temperaturze krzepnięcia -5°C i wyższych alkoholi (espum EGA 162) zawierających zasadniczo 70% C18-C36 oraz 30% >C36 o temperaturze krzepnięcia +5°C, natomiast w próbie 4 - z olejkiem z mięty pieprzowej jako składnikiem. W próbie 6, kontrolnej, nie prowadzi się żadnej obróbki. Warunki są konsekwentnie takie same, jak w porównawczym badaniu według przykładu 1.

Kompozycje inhibitorów kiełkowania oraz użyte ilości przedstawiono w tabeli 4.

Tabela 4

Badanie powstrzymywania kiełkowania

Próba	Data	Składniki, %	Użyta ilość, cm3/t	Substancja czynna, cm3/t
obróbki	przechowy- wania	alkohol	olej	olejek miętowy
1	4/6/93	4/27/93		100	-	50
2	4/27/93	4/29/93	30	70	-	50	15
3	5/3/93	5/5/93	40	60	-	50	20
4	5/5/93	5/7/93	25	70	5	50	15
5 6	5/7/93 kontrolna	5/10/93	50	50		50	26

Wielkość prób użyta ilość czas obiegu powietrza przechowywanie po obróbce przechowywanie : 4 x 20 kg;

: 4 cm³;

: 20 min;

: 48 h;

: suterena, ilość z każdej próby przechowywana na osobnej palecie.

174 971

W tym badaniu również pojęcie substancja czynna oznacza alkohol + olejek z mięty pieprzowej, czyli składnik użyty dodatkowo oprócz estru metylowego oleju rzepakowego, ziemniaki przechowuje się przez 66 dni w temperaturze od 6 do 8°C, a następnie poddaje badaniu. Wyniki zebrano w tabeli 5.

Tabela 5

Ocena badania powstrzymywania kiełkowania

Próba	Masa próby w gramach	Straty masy w %	Udział zepsutych % wagowych (bulwy bez kiełków = 100)	Zepsute w gramach
początek przechowy- wania	koniec przechowy- wania	kiełki	bulwy bez kiełków	bulwy bez kiełków	kiełki	bulwy + kiełki
1	40,000	37,700	237	37,463	5,75	0,59	6,34	1,02	382 w+d
2	40,000	37,250	299	36,951	6,87	0,75	7,62	2,44	899 w+d
3	40,000	37,550	493	37,057	6,12	1,23	7,35	1,03	376 d
4	40,000	37,450	480	36,970	6,37	1,20	7,57	-
5	40,000	37,500	613	36,887	6,25	1,53	7,78	0,60	221 w
6	20,000	17,900	1,855	16,045	10,50	9,27	19,77	-	-

Czas przechowywania: 66 dni; w = zepsute mokre; d = zepsute suche.

Udział zepsutych ziemniaków w próbie 4. a także w porównawczej próbie 6 (kontrolnej bez obróbki) jest praktycznie równy zeru. Powstrzymywanie kiełkowania było jednak bardzo skuteczne w próbie 4 i bardzo słabe w kontrolnej próbie 6.

Przykład 3

W dalszym badaniu stosuje się sam długołańcuchowy alkohol espum EGA 162, obecnie sprzedawany jako dehysan, i porównuje się z samym metylowym estrem oleju rzepakowego oraz olejkiem z mięty pieprzowej. Skuteczność alkoholu (espum, obecnie dehysan) jest prawie taka sama, jak samego metylowego estru oleju rzepakowego. W obu przypadkach dodatek 5% wagowych olejku z mięty pieprzowej, tj. 95% wagowych alkoholu lub metylowego estru oleju rzepakowego plus 5% wagowych olejku z mięty pieprzowej, daje wyraźnie jeszcze lepsze wyniki. W każdym przypadku używa się ilości 50 cm³/t.

Na skutek wysokiej lepkości długołańcuchowego alkoholu trudno jest go rozpylać w sposób dostateczny. Z tego względu w innym doświadczeniu alkohol ten używa się w postaci wodnej emulsji, zawierającej 25% wagowych alkoholu z dostępnym na rynku siarczanem eteru alkoholu tłuszczowego i poliglikolu jako emulsyfikatorem w ilości około 1 g/dm3 emulsji. Wyniki są nieco lepsze niż przy użyciu alkoholu jako takiego, nie w postaci emulsji.

174 971

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Inhibitor kiełkowania ziemniaków, znamienny tym, że zawiera co najmniej 60% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego i do 40% wagowych dalszych składników wybranych z grupy składającej się z alkoholi o średniej C18-C36 długości łańcucha w ilości 70% i alkoholi długołańcuchowych o powyżej 36 atomach węgla w łańcuchu w ilości 30% samych lub ich mieszanin i ewentualnie olejek z mięty pieprzowej oraz ewentualnie chemiczny środek powstrzymujący kiełkowanie wybrany z grupy obejmującej profam, chloroprofam i ich mieszaniny.
2. Inhibitor według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera olejek miętowy w ilości do 10% wagowych i od 0,1 do 1% wagowego chemicznego środka powstrzymującego kiełkowanie takiego, jak profam, chloroprofam lub ich mieszaniny.
3. Inhibitor według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera co najmniej 70% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego.
4. Sposób inhibitowania kiełkowania ziemniaków, znamienny tym, że nanosi się na ziemniaki inhibitor kiełkowania zawierający co najmniej 60% wagowych estru metylowego oleju rzepakowego i do 40% wagowych dalszych składników wybranych z grupy składającej się z alkoholi o średniej C18-C36 długości łańcucha, w ilości 70% i alkoholi długołańcuchowych, o powyżej 36 atomach węgla w łańcuchu, w ilości 30%, samych lub ich mieszanin i ewentualnie olejek z mięty pieprzowej oraz ewentualnie chemiczny środek powstrzymujący kiełkowanie wybrany z grupy obejmującej profam, chloroprofam i ich mieszaniny, przy czym inhibitor ten stosuje się w ilości 50-100 ml na tonę ziemniaków, przed zmagazynowaniem ziemniaków.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że inhibitor kiełkowania nanosi się przez rozpylanie cieczy.
6. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że inhibitor kiełkowania nanosi się w ilości 50-100 ml na tonę ziemniaków.
7. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że stosuje się długołańcuchowe alkohole tworzące emulsję wodną, przy czym wspomniana emulsja zawiera 15-40% wagowych alkoholi długołańcuchowych i 5% wagowych olejku miętowego.