PL176849B1 - Inhalator do substancji proszkowych - Google Patents

Abstract

1. Inhalator do substancji proszkowych, zawierajacy czlon cylindryczny polaczony z komora, w której znajduje sie kulka, i na którego jednym koncu znajduje sie pierwszy otwór, zas w komorze znajduje sie co naj- mniej jeden kanal wlotowy biegnacy stycznie do komory, przy czym pomiedzy pierwszym otworem a kanalem wlotowym znajduje sie pojedyncze zwezenie, znamienny tym, ze kulka (6 , 106, 206, 406) ma znacznie mniej- sza srednice od szerokosci komory (5, 105, 205, 405), w której jest umieszczona z duzym luzem poruszajac sie w niej swobodnie ru- chem drgajacym. FIG. 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhalator do substancji proszkowych.

Znane są i szeroko stosowane na rynku różne typy inhalatorów. Przykładowo, wielu astmatyków regularnie korzysta z inhalatorów rozpylających zawierających gaz wytłaczający zmagazynowany w metalowym pojemniku zawierającym ponadto substancję medyczną wdychaną w celu ułatwienia oddychania i/lub zwalczenia objawów choroby. W czasie użytkowania metalowy pojemnikjest połączony z wydrążonym uchwytem z tworzywa sztucznego, na którego jednym końcu znajduje się ustnik dla użytkownika. Użytkowanie tego urządzenia polega na naciskaniu na metalowy pojemnik do wewnątrz względem wspomnianego uchwytu z tworzywa sztucznego, co powoduje uwolnienie znajdującej się pod ciśnieniem dawki leku.

Jednakże urządzenia tego typu są szkodliwe dla środowiska naturalnego ze względu na to, że zawierają propelenty i inne gazy nośne. Ponadto ilość wdychanego leku zależy od jego magazynowania w opakowaniu używanym do wielu inhalacji, w związku z czym powstają

176 849 poważne problemy z wielkością każdej wdychanej dawki wynikające z niepełnego lub nierównomiernego mieszania leku, albo z powodu zmian ciśnienia gazu w opakowaniu. Dodatkowe anomalie z dawkowaniem mogą również wystąpić w przypadku nie używania inhalatora przez dłuższe okresy czasu. Ponadto inhalatory tego typu są stosunkowo duże i kosztowne.

Znane są również inhalatory z korpusem zawierającym wirnik z łopatkami lub wentylatorek oraz komorę na lek. Podczas użytkowania, lek wpływa do komory w wyniku przepływu strumienia powietrza wywołanego przez wentylatorek.

Wadami inhalatorów tego typu jest często nierównomierny przepływ oraz wynikające z konstrukcji stosunkowo wysokie koszty, duże wymiary i wrażliwość na awarie lub wadliwość działania.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr US-A-4 069 819 ujawniono inhalator do substancji proszkowych, zawierający człon cylindryczny połączony z komorą, w której znajduje się kulka, i na którego jednym końcu znajduje się pierwszy otwór, zaś w komorze znajduje się co najmniej jeden kanał wlotowy biegnący stycznie do komory, przy czym pomiędzy pierwszym otworem a kanałem wlotowym znajduje się pojedyncze zwężenie. Jednakże podczas pracy tego inhalatora występują trudności polegające na powolnym odsysaniu proszku z kapsułki znajdującej się w komorze z kapsułkami, częściowo ze względu na małą średnicę otworów, jakie można wykonać w kapsułce ze względu na konstrukcję urządzenia, a częściowo ze względu na ograniczony zakres ruchu kapsułki w komorze. Ruch kapsułki w kierunku podłużnym wstrzymuje ścianka pośrednia z licznymi otworami i półkulistą powierzchnią dolną, której łuk jest szerszy niż łuk górnego końca kapsułki, co ma umożliwiać kapsułce obracanie się w niej bez znaczniejszych oporów, umożliwiając jednocześnie w tym samym czasie przepływ proszku do użytkownika.

Proszek wpływający do ustnika może zatem poruszać się w zasadzie ruchem laminarnym czemu zjawisko jego rozpraszania i rozdzielania ma charakter minimalny, a niezbędny efekt ssania .jest często dosyć duży. Ponadto często zdarza się, że kapsułka zatyka jeden lub więcej kanałów, co powoduje gromadzenie się cząstek substancji i zakleszczanie się tych kanałów.

