PL176517B1

PL176517B1 - Urządzenie zabezpieczające z poduszką powietrzną

Info

Publication number: PL176517B1
Application number: PL95309079A
Authority: PL
Inventors: Joseph J. Mihm
Original assignee: Trw Vehicle Safety Systems
Priority date: 1994-06-13
Filing date: 1995-06-12
Publication date: 1999-06-30
Also published as: ATE193253T1; JP2667964B2; EP0687597A1; CA2150443C; EP0687597B1; DE69517092D1; CZ152695A3; PL309079A1; CA2150443A1; KR960000643A; NO952306D0; US5468012A; NO952306L; JPH082366A; DE69517092T2; KR0183180B1

Abstract

1. Urzadzenie zabezpieczajace z poduszka powietrzna zawierajace poduszke powietrzna z obudowa i w poduszce powietrznej umieszczony dyfuzor majacy otwory kierujace gaz na zewnatrz komory rozciagajacej sie od pierwszej do drugiej scianki krancowej dyfuzora, w której to komorze jest umocowane urzadzenie do napelniania podu- szki powietrznej majace os symetrii, co najmiej jeden otwór wylotowy oraz zakonczone scianka- mi krancowymi pierwsza i druga, a ponadto urzadzenie jest wyposazone w elementy do mo- cowania go w pojezdzie, znam ienne tym, ze do pierwszej scianki krancowej (90) dyfiizora (20) jest bolcami mocujacymi (112) przymocowany krancowy kolpak (26) mocujacy naczynie do napelniania (18) w komorze (94) osiowo pomie- dzy pierwsza (90) i druga (92) scianka krancowa dyfuzora (20). F ig . 1 ( 5 4 ) Urzadzenie zabezpieczajace z poduszka powietrzna PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie zabezpieczające z poduszką powietrzną, stosowane zwłaszcza w pojazdach do zabezpieczenia pasażera.

Poduszka powietrzna przytrzymująca pasażera pojazdujest nadmuchiwana przy wystąpieniu kolizji pojazdu. Gaz wypełniający jest zmuszany do przepływu ze źródła gazu do poduszki powietrznej w celu napełnienia poduszki. Gaz wypełniający napełnia poduszkę powietrzną, która ze stanu opróżnionego przechodzi do stanu napełnienia, w którym poduszka powietrzna wysuwa się do wnętrza przedziału pasażera. Napełniona poduszka, znajdująca się w przedziale pasażera, zabezpiecza pasażera pojazdu przed niebezpiecznym uderzeniem o części pojazdu.

Poduszka powietrznajest przechowywana w urządzeniu zabezpieczającym z poduszkąpowietrzną, które jest zamontowane w pojeździe. Oprócz poduszki powietrznej, urządzenie zabezpieczające zawiera urządzenie do napełniania i może zawierać dyfuzor. Urządzenie do napełniania zawiera źródło gazu wypełniającego. Dyfuzor, jeśli jest, pomaga skierować gaz wypełniający z urządzenia do napełniania do poduszki powietrznej, kiedy urządzenie do napełniania jest uaktywnione. Zwykle, urządzenie zabezpieczające zawiera także pojemnik, w którym znajduje się poduszka powietrzna, urządzenie do napełniania i dyfuzor. Pojemnikjest zamontowany w części pojazdu, w której ma znajdować się poduszka powietrzna, na przykład w tablicy przyrządów pojazdu i jest przykryty przez klapkę, która otwiera się przy napełnianiu poduszki powietrznej.

Według wynalazku, urządzenie zabezpieczające z poduszkąpowietrznązawierające poduszkę powietrzną z obudową i w poduszce powietrznej umieszczony dyfuzor mający otwory kierujące gaz na zewnątrz komory rozciągającej się od pierwszej do drugiej ścianki krańcowej dyfhzora, w której to komorze jest umocowane urządzenie do napełniania poduszki powietrznej mające oś symetrii, co najmiej jeden otwór wylotowy oraz zakończone ściankami krańcowymi pierwszą i drugą, a ponadto urządzenie jest wyposażone w elementy do mocowania go w pojeździe, charakteryzuje się tym, że do pierwszej ścianki krańcowej dyfuzora jest bolcami mo176 517 cującymi przymocowany krańcowy kołpak mocujący naczynie do napełniania w komorze osiowo pomiędzy pierwszą i drugą ścianką krańcową dyfuzora.

Korzystnie dyfuzor wraz z przymocowaną do niego poduszką powietrzną, krańcowym kołpakiem i naczyniem do napełniania jest umieszczony w pojemniku reakcyjnym ruchomo.

Korzystnie poduszka powietrzna i dyfuzor sąumieszczone w rozrywalnej obudowie przymocowanej do dyfuzora.

