PL176976B1

PL176976B1 - Sposób opracowywania protokołu dla sterowania programowanego komutatora telekomunikacyjnego

Info

Publication number: PL176976B1
Application number: PL94329832A
Authority: PL
Inventors: Mark P. Hebert
Original assignee: Excel Switching Corp
Priority date: 1993-10-08
Filing date: 1994-10-05
Publication date: 1999-08-31
Also published as: CN1104797C; ATE211338T1; CA2173247C; NZ274738A; AU7929694A; EP1100240A2; DE69429530D1; EP0724804B1; FI961533A0; RU2150791C1; JPH09507972A; NO961351L; FI961533A7; PL316494A1; HU9600806D0; DE69429530T2; US5426694A; FI961533L; EP0724804A1; AU684318B2

Abstract

1. Sposób opracowywania protokolu dla sterowania progra- mowanego komutatora telekomunikacyjnego, zawierajacego karte matrycy z procesorem, dla dynamicznego laczenia i rozlaczania tras lacznosci miedzy poszczególnymi portami lub kanalami okreslone- go zbioru w odpowiedzi na komunikaty generowane przez urzadze- nie nadrzedne, przy czym porty lub kanaly reprezentuje sie za pomoca co najmniej jednej cyfrowej karty liniowej, analogowej ka- rty liniowej, cyfrowej karty przetwarzania sygnalów lub pakietowej karty maszynowej i komunikuje z karta matrycy z procesorem za pomoca szyn, znam ienny tym, ze tworzy sie co najmniej jedna z ta- blic stanów/zdarzen (71), z których kazda okresla zespól okreslo- nych z góry stanów logicznych (75), przyporzadkowuje sie do kazdego ze stanów logicznych przynajmniej jedno wyznaczone z góry zdarzenie (77) sposród zbioru zdarzen logicznych, a kazdemu ze zdarzen przyporzadkowuje sie funkcje pierwotna (79), przy czym funkcje pierwotna wywoluje sie po wystapieniu przy- porzadkowanego jej zdarzenia, nastepnie tworzy sie co najmniej jedna z tablic funkcji pierwotnych (73), z których kazda stanowi okreslony ciag wstepnie okreslonych funkcji (81) dla kazdej z fun- kcji pierwotnych, oraz tworzy sie co najmniej jeden rezydentny pro- tokól komunikacyjny (42a, 42b, 42c) i/lub dynamiczny protokól komunikacyjny (44a, 44b, 44c), z których kazdy jest reprezentowa- ny przez zadana kombinacje jednej z tablic stanów/zdarzen, i jednej z tablic funkcji pierwotnych Fig.4 PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób opracowywania protokołu dla sterowania programowanego komutatora telekomunikacyjnego.

Programowane komutatory telekomunikacyjne są wykorzystywane w szerokim zakresie zastosowań, takich jak powiadamianie głosowe, usługi telemarketingowe, i tym podobne. Programowany komutator zwykle jest sterowany przez urządzenie nadrzędne, zazwyczaj komputer pracujący z telekomunikacyjnym programem aplikacyjnym. Użytkownik może albo zakupić dostępny w handlu program aplikacyjny, który jest kompatybilny ze sprzętem nadrzędnym i sprzętem komutatora, lub też może wybrać pisanie własnego programu.

W większości zastosowań programowany komutator jest dołączony do publicznej sieci telefonicznej za pomocąjednego lub więcej dalekosiężnych łączy analogowych lub łączy cyfrowych, (na przykład łącza T1), które kończą się w komutatorze. Komutator może również kończyć jedną lub więcej linii dołączonych do urządzeń, takich jak na przykład aparaty telefoniczne. Komunikacja przez dowolne konkretne dalekosiężne łącze lub linię odbywa się zgodnie z określonym protokołem sygnalizacyjnym.

Na całym świecie występuje wiele standardowych protokołów sygnalizacyjnych. Niektóre protokoły, które są szeroko wykorzystywane obecnie, odnoszą się do protokołów startowych E&M, impulsowego, pętlowego, podstawowego i uzgodnionego międzynarodowo R2 z wykorzystaniem sygnalizacji adresowej DTMF/MFR1 lub MFR2.

W konwencjonalnych komutatorach programowanych, wyboru protokołu sygnalizacyjnego wykorzystywanego do konkretnego łącza dalekosiężnego, łącza krótkiego lub linii, dokonuje się zwykle przed dostarczeniem sprzętu do klienta. Znaczy to, że producent komutatora konfiguruje komutator uwzględniając aspekty sprzętowe lub związane z oprogramowaniem firmowym, bądź jedne i drugie, zwykle w -sposób, który niezbyt łatwo ani niezbyt szybko można zmienić (to znaczy za pośrednictwem oprogramowania firmowego przechowywanego pamięci PROM). Konfiguracja wytwórcy efektywnie przydziela konkretny protokół sygnalizacyjny do każdego z łączy dalekosiężnych, odcinków połączeniowych lub linii. Jednak w tego rodzaju konwencjonalnej konfiguracji występują pewne problemy. Po pierwsze, występuje brak elastyczności dla użytkownika przy konfigurowaniu komutatora, zależnie od potrzeb w konkretnym zastosowaniu. Jest to szczególnie kłopotliwe, kiedy występuje, nawet rzadko, potrzeba dostosowania wspomnianych protokołów sygnalizacyjnych po początkowym zainstalowaniu komutatora.

Inny problem dotyczący konwencjonalnych komutatorów programowanych odnosi się do ich niezdolności do dynamicznej zmiany protokołu sygnalizacyjnego przeznaczonego dla konkretnego łącza dalekosiężnego, odcinka lub linii. Problem może występować dość często w Europie, gdzie w poszczególnych krajach, i w krajach, w których generacja połączeń międzynarodowych odbywa się przez tandemową strukturę komutacyjną, wykorzystywane są różne obowiązujące protokoły sygnalizacyjne R2. Efektem niepożądanym jest to, że komutator prawdopodobnie nie będzie w stanie odpowiednio obsłużyć połączenia wchodzącego.

