PL175566B1 - Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza - Google Patents

Abstract

1. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza, której każda sekcja składa się ze spągnicy i stropnicy oraz stojaków usytuowanych między stropnicą i spągnicą każdej sekcji, i która ma ponadto urządzenie kroczenia złożone z dwóch hydraulicznych siłowników zamocowanychjednym końcem do spągnicy środkowej sekcji, a drugim końcem do spągnic bocznych sekcji oraz ma dwa równoległe siłowniki hydrauliczne w układzie przesuwnika, znamienna tym, ze hydrauliczne siłowniki (4) układu przesuwnika są jednym końcem połączone ze spągnicą (1) środkowej sekcji od strony tylnej krawędzi (9) tej spągnicy, a drugim końcem są połączone z drągami (5), których końce wystające poza przednią krawędź (7) spągnicy (1) środkowej sekcji są połączone poprzecznie taranem (6), przy czym hydrauliczne siłowniki (3) tworzące urządzenie kroczenia są zamocowane jednym końcem do spągnicy (1) środkowej sekcji od strony jej przedniej krawędzi (7), a drugim końcem do spągnic (2) bocznych sekcji od strony ich tylnych krawędzi (8).

Description

Przedmiotem wynalazku jest trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza, której każda sekcja składa się ze spągnicy i stropnicy oraz stojaków usytuowanych między stropnicą i spągnicą każdej sekcji. Obudowa ma ponadto urządzenie kroczenia oraz układ przesuwnika. Obudowa jest przeznaczona do wyrobisk ścianowych i chodnikowych do współpracy z przenośnikiem w obszarze jego mechanizmów zwrotnego i napędowego.

Znany z polskiego opisu patentowego nr 171589 zestaw trójsekcyjny górniczej obudowy ścianowej ma układ przesuwnika złożony z dwóch hydraulicznych siłowników usytuowanych na zewnętrznych bocznych ścianach spągnic bocznych sekcji. Siłowniki te są przymocowane jednym końcem do spągnic, a drugim końcem wystają poza przednie krawędzie tych spągnic sięgając do przenośnika. Ponadto wspomniane siłowniki są utrzymywane w pozycji równoległej do spągnicy za pomocą obejmy przytwierdzonej do spągnicy. Urządzenie kroczenia znanej obudowy składa się z hydraulicznych siłowników zamocowanych jednym końcem do spągnicy

175 566 środkowej sekcji, a drugim końcem do spągnic bocznych sekcji, przy czym siłowniki te są zamocowane do spągnicy środkowej sekcji od strony tylnej krawędzi tej spągnicy, a do spągnic bocznych sekcji od strony ich przednich krawędzi, czyli krawędzi zwróconych w stronę przenośnika, z którym współpracuje obudowa.

Wadą obudowy znanej z polskiego opisu patentowego nr 171589 jest duży rozstaw siłowników układu przesuwnika, co utrudnia stosowanie tej obudowy przy końcu przenośnika. Ponadto duża odległość między siłownikami układu przesuwnika wywołuje tendencję do obracania obudowy wokół osi przechodzącej przez środkową sekcję prostopadle do spągu. Zjawisko to występuje gdy przesuwany przenośnik natrafia na różniące się między sobą opory ślizgania po spągu w obszarze jednego i drugiego siłownika układu przesuwnika.