Korzystnie krańcowy kołpak ma cylindryczną powierzchnię wewnętrzną i łukowatą powierzchnię odchylające strumień gazu uzupełniającego od krańcowego kołpaka do otworów wypływu gazu.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonaniajest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 - jest widokiem z boku zestawu poduszki powietrznej, według wynalazku, fig. 2 - jest widokiem zestawu z fig. 1 zainstalowanego w pojeździe, fig. 3 jest widokiem części wchodzących w skład zestawu z fig. 1, fig. 4 - jest widokiem według linii 4-4 z fig. 3, fig. 5 - jest widokiem według linii 5-5 z fig. 3, zaś fig. 6 jest widokiem części pokazanych na fig. 3.

Zestaw 10 zawiera nadmuchiwany element powstrzymujący pasażera pojazdu, który zwykle nazywany jest poduszką powietrzną 12. poduszka powietrzna 12 ma poskładaną przednią część krańcową 14, która stanowi główną część poduszki powietrznej 12. Poduszka powietrzna 12 posiada także mniejszą, tylną część krańcową 16, która zawiera inne części zestawu 10. Te inne części zestawu 10 obejmują urządzenie do napełniania 18, dostarczające gaz wypełniający oraz dyfuzor 20 dla wymuszenia przepływu gazu wypełniającego z urządzenia do napełniania 18 do poduszki powietrznej 12.

Urządzenie do napełniania 18 zawiera cylindryczne naczynie ciśnieniowe 22. Ściana cylindrycznego korpusu 24 dyfuzora 20 otacza naczynie ciśnieniowe 22, ale jest oddalona od naczynia ciśnieniowego 22. Kołpak krańcowy 26 zamyka otwarte zakończenie dyfuzora 20, przez które wkładane jest naczynie ciśnieniowe 22. Zestaw 10 zawiera dalej obudowę 28, która mieści poduszkę powietrzną 12, urządzenie napełniające 18 i dyfuzor 20.

Jak widać na fig. 1, liczne stalowe bolce mocujące 30 wystają z tylnej części zestawu 10. Jak widać na fig. 2, bolce mocujące są skonstruowane dla zamontowania zestawu 10 w pojeździe w sąsiedztwie przedziału 40 pasażera. Bolce mocujące 30 są przeznaczone do podtrzymania zestawu 10 w pojemniku reakcyjnym 42 oraz do podtrzymania pojemnika reakcyjnego 42 w części 44 tablicy przyrządów 46 lub części belki poprzecznej pojazdu. Kiedy zestaw 10 jest w ten sposób podtrzymywany w pojeździe, przednia część krańcowa 14 poduszki 15 powietrznej 12 jest zlokalizowana w sąsiedztwie otworu wylotowego 48 w przedniej części pojemnika reakcyjnego 42. Klapka 50 o znanej konstrukcji zamyka otwór 48 i oddziela zestaw 10 od przedziału 40 pasażera pojazdu.

Chociaż bolce mocujące 30 w korzystnym wykonaniu wynalazku są przeznaczone do podtrzymywania zarówno zestawu 10 jak i pojemnika reakcyjnego 42 w pojeździe, mogą one alternatywne być zaprojektowane tylko do podtrzymywania zestawu 10 w pojemniku reakcyjnym 42. Inne mocowania będą wówczas zastosowane do podtrzymywania pojemnika reakcyjnego 42 w pojeździe. Takimi innymi mocowaniami może być dowolna odpowiednia konstrukcja. Dalej, pojemnik reakcyjny 42 może być ukształtowany jako integralna część tablicy przyrządów 46 raczej niżjako oddzielna konstrukcja. Jeśli używanyjest oddzielny pojemnik reakcyjny 42, zestaw 10, skonstruowany według niniejszego wynalazku może być włożony do pojemnika reakcyjnego 42 przed lub po umieszczeniu pojemnika reakcyjnego 42 w pojeździe.

Urządzenie do napełniania 18 jest uaktywniane w wyniku przejścia prądu elektrycznego między parą elektrycznych styków 52 zjednej strony naczynia ciśnieniowego 22. Kiedy urządzenie napełniające 18 jest uaktywnione, dostarcza ono gaz wypełniający, który, jak zauważono powyżej, jest skierowany do poduszki powietrznej 12 przez dyfuzor 20. Kiedy gaz wypełniający zaczyna napełniać poduszkę powietrzną 12, przesuwa energicznie do przodu przednią część krańcową 14 poduszki powietrznej 12 w kierunku obudowy 28 oraz klapki 50 na otworze 48 w pojemniku reakcyjnym 42. Obudowa 28 i klapka 50 rozrywają się pod naciskiem wywołanym przez ciśnienie gazu wypełniającego w poduszce powietrznej 12 i kierują przednia część krańcową 14

176 517 poduszki powietrznej 12 do przedziału pasażera 40 przez otwór 48. Kiedy przednia część krańcowa 14 poduszki powietrznej 12 jest w ten sposób wypchnięta do przedziału 40 pasażera, powstrzymuje ona pasażera pojazdu przed silnym uderzeniem w tablicę przyrządów 46 lub w inne części pojazdu.

