PL176144B1

PL176144B1 - Synergistyczny środek grzybobójczy

Info

Publication number: PL176144B1
Application number: PL94303960A
Authority: PL
Inventors: Ronald Zeun; Gertrude Knauf-Beiter; Ruth B. Küng
Original assignee: Novartis Ag
Priority date: 1993-06-28
Filing date: 1994-06-23
Publication date: 1999-04-30
Also published as: EP0818144A1; EP0818145A1; ES2119130T3; SK283615B6; AU6599094A; PL175331B1; CN1099220A; PH30750A; ES2150727T3; DE59406535D1; UA39100C2; BG98869A; ATE195845T1; DE59409507D1; KR100330118B1; RO109269B1; GR3034572T3; HUT67004A; US5536726A; CA2126714A1

Abstract

1. Synergistyczny srodek grzybobójczy, zawierajacy typowe, obojetne srodki wspo- magajace preparat i dwa skladniki biologicz- nie czynne, znamienny tym, ze jako sklad- nik 1 zawiera cis-4-[3-(4-tert-butylofenylo)- 2 -metylopropylo]-2 ,6 -dwumetylomorfoline (Fenpropimorf) i/lub 1-[3-(4-tert-buty- lofenylo)-2 -metylopropylo]-piperydyne (Fenpropidyne) albo jedna z ich soli lub jeden z ich kompleksów z metalem, a jako skladnik 2 zawiera 2 -anilinopirymidyne o wzorze po- danym na rysunku, czyli 4-cyklopropylo-6- metylo-N-fenylo-2-pirymidynamine lub jedna z jej soli lub jeden z jej kompleksów z metalem, przy czym stosunek wagowy sklad- ników ( 1):(2 ) wynosi 1 : 2 0 do 1 0 : 1 . W ZÓ R P L 176144 B 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest synergistyczny środek grzybobójczy służący do zwalczania oraz zapobiegania grzybom na roślinach. Bardziej szczegółowo niniejszy wynalazek dotyczy nowych grzybobójczych mieszanin substancji biologicznie czynnych o synergicznie podwyższonym działaniu, zawierających dwa składniki biologicznie czynne i służących do ochrony roślin.

Składnikiem 1 jest cis-4-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-2,6-dwumetylomorfolina (Fenpropimorf) i/lub l-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-piperydyna (Fenpropidyna) lub jedna z soli albo jeden z kompleksów z metalem tych związków (referencja: opis patentowy DE 2 752 135).

Składnikiem 2 jest 2-anilinopirymidyna o wzorze podanym na rysunku, czyli 4-cyklopropylo-6-metylo-N-fenylo-2-pirym.idynaminalubjej sól albo jej kompleks z metalem (referencja: EP - A-310 550).

Wśród związków typu 1 korzystna jest 1-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-piperydyna.

Wśród kwasów, które mogą być stosowane do otrzymywania soli związków typu 1 lub o wzorze podanym na rysunku, należy wymienić: kwasy halogenowodorowe, jak kwas fluorowodorowy, kwas solny, kwas bromowodorowy lub kwas jodowodorowy, a także kwas siarkowy, kwas fosforowy, kwas azotowy oraz kwasy organiczne, jak kwas octowy, kwas trójfluorooctowy, kwas trójchlorooctowy, kwas propionowy, kwas glikolowy, kwas tiocyjanowy, kwas mlekowy, kwas bursztynowy, kwas cytrynowy, kwas benzoesowy, kwas cynamonowy, kwas szczawiowy, kwas mrówkowy, kwas benzenosulfonowy, kwas p-toluenosulfonowy, kwas metanosulfonowy, kwas salicylowy, kwas p-aminosalicylowy, kwas 2-fenoksybenzoesowy, kwas

2-acetoksybenzoesowy lub kwas 1,2-naftalenodwusulfonowy.

Kompleksy z metalami składników 1 i 2 mogą dotyczyć dowolnie albo tylko jednego składnika, albo też niezależnie obydwu składników. Można też otrzymywać takie kompleksy z metalami, które wiążą obydwie substancje biologicznie czynne 1 i 2 w jeden kompleks mieszany.