Inną główną wadą znanych komutatorów programowanych jest to, że nie zapewniają one użytkownikowi możliwości łatwego opracowywania i wdrażania własnych protokołów sygnalizacyjnych dla poszczególnych aplikacji. Własne protokoły mogąbyć potrzebne, jeśli nie konieczne, w aplikacjach, w których komutator włączony jest między publiczną sieć telefoniczną i inne urządzenie (na przykład system powiadamiania głosowego). Ponieważ tego rodzaju urządzenia mogą wykonywać funkcje wyspecjalizowane, i są przeznaczone do łączenia bezpośrednio z publiczną siecią telefoniczną, to zwykle niezbyt przystają do standardowych protokołów sygnalizacyjnych. Tak więc występuje potrzeba zapewnienia użytkownikowi sterowania komutatorem programowanym w taki sposób, aby podtrzymać prawidłową komunikację zarówno z publiczną siecią telefoniczną, jak i innymi urządzeniami dołączonymi do komutatora.

Jeszcze inną wadą konwencjonalnych komutatorów programowanych jest to, że wymagają częstych interwencji urządzenia nadrzędnego przy przetwarzaniu połączeń. Na przykład w komutatorze konwencjonalnym potrzebnajest zwykle interwencja nadrzędna, to znaczy wymia4

176 976 na komunikatów między komutatorem i urządzeniem nadrzędnym, przy odbieraniu lub nadawaniu cyfr. Jest to niezbędne, ponieważ urządzenie nadrzędne musi instruować komutator o stosowaniu do bieżącego zadania odpowiednich dostępnych zasobów. W tym przypadku urządzenie nadrzędne może instruować komutator o dołączeniu dostępnego generatora tonowego do konkretnego kanału w celu wysłania cyfr, lub o dołączeniu odbiornika tonowego do odbioru cytr. W kontekście aplikacji, w których w komutatorze przetwarza się setki, do nawet dziesiątek tysięcy połączeń na godzinę, liczba komunikatów, które muszą przechodzić między urządzeniem nadrzędnym i komutatorem, staje się bardzo duża, co często powoduje zmniejszenie wydajności urządzenia nadrzędnego i komutatora.

W opisie patentowym nr EP 0 555 997 przedstawiono urządzenie i sposób do realizacji połączeń z użyciem protokołów w rozproszonym systemie telekomunikacyjnym. Jednak tego rodzaju urządzenia telekomunikacyjne nie są komutatorami telekomunikacyjnymi i nie wykonują funkcji przetwarzania połączeń, z łączeniem lub rozłączaniem torów telekomunikacyjnych między różnymi kanałami określonego zbioru kanałów. Poza tym protokoły telekomunikacyjne między dwoma .urządzeniami nie określają, ani nie sterują wewnętrznymi funkcjami komutatora telekomunikacyjnego przy określaniu telekomunikacyjnego protokołu sygnalizacyjnego dla każdego z kanałów komutatora telekomunikacyjnego, w celu realizacji funkcji przetwarzania połączeń.

Sposób opracowywania protokołu dla sterowania programowanego komutatora telekomunikacyjnego, zawierającego kartę matrycy z procesorem, dla dynamicznego łączenia i rozłączania tras łączności między poszczególnymi portami lub kanałami określonego zbioru w odpowiedzi na komunikaty generowane przez urządzenie nadrzędne, przy czym porty lub kanały reprezentuje się za pomocą co najmniej jednej cyfrowej karty liniowej, analogowej karty liniowej, cyfrowej karty przetwarzania sygnałów lub pakietowej karty maszynowej i komunikuje z kartą matrycy z procesorem za pomocą szyn, według wynalazku wyróżnia się tym, że tworzy się co najmniej jednąz tablic stanów/zdarzeń, z których każda określa zespół określonych z góry stanów logicznych. Do każdego ze stanów logicznych przyporządkowuje się przynajmniej jedno wyznaczone z góry zdarzenie spośród zbioru zdarzeń logicznych, a każdemu ze zdarzeń przyporządkowuje się funkcję pierwotną. Funkcję pierwotną wywołuje się po wystąpieniu przyporządkowanego jej zdarzenia, następnie tworzy się co najmniej jedną z tablic funkcji pierwotnych, z których każda stanowi określony ciąg wstępnie określonych funkcji dla każdej z funkcji pierwotnych, oraz tworzy się co najmniej jeden rezydentny protokół komunikacyjny i/lub dynamiczny protokół komunikacyjny, z których każdy jest reprezentowany przez zadaną kombinację jednej z tablic stanów/zdarzeń, i jednej z tablic funkcji pierwotnych. W dodatkowych etapach korzystnie zapamiętuje się co najmniej jeden z protokołów w programowanym komutatorze telekomunikacyjnym i/lub w urządzeniu nadrzędnym oraz wstępnie przyporządkowuje się przynajmniej jeden protokół komunikacyjny do każdego z kanałów lub portów.

Po wykryciu połączenia wchodzącego lub generacji połączenia wychodzącego w jednym z kanałów lub portów korzystnie określa się, czy protokół aktualnie przydzielony do wspomnianego jednego z kanałów lub portów nadaje się do przetwarzania połączenia wchodzącego lub wychodzącego, a jeżeli aktualnie przydzielony protokół nie nadaje się do przetwarzania tego połączenia wchodzącego lub wychodzącego, korzystnie dokonuje się dynamicznego wyboru innego z protokołów-, nadającego się do przetwarzania tego połączenia wchodzącego lub wychodzącego. Każdemu kanałowi lub portowi korzystnie przyporządkowuje się określony blok danych, który zawiera informację reprezentującą aktualny stan logiczny i typ stanu odpowiedniego kanału lub portu, wskaźnik do aktywnej tablicy stanów/zdarzeń, wskaźnik do aktywnej tablicy funkcji pierwotnych, wskaźnik do przyporządkowanej tablicy stanów/zdarzeń oraz wskaźnik do przydzielonej tablicy funkcji pierwotnych.

Każdy z protokołów reprezentuje,się przez skończoną maszynę stanów.

176 976

Każdą, co najmniej jedną skończoną maszynę stanów implementuje się przez napęd skończonej maszyny stanów, odpowiadający bibiotece, zawierającej określone z góry funkcje i wskaźniki.