Korzystnie, jeśli w konstrukcję klapki 50 włączony jest element zwiększający ciśnienie (nie pokazany) o znanej konstrukcj i, jak na przykład fragment materiału nacięty lub o zmniej szonej grubości, aby spowodować wyrwanie klapki 50 i wypchnięcie jej osiowo z drogi napełniającej się poduszki powietrznej 12 w pożądanej konfiguracji. Element zwiększający ciśnienie może także być włączony w plastykowej obudowie 28. Jednakże korzystne jest, jeśli obudowa 28 jest skonstruowana z cienkich ścian, które rozrywają się szybko pod ciśnieniem gazu wypełniającego bez używania elementu zwiększającego ciśnienie. Korzystne, jeśli materiał, z którego obudowa 28 jest wykonana, jest materiałem termoplastycznym, na przykład pod nazwą handlową TYVEK. Obudowa 28 może alternatywnie być wykonana jako skurczony pojemnik z folii plastykowej.

Jak widać dokładniej na fig. 3 i 4, naczynie ciśnieniowe 22 zawiera podłużny, cylindryczny pojemnik 60 z podłużnąosiąsymetrii 62. Korzystnie, jeśli pojemnik 60 jest wykonany ze stali lub aluminium. Pierwsza ściana krańcowa 64 pojemnika 60 ma zwężający się kształt z osią symetrii 62. Druga ściana krańcowa 66 pojemnika 60 ma kształt kołowy z osią symetrii 62. Ściana 68 podłużnego korpusu biegnie koncentrycznie między ścianami krańcowymi pierwszą 64 i drugą 66. Ściany 64-68 pojemnika 60 definiują razem podłużną, cylindryczną komorę 70, która zawiera sprężony gaz wypełniający dla napełniania poduszki powietrznej 12.

Gaz wypełniający zawarty w komorze 70 może mieć dowolny skład, ale korzystnie, jeśli zawiera palną, mieszaninę gazów. Komora 70 jest zamknięta przez rozrywalną ściankę zamykającą (nie pokazana) pojemnika 60.

Naczynie ciśnieniowe 22 zawiera dalej zespół aktywatora 72, który jest zamontowany na pierwszej ścianie krańcowej 64 pojemnika 60. Zespół aktywatora 72 zawiera łącznik 74 i pirotechniczny ładunek 76. Ładunek 76 jest znanym urządzeniem, które zawiera elektryczne zestyki 52 i jest uaktywniany w wyniku przejścia prądu elektrycznego między zestykami 52. Łącznik 74 zawiera inne części (nie pokazane) zespołu aktywatora 72, które współpracują z ładunkiem 76 tak, aby rozerwać rozrywalną ściankę zamknięcia pojemnika 60, kiedy ładunek 76 jest uaktywniany.

Korzystnie, jeśli łącznik 74 jest wykonany ze stali lub aluminium i jest zamocowany do pierwszej krańcowej ściany 64 pojemnika 60 przy pomocy śrub (nie pokazane). Jak widać najlepiej na fig. 4, łącznik 74 ma parę, położonych po obu stronach osi symetrii łukowatych, zewnętrznych powierzchni 80 i 81 i ma parę, położonych po obu stronach osi symetrii, płaskich, zewnętrznych powierzchni 82 i 83. Liczne otwory wylotowe 84 dla gazu (fig. 3) w łukowatych zewnętrznych powierzchniach 80 i 81 łączą się z rozrywalną ścianązamykającąpojemnik 60 tak, aby skierować gaz wypełniający po promieniu na zewnątrz z łącznika 74, kiedy poduszka powietrzna 12 ma być napełniona. Pierwsza płaska, zewnętrzna powierzchnia 82 jest nieco większa niż druga płaska, zewnętrzna powierzchnia 83 i leży w płaszczyźnie, która jest oddalona po promieniu od osi 62 pojemnika 60. Druga płaska, zewnętrzna powierzchnia 83 także leży w płaszczyźnie, która jest oddalona po promieniu od osi 62 i jest równoległa do pierwszej płaskiej, zewnętrznej powierzchni 82. Dopasowujący kołek 85 wystaje po promieniu na zewnątrz z drugiej, płaskiej, zewnętrznej powierzchni 83. Korzystnie, jeśli kołek dopasowujący 85 jest wykonany ze stali lub aluminium dla dopasowania do materiału, z którego wykonany jest łącznik 74 i jest zamocowany do łącznika 74. Łącznik 74 posiada także pierścieniową, zewnętrzną powierzchnię krańcową 86 i zewnętrzną ściankę krańcową 88 w formie ściętego stożka, przy czym obie skierowane są po osi od pojemnika 60.