Kompleksy z metalami składają się z cząsteczki organicznej służącej za podstawę oraz z nieorganicznej lub organicznej soli metalu, np. halogenku, azotanu, siarczanu, fosforanu, octanu, trójfluorooctanu, trójchlorooctanu, propionianu, winianu, sulfonianu, salicylanu, benzoesanu itd. pierwiastka z drugiej grupy głównej, jak np. wapnia i magnezu, oraz z trzeciej i czwartej grupy głównej, jak np. glinu, cyny lub ołowiu, a także z grup pobocznych od pierwszej do ósmej, jak np. chromu, manganu, żelaza, kobaltu, niklu, miedzi, cynku itd. Korzystne są pierwiastki z grupy pobocznej czwartego okresu. Metale te mogą przy tym znajdować się na różnych przysługujących im stopniach wartościowości. Kompleksy metali mogą być jednordzeniowe lub wielordzeniowe, tj. mogą zawierać jedną lub więcej składowych cząstek organicznych jako ligandy.

Do mieszaniny substancji biologicznie czynnych według wynalazku można również dodawać dalsze substancje chemicznie aktywne w rolnictwie, jak środki owadobójcze, roztoczobójcze, nicieniobójcze, chwastobójcze, regulatory wzrostu i nawozy, a zwłaszcza dalsze środki mikrobójcze.

Stwierdzono nieoczekiwanie, że mieszaniny składników 1 i 2 w swoim działaniu grzybobójczym przejawiają nie tylko addytywność, lecz działanie znacznie synergicznie podwyższone.

Niniejszy wynalazek stanowi więc bardzo istotny postęp techniki.

Synergistyczny środek grzybobójczy, zawierający typowe, obojętne środki wspomagające preparat i dwa składniki biologicznie czynne, zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że jako składnik 1 zawiera cis-4-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-2,6-dwumetylomorfolinę (Fenpropimorf) i/lub l-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-piperydynę (Fenpropidynę) albo jedną z ich soli jeden z ich kompleksów z metalem, a jako składnik 2 zawiera 2-anilinopirymidynę o wzorze podanym na rysunku, czyli 4-cyklopropylo-6-metylo-N-fenylo2-pirymidynaminę lub jedną z jej soli lub jeden z jej kompleksów z metalem, przy czym stosunek wagowy składników (1):(2) wynosi 1:20 do 10:1. Za pomocą środka będącego przedmiotem wynalazku zwalcza się oraz zapobiega grzybom na roślinach w ten sposób, że na miejsce zakażone lub zagrożone grzybami nanosi się synergistyczny środek grzybobójczy o takim składzie, jak zdefiniowany powyżej.

Sole substancji biologicznie czynnych mogą być również tak wybrane, że obydwie substancje biologicznie czynne są związane z tą samą resztą kwasową lub, w przypadku kompleksu z metalem, są związane z tym samym centralnym kationem metalu.

Korzystne są składy mieszanin obydwóch substancji biologicznie czynnych (1) do (2) w stosunku równym 1:6 do 6:1.

Szczególnie korzystne są składy mieszanin:

(1):(2) = 1:4 do 2:1.

Mieszaniny substancji biologicznie czynnych 1+2 według wynalazku posiadają bardzo korzystne własności lecznicze, zapobiegawcze i systemowe jako środki grzybobójcze dla ochrony roślin. Za pomocą wymienionych mieszanin substancji biologicznie czynnych można zahamować lub zniszczyć mikroorganizmy występujące na roślinach różnych kultur użytkowych lub ich częściach (owocach, kwiatach, liściach, łodygach, bulwach, korzeniach), przy czym rozrastające się części roślin również później pozostają chronione przed takimi mikroorganizmami. Mogą one być używane także jako środki zaprawowe przy obróbce roślinnych materiałów służących do rozmnażania, zwłaszcza materiałów siewnych (owoce, bulwy, ziarna) oraz sadzonek (np. ryżu) dla ochrony przed infekcją grzybną, a także przed grzybami fitopatogenicznymi, występującymi w ziemi. Mieszaniny substancji biologicznie czynnych według wynalazku charakteryzują się szczególnie dobrą przyswajalnością przez rośliny oraz nieszkodliwością dla środowiska naturalnego.

Mieszaniny substancji biologicznie czynnych działają skutecznie przeciwko grzybom fitopatogennym, należącym do następujących klas: workowce (np. Venturia. Podosfera, Erysiphe, Monilinia, Unicula); podstawczaki (np. z gatunków Hemileia, Rhizoctonia, Puccinia); grzyby niedoskonałe (np. Botrytis, Helminthosporium, Rhynchosporium, Fusarium, Septoria, Cercospora, Alternaria, Pyricularia, a zwłaszcza PseudocercosporeUaherpotrichoides); lęgniowce (np. Phytophtora, Pemospora, Bremia, Pythium, Plasmopara).