Istotą wynalazku jest powiązanie układu przesuwnika ze spągnicą środkowej sekcji i stosowanie do tego odpowiedniego usytuowania siłowników urządzenia kroczenia. W obudowie według wynalazku hydrauliczne siłowniki układu przesuwnika usytuowane z dwóch boków spągnicy środkowej sekcji, są jednym końcem połączone ze spągnicą środkowej sekcji od strony tylnej krawędzi tej spągnicy, a drugim końcem są połączone z drągami, których końce wystające poza przednią krawędź spągnicy środkowej sekcji są połączone poprzecznie taranem. Hydrauliczne siłowniki tworzące urządzenie kroczenia są zamocowane jednym końcem do spągnicy środkowej sekcji od strony jej przedniej krawędzi, a drugim końcem do spągnic bocznych sekcji od strony ich tylnych krawędzi. W szczególnym rozwiązaniu hydrauliczne siłowniki urządzenia kroczenia są zamocowane cylindrami do spągnic bocznych sekcji. W korzystnym rozwiązaniu siłowniki urządzenia kroczenia są tak zamocowane do spągnicy środkowej sekcji i spągnic bocznych sekcji, iż gdy przednia krawędź spągnicy środkowej sekcji i przednie krawędzie spągnic bocznych sekcji leżą na jednej prostej, tłok w siłowniku styka się z dnem cylindra. Wspomniane drągi układu przesuwnika są w szczególności osadzone suwliwie w prowadnikach zamocowanych do spągnicy środkowej sekcji. Wspomniany taran może mieć czołową powierzchnię o zarysie dwóch boków równoramiennego trójkąta, którego wierzchołek jest zaokrąglony w płaszczyźnie równoległej do roboczej powierzchni spągnicy środkowej sekcji. Korzystnie hydrauliczne siłowniki i drągi układu przesuwnika są usytuowane w przestrzeni między spągnicą środkowej sekcji obudowy i spągnicami bocznych sekcji. W tym przypadku korzystnym rozwiązaniem jest usytuowanie hydraulicznych siłowników urządzenia kroczenia poniżej siłowników układu przesuwnika.

Zaletą obudowy według wynalazku jest oddziaływanie na przesuwny przenośnik jedną siłą, której wektor leży na prostej przechodzącej przez środek spągnicy środkowej sekcji. Dzięki temu na obudowę w czasie przesuwania przenośnika nie działa obrotowy moment. Siłę przesuwania przystawia się do przenośnika w jednym punkcie i dlatego obudowa nadaje się do przesuwania zwrotnego mechanizmu przenośnika, a także stacji napędowej. Odpowiednie ułożenie siłowników tworzących urządzenie kroczenia powoduje, że w czasie przesuwania przenośnika wykorzystuje się dla uzyskania stosownej reakcji siłę rozparcia nie tylko środkowej sekcji obudowy, ale także bocznych sekcji, która na środkową sekcję jest przekazywana przez stosownie skierowane siłowniki urządzenia kroczenia.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania pokazano na rysunku, gdzie przedstawiono widok z góry spągnic obudowy, po odjęciu stropnic.

Środkowa sekcja obudowy ma spągnicę 1 po bokach której i równolegle do niej leżą spągnice 2 bocznych sekcji. O spągnicę 1 i spągnicę 2 wspierają się stojaki 14 na których spoczywają stropnice nie pokazane na rysunku. Spągnicą 1 jest połączona ze spągnicą 2 urządzeniem kroczenia, czyli urządzeniem za pomocą którego obudowa kroczy, ślizgając się spągnicami 1 i 2 po spągu, za postępem wyrobiska. Urządzenie kroczenia tworzą hydrauliczne siłowniki 3, które jednym końcem są zamocowane do spągnicy 1 środkowej sekcji od strony przedniej krawędzi 7 spągnicy 1, a drugim końcem są zamocowane do spągnic 2 bocznych sekcji obudowy, przy czym siłowniki 3 są zamocowane do spągnic 2 od strony ich tylnych krawędzi

8. Dzięki takiemu zamocowaniu siłowników 3 reakcja siły, jaką obudową wywiera na przesuwany przenośnik, przenosi się ze spągnicy 1 na spągnicę 2 podtłokową, czyli większą powierzchnią tłoka, siłowników 3. Z tego względu nie ma znaczenia, czy siłownik 3 jest zamocowany do spągnicy 2 cylindrem, czy tłoczyskiem. Korzystnym rozwiązaniem jest takie zamocowanie