Celem wynalazku jest rozwiązanie problemów występujących w znanych urządzeniach tego typu za pomocą inhalatora o prostej konstrukcji i niezawodnego w użytkowaniu z substancjami w proszku, a także posiadającego dobre właściwości rozpylające, dzięki którym proszek może z łatwością dostać się do płuc.

Inhalator do substancji proszkowych, zawierający człon cylindryczny połączony z komorą, w której znajduje się kulka, i na którego jednym końcu znajduje się pierwszy otwór, zaś w komorze znajduje się co najmniej jeden kanał wlotowy biegnący stycznie do komory, przy czym pomiędzy pierwszym otworem a kanałem wlotowym znajduje się pojedyncze zwężenie, według wynalazku charakteryzuje się tym, że kulka ma znacznie mniejszą średnicę od szerokości komory, w której jest umieszczona z dużym luzem poruszając się z niej swobodnie ruchem drgającym.

Korzystnie komora ma ściankę boczną składającą się z dwóch części, przy czym pierwsza część ma rosnące w kierunku zwężenia pole powierzchni przekroju poprzecznego, zaś druga część ma malejące w kierunku zwężenia pole powierzchni przekroju poprzecznego.

Korzystnie komora ma cylindryczną ściankę wewnętrzną.

Korzystnie w komorze znajduje się rdzeń usytuowany pomiędzy ścianką końcową komory do miejsca znajdującego się w pobliżu pojedynczego zwężenia.

Korzystnie rdzeń ma część stożkową, której większy koniec znajduje się w pobliżu ścianki końcowej komory, a cylindryczna część o stałym przekroju jest usytuowana pomiędzy mniejszym końcem części stożkowej aż do zwężenia.

Korzystnie do komory jest przyłączony magazynek wyposażony w uchylne wieczko osadzone w korpusie, zawierający dawki proszku, umieszczone w podatnej na zniszczenie kapsułce, który jest połączony z wnętrzem komory za pomocą otworu wlotowego znajdującego się w ściance komory.

Korzystnie w komorze znajduje się substancja medyczna w postaci proszku.

Korzystnie co najmniej ścianki komory inhalatora są przezroczyste.

Korzystnie wystającą częścią jest zewnętrzna ścianka komory.

176 849

Korzystnie kulka jest pusta w środku i zawiera substancję w postaci proszku.

Dzięki rozwiązaniu według wynalazku uzyskano inhalator nadający się do dawkowania tylko jednej dawki leku pod pełną kontrolą użytkownika, zaś dzięki pojedynczemu zwężeniu, prędkość po wylocie z komory rośnie, w związku z czym można zachować efekt zawirowania powietrza przepływającego przez komorę do rurki, co intensyfikuje rozpraszanie.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia inhalator według wynalazku w pierwszym przykładzie wykonania; fig. 2 - inhalator z fig. 1 w przekroju płaszczyzną II-II; fig. 3 - drugi przykład wykonania inhalatora według wynalazku, w przekroju poprzecznym; fig. 4 - inhalator z fig. 3 w przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną IV-IV; fig. 5 - inhalator z fig. 3 w przekroju poprzecznym poprowadzonym płaszczyzną V-V; fig. 6 - inhalator według wynalazku w trzecim przykładzie wykonania; fig. 7 - .inhalator z fig. 3 w położeniu roboczym w ustach użytkownika, wprzekroju poprzecznym; fig. 8 - inhalator według wynalazku z magazynkiem z kapsułkami, w stanie rozłożonym na podzespoły.

Na fig. 1 przedstawiono dwuczęściowy inhalator 1 zawierający rurkę 2 z pierwszym otworem 3 najednym końcu i drugim otworem w zwężeniu 10 znajdującym się na przeciwległym końcu,. połączonym z komorą 5 umieszczoną w dolnej części 9 inhalatora 1. Na odcinku pomiędzy pierwszym otworem 3 a płaską ścianką końcową komory 5 rurka 2 jest wydrążona, co widać na figurach. W komorze 5 znajduje się również kanał 4 łączący wnętrze komory 5 z otaczającym powietrzem. Wewnątrz komory 5 znajduje się swobodnie poruszający się element w postaci, korzystnie, kulki 6.