Za kultury uprawne, objęte przedstawionym tu zakresem wskazań leczniczych, uchodzą w ramach niniejszego wynalazku np. następujące rodzaje roślin: zboża (pszenica, jęczmień, żyto, owies, proso i pokrewne); buraki (cukrowe i pastewne), owoce pestkowe i jagodowe (jabłka,

17(5144 gruszki, śliwki, brzoskwinie, migdały, wiśnie, truskawki, poziomki, maliny i jeżyny); owoce strączkowe (fasole, soczewice, grochy, soja); rośliny oleiste (rzepak, gorczyca, mak, oliwki, słoneczniki, kokosy, rącznik, kakao, orzeszki ziemne); rośliny ogórkowe (dynie, ogórki, melony); rośliny włókniste (bawełna, len, konopie, juta); owoce cytrusowe (pomarańcze, cytryny, grejpfruty, mandarynki); warzywa (szpinak, sałata głowiasta, szparagi, kapusty, marchwie, cebule, pomidory, ziemniaki, papryka); rośliny wawrzynowe (awokado, cynamon, kamfora), lub takie rośliny, jak kukurydza, tytoń, orzechy, kawa, trzcina cukrowa, herbata, winorośle, chmiel, banany i kauczuk naturalny, jak również rośliny ozdobne (kwiaty, krzewy, drzewa liściaste i drzewa iglaste). Wykaz ten nie stanowi ograniczenia.

Mieszaniny substancji biologicznie czynnych według wynalazku są szczególnie korzystne w następujących zastosowaniach:

1+2: dla zbóż, a zwłaszcza dla pszenicy i jęczmienia;

Mieszaniny substancji biologicznie czynnych stanowiących składniki 1 i 2, stosuje się zazwyczaj w postaci zsumowanej. Substancje biologicznie czynne będące składnikiem 1 i substancje biologicznie czynne będące składnikiem 2, mogą być dodawane równocześnie, ale mogą też być dodawane jedna po drugiej tego samego dnia na powierzchnię lub roślinę przeznaczoną do leczenia, ewentualnie razem z dalszymi zwykle stosowanymi w recepturach nośnikami, związkami powierzchniowo czynnymi lub innymi dodatkami wspomagającymi aplikowanie.

Odpowiednie nośniki i dodatki mogą być stałe lub ciekłe i odpowiadają materiałom przydatnym do receptury, jak np. naturalne lub odzyskane substancje mineralne, rozpuszczalniki, dyspergatory, środki zwilżające, środki powiększające przyczepność, zagęszczacze, środki wiążące lub nawozy.

Korzystnym sposobem wprowadzania mieszaniny substancji biologicznie czynnych, która zawiera przynajmniej po jednej substancji biologicznie czynnej 1 i 2, jest wprowadzanie na nadziemne części roślin, przede wszystkim na liście (stosowanie nalistne). Liczba aplikacji oraz nakładane ilości określa się według biologicznych i klimatycznych warunków egzystencji danego czynnika chorobotwórczego. Substancje biologicznie czynne mogą jednak również docierać do roślin przez glebę do ich systemu korzeniowego (działanie systemowe) w ten sposób, że miejsce, w którym znajduje się roślina, nasyca się ciekłym preparatem lub też wprowadza się te substancje do ziemi w postaci stałej, np. w postaci granulatu (stosowanie doglebowe). Związki, stanowiące składniki biologicznie czynne środka, mogą być także wprowadzane przy obróbce materiału siewnego na ziarna nasion (pokrywanie) w ten sposób, że bulwy lub ziarna albo nasyca się po kolei w ciekłych preparatach pojedynczych substancji biologicznie czynnych lub pokrywa je preparatem wilgotnym lub suchym, zestawionymjuż ze składników. Ponadto w szczególnych przypadkach możliwe są jeszcze inne sposoby aplikowania na rośliny, np. ukierunkowane leczenie pąków lub owocostanów.