Rozwiązanie według wynalazku zapewnia użytkownikowi możliwość definiowania i przydzielania na zasadzie port-port pożądanego protokołu sygnalizacyjnego, albo standardowego, albo własnego, do obsługi połączeń albo wchodzących albo wychodzących. W komutatorze protokoły mogą rezydować równocześnie, a przydział protokołu do danego portu może być zmieniany dynamicznie w czasie rzeczywistym.

Protokół umożliwia użytkownikowi definiowanie oddzielnej skończonej maszyny stanów dla każdego portu obsługiwanego przydzielonego przez komutator. Każda skończona maszyna stanów może być definiowana niezależnie, przez kombinację zespołu elementarnych etapów przetwarzania, zwanych funkcjami atomowymi, z łączeniem w funkcje pierwotne, które z kolei w połączeniu ze stanami i zdarzeniami tworząpotrzebnąmaszynę stanów. Takie maszyny stanów mogą zawierać stany oczekiwania, które korzystnie wykorzystywane są do zmniejszenia zaangażowania urządzenia nadrzędnego w przetwarzanie połączeń. Stany oczekiwania mogąreprezentować programowane okresy czasu, co zapewnia możliwość występowania spodziewanych działań lub zdarzeń, zanim komutator przejdzie do wykonywania następnej operacji.

Rozwiązanie według wynalazku może być również wykorzystywane do sterowania lub zarządzania szerokim zakresem usług telekomunikacyjnych w komutatorze programowanym, włącznie z organizowaniem konferencji, nagrywaniem powiadomień głosowych, generowaniem i odbiorem sygnałów tonowych, analiząprzebiegu połączenia, rozpoznawaniem głosu, kompresją głosu oraz kodowaniem/dekodowaniem faksowym.

Przedmiot wynalazku, w przykładach wykonania, został objaśniony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia programowany komutator telekomunikacyjny w korzystnym przykładzie wykonania, nadający się do programowania przez użytkownika, w postaci schematu blokowego, fig. 2 - schemat warstw oprogramowania wykorzystywanego do sterowania komutatora z fig. 1, fig. 3A i 3B przedstawiają niektóre z cech charakterystycznych i funkcji przyporządkowanych każdej z warstw 2-5 oprogramowania, przedstawionych na fig. 2, fig. 4 przedstawia schemat blokowy, pokazujący protokoły komunikacyjne wykorzystujące skończoną maszynę stanów, przygotowane i stosowane w korzystnym przykładzie wykonania wynalazku, fig. 5 - warstwę 3 stanowiącą warstwę sieci aplikacji, w której do przydzielania sieciowych protokołów sygnalizacyjnych dla różnych portów komutatora programowanego wykorzystuje się skończone maszyny stanów, w postaci schematu blokowego, fig. 6 - wykres stanów skończonej maszyny stanów zapewniającej sterowanie tonowe w zastosowaniu do warstwy 2, stanowiącej warstwę łącza, fig. 6B - schemat skończonej maszyny stanów z fig. 6A, w której każdy szereg funkcji atomowych określony jest jako funkcja pierwotna, fig. 6C - odpowiedniość między funkcjami atomowymi, funkcjami pierwotnymi i stanami z fig. 6B, w postaci grupy tablic, fig. 7A - wykres stanów skończonej maszyny stanów do przetwarzania początkowej fazy zestawiania połączenia, z wykorzystaniem międzynarodowo uzgodnionej sygnalizacji R2 w aplikacji w warstwie 3 - warstwie sieci, fig. 7B - wykres stanów skończonej maszyny stanów z fig. 7A, w której każdy szereg funkcji atomowych określony jest jako funkcja pierwotna, fig. 7C - odpowiedniość między funkcjami atomowymi, funkcjami pierwotnymi i stanami z fig. 7B, w postaci grupy tablic, fig. 8A wykres stanów skończonej maszyny stanów do przetwarzania początkowej fazy zestawiania połączenia, z wykorzystaniem sygnalizacji startowej impulsowej Tl E&M w aplikacji w warstwie 3 - warstwie sieci, fig. 8B - wykres stanów skończonej maszyny stanów z fig. 8A, w której każdy szereg funkcji atomowych określony jest jako funkcja pierwotna, fig. 8C - odpowiedniość między funkcjami atomowymi, funkcjami pierwotnymi i stanami z fig. 8B, w postaci grupy tablic, fig. 9A - wykres stanów skończonej maszyny stanów do przetwarzania początkowej odpowiedzi głosowej na połączenie wchodzące w warstwie 4 - warstwie zarządzania połączeniem, fig. 9B - wykres stanów skończonej maszyny stanów z fig. 9A, w której każdy szereg funkcji ato6

176 976 mowych określony jest jako funkcja pierwotna, fig. 9C - odpowiedniość między funkcjami atomowymi, funkcjami pierwotnymi i stanami z fig. 9B, fig, 10A - wykres stanów skończonej maszyny stanów do aplikacji wewnętrznej warstwy 5, na przykład usług bezpłatnych (800), fig. 10B - wykres stanów skończonej maszyny stanów z fig. 10A, w której każdy szereg funkcji atomowych określony jest jako funkcja pierwotna, a fig. 10C przedstawia odpowiedniość między funkcjami atomowymi, funkcjami pierwotnymi i stanami z fig. 10B, apostaci grupy tablic.

Na fig. 1 przedstawiono dostępny w handlu komputer osobisty PC 2, który zawiera centralną jednostkę przetwarzającą CPU 4 oraz napęd 6 dysku twardego, połączone za pośrednictwem magistrali 8 wejścia/wyjścia PC (I/O) oraz magistrali zasilającej 9. Korzystne jest, jeżeli PC 2 jest odmiany PC-AT lub kompatybilnym. Możliwe jest również wykorzystywanie komputerów osobistych zaopatrzonych w większą ilość pamięci lub jednostki CPU o większych możliwościach, niż PC-AT. Korzystne jest, jeżeli PC 2 pracuje pod nadzorem systemu operacyjnego ukierunkowanego na aplikacje, na przykład DOS^R lub UNIX^R.