Rurka 2 inhalatora 1 ma formę ustnika wkładanego pomiędzy wargi użytkownika, przy czym, korzystnie, ustnik ten wprowadza się do ust w taki sposób, że wargi spoczywają na zakrzywionej powierzchni 'części oporowej 11.

Na rysunku pokazano inhalator 'dwuczęściowy, ale możliwy jest również inhalator jednoczęściowy lub wieloczęściowy. Również materiał można dobierać w zależności od sytuacji. Do większości zastosowań inhalator można wykonywać z materiałów z tworzyw sztucznych, na przykład z przezroczystych materiałów z tworzyw sztucznych lub PCV. W razie potrzeby można również zwiększyć liczbę kanałów 4.

Jak pokazano na fig. 2, kanał 4 jest uformowany w ściance komory 5. Kanał 4 jest ukształtowany w taki sposób, że powoduje zawirowanie wpływającego do komory 5 powietrza. W pokazanym przykładzie wykonania, boki 4a, 4b kanału 4 są oddalone’ od osi obrotu komory 5 tak, że bok zewnętrzny 4b kanał 4 jest umieszczony stycznie do wewnętrznej ścianki 7 komory 5. Ścianka wewnętrzna 7 jest cylindryczna i kołowa, ale można w niej umieścić występy lub innego typu profile powierzchniowe (np. powierzchnie szorstkie). Komora 5 z tego przykładu wykonania zawiera podczas użytkowania pewną ilość substancji 8, zazwyczaj leku, w postaci suchego proszku, przyjmowanego przez użytkownika inhalatora, który przykłada ustnik do ust i zasysa proszek (patrz również fig. 7).

Na skutek zassania zostaje wciągnięte powietrze kanałem 4 do komory 5 (podobnej do odwróconego gwizdka), zaś ze względu na orientację kanału 4, następuje' krążenie powietrza wokół komory 5, a tym samym zawirowanie w niej powietrza. Wirowy ruch powietrza wywołuje wirowanie i przemieszczanie się kulki 6, a tym samym jego wibrowanie wewnątrz komory 5, co z kolei powoduje sproszkowanego leku wirujące powietrze w kierunku otworu 3, skąd wpada do ust użytkownika.

Do nadania kulce 6 dużej prędkości wokół komory 5, potrzebnej do inhalacji rozproszonego proszku, niezbędne jest tylko krótkie zassanie przez ustnik 3, wymagające niewielkiego wysiłku. Dzięki obecności tylko jednego zwężenia 10, w tym przypadku w miejscu przejścia rurki 2 w komorę 5, powietrze przepływające z komory 5 do rurki 2 zachowuje stan turbulencji i ruch wirowy. Zwężenie 10 wywołuje również zwiększenie prędkości powietrza na wylocie z komory 5, co intensyfikuje zderzanie się cząstek ze sobą, którego skutkiem są mniejsze wymiary cząstek sproszkowanej substancji 8. Umożliwia to bardziej równomierne rozproszenie wszelkich grudek proszku.

W razie potrzeby można zintensyfikować efekt wibracji kulki 6 umieszczając na powierzchni wewnętrznej ścianki 7 nierówności lub inne wystające elementy (np. żeberka lub karby).

176 849

W innym wariancie, substancja medyczna do inhalacji może znajdować się w samej kulce 6, w której znajdują się odpowiednie otwory wylotowe. Alternatywnie, kulka 6 może składać się z substancji do inhalacji, przy czym substancja ta, na przykład, rozpadałaby się pod działaniem wibracji na proszek, co jednak wymaga starannego doboru wymiarów zwężenia 10.

Wynalazek umożliwia wytwarzanie skutecznego i ekologicznego inhalatora zarówno o prostej konstrukcji jak i wysokiej niezawodności.

Ze względu na stosunkowo niskie koszty produkcji takiego urządzenia można je produkować jako inhalator wyłącznie jednorazowego użytku zawierające pewną ilość leku niezbędną do wspomnianego jednorazowego zażycia. Zazwyczaj ilość ta może wynosić od 5 do 30 mg, przeważnie 20 mg, co nie wyklucza również dawek mniejszych lub większych. Jeżeli inhalator jest dwuczęściowy, jak w tym przykładzie, rurka 2 -może być elementem wielokrotnego użytku, zaś dolna część 9, odpowiadająca komorze 5, może być elementem jednorazowego użytku. Ze względów higienicznych należy umieścić odpowiednie elementy zdejmowane lub przebijane służące do zasłaniania kanału 4 oraz otworu na zwężeniu 10 z komory 5 do rurki 2.