Jak pokazano na figurach 3,5 i 6, dyfuzor 20 ma pierwszą ściankę krańcową 90 na jednym krańcu ściany cylindrycznego korpusu 24 i ma drugą ściankę krańcową 92 na przeciwnym końcu ściany cylindrycznego korpusu 24. Dyfuzor 20 definiuje komorę 94, która ciągnie się wzdłuż ściany cylindrycznego korpusu 24 od pierwszej ścianki krańcowej 90 do drugiej ścianki krańcowej 92. Korzystnie, jeśli dyfuzor 20 jest utworzony w jednej części jako odlew aluminiowy lub

176 517 magnezowy, lub jako kompozyt z tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem szklanym. Alternatywnie, dyfuzor 20 może być utworzony ze stali, przy czym oddzielne części stalowe definiują ściany 24, 90 i/lub 92.

Jak najlepiej widać na fig. 6, ściana cylindrycznego korpusu 24 dyfuzora 20 ma większą część ściany 96 i mniejszą część ściany 98. Większa część ściany 96 ma kształt, który jest zbliżony do podłużnego cylindra z osiąsymetrii na podłużnej osi 100. Większa część ściany 96 definiuje zatem podłużną, cylindryczną część 102 (fig. 3) komory 94. Liczne otwory 104 dyfuzora 20 przechodzą przez większą część ściany 96 w przedniej części dyfuzora 20. Mniejsza część ściany 98 przerywa większą część ściany 96 po obwodzie w tylnej części dyfuzora 20 i ma kształt prostokątnego kanału, który jest wydłużony w kierunku osi 100. Mniejsza część ściany 98 definiuje zatem podłużną część prostokątną 106 (fig. 3) komory 94, która dołączona jest do cylindrycznej części 102 w tylnej części dyfuzora 20.

Jakrównież widać na fig. 6, cztery apertury 108 przechodząprzez mniejszą część ściany 98 dyfuzora 20. Apertury 108 są rozmieszczone w mniejszej części ściany 98 w sposób niesymetryczny, przy czym jedna z apertur 108'jest odsunięta nieco od rogu prostokąta, w którego trzech rogach są pozostałe apertury.

Pierwsza ściana krańcowa 90 dyfuzora 20 ma zewnętrznąpowierzchnię 110. Zewnętrzna powierzchnia 110 definiuje cztery rogi pierwszej ściany krańcowej 90 w miejscach oddalonych od cylindrycznej ściany korpusu 24. Cztery bolce mocujące 112 wystają na zewnątrz z pierwszej ściany krańcowej 90, przy czym każdy z czterech bolców mocujących 112 znajduje się w sąsiedztwie odpowiedniego rogu pierwszej ścianki krańcowej 90. Wewnętrzna powierzchnia 114 pierwszej ściany krańcowej 90 ma obrys taki sam, jak obrys części większej 96 i mniejszej 98 ściany cylindrycznego korpusu 24. Wewnętrzna powierzchnia 114 definiuje zatem otwór 116 w komorze 94, który jest całkowicie otwarty w częściach cylindrycznej 102 i prostokątnej 106 komory 94.

Druga ścianka krańcowa 92 dyfńzora 20 jest przedłużeniem ściany cylindrycznego korpusu 24 wokół brzegu ściany cylindrycznego korpusu 24 i jest ciągłą powierzchnią, prostopadłą do komory 94. Druga ścianka krańcowa 92 zatem zamyka komorę 94 całkowicie w częściach cylindrycznej 102 i prostokątnej 106 komory 94.

Dyfuzor 20 zawiera dalej liczne żebra 120 wystające wzdłuż promienia do wnętrza z większej części 96 ściany cylindrycznego korpusu 24, jak widać na fig. 5. Każde żebro 120 ma zwężającą się powierzchnię krańcową 122 oraz ma podłużną wewnętrzną powierzchnię 124, która wystaje wzdłuż osi z drugiej ścianki krańcowej 92. Podłużne powierzchnie wewnętrzne 124 żeber 120 definiują zredukowaną średnicę Dl cylindrycznej części 102 komory 94. Zredukowana średnica Dl jest równa zewnętrznej średnicy podłużnej ściany 68 korpusu pojemnika 60 i jest mniejsza niż całkowita średnica D2 cylindrycznej części 102 komory 94.

Jak widać na fig. 3, zestaw 10 zawiera dalej stalową płytkę mocującą 130, która podtrzymuje bolce mocujące 30. Każdy z bolców mocujących 30 przechodzi przez odpowiednią aperturę (nie pokazane) w płytce mocującej 130, ale może być alternatywnie zamocowany do płytki mocującej 130 przez spawanie. Cztery bolce mocujące 30 są rozmieszczone na płytce mocującej 130 w ten sam niesymetryczny sposób, jak cztery apertury 108 (fig. 6) są rozmieszczone na mniejszej części ściany 98 dyfuzora 20.