PC 2 składa się z podstawy bądź obudowy, w której zainstalowana jest płyta główna wraz z napędem 6 dysku i innymi opcjonalnymi zespołami takimi, jak napędy dysków elastycznych, modemy itp. CPU 4 komputera PC zainstalowana jest na płycie głównej zaopatrzonej ,w szereg gniazd krawędziowych, w które można wstawiać inne płytki (karty), dołączając je tym samymi do magistrali I/O i zasilających, odpowiednio 8 i 9, komputera PC.

Karta matrycy z procesorem 12 jest wstawiona w jedno z gniazd w płycie głównej, a zatem jest dołączona do magistrali 8 i 9. Karta matrycy z procesorem 12 jest połączona z cyfrową Al kartą liniową 14, drugą cyfrowąA1 kartąliniowąl5, cyfrowąkartą 16 przetwarzania sygnałowego DSP, pakietowąkartąmaszynową 17 i uniwersalnąkartę analogową 18 z liniami oraz kartązamykającą 19 dla czterech magistral, magistral 20 HDLC, czyli interprocesorowej, magistrali 22 TDM, magistrali 24 karty liniowej LC stanu/sterowania, i magistrali synchronizacyjnej/sterującej 26. Magistrala 28 napięcia baterii/dzwonienia podaje napięcie baterii (48 V_DC) i napięcie dzwonienia (109 V_AC) do analogowej karty liniowej 18. Karta zamykająca 19 służy do zamknięcia fizycznego magistral 20, 22, 24, 26 i 28.

Karty liniowe 14,15 i 18 oraz karta DSP 16 dołączone są do magistrali zasilającej 9 i przy ich podstawowej pracy operacyjnej otrzymują za jej pośrednictwem zasilanie z komputera PC. Jakkolwiek przedstawiono tylko jedną cyfrową Tl kartę liniową 14, jedną cyfrową El kartę liniową 15 i jedną analogowąkartę liniową 18, to jest oczywiste, że możliwe jest dodatkowych kart liniowych przy dwóch ograniczeniach fizycznych: maksymalnych możliwościach komutacji karty matrycy z procesorem 12 i przestrzeni fizycznej podstawy komputera 2.

Zewnętrzne urządzenie nadrzędne 30, które może zawierać oddzielny komputer osobisty, stanowisko robocze programisty lub inny komputer, może ewentaulnie być dołączone za pośrednictwem kanału telekomunikacyjnego 32 z kartą matrycy z procesorem 12. Korzystne jest, jeżeli karta matrycy z procesorem 12 zawiera konwencjonalny, kompatybilny z RS 232 intetfejs do dołączenia kanału 32. Korzystne jest, jeżeli zewnętrzne urządzenie nadrzędne 30 pracuje w zorientowanym aplikacyjnie systemie operacyjnym.

W razie potrzeby, komutator 10 może rezydować na pasywnej płycie głównej, bez CPU 4 komputera PC i bez dysku 6, z którego otrzymuje zasilanie elektryczne i może być sterowany przez zewnętrzne urządzenie nadrzędne 30.

Zewnętrzne zasilanie 31 napięciem baterii/dzwonienia jest doprowadzone torem 33 do karty zamykającej 19. Źródło zasilania może zawierać na przykład dostępny w handlu zasilacz sieciowy.

Szczegóły odnoszące się do konstrukcji różnych kart przedstawionych na fig. 1 uważa się za znane. Korzystne jest, jeżeli cyfrowa E1 karta liniowa 18 jest zbudowana z wykorzystaniem podobnego sprzętu, jak w przypadku karty liniowej 14 Tl, z wyjątkiem różnic w układach konwencjonalnych umożliwiających zamykanie przez kartę liniową 15 łączy E1 zamiast T1.

176 976

Na fig. 2 przedstawiono model warstwy oprogramowania wykorzystywanego do sterowania komutatorem programowanym 10 z fig. 1. Lewa kolumna na fig. 1 przedstawia siedem warstw wydzielonych w modelu odniesienia połączeń systemów otwartych (open systems interconnection - OSI). Prawa kolumna na fig. 2 przedstawia pięć warstw wykorzystywanych do sterowania komutatorem 10 i ich odpowiednie przyporządkowanie do modelu OSI.

Na fig. 1 i 2, warstwa aplikacyjna 5, która odpowiada, ogólnie biorąc, warstwie aplikacyjnej OSI, reprezentuje oprogramowanie aplikacyjne, które zwykle pracuje albo w CPU 4 komputera PC, albo w zewnętrznym urządzeniu nadrzędnym 30. Oprogramowanie warstwy aplikacyjnej 5 może być wykorzystywane do implementacji dowolnej liczby potrzebnych usług telekomunikacyjnych, takich jak usługi bezpłatne (800), poczta głosowa, automatyczny rozdział połączeń (ACD - automatic call distribution), wymieniając niektóre.

Warstwa 4 zarządzania połączeniami, która odpowiada w zasadzie warstwom prezentacji, sesji i transportu modelu OSI, reprezentuje oprogramowanie, które pracuje na karcie matrycy z procesorem 12. Warstwa 4 zarządzania połączeniami odpowiada za realizację scentralizowanych funkcji przetwarzania połączeń, zapewnienie ogólnego interfejsu do warstwy aplikacyjnej 5, niezależnie od typu, bądź typów protokołów sygnalizacyjnych sieci, które mogą być stosowane w komutatorze 10. Zwykle, warstwa 4 zarządzania połączeniami realizuje funkcje żądane po nawiązaniu połączenia.

Warstwa 3 przejściowego protokołu sygnalizacyjnego odpowiada, ogólnie biorąc, warstwie sieciowej modelu OSI. Urządzenie reprezentowane przez warstwę 3 sieciowego protokołu sygnalizacyjnego realizowane jest albo na karcie matrycy z procesorem 12, albo na kartach liniowych, które zawierają własne mikroprocesory, jak na przykład karta liniowa 14 lub 15 bądź pakietowa karta maszynowa 17, i odpowiadają za nadzór nad sygnalizacją sieciową i pozasieciową w paśmie i poza pasmem, jak również za poziom sterowania protokołem sieciowym połączeń wchodzących i wychodzących.