Związki mieszaniny używa się przy tym w niezmienionej postaci lub, przeważnie, razem ze środkami pomocnicznymi, zwykle stosowanymi w recepturach i dalej przerabia je w znany sposób np. na koncentraty emulsji, pasty nadające się do nakładania pędzlem, roztwory nadające się do opryskiwania bezpośrednio lub do rozcieńczania, rozcieńczone emulsje, proszki zawiesinowe, proszki rozpuszczalne, preparaty opyłowe, granulaty, lub przez kapsułkowanie np. w polimerach. Takie sposoby stosowania, jak opryskiwanie, rozpylanie na mgłę, opylanie, rozpraszanie, smarowanie lub polewanie, a także rodzaj środka wybiera się odpowiednio do zamierzonego celu oraz aktualnych warunków. Korzystne ilości nakładanej mieszaniny substancji biologicznie czynnych w ogólności leżą w granicach od 50 g do 2 kg aktywnej substancji na 1 ha, zwłaszcza od 100 g do 1000 g aktywnej substancji na 1 ha, a szczególnie korzystnie od 400 g do 1000 g aktywnej substancji na 1 ha. Dla obróbki materiału siewnego nakładane ilości wynoszą 0,5 - 1000 g, zwłaszcza 5 - 100 g aktywnej substancji na 100 kg materiału siewnego.

Formę użytkową sporządza się w znany sposób, np. przez dokładne wymieszanie i/lub mielenie substancji biologicznie czynnych z napełniaczami, jak np. z rozpuszczalnikami, stałymi nośnikami oraz ewentualnie ze związkami powierzchniowo czynnymi.

17(5144

Jako rozpuszczalniki mogą wchodzić w rachubę: węglowodory aromatyczne, korzystnie frakcje od C6 do C12, jak np. mieszanina ksylenów lub podstawiony naftalen, estry kwasu ftalowego, jak np. ftalan dwubutylowy lub dwuoktylowy, węglowodory alifatyczne, jak np. cykloheksan lub alkany, alkohole i glikole oraz ich etery i estry, jak np. etanol, glikol etylenowy, eterjednometylowy lub jednoetylowy glikolu etylenowego, ketony, jak np. cykloheksanon, silne polarne rozpuszczalniki, jak np. N-metylo-2-pirolidon, sulfotlenek dwumetylowy lub dwumetyloformamid, a także ewentualnie epoksydowane oleje roślinne, jak np. epoksydowany olej kokosowy lub sojowy, lub woda.

Jako stałe nośniki, np. dla preparatów opyłowych i proszków zawiesionowych, z reguły stosuje się mączkę mineralną, jak np. kalcyt, .talk, kaolin, montmorylonit lub atapulgit. W celu polepszenia własności fizycznych można też dodać silnie zdyspergowany kwas krzemowy lub silnie zdyspergowane nasiąkliwe polimery. Jako ziarniste, sorbujące nośniki granulowane wchodzą w rachubę porowate odmiany, jak np. pumeks, kawałki cegieł, sepiolit lub bentonit, a jako materiały nośnikowe nie sorbujące np. kalcyt lub piasek. Ponadto można stosować szereg granulowanych materiałów nieorganicznych lub organicznych, a zwłaszcza dolomit lub rozdrobnione resztki roślin.

Jako związek powierzchniowo czynny w rachubę wchodzi każda substancja powierzchniowo czynna niejonowa, kationowa i/lub anionowa odpowiadająca substancjom biologicznie czynnym, stanowiących składnik 1 i składnik 2 środka, przewidzianym w recepturze, o dobrych własnościach emulgujących, dyspergujących i zwilżających. Przez związki powierzchniowo czynne rozumie się również ich mieszaniny.

Związki powierzchniowo czynne stosowane w recepturach podano np. w następujących publikacjach:

- Rocznik McCutcheona o detergentach i emulsyfikatorach, MC Publishing Corp., Glen Rock, New Jersey, 1988

- M. Ash i J. Ash, Encyklopediazwiązków powierzchniowo czynnych, t. I-III, Chemical Publishing Co., New York, 1980-1981.

Szczególnie korzystnymi materiałami domieszkowymi wspomagającymi aplikowanie są ponadto naturalne lub syntetyczne fosfolipidy z grupy kefalin lub lecytyn, jak np. fosfatydyloetanoloamina, fosfatydyloseeyna, fosfatydylogliryna i lizolecytyna.

Preparaty agrochemiczne zawierają z reguły od 0,1 do 99%, a zwłaszcza od 0,1 do 95% substancji biologicznie czynnych, od 99,9 do 1%, zwłaszcza od 99,9 do 5% stałego lub ciekłego materiału domieszkowego oraz od 0 do 25%, zwłaszcza od 0,1 do 25% związku powierzchniowo czynnego.

Podczas, gdy jako towary rynkowe korzystne są środki uprzednio zatężone, to końcowy użytkownik stosuje z reguły środki rozcieńczone.