Jak widać na fig. 1, płytka mocująca 130 jest umieszczana w części prostokątnej 106 komory 96 w dyfuzorze 20. Bolce mocujące 30 przechodzą na zewnątrz przez apertury 108 w mniejszej części ściany 98 dyfuzora 20, przez co płytka mocująca 130 styka się z mniejszą częścią ściany 98. Jak pokazano na fig. 2, asymetryczne rozmieszczenie bolców mocujących 30 odpowiada asymetrycznemu rozmieszczeniu apertur 108, które są dopasowane do bolców mocujących 30 w pojemniku reakcyjnym 42 i części 44 pojazdu. Zapewnia to, że zestaw 10 jest ustawiony poprawnie, kiedy zostanie zamontowany w pojeździe.

Korzystnie, jeśli kołpak krańcowy 26 jest wykonany z tego samego materiału, z którego wykonanyjest dyfiizor 20. Jak pokazano na fig. 3 i 6, krańcowy kołpak 26 zawiera kryzę 140 i cylindryczny korpus 142, wystający z kryzy 140. Pierścieniowa wewnętrzna powierzchnia 146 kryzy 140 definiuje kołowy otwór 148 wokół środka kryzy 140. Otwór 148 umożliwia dostęp do

176 517 elektrycznych styków 52, jak widać na fig. 1i 2. Pierścieniowa wewnętrzna boczna powierzchnia 149 (fig. 6) kryzy 140 obtacza otwór 148. Kryza 140 zawiera dalej zewnętrzna powierzchnię 150 o obrysie dopasowanym do obrysu zewnętrznej powierzchni 110 pierwszej ścianki krańcowej 90 dyfuzora 20. Zewnętrzna powierzchnia 150 zatem definiuje cztery rogi kryzy 140. Cztery apertury 151 przechodzą przez kryzę 140, każda w pobliżu odpowiedniego, jednego z czterech rogów kryzy 140. Uniesiona krawędź 152 (fig. 6) kryzy 140 ma obrys dopasowany do obrysu wewnętrznej powierzchni 114 pierwszej ścianki krańcowej 90 dyfuzora 20.

Cylindryczny korpus 142 krańcowego kołpaka 26 ma cylindryczną powierzchnię zewnętrzną 156 o średnicy niemal równej całkowitej średnicy D2 cylindrycznej części 102 komory 94 w dyfuzorze 20. Cylindryczna powierzchnia wewnętrzna 158 korpusu 142 rozciąga się do wewnątrz od otwartego zakończenia 160 korpusu 142. Korpus 142 posiada dalej parę rozmieszczonych naprzeciw siebie na obu końcach średnicy płaskich powierzchni wewnętrznych 162 oraz sąsiadującą z nimi parę rozmieszczonych naprzeciw siebie po obu stronach osi symetrii łukowatych powierzchni wewnętrznych 164, z którychjednąwidać na fig. 6. Wewnętrzne powierzchnie 162 i 164 rozciągająsię od kryzy 140 w kierunku otwartego zakończenia 160 korpusu 142. Inna łukowata powierzchnia wewnętrzna 166 rozciąga się od sąsiadujących z niąpowierzchnią 162 i 164 do cylindrycznej powierzchni wewnętrznej 158. Łukowata powierzchnia wewnętrzna 166 ma wklęsły profil, skierowany na zewnątrz, w kierunku otwartego zakończenia 160.

Jak widać na fig. 6, element dopasujący 168 w kształcie litery “U” na krańcowym kołpaku 26 definiuje szczelinę 170, która ciągnie się po promieniu na zewnątrz od miejsca sąsiadującego z jedną z płaskich powierzchni wewnętrznych 162. Płytka dopasowująca 172 na krańcowym kołpaku 26 ma płaską powierzchnię wewnętrzną 174, skierowaną po promieniu do wewnątrz w miejscu położony, symetrycznie do szczeliny 170 względem osi symetrii.

Pierścienie, elastomerowe uszczelnienie 180 jest dostosowane do włożenia w cylindryczny korpus 142 krańcowego kołpaka 26. Jak widać na fig. 6 uszczelnienie 180 ma parę symetrycznie rozmieszczonych płaskich powierzchni zewnętrznych 182 oraz sąsiadującą z nimi parę symetrycznie rozmieszczonych łukowatych powierzchni zewnętrznych 184. Zewnętrzne powierzchnie 182 i 184 uszczelnienia 180 sądopasowane do wewnętrznych powierzchni 162 i 164 krańcowego kołpaka 26, odpowiednio, po włożeniu uszczelnienia 180 do korpusu 142 krańcowego kołpaka 26. Uszczelnienie 180 posiada zewnętrzną łukowatą powierzchnię boczną 185, która styka się z wewnętrzną, boczną powierzchnią 149 kołpaka 26, kiedy uszczelnienie 180 jest włożone w kołpak 26, jak pokazano na fig. 5. Pierścieniowa, wewnętrzna powierzchnia boczna 186 oraz wewnętrzna powierzchnia 188 w kształcie ściętego stożka uszczelnienia 180 są wówczas skierowane w stronę otwartego zakończenia 160 kołpaka 26.