Warstwa 2 łącza odpowiada ogólnie biorąc warstwie łącza dacyjnego modelu OSI. Oprogramowanie łącza warstwy 2 działa na karcie matrycy z procesorem 12, kartach liniowych, które zawierają swoje własne mikroprocesory, karcie DSP 16 lub karcie maszyny pakietowej 17, przy czym każda karta zawiera swój własny mikroprocesor, i jest odpowiedzialne za detekcję, jak również fizyczny transfer sieciowej informacji sygnalizacyjnej przez interfejs sieciowy lub liniowy.

Na koniec, warstwa fizyczna 1 odpowiada warstwie fizycznej modelu OSI. Karty liniowe 14,15 i 18 zapewniają fizyczne interfejsy elektryczne, odpowiednio Tl, El i analogowy, względem komutatora 10.

Figury 3A i 3B stanowią tabelaryczny wykaz reprezentatywnych cech charakterystycznych i funkcji wykonywanych przez każdąz warstw 2-5 oprogramowania z fig. 2. Rozwiązanie według wynalazku może być wykorzystywane w charakterze narzędzia do opracowania odpowiedniego oprogramowania w celu implementowania dowolnych cech charakterystycznych i funkcji przedstawionych na fig. 3A i 3B. Poglądowy przykład wykorzystania wynalazku w kontekście każdej z warstw 2-5 opisano w odniesieniu do fig. 6A -10C.

Na fig. 4 przedstawiono ogólny schemat blokowy środowiska opracowania skończonej maszyny stanów, zestawionego zgodnie z korzystną odmianą wynalazku, które umożliwia użytkownikowi tworzenie i określanie skończonych maszyn stanów do realizacji potrzebnych funkcji telekomunikacyjnych. Przed szczegółowym rozpatrzeniem figury, należy podać określenia niektórych terminów. .

Stosowany w niniejszym dokumencie termin „stan“ odnosi się do pewnej liczby reprezentującej bieżący''kontekst dla konkretnego kanału lub portu. W korzystnej odmianie wykonania według wynalazku występują trzy typy definiowanych stanów, normalny, wewnętrzny i blokowania. Stany normalne mogą być stanami oczekiwania (to znaczy, SEIZE ACK - potwierdzenia zatrzymania, warunkami, w których dalsze działania zostały zawieszone aż do wystąpienia konkretnego zdarzenia) bądź stanami stabilnymi, to znaczy, że odbywa się konwersacja. Stany we8

176 976 wnętrzne wykorzystywane są do sprawdzania warunków i odpowiedniego działania, zgodnie z drzewem decyzyjnym. Stany normalne i wewnętrzne według wynalazku mogą być określone przez klienta, bądź użytkownika, w celu określenia skończonej maszyny stanów do wykonywania pożądanych funkcji. Stan blokowania według wynalazku jest generowany automatycznie i jest wykorzystywany, na bazie kanał-kanał, w połączeniu z zarządzaniem zasobami spoza płyty.

Określone zdarzenie jest liczbą indentyfikującą sytuację, która jest akceptowana przez konkretny stan. Zdarzeniu mogą być przyporządkowane dane.

Funkcja atomowa jest to funkcja realizująca elementarne zadanie, jak ustawienie bloku czasowego. Z funkcją atomową mogą być skojarzone dane charakterystyczne dla użytkownika. Funkcja pierwotna jest to określona z góry sekwencja funkcji atomowych, i jest wywoływana po wystąpieniu konkretnego zdarzenia. Użytkownicy mogątworzyć i określać funkcje pierwotne na podstawie biblioteki dostępnych funkcji atomowych. W korzystnej odmianie wykonania, każda funkcja pierwotna może zawierać do 20 funkcji atomowych.

Tablica stanów/zdarzeń 71 określa zdarzenia ważne dla konkretnego stanu, i funkcji pierwotnej, która jest wywoływana po wystąpieniu każdego takiego zdarzenia. W korzystnej odmianie wykonania, tablica stanów/zdarzeń, może zawierać do 100 stanów i do 40 zdarzeń na stan.

Tablica funkcji pierwotnych 73 określa funkcje pierwotne, które są wykorzystywane w tablicy stanów/zdarzeń 71. W korzystnej odmianie wykonania, tablica funkcji pierwotnych może zawierać do 200 takich funkcji pierwotnych.

Protokół określany jest jako skojarzenie tablicy stanów/zdarzeń z tablicą funkcji pierwotnych, i jest oznaczany identyfikatorem protokołu (ID - określoną liczbą).

Określony blok danych, na przykład oznaczony odnośnikami 40a, 40n przyporządkowany jest do każdego z kanałów (portu) zero do n komutatora. Każdy blok danych 40a -40n zawiera następującą informację odnoszącą się do odpowiedniego kanału: aktualny stan kanału, wskaźnik ustawiony na tablicę stanów/zdarzeń, wskaźnik na tablicę funkcji pierwotnych, wskaźnik na przyporządkowaną tablicę stanów/zdarzeń, oraz wskaźnik na przyporządkowaną tablicę wartości funkcji pierwotnych.

W przypadku kanału zero, wskaźniki aktywnej tablicy i aktywnej tablicy wartości pierwotnych wskazują, jak to oznaczono liniami przerywanymi, na tablice które sąskojarzone z rezydentnym protokołem komunikacyjnym zero, oznaczonym odnośnikiem liczbowym 42a. Wskaźniki przyporządkowanej tablicy stanów/zdarzeń i przyporządkowanej tablicy funkcji pierwotnych dla kanału zero wskazują na tablice, które skojarzone są z załadowywanym dynamicznie, określonym przez użytkownika dynamicznym protokołem komunikacyjnym n+1, oznaczonym odnośnikiem 44a.

Innymi protokołami, które występują i są dostępne do użytku, są rezydentne protokoły komunikacyjne 1... n 42b, 42c i załadowywane dynamiczne protokoły komunikacyjne 44b, 44c, określone przez użytkownika, n+2 ... m. Rezydentne protokoły komunikacyjne 42a, 42c reprezentują zaprogramowane wstępnie, czyli „standardowe protokoły, które zwykle dostarczone są przez wytwórcę wraz z komutatorem. W odróżnieniu od tego, dynamiczne protokoły komunikacyjne 44a - 44c użytkownika, określane sąprzez klienta bądź użytkownika i mogąbyć całkowicie przygotowane na zamówienie bądź we własnym zakresie.