Kolejny przykład wykonania wynalazku przedstawiono na fig. 3, gdzie podobne cechy charakterystyczne oznaczono takimi samymi liczbami identyfikacyjnymi jak na poprzedniej figurze, ale zwiększonymi o 100. Inhalator 101 według drugiego przykładu wykonania jest jednoczęściowy dzięki połączeniu rurki 102 z komorą 105 i ma inny kształt. Kształt komory 105 jest tak dobrany, że począwszy od powierzchni końcowej 117 komory 105 i w kierunku rurki 102, wewnętrzna ścianka 107 komory 105 ma część a o zwiększającym się polu powierzchni przekroju poprzecznego, za którą znajduje się część b o zmniejszającym się polu powierzchni przekroju poprzecznego mającej zakrzywioną powierzchnię części oporowej 111. Dzięki takiemu szczególnemu układowi, powietrze wciągane kanałem 104 najpierw zmniejsza swoją prędkość w związku z rosnącym polem powierzchni przekroju poprzecznego w części a, a następnie stopniowo zwiększa swoją prędkość w płaszczyźnie pomiędzy częściami a i b. Odpowiedni dobór kąta pochylenia części a i b umożliwia również odrywanie się powietrza od wewnętrznej ścianki 107 komory 105 i powstawanie wirów. Skutkiem takiego charakteru zjawiska jest silna turbulencja powietrza w komorze, co intensyfikuje zderzanie się cząstek między sobą, a tym samym zwiększanie jednorodności dyspersji. Skutki takiej turbulencji można zintensyfikować stosując kolejny element, na przykład kulkę 106, (jak wyjaśniono w nawiązaniu do fig. 1). W komorze- 105 znajduje się rdzeń 112 z, korzystnie, stożkową częścią 113 połączoną z cylindryczną częścią 114 o stałej średnicy. Rdzeń 112 można wykonać jako jeden element ze ścianką końcową 117, albo też odpowiednio z nią połączony. Cylindryczna część 114 rdzenia 112 ciągnie się aż do strefy zwężenia 110 rurki 102.

Turbulencję, powstającą podczas zasysania powietrza kanałem 104 wskutek odpowiedniego kształtu jego ścianki, intensyfikuje rdzeń 112 o odpowiednim kształcie, dzięki któremu ruch powietrza może - odbywać się tylko na niewielkiej części powierzchni komory 105, ale który równocześnie pozostawia odpowiednio dużo miejsca na ruch w nim elementu w postaci kulki 106.

Jak pokazano na fig. 3, cylindryczna część 114 rdzenia 112 biegnie aż do zwężenia 110 w taki sposób, że wokół zewnętrznej powierzchni rdzenia 112 znajduje się cienka pierścieniowa szczelina. Takie rozwiązanie dodatkowo intensyfikuje wzrost prędkości w tym miejscu, która nadaje powietrzu i proszkowi silną rotację, a to z kolei dodatkowo wzmaga zderzenia cząstek ze sobą (a tym samym poprawia jednorodność rozpraszania i zmniejsza wielkość cząstek) oraz wzmaga rotację wzdłuż rurki 102. W zwężeniu 110 nie występuje problem zatykania otworu ze względu na wysoką prędkość powietrza w tym miejscu. Rurka 102 inhalatora 101 ma formę ustnika wkładanego pomiędzy wargi użytkownika. Ustnik wprowadza się od ust w taki sposób, że wargi spoczywają na zakrzywionej powierzchni części oporowej 111.

Zatem podczas normalnego użytkowania, cząstki proszku wciągane do zawirowanego strumienia powietrza dostosowują swoją prędkości do opisanych powyżej zmian jego prędkości ze względu na swoją stosunkowo małą masę oraz rozdrabniają się w tym strumieniu i równomiernie rozpraszają. Za zwężeniem 110 cząstki oddzielają się dalej wzdłuż stopniowo

176 J949 rozszerzającej się rurki 102, a ich prędkość spada, co jest ważne, ponieważ umożliwia cały czas dalszy transport substancji w proszku do płuc użytkownika.