Tylna część 16 poduszki powietrznej 12 jest pokazana dokładniej na fig. 3. Tylna część 16 jest zdefiniowana przez pierwszy, drugi i trzeci wykrój tkaniny 190,192 i 194. Wykroje 190-194 razem defmiująpomieszczenie 196 wewnątrz tylnej części 16 poduszki powietrznej 12. Korzystnie, jeśli pierwszy wykrój 190 zawiera dwie warstwy materiału i posiada otwór 198. Drugi wykrój 192 również powinien zawierać dwie warstwy materiału. Trzeci wykrój 194 powinien zawierać dwie warstwy materiału i mieć cztery apertury 200. Materiał z którego wykroje 190-194 są wykonane może mieć dowolny skład i konstrukcję, stosowane zwykle w takich wypadkach.

Pierwszy i trzeci wykrój 190 i 194 są połączone ze sobą ściegami 202 na szwie 204. Szew 204 ciągnie się wokół całego brzegu pierwszego wykroju 190 materiału po jednej stronie trzeciego wykroju 194 materiału. Drugi i trzeci wykrój 192 i 194 materiału sąpodobnie połączone ze sobą ściegami 206 na szwie 208. Szew 208 ciągnie się całkowicie wokół brzegu drugiego wykroju 192 materiału po drugiej stronie trzeciego wykroju 194 materiału. Kiedy trzeci wykrój 194 materiału jest przymocowany do pierwszego 190 i drugiego 192 wykroju materiału na szwach 204 i 208, rozciąga się w sposób ciągły i bez szwów pośrednich wokół tylnej części 16 poduszki powietrznej 12 między pierwszym 190 a drugim wykrojem 192 materiału.

Zanim pierwszy wykrój 190 materiału lub drugi wykrój 192 materiału zostaną przymocowane do trzeciego wykroju 194 materiału całkowicie wokół jego brzegu, jak opisano powyżej,

176 517 dyfuzor 20 (zawierający płytkę mocującą 130 i bolce mocujące 30) jest wsuwany wzdłużnie za wykrojem pierwszym 190 materiału lub drugim 192 do pomieszczenia 196 przez niekompletny szew 204 lub 208, który mocuje wykrój pierwszy 190 lub drugi 192 do trzeciego wykroju 194 materiału. Bolce mocujące 30, wystające z tylnej strony dyfuzora 20 są następnie wpuszczane w apertury 200 w trzecim wykroju 194 materiału tak, aby wystawały na zewnątrz z tylnej części krańcowej 16 poduszki powietrznej 12,jakpokazanonafig. 1 i 2. Po zainstalowaniu w ten sposób dyfuzora 20 w pomieszczeniu 196 w poduszce powietrznej 12, wykrój pierwszy 190 lub drugi 192 materiału jest mocowany do trzeciego wykroju 194 materiału całkowicie wokół jego brzegu po szwie 204 lub 208. Otwór 116 w pierwszej ściance krańcowej 90 dyfuzora 20 jest wówczas ustawiany wjednej płaszczyźnie z otworem 198, przechodzącym przez pierwszy wykrój 190 materiału. Dodatkowo, cztery bolce mocujące 112, wystające z pierwszej ścianki krańcowej 90 dyfuzora 20 są wkładane w cztery apertury 212 w pierwszym wykroju 190 materiału.

Po zainstalowaniu dyfuzora 20 w pomieszczeniu 196 w poduszce powietrznej 12 w opisany sposób, przednia część 14 poduszki powietrznej 12 jest zginana do odpowiedniej konfiguracji, takiej, jak pokazana na fig. 1. Zgięta przednia część 14 poduszki powietrznej 12 jest zatem umieszczana w sąsiedztwie otworów 104 dyfuzora 20 na przedniej stronie dyfuzora 20. Cała poduszka powietrzna 12 jest wówczas wkładana do obudowy 28 tak, aby można j e było zamknąć w obudowie 28.

Jak pokazano na fig. 3, obudowa 28 ma kształt prostokątnego pudełka. Ścianka zamykająca 240 obudowy 28 zamyka przednią część obudowy 28. Otwór 242 i para klepek zamykających 244 znajdują się w tylnej części obudowy 28. Złożona poduszka powietrzna 12, z dyfuzorem 20, znajdującym się w pomieszczeniu 196, jest wsuwana w obudowę 28 przez otwór 242 w tylnej części obudowy 28. Przednia część 14 poduszki powietrznej 12 znajduje się wówczas w sąsiedztwie ścianki zamykającej 240 w przedniej części obudowy 28. Klapki zamykające 244 sąnastępnie zaginanie osiowo wokół linii zgięć 246 dla zamknięcia otworu 242. Apertury 248 są wykonane w klapkach zamykających 244 tak, aby bolce mocujące 30 mogły przejść na zewnątrz z tylnej części obudowy 28, jak widać na fig. 1. Otwory 116 i 198 w dyfuzorze 20 i poduszce powietrznej 12, odpowiednio, są w jednej płaszczyźnie z otworem 250 w bocznej ściance 252 obudowy 28. Bolce mocujące 112 na dyfuzorze 20 sąwkładane w apertury 254 w bocznej ściance 252 w obudowie 28.