Do maszyny stanów 48 jest dołączona, w celu dostarczania informacji, uzależniona od warstwy bibioteka 46 funkcji atomowych. Maszyna stanów 48 nastawiona jest również na pobieranie aktualnego wskaźnika stanu/zdarzenia i aktywnego wskaźnika tablicy wartości pierwotnych z każdego z bloków danych 40a - 40n.

Również, jak to oznaczono odnośnikiem 50, dla współpracy ze środowiskiem skojarzonym z warstwą zapewnia się dodatkowe możliwości użytkowe.

Zadaniem maszyny stanów 48 jest sterowanie każdym kanałem zgodnie z przydzielonym protokołem, który określonyjest przez przydzielonątablicę stanów/zdarzeń i tablicę funkcji pierwotnych. Po wystąpieniu ważnego zdarzenia w przypadku stanu normalnego zostaje wywołana

176 976 funkcja pierwotna, zgodnie z odpowiednią pozycją przyporządkowanej tablicy stanów/zdarzeń. Maszyna 48 stanów wykorzystuje bibliotekę 46 funkcji atomowych, dla realizacji funkcji atomowych reprezentowanych przez wywołaną funkcję pierwotną

Maszyna 48 stanów będzie przechodziła przez dowolne niezbędne stany wewnętrzne, automatycznie generując odpowiednie stany blokowania, aż do momentu, kiedy maszyna dojdzie do stanu normalnego. W tym momencie następuje zakończenie przetwarzania przez maszynę stanów, aż do wystąpienia innego ważnego zdarzenia.

Każdy kanał wstępnie jest przydzielony do jednego z protokołów określanych przez użytkownika lub do jednego z protokołów wstępnie zaprogramowanych. Odbywa się to przez transmisję komunikatu z warstwy aplikacyjnej 5 do warstwy 4 zarządzania połączeniem, która z kolei generuje odpowiedni komunikat dla warstwy 3. Wskaźnik przydzielonej tablicy stanów/zdarzeń i wskaźnik przydzielonej tablicy funkcji pierwotnych wskazują na protokół, który był ostatnio przydzielany. Tak więc klient może przydzielać pożądany jeden z dostępnych protokołów po prostu specyfikując identyfikator ID protokołu. W ten sposób, według wynalazku, w sposób korzystny osiąga się możliwość przydzielenia przez klienta, bądź użytkownika, na zasadzie kanał po kanale, pożądanego protokołu spośród wielu protokołów rezydujących w pojedynczym komutatorze.

Natomiast jeżeli użytkownik nie obierze przydzielania protokołów do tego samego lub wszystkich kanałów, to korzystne jest, jeżeli ustawione są wartości domyślne tak, aby każdy kanał zawsze miał przydzielony ważny protokół, to znaczy, jeden z rezydentnych protokołów komunikacyjnych 42a, 42c.

Wskaźniki aktywnej tablicy stanów/zdarzeń i aktywnej tablicy funkcji pierwotnych, które podawane są do maszyny stanów 48, wskazują na protokół aktywny, który aktualnie steruje kanałem.

Aktywny protokół wykorzystywany przez konkretny kanał niekoniecznie jest stały i może być zmieniany dynamiczny w czasie rzeczywistym, w odpowiedzi na wystąpienie wyszczególnionego zdarzenia, co opisano szczegółowo w związku z fig. 5. Poza tym, ponieważ funkcje atomowe, które zapewnia biblioteka 46, reprezentują funkcje elementarne, to klienci, bądź użytkownicy mają możliwość, korzystnie, implementowania dowolnych pożądanych zmian w protokołach, bez znacznych zmian, ewentualnie bez żadnych zmian, obrabianych danych programowych. Poza tym, funkcje dostępne funkcje użytkowe wspomagające środowisko w celu ułatwienia klientowi bądź użytkownikowi opracowania protokołu. Programy użytkowe zapewniają gotowe do wykorzystania funkcje zarządzania zasobami, na przykład zespoły czasowe, które upraszczają logikę tej maszyny stanów, potrzebną do implementowania pożądanych protokołów. Korzystne jest zaopatrzenie każdej warstwy oprogramowania w inne funkcje użytkowe, ponieważ zasoby wymagane przez tę warstwę mogą być różne.

Figura 5 stanowi schemat oprogramowania ukazujący przykładowe wykorzystanie wynalazku w kontekście warstwy 3 sieciowego protokołu sygnalizacyjnego. Jak wspomniano powyżej, oprogramowanie warstwy 3 zwykle działa albo na karcie matrycy z procesorem 12, albo na kartach liniowych 14 lub 15, albo na karcie 17 maszyny pakietowej komutatora 2 (fig. 1).

Do każdego z kanałów komutatora są przydzielone bloki 52a, 52n danych. W przypadku kanału 0, wskaźniki aktywnej tablicy stanów/zdarzeń i aktywnej tablicy funkcji pierwotnych wskazują, jak to zaznaczono liniami przerywanymi, na tablice przyporządkowane rezydentnemu, nie obsługiwanemu protokołowi 58a. Wskaźniki przydzielonej tablicy stanów/zdarzeń i przydzielonej tablicy funkcji pierwotnych dla kanału 0 wskazują, że tablice przyporządkowane są załadowywanemu, określanemu przez klienta protokołowi sieciowemu n+1, oznaczonemu odnośnikiem liczbowym 60a.

Inne protokoły, obecne i dostępne do użytku, są to rezydentne protokoły sieciowe 58b, 58c oraz załadowywany, określany przez klienta, protokół sieciowy 60b, 60c.

176 976

Do maszyny stanów 48 dołączona jest w celu podawania informacji, bibioteka 54 funkcji pierwotnych warstwy 3.

Funkcje użytkowe 56, wspomagające środowisko warstwy 3 obejmują: część zarządzającą odbiorczymi liniami sygnalizacji/przeglądania i aktywacją/zarządzaniem funkcji cyfrowego przetwarzania sygnału DSP, zarządzanie usługąOOS włączania/wyłączania alarmu, zarządzanie zespołem czasowym i dynamicznego zarządzania pamięcią.