175 566 siłowników 3, gdy ten stykał się tłokiem z dnem cylindra, gdy przednia krawędź 7 spągnicy 1 i przednie krawędzie 10 spągnicy 2 znajdują się na jednej prostej. Wtedy bowiem siła będzie przenoszona bez udziału hydraulicznego medium. Układ przesuwnika składa się z dwóch hydraulicznych siłowników 4 zamocowanych jednym końcem do spągnicy 1 środkowej sekcji po stronie tylnej krawędzi 9. Drugi koniec siłowników 4 jest połączony z drągiem 5. Drągi 5 są osadzone suwliwie w prowadnikach 11 zamocowanych do boków spągnicy 1. Końce drągów 5 wystają przed przednią krawędź 7 stropnicy 1 i są tu wzajemnie poprzecznie połączone taranem 6. Taran 6 jest sztywną konstrukcją, której czołowa powierzchnia 12 ma zarys dwóch boków równoramiennego trójkąta i wierzchołka 13 jest zwrócona ku przesuwanemu przenośnikowi. Korzystnie wierzchołek 13 jest zaokrąglony w płaszczyźnie równoległej do spągu, co stwarza korzystniejsze zetknięcie taranu 6 z przesuwnikiem, gdy przenośnik i obudowa są ustawione wzajemnie nieco skośnie. Wierzchołek 13 leży w płaszczyźnie przechodzącej przez środek spągnicy 1, a zatem symetrycznie względem drągów 5. W przypadku wykonania siłowniki 4, drągi 5 i siłowniki 3 leżą między spągnicą 1 i spągnicami 2, a siłowniki 3 znajdują się poniżej siłowników 4. Można jednak siłowniki 4 i drągi 5 umieścić nad spągnicą 1 lub wewnątrz spągnicy 1. Można także siłowniki 3 umieścić nad siłownikami 4. Jednakże te rozwiązania są ze względów konstrukcyjnych i wykonawczych mniej korzystne. Należy zwrócić uwagę, że gdy przeguby mocujące siłowniki 3 urządzenia kroczenia zostaną umieszczone blisko przedniej krawędzi 7 spągnicy 1 i tylnych krawędzi 8 spągnic 2, i zachowa się przy tym warunek, że po zrównaniu na jednej prostej krawędzi 7 spągnicy 1 i krawędzi 10 spągnic 2 tłok siłownika 3 styka się z dnem cylindra, siłowniki 3 będą możliwie najdłuższe, a to zapewnia długi krok przy przestawianiu obudowy.

Pozycją wyjściową działania obudowy jest pozycja w której przednia krawędź 7 spągnicy 1. środkowego segmentu i przednie krawędzie 10 spągnic 2 bocznych segmentów leżą na jednej prostej, taran 6 jest maksymalnie zbliżony do przedniej krawędzi 7 spągnicy 1 i wierzchołkiem 13 styka się z napędowym mechanizmem 15 przenośnika. Po przesunięciu się czoła wyrobiska zachodzi potrzeba przestawienia za postępem wyrobiska napędowego mechanizmu 15. W tym celu rozpiera się wszystkie trzy segmenty obudowy za pomocą stojaków 14 między spągiem i stropem. Następnie wtłacza się do siłowników 4 hydrauliczne medium powodujące rozsuwanie się siłowników 4, które przesuwają drągi 5 w stronę napędowego mechanizmu 15. Drągi 5 napieraj ą na taran 6, a ten przesuwa mechanizm 15. Czynność tę można powtórzyć, jeśli siłowniki 4 nie zostały rozsunięte na całą ich długość. W przypadku gdy siłowniki 4 zostały całkowicie rozsunięte napędowy mechanizm 15 przesuwa się w nowe położenie za postępem wyrobiska wykonując następujące czynności. Wpierw łączy się ze spływem siłowniki 4. Następnie rabuje się środkową sekcję obudowy, czyli uwalnia ją z rozparcia między stropem i spągiem obniżając stojaki 14 tej sekcji. Boczne sekcje pozostają nadal rozparte. Zaczyna się wtłaczać hydrauliczne medium do siłowników 3, do odpowiedniej komory, powodując ich wydłużanie i tym samym przesuwanie środkowej sekcji w stronę napędowego mechanizmu 15. W tym czasie taran 6 opierając się o mechanizm 15 pozostaje nieruchomy, czyli następuje względne wsuwanie drągów 5 i skracanie siłowników 4. Po dosunięciu środkowej sekcji do mechanizmu 15 rozpiera się stojaki 14 tej sekcji i rozpoczyna przesuwanie mechanizmu 15 w opisany sposób. Czynność tę można powtarzać dopóki siłowniki 3 nie zostaną rozsunięte na całą ich długość. Wówczas należy przesunąć boczne sekcje, aby zrównać ich położenie z pozycją środkowej sekcji. W tym celu rozpiera się stojaki 14 środkowej sekcji, a rabuje stojaki 14 bocznych sekcji. Następnie wtłaczając hydrauliczne medium do siłowników 3, na odpowiednią stronę tłoka, przesuwa się boczne sekcje do zrównania przednich krawędzi 10 spągnic 2 bocznych sekcji z przednią krawędzią 7 spągnicy 1 środkowej sekcji. Wówczas rozpiera się stojaki 14 bocznych sekcji, a tym samym obudowa znajduje się w pozycji wyjściowej.