Kiedy dyfuzor 20, poduszka powietrzna 12 i obudowa 28 zostaną skompletowane w opisany powyżej sposób, naczynie ciśnieniowe 22 jest wsuwane wzdłużnie do komory 94 w dyfuzorze 20 przez otwory 116, 198 i 250 w dyfuzorze 20, poduszce powietrznej 12 i obudowie 28 odpowiednio, w kierunku strzałki, pokazanej na fig. 3. Naczynie ciśnieniowe 22 jest zatem wsuwane na pozycję pokazaną przerywanymi liniami na fig. 5. Dokładniej, naczynie ciśnieniowe 22 jest wsuwane wzdłużnie do komory 94 od pierwszej ścianki krańcowej 90 dyfuzora 20 w kierunku drugiej ścianki krańcowej 92 dyfuzora 20. Zwężające się powierzchnie krańcowe 122 żeber 120 wymuszają wsunięcie pojemnika 60 na podłużne, wewnętrzne powierzchnie 124 żeber 120. Żebra 120 prowadzą zatem drugą ściankę krańcowa 64 pojemnika 60, aby przesuwała się poosiowo w kierunku drugiej ścianki krańcowej 92 dyfuzora 20, a także podtrzymująpojemnik 60 w pozycji wokół osi 100. Kiedy pojemnik 60 jest w ten sposób podtrzymywany przez żebra 120, przestrzeń 260 przepływu gazu jest zdefiniowana po promieniu na zewnątrz pojemnika 60 w komorze 94. Przestrzeń przepływu gazu 260jest zdefiniowana w cylindrycznej części 102 komory 94 w wyniku różnicy między zredukowaną średnicą D1, a całkowitą średnicą D2 cylindrycznej części 102 komory 94. Przestrzeń 260 przepływu gazu rozciąga się zatem wokół pojemnika 60 w cylindrycznej części 102 komory 94. Jak widać na fig. 1, przestrzeń 260 przepływu gazu rozciąga się wokół pojemnika 60, obejmując prostokątną część 106 komory 94.

Kiedy naczynie ciśnieniowe 22 zostanie umieszczone w komorze 94 w dyfuzorze 20 w opisany sposób, kołpak krańcowy 26 jest mocowany do pierwszej ścianki krańcowej 90 dyfuzora 20. Kołpak krańcowy 26 zamknie wówczas otwór 116 w pierwszej ściance krańcowej 90. Dokładniej, kołpak krańcowy 26 jest umieszczany w pozycji zamocowanej, jak pokazano na fig. 1 i 2, w której kryza 140 na kołpaku 26 przykrywa pierwszą ścianę krańcową 90 dyfu8

176 517 zor 20. Bolce mocujące 112, wystające z pierwszej ścianki krańcowej 90 są następnie wkładane w apertury 151 w kryzie 140. Wolne końce bolców mocujących 112 są zaginane, rozbijane lub w inny sposób skierowane z powrotem ku kryzie 140 tak, aby zamocować kołpak 26 do dyfuzora 20. Zamocowania śrubowe lub podobne mogąbyć zastosowane zamiast deformowalnych bolców mocujących 112. Kryza 140 na kołpaku 26 przykrywa wówczas część bocznej ściany 252 obudowy 28, która otacza otwór 250, a także przykrywa sąsiednią część pierwszego wykroju 190 materiału, który otacza otwór 198. Kołpak 26 zatem dociska te części obudowy 28 i poduszki powietrznej 12 mocno między kryzą 140 apierwsząścianąkrańcową90 dyfuzora 20. W ten sposób, kołpak krańcowy 26 blokuje przepływ gazu wypełniającego na zewnątrz z pomieszczenia 196 w poduszce powietrznej 12 przez otwory 116,198 i 250.

Dodatkowo, kołpak 26 podtrzymuje naczynie ciśnieniowe 22 w pozycji wokół osi 100 w komorze 94, kiedy kołpak 26 jest zamocowany do pierwszej ścianki krańcowej 90 dyfuzora 20. Płaska powierzchnia wewnętrzna 174 na płytce dopasowującej 172 w kołpaku 26 (fig. 6) styka się z pierwszą płaską powierzchnią 82 łącznika 74 (fig. 4), zaś kołek dopasowujący 85 na łączniku 72 jest umieszczany w szczelinie 170 w elemencie dopasowującym 68 w kołpaku 26. Kołpak 26 zatem podtrzymuje naczynie ciśnieniowe 22 w pozycji wokół osi 100, a także blokuje rotację naczynia ciśnieniowego 22 wokół osi 100 tak, aby utrzymywać naczynie ciśnieniowe 22 w określonej pozycji względem dyfuzora 20 i kołpaka 26.