Wskaźniki aktywnej tablicy stanów/zdarzeń i aktywnej tablicy funkcji pierwotnych, które podawane są do maszyny stanów 48, wskazują na protokół, który aktualnie steruje kanałem. W normalnych warunkach roboczych, aktywny protokół będzie ten sam, co protokół przydzielony. Jednak według rysunku protokół aktywny stanowi nie obsługiwany protokół sieciowy. Tak się może zdarzyć na przykład po wykryciu warunków alarmu w kanale 0 i samoczynnym przeniesieniu kanału do nie obsługiwanego protokołu sieciowego 0.

Aktywny protokół wykorzystywany przez konkretny kanał nie jest koniecznie stały, i może być zmieniany dynamicznie w czasie rzeczywistym w odpowiedzi na wystąpienie określonego zdarzenia. Na przykład, jak to przedstawiono na fig. 5, wskaźniki przypisanej tablicy stanów/zdarzeń i przypisanej tablicy funkcji pierwotnych dla kanału 0 wskazują, że sieciowy protokół sygnalizacyjny połączenia wchodzącego jest inny, niż określany przez użytkownika protokół sieciowy 1 (60a). W tym momencie, z warstwy 3 do warstwy 4 może być przesyłany komunikat, wskazujący że konieczna jest zmiana protokołu, w celu prawidłowej obróbki połączenia wchodzącego. W odpowiedzi na to warstwa 4 może po prostu odpowiedzieć komunikatem do warstwy 3, żądającym zmiany aktywnego protokołu, i przejść do przetwarzania połączenia wchodzącego lub może podać komunikat do warstwy aplikacyjnej 5 z żądaniem poleceń. Po zakończeniu połączenia wchodzącego, do kanału może być przydzielony na nowo jego protokół pierwotny, lub jakikolwiek inny dostępny wewnątrz komutatora, przez podobny ciąg komunikatów, lub przez funkcję atomową w aktywnym protokole.

Podobna funkcja może być wykonywana w przypadku połączenia wychodzącego. Znaczy to, że jeżeli do dostępnego kanału jest przydzielony protokół nie odpowiadający przewidywanemu połączeniu wychodzącemu, to znaczy, wybrane cyfiy wskazują, że połączenie będzie zagraniczne, do kraju wykorzystującego odmienny protokół, to dostępny protokół kanału można zmienić dynamicznie za pośrednictwem odpowiedniego komunikatu z warstwy 4. Również w tym przypadku po zakończeniu połączenia, kanałowi można przydzielić na powrót jego pierwotny, lub w razie potrzeby inny, protokół.

Na fig. 6A i następnych, stan przedstawiono w postaci okręgu, funkcję atomową przedstawiono w postaci prostokątnego okienka, zdarzenie jest reprezentowane skrótem słownym znajdującym się na ścieżce wychodzącej ze stanu. Informacja zamieszczona w nawiasach, w funkcji atomowej reprezentuje argumenty lub dane skojarzone z tą funkcją.

Figury 6A - 6C stano wiąprzykłady zastosowania niniejszego wynalazku w kontekście warstwy 2 złącza.

W przypadku kanału przypisanego protokół rozpoczyna się w stanie normalnym 1 NS1, który jest stanem IDLE jałowym 62. Po pojawieniu się zdarzenia polegającego na ustawieniu sygnalizacji R2 w przód, z warstwy 3 do warstwy 2 (L3_L2_nSETUP_FOR_FWD_R2), wykonywany jest szereg funkcji atomowych af2, af3, af4, af5 i af1. Te funkcje atomowe, kolejno, utworzenia węzła odbierającego R2 dla pewnego przedziału czasu, przyłączenia kanału DSP (na przykład układu scalonego DSP działającego w charakterze odbiornika tonowego) dla dekodowania R2, przesłania z warstwy 2 do odbiornika warstwy 3 odebranego komunikatu (L2_L3_mRCVR_ATTACHED), ustawienie bloku czasowego - timer1, a następnie ustawienie następnego stanu na stan normalny 2 (NS2) 64. Należy zauważyć, że argumenty przyporządkowane funkcji atomowej af5 wykorzystywane są, korzystnie, do specyfikowania pożądanego identyfikatora bloku czasowego i indeksu do tablicy określonych z góry wartości bloku czasowe176 976

U go. Argumenty przyporządkowane funkcji atomowej af1, stosowane są, korzystnie, do specyfikowania numeru i typu stanu następnego.

Jeżeli następnym zdarzeniem jest upłynięcie bloku czasowego timerł (TIMER1_EXPIRATION) to wykonywane są funkcje atomowe af10 i af11, a kanał wraca do stanu IDLE 62. Natomiast jeżeli następnym zdarzeniem jest otrzymanie komunikatu z DSP, wskazującego odebranie ciszy, (DSP_L2_nRCVED_SILENCE) to wtedy są wykonywane funkcje atomowe af5 (ustawienie timerl) i af1 (ustawienie stanu następnego), po czym protokół przechodzi do stanu normalnego 3 (NS3) 66, w którym oczekuje na sygnały R2 w przód.

Jeżeli następnym zdarzeniem jest upłynięcie czasu timer1 (TIMER1_EXPIRATION) to wykonywane są funkcje atomowe af10 i af11, a kanał wraca do stanu IDLE 62. Natomiast jeżeli następnym zdarzeniem jest otrzymanie komunikatu z żądaniem nadawania wstecz sygnałów R2 (L3_L2nXMIT_BWD_R2_SIG), to wykonywana jest funkcja atomowa af12, która ustawia w kolejkę sygnały zwrotne R2 do następnej transmisji, a następnie powraca do NS3 66. Jeżeli następnym zdarzeniem jest komunikat wskazujący odebranie sygnałów R2 w przód (DSP_L2_nRCVED_R2_FWD_SIG) to wtedy są wykonywane funkcje atomowe af7 (wysłanie meldunku o sygnale R2 do warstwy 3) af8 (sprawdzenie, czy sygnał wsteczny R2 ustawiany jest w kolejkę do transmisji) oraz af1 (ustawianie stanu następnego), po czym protokół przechodzi do stanu wewnętrznego 4 (IS4) 68.