175 566

175 566

8 14 9 1 8 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza, której każda sekcja składa się ze spągnicy i stropnicy oraz stojaków usytuowanych między stropnicą i spągnicą każdej sekcji, i która ma ponadto urządzenie kroczenia złożone z dwóch hydraulicznych siłowników zamocowanych jednym końcem do spągnicy środkowej sekcji, a drugim końcem do spągnic bocznych sekcji oraz ma dwa równoległe siłowniki hydrauliczne w układzie przesuwnika, znamienna tym, że hydrauliczne siłowniki (4) układu przesuwnika sąjednym końcem połączone ze spągnicą (1) środkowej sekcji od strony tylnej krawędzi (9) tej spągnicy, a drugim końcem są połączone z drągami (5), których końce wystające poza przednią krawędź (7) spągnicy (1) środkowej sekcji są połączone poprzecznie taranem (6), przy czym hydrauliczne siłowniki (3) tworzące urządzenie kroczenia są zamocowane jednym końcem do spągnicy (1) środkowej sekcji od strony jej przedniej krawędzi (7), a drugim końcem do spągnic (2) bocznych sekcji od strony ich tylnych krawędzi (8).
2. 2. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza według zastrz. 1, znamienna tym, że hydrauliczne siłowniki (3) urządzenia kroczenia są zamocowane cylindrami do spągnic (2) bocznych sekcji.
3. 3. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza według zastrz. 1, znamienna tym, że siłowniki (3) urządzenia kroczenia są tak zamocowane do środkowej sekcji i spągnic (2) bocznych sekcji, przy czym przednia krawędź (7) spągnicy (1) środkowej sekcji i przednie krawędzie (10) spągnic (2) bocznych sekcji leżą na jednej prostej, tłok w siłowniku (3) styka się z dnem cylindra.
4. 4. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza według zastrz. 1, znamienna tym, że drąg i (5) są osadzone suwliwie w prowadnikach (11) zamocowanych do spągnicy (1) środkowej sekcji.
5. 5. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza według zastrz. 1, znamienna tym, że taran (6) ma czołową powierzchnię (12) o zarysie dwóch boków równoramiennego trójkąta, którego wierzchołek (13) jest zaokrąglony w płaszczyźnie równoległej do roboczej powierzchni spągnicy (1) środkowej sekcji.
6. 6. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza według zastrz. 1, znamienna tym, że siłowniki (4) i drągi (5) układu przesuwnika są usytuowane w przestrzeni między spągnicą (1) środkowej sekcji i spągnicami (2) bocznych sekcji.
7. 7. Trójsekcyjna samokrocząca obudowa górnicza według zastrz. 1 lub 6, znamienna tym, że hydrauliczne siłowniki (3) urządzenia kroczenia leżą poniżej siłowników (4) układu przesuwnika.