Ponadto, kiedy kołpak 26 jest przesuwany osiowo do zamocowania, zgodnie ze strzałką, pokazaną na fig. 5, powierzchnie boczna 186 i wewnętrzna 188 uszczelnienia 180 sąprzesuwane osiowo tak, aby zetknęły się z zewnętrzną powierzchnią krańcową 86 i ścianką krańcową 88 łącznika 74, odpowiednio. Powierzchnie boczna 186 i wewnętrzna 188 uszczelnienia 180 są następnie przyciskane mocno do powierzchni krańcowej 86 i ścianki krańcowej 88 łącznika 74. Uszczelnienie 180 blokuje zatem przepływ gazu wypełniającego na zewnątrz przez otwór 148 w kołpaku 26.

Uszczelnienie 180 przenosi także skierowanąosiowo siłę podtrzymującąz pierścieniowej, wewnętrznej bocznej powierzchni 149 kołpaka 26 do łącznika 74, kiedy uszczelnienie 180 napotyka łącznik 74 podczas ruchu kołpaka 26 osiowo w kierunku miejsca mocowania. Siła podtrzymująca, którajest zatem wywierana na naczynie ciśnieniowe 22 przez kołpak 26 wywiera nacisk na naczynie ciśnieniowe 22 osiowo do wewnątrz komory 94 na pierwszej ściance krańcowej 90 dyfuzora 20 i wciska naczynie ciśnieniowe 22 osiowo na zewnątrz komory 94 na drugiej ścianie krańcowej 92 dyfuzora 20. Naczynie ciśnieniowe 22 jest zatem poddane osiowo ściskającej sile podtrzymującej wzdłuż całej swojej długości, kiedy jest zainstalowane w komorze 94 w dyfuzorze 20.

Jako dodatkowa cecha niniejszego wynalazku, wklęsła wewnętrzna łukowata powierzchnia 166 i cylindryczna powierzchnia wewnętrzna 158 kołpaka 26 znajdują się po promieniu na zewnątrz i rozciągają się osiowo ponad otworami wylotowymi 84 gazu w łączniku 74, kiedy kołpak 26 jest zamocowany. W efekcie, gaz wypełniający, emitowany po promieniu z otworów wylotowych 84 jest odchylany osiowo do wewnątrz w kierunku otworów 104 dyfuzora 20 przez powierzchnie łukowatą 166 i wewnętrzną 158 kołpaka 26.

Z powyższego opisu wynalazku, specjaliści w danej dziedzinie mogą opracować ulepszenia, zmiany i modyfikacje. Na przykład, konfiguracje różnych powierzchni kołpaka 26, uszczelnienia 180 i naczynia ciśnieniowego 22, które są do siebie wzajemnie dopasowane dla przenoszenia siły podtrzymującej osiowo od kołpaka 26 do naczynia ciśnieniowego 22 mogą różnić się od konfiguracji opisanej powyżej. Również kołpak 26, skonstruowany według ninice szego wynalazku może być alternatywnie skonstruowany dla zamocowania naczynia ciśnieniowego 22 tak, aby wywierał osiowo skierowaną siłę podtrzymującą bezpośrednio na naczynie ciśnieniowe 22 raczej niż poprzez elastomerowe uszczelnienie 180 lub inną oddzielną część urządzenia.

176 517

§1 LL

176 517

146

176 517

ιο ęb

Ll

176 517

Ó)

LL

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Urządzenie zabezpieczające z poduszką powietrzną zawierające poduszkę powietrzną z obudową i w poduszce powietrznej umieszczony dyfuzor mający otwory kierujące gaz na zewnątrz komory rozciągającej się od pierwszej do drugiej ścianki krańcowej dyfuzora, w której to komorze jest umocowane urządzenie do napełniania poduszki powietrznej mające oś symetrii, co najmiej jeden otwór wylotowy oraz zakończone ściankami krańcowymi pierwszą i drugą, a ponadto urządzenie jest wyposażone w elementy do mocowania go w pojeździe, znamienne tym, że do pierwszej ścianki krańcowej (90) dyfuzora (20) jest bolcami mocującymi (112) przymocowany krańcowy kołpak (26) mocujący naczynie do napełniania (18) w komorze (94) osiowo pomiędzy pierwszą (90) i drugą (92) ścianką krańcową dyfuzora (20).
2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że dyfńzor (20) wraz z przymocowaną do niego poduszką powietrzną (12), krańcowym kołpakiem (26) i naczyniem do napełniania (18) jest umieszczony w pojemniku reakcyjnym (42) ruchomo.
3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że poduszka powietrzna (12) i dyfuzor (20) są umieszczone w rozrywalnej obudowie (28) przymocowanej do dyfuzora (20).
4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że krańcowy kołpak (26) ma cylindryczną powierzchnię wewnętrzną (158) i łukowatą powierzchnię (166) odchylające strumień gazu uzupełniającego od krańcowego kołpaka (26) do otworów (104) wypływu gazu.