Agrochemiczne środki tego rodzaju są częścią składową niniejszego wynalazku.

Następujące przykłady służą jako ilustracja wynalazku, przy czym substancja biologicznie czynna oznacza mieszaninę związku 1 i związku 2 w określonej proporcji zmieszania.

Przykłady receptur

Proszek zawiesinowy	a)	b)	c)
Substancje biologicznie czynne
[(1):(2) = 1:3(a), 1:2(b), 1:1(c)]	25%	50%	75%
Ligninosulfonian sodowy	5%	5%	-
Laurylosiarczan sodowy	3%	-	5%
Dwuizobutylonaftalenosulfonian sodowy	-	6%	10%
Eter oktylofenolowy glikolu polietylenowego
(7-8 M tlenek etylenu)	-	2%	-
Silnie zdyspergowany kwas krzemowy	5%	10%	10%
Kaolin	62%	27%	-

Substancję biologicznie czynną miesza się dokładnie z materiałami domieszkowymi i starannie miele w odpowiednim młynie. Otrzymuje się proszek zawiesinowy, który daje się rozcieńczać wodą do zawiesiny o dowolnym żądanym stężeniu.

Koncentrat emulsji

Substancje biologicznie czynne [(1):(2) = 1:6]	10%
Eter oktylofenolowy glikolu polietylenowego
(0-5 M tlenek etylenu)		3%
Dodecylobenzenosulfonian wapniowy		3%
Eter oleju rycynowego i glikolu polietylenowego
(35 M tlenek etylenu)		49%
Cykloheksanon		339%
Mieszanina ksylenów		509%
Z tego koncentratu można przez rozcieńczenie wodą otrzymać emulsje o	dowolnym
żądanym rozcieńczeniu, które można używać do ochrony roślin.
Preparat opyłowy	a)	b)	c)
Substancje biologicznie czynne
[(1):(2)= 1:0(a),l:5(b)i l:l(c)]	5%	6%	4%
Talk	95%	-	-
Kaolin	-	94%	-
Mączka mineralna	-	-	96%

Otrzymuje się gotowy do użytku preparat opyłowy, w którym substancja biologicznie czynna jest zmieszana z nośnikiem i zmielona w odpowiednim młynie. Taki proszek można również stosować do suchej zaprawy dla materiału siewnego.

Granulat wytłaczany
Substancje biologicznie czynne [(1):(2) = 1:1,5]	15%
Ligninosulfonian sodowy	2%
Karboksymetyloceluloza	1%
Kaolin	899%
Substancję biologicznie czynną miesza się z materiałami domieszkowymi, miele i zwilża

wodą. Mieszaninę tę wytłacza się, a następnie suszy w strumieniu powietrza.

Granulat łuskowy

Substancje biologicznie czynne [(1):(2) = 3:5] 89%

Glikol polietylenowy (MC 200) 33%

Kaolin 899% (MC = masa cząsteczkowa)

Drobno zmieloną substancję biologicznie czynną nanosi się w mieszalniku równomiernie na kaolin zwilżony glikolem polietylenowym.

W ten sposób otrzymuje się granulat łuskowy wolny od pyłu.

Koncentrat zawiesinowy

Substancje biologicznie czynne [(1):(2) = 3:7] 409%

Glikol propylenowy 109%

Eter nonylofenolowy glikolu polietylenowego (15 M tlenek etylenu) 66%

Ligninosulfonian sodowy 109%

Karboksymetyloceluloza 10%

Olej silikonowy w postaci 75% wodnej emulsji 10%

Woda 32%

Drobno zmieloną substancję biologicznie czynną miesza się dokładnie z materiałami domieszkowymi. Otrzymuje się w ten sposób koncentrat zawiesinowy, z którego przez rozcieńczenie wodą można uzyskać zawiesiny o dowolnym żądanym rozcieńczeniu. Takimi rozcieńczonymi zawiesinami można traktować żywe rośliny oraz roślinne materiały służące do rozmnażania przez opryskiwanie, polewanie lub zanurzanie i chronić je przed atakiem mikroorganizmów.

Przykłady biologiczne

Efekt synergiczny środków grzybobójczych występuje zawsze wówczas, gdy działanie grzybobójcze mieszaniny substancji biologicznie czynnych jest większe od sumy działań tych substancji stosowanych pojedynczo.