Jeżeli następnym zdarzeniem jest prawdziwość wewnętrznego zdarzenia (L2_INT_EVENT1), która wskazuje, że.sygnał zwrotny R2 jest ustawiony w kolejkę, to jest wykonywana funkcja atomowa af3 (wysłanie ustawionego w kolejce wstecznego sygnału R2) a następnie funkcje af5, af1 i protokół wraca do stanu 64. Jeżeli następnym zdarzeniem jest nieprawdziwość wewnętrznego zdarzenia (L2_INT_EVENT_0), która wskazuje, że sygnał zwrotny R2 nie został ustawiony w kolejkę, to jest wykonywana funkcja af5 (ustawienie bloku timer 1) a następnie af1 (ustawienie stanu następnego) i protokół wraca do stanu normalnego 5 (NS5) 70. Przy odbiorze komunikatu żądającego nadawania wstecznego i sygnałów R2 (L3_L2nXMlT_BWD_R2_SIG), wykonywane, są funkcje atomowe af9, af5 i af1, i protokół wraca do stanu 64.

Jeśli chodzi o fig. 6B, to można zauważyć, że każda sekwencja funkcji atomowych przedstawionych na fig. 6A została określona jako funkcja pierwotna (funkcje pierwotne 1-7). W efekcie każda funkcja pierwotna stanowi skrócony sposób wyznaczenia potrzebnej sekwencji funkcji atomowych w celu ich wywołania.

Figura 6C przedstawia tablicę funkcji pierwotnych 73, w której zamieszczono w postaci tabelarycznej ciąg zadanych funkcji 81 atomowych dla każdej z funkcji pierwotnych 79 z fig. 6B, j ak również tablicy stanów/zdarzeń 71, która przedstawia zależności między zbiorem z góry wyznaczonych stanów logicznych 75, z góry wyznaczonym zdarzeniem 77 i wyznaczoną funkcją pierwotną 83 odpowiednio do fig. 6B. Według korzystnej odmiany wykonania wynalazku, życzenia klienta utworzenia protokołu przedstawionego na fig. 6A i 6B wymagałoby tylko zdefiniowania tablic przedstawionych na fig. 6C. Tablice te zostałyby następnie załadowane do komutatora 2 (fig. 1) za pomocą ciągu komunikatów z urządzenia nadrzędnego.

Figury 7A-7C przedstawiająprzykłady zastosowania niniejszego wynalazku do protokołu sieciowego warstwy 3 dla przetwarzania we wstępnej fazie zestawiania połączenia z użyciem międzynarodowo uzgodnionej sygnalizacji R2. Protokół rozpoczyna się od stanu IDLE. Po wystąpieniu zdarzenia polegającego na odebraniu liniowych bitów sygnalizacyjnych 0011 (które stanowią wartości bitowe sygnalizujące zatrzymanie) następuje wykonanie szeregu funkcji atomowych (afl7, afl9, af21 i af1). Te funkcje atomowe powodują, odpowiednio, wstawienie aktualnej listy instrukcji zablokowanych do domyślnej listy komutatora, ustawienie aktualnego indeksu instrukcji na zero, w celu sprawdzenia aktualnej instrukcji zatrzymanej, a następnie ustawienie następnego stanu na stan wewnętrzny 2 (IS2) 74.

Jeżeli następnym zdarzeniem jest zdarzenie wewnętrzne zero warstwy 3 (L3_INT_EVENT_0), które oznacza, że aktualna instrukcja zatrzymana została sprawdzona, i wykryto, że jest zerem, to wykonywana jest funkcja atomowa af22, która likwiduje kanał. Natomiast, jeżeli następnym zdarzeniem jest zdarzenie wewnętrzne 7 warstwy 3 (L3_INT_EVENT_7), które oznacza, że aktualna instrukcja zatrzymana jest w trakcie generacji komunikatu o zatrzymaniu, to wykonywana jest funkcja atomowa af30, która sprawdza, czy następnąfunkcja^ma być odbiór zbiór N cyfr i następnie funkcja atomowa af1, która ustawia następny stan na stan wewnętrzny 3 (IS3).

Jeżeli następnym zdarzeniem jest (L3_INT_EVENT_0), bądź FALSE - BŁĄD, co oznacza, że następną instrukcją zatrzymaną nie ma być odebranie zbioru N cyfr, to protokół przechodzi do wykonania funkcji atomowej af2 (odebranie komunikatu o zatrzymaniu, z wartościami bitowymi 1101). Jeżeli następnym zdarzeniem jest (L3_INT_EVENT_1), czyli TRUE - PRAWDA, to wykonywanajest funkcja atomowa af31, która powoduje ustawienie R2 odbioru cyfr w przód, a następnie jest wykonywana funkcja atomowa af2 (nadawanie komunikatu o zatrzymaniu). Ustawienie odbiory cyfry zwykle obejmuje alokacje zasobów DSP wykrytych na karcie DSP 16 (fig. 1).

Następnie wykonywana jest funkcja atomowa af5, która ustawia blok czasowy (time^-1), - w celu ustawienia okresu oczekiwania na spodziewaną pierwszą cyfrę. Potem następuje funkcja atomowa af1, która ustawia następny stan na stan normalny 4 (NS4), który wskazuje, że zatrzymanie zostało potwierdzone, i że kanał spodziewa się otrzymania sygnału MFR2 w przód grupy 1.

Również jak to przedstawiono na fig. 7B, każda sekwencja funkcji atomowych przedstawiona na fig. 7A może być określanajako funkcja pierwotna (1-5). Figura 7C ukazuje odpowiednią tablicę funkcji pierwotnych i tablicę stanów/zdarzeń dla zdarzeń z fig. 7B.

Figura 8A stanowi inny przykład zastosowania niniejszego wynalazku w protokole warstwy 3, odnoszącym się do protokołu sieciowego, do przetwarzania wstępnej fazy nawiązywania połączenia z wykorzystaniem sygnalizacji startowej impulsowej T1 E&M.

Protokół rozpoczyna się stanem normalnym (NS1) 80. Po otrzymaniu wartości bitowej 11, która reprezentuje zatrzymanie, wykonywana jest funkcja atomowa af30, która sprawdza, czy wskazywany jest zbiór cyfr pierwszego stopnia. Następuje wykonanie funkcji atomowej af1, która ustawia stan następny na stan wewnętrzny (IS2) 82.

Jeżeli następnym zdarzeniem jest