Jak również pokazano na fig. 4, w inhalatorze 101 znajduje się dodatkowy otwór 115 pełniący rolę wlotu substancji w proszku, która ma być wdychana. Dodatkowy otwór 115 jest połączony z magazynkiem proszku umieszczonym poza inhalatorem. Substancja w·' proszku może wpadać przez dodatkowy otwór 115 z zewnętrznego magazynka (patrz fig. 8), przy czym proszek jest w stanie wpadać do komory 105 przed lub podczas procesu inhalacji.

Jak można zauważyć na fig. 4, inhalator jest rozwiązany w taki sposób, że proszek może również wpadać do komory 105 w kierunku stycznym, a magazynek lub podobny element znajduje się naprzeciwko płaskiej powierzchni oporowej 116 ścianki komory 105.

Na fig. 5 pokazano przekrój poprzeczny dolnej części komory· 105 z ośmioma kanałami wlotowymi 104 powietrza mającymi ścianki 104a, 104b.

Na fig. 6 przedstawiono taki sam typ inhalatora jaki pokazano na fig. 3, ale bez rdzenia, natomiast z kulką 206 wirującą swobodnie podczas zasysania powietrza kanałem 204 w wyniku wytwarzania siły ssącej w otworze 203 rurki 202. Inhalator 201 posiada komorę 205, której kształt jest tak dobrany, że począwszy od powierzchni końcowej 217 komory 205 i w kierunku rurki 202, wewnętrzna ścianka 207 komory 205 ma część a o zwiększającym się polu powierzchni przekroju poprzecznego, za którą znajduje się część b o zmniejszającym się polu powierzchni przekroju poprzecznego mającej zakrzywioną powierzchnię części oporowej 211. Dzięki takiemu szczególnemu układowi, powietrze wciągane kanałem 204 najpierw zmniejsza swoją prędkość w związku z rosnącym polem powierzchni przekroju poprzecznego w części a, a następnie stopniowo zwiększa swoją prędkość w płaszczyźnie pomiędzy częściami' a i b. Odpowiedni dobór kąta pochylenia części a i b umożliwia również odrywanie się powietrza od wewnętrznej ścianki 207 komory 205 i powstawanie wirów. Skutkiem takiego charakteru zjawiska jest silna turbulencja powietrza w komorze, co intensyfikuje zderzanie się cząstek między sobą, a tym samym zwiększanie jednorodności dyspersji. Skutki takiej turbulencji można zintensyfikować stosując kolejny element, na przykład kulkę 206, (jak wyjaśniono w nawiązaniu do fig. 1). Do inhalatora 201 może być podłączony magazynek, z którego wpływa dodatkowym otworem 215 proszek.

Na fig. 7 pokazano zalecany sposób używania inhalatora polegający na tym, że użytkownik zaciska wargi na powierzchni oporowej 11,111211 i wprowadza otwór 3,103,203 tak głęboko do wnętrza ust, że ilość proszku tracona w jamie ustnej (np. dostająca się na język 320 lub podniebnie 330) przed jego dostaniem się do płuc jest pomijalnie mała. Dodatkową zaletą takiego rozwiązania jest to, że kubki smakowe na języku są w dużym stopniu nie odsłonięte a tym samym nie narażone na działanie substancji leczniczej, której prędkość w tym miejscu jest stosunkowo mała.

Na fig. 8 przedstawiono w stanie rozłożonym na podzespoły przykład wykonania inhalatora zaopatrzonego w magazynek z kapsułkami. Poszczególne elementy są w zasadzie takie same jak na fig. 3, natomiast oznaczono je numerami identyfikacyjnymi serii 400 a nie 100. Dzięki temu nie jest potrzebny szczegółowy opis jego działania, ponieważ jest ono takie samo jak dla poprzednich przykładów wykonania. Cylindryczna rurka 402 z otworem 403 i zwężeniem 410 oraz powierzchnia części oporowej 411 są ukształtowane jako jednoczęściowa wytłoczka przymocowana do komory 405 metodą pasowania przylgowego lub podobną. W komorze 405 znajduje się kulka 406, a samą komorę 405 zamyka od dołu powierzchnia końcowa 417 z integralnym rdzeniem 412 posiadającym stożkową część 413 połączoną z cylindryczną częścią 414 o stałej średnicy. W skład inhalatora 401 wchodzi magazynek z kapsułkami 422, zawierającymi pewną ilość substancji w proszku (korzystnie, równej jednej dawce), przymocowany do obudowy komory 405 za pomocą rurki 423, której zadaniem jest transport proszku z pękniętej kapsułki. Szczegóły konstrukcyjne magazynka nie są istotne dla wynalazku i można zastosować dowolny jego typ odpowiedni do tego celu. Jednakże w pokazanym przykładzie wykonania magazynek jest wyposażony w uchylne wieczko 421 osadzone na zawiasie w jego korpusie 420.

Względne wymiary, wagi i materiały, z jakich jest wykonany inhalator, są w zasadzie sprawą wyboru w zależności od sytuacji i można je zmieniać w szerokich granicach. Jednym z typowych przykładów wymiarów może być długość ustnika lub cylindrycznego członu od

176 849 otworu do powierzchni części oporowej 11, 111,211,411 stykającej się z wargami wynosząca od około 2 do 6 cm, średnica komory 5 od około 10 mm do 20 mm, korzystnie od około 16 mm do około 18 mm. Przy wymiarach tego rzędu szerokość otworu 4 pomiędzy powierzchniami bocznymi 4a i 4b wynosi zazwyczaj około 2 do 3 mm, a kulka 6 ma promień około 3 mm. Wymiary tego rzędu zapewniają otrzymanie wysmukłego i zwartego inhalatora.

W przypadku wykonania inhalatora z przezroczystego tworzywa sztucznego uzyskuje się dodatkową zaletę polegającą na tym, że użytkownik może śledzić czy cały lek został wchłonięty czy też nie.

Powyżej przedstawiono opis zalecanych przykładów wykonania urządzenia według wynalazku, ale rozumie się samo przez się, że istnieje wiele możliwości wprowadzenia w nich zmian w zakresie ujętym w załączonych zastrzeżeniach.

FIG.

Y-Y

FIG. 4

FIG- 5

176 849

Fig. 7

FIG. 8

176 849

FIG. 1

FIG. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Inhalator do substancji proszkowych, zawierający człon cylindryczny połączony z komorą, w której znajduje się kulka, i na którego jednym, końcu znajduje się pierwszy otwór, zaś w komorze znajduje się co najmniej jeden kanał wlotowy biegnący stycznie do komory, przy czym pomiędzy pierwszym otworem a kanałem wlotowym znajduje się pojedyncze zwężenie, znamienny tym, że kulka (6, 106, 206, 406) ma znacznie mniejszą średnicę' od szerokości komory (5, 105, 205, 405), w której jest umieszczona z dużym luzem poruszając się w niej swobodnie ruchem drgającym.
2. 2. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że komora (105, 205, 405) ma ściankę boczną składającą się z dwóch części, przy czym pierwsza część (a) ma rosnące w kierunku zwężenia (110, 210, 410) pole powierzchni przekroju poprzecznego, zaś druga część (b) ma malejące w kierunku zwężenia (110,210, 410) pole powierzchni przekroju poprzecznego.
3. 3. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że komora (5) ma cylindryczną ściankę wewnętrzną (7).
4. 4. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że w komorze (105, 405) znajduje się rdzeń (112, 412) usytuowany pomiędzy ścianką końcową (117, 417) komory (105, 405) do miejsca znajdującego się w pobliżu pojedynczego zwężenia (110, 410).
5. 5. Inhalator według zastrz. 4, znamienny tym, że rdzeń (112, 412) ma część stożkową (113, 413), której większy koniec znajduje się w pobliżu ścianki końcowej (117,417) komory (105, 405), a cylindryczna część (114, 414) o stałym przekroju jest usytuowana pomiędzy mniejszym końcem części stożkowej (113, 413) aż do zwężenia (110, 410).
6. 6. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że do komory (405) jest przyłączony magazynek wyposażony w uchylne wieczko (421) osadzone w korpusie (420) zawierający dawki proszku, umieszczone w podatnej na zniszczenie kapsułce (422), który jest połączony z wnętrzem komory (405) za pomocą otworu wlotowego znajdującego się w ściance komory (405).
7. 7. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że w komorze (5,105, 205, 405) znajduje się substancja medyczna (8) w postaci proszku.
8. 8. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej ścianki komory (5, 105, 205, 405) inhalatora są przezroczyste.
9. 9. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że wystającą częścią (11,111, 211, 411) jest zewnętrzna ścianka komory (5,105, 205, 405).
10. 10. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że kulka (6,106, 206, 406) jest pusta w środku i zawiera substancję w postaci proszku.