Oczekiwane działanie E danej mieszaniny substancji biologicznie czynnych, np. dwóch środków grzybobójczych, określa się tzw. wzorem Colby'ego i może być ono obliczane w następujący sposób (Colby, S. R. Obliczanie synergicznych i antagonistycznych działań mieszanin środków chwastobójczych, Weeds t. 15, str. 20-22, 1967).

Jeśli zdefiniujemy:

ppm = miligram substancji biologicznie czynnej (WS) w litrze cieczy opryskowej;

X = % działania środka grzybobójczego 1 przy jego stosowaniu w ilości p ppm;

Y = % działania środka grzybobójczego 2 przy jego stosowaniu w ilości q ppm;

E = oczekiwane działanie · środków grzybobójczych 1+2 przy ich stosowaniu w ilości p+q (działanie addytywne), to według Colby'ego będzie: E = X+Y - X· Y/100

Jeśli faktycznie obserwowane działanie (O) jest większe od oczekiwanego (E), działanie mieszaniny jest większe od addytywnego, oznacza to, że występuje efekt synergiczny.

O/E = współczynnik synergii (SF).

W następujących przykładach przyjęto zakażenie roślin nie traktowanych środkami grzybobójczymi za równe 100%, co odpowiada działaniu równemu 0%.

Przykład 1. Działanie przeciwko Puccinia recondita na pszenicy. Dziesięciodniowe sadzonki pszenicy opryskiwano dokładnie cieczą opryskową, otrzymywaną z jednej z substancji biologicznie czynnych według receptury lub z ich mieszaniny. Po 24 godz. opryskane rośliny zakażano zawiesiną zarodników grzybów, a następnie tak potraktowane rośliny przytrzymywano przez 2 dni przy wilgotności względnej powietrza wynoszącej 90-100% w 20°C. Dwa tygodnie po zakażeniu określano stopień zakażenia grzybami. Otrzymano przy tym następujące wyniki:

Tabela 1

Substancja biologicznie czynna 1 : Fenpropidyna

Próba nr	mg WS	na litr	(1):(2)	%działania
WS 1	WS 2	znaleziony O	obliczony E	SF O/E
0	—	—		0 (kontrolna)
1	125	—		5
2	250	—		73
3		250		5
4		500		10
5		1000		46
6	125	250	1:2	19	10	1,9
7	125	500	1:4	53	15	3,5
8	125	1000	1:8	70	49	1,4

Przykład 2. Działanie przeciwko Erysiphe graminis na jęczmieniu. Szcześciodniowe sadzonki jęczmienia opryskiwano dokładnie cieczą opryskową, otrzymywaną z jednej z substancji biologicznie czynnych według receptury lub z ich mieszaniny. Po 1 dniu sadzonki zakażano zarodnikami Erysiphe graminis i przetrzymywano w cieplarni w 21°C przy wilgotności powietrza 50-80%. Po tygodniu określano stopień zakażenia grzybami. Otrzymano przy tym następujące wyniki:

Tabela 2

Substancja biologicznie czynna 1 : Fenpropidyna

Próba nr	mg WS	na litr	(1):(2)	%działania
WS 1	WS2	znaleziony O	obliczony E	SF O/E
0	—	—		0 (kontrolna)
1	2			0
2	10	—		49
3	20	—		76
4	100	—		99
5	200	—		100
6	—	20		0
7	—	100		7
8	—	200		34
9	—	400		59
10	2	20	1:10	55	0	*
11	10	100	1:10	73	52	1,4
12	20	100	1:5	94	78	1,2

Współczynnik synergii SF niemożliwy do obliczenia.

WZ0R

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Synergistyczny środek grzybobójczy, zawierający typowe, obojętne środki wspomagające preparat i dwa składniki biologicznie czynne, znamienny tym, że jako składnik 1 zawiera cis-4-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-2,6-dwumetylomorfolinę(Fenpropimorf) i/lub 1-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-piperydynę (Fenpropidynę) ałbo jedną z ich soli lub jeden z ich kompleksów z metalem, a jako składnik 2 zawiera 2-anilinopirymidynę o wzorze podanym na rysunku, czyli 4-cyklopropylo-6-metylo-N-fenylo-2-pirymidynaminę lub jedną z jej soli lub jeden z jej kompleksów z metalem, przy czym stosunek wagowy składników (1):(2) wynosi 1:20 do 10:1.
2. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że jako składnik 1 zawiera 1-[3-(4-tert-butylofenylo)-2-metylopropylo]-piperydynę (Fenpropidynę).
3. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że stosunek wagowy składników (1):(2) wynosi 1:6 do 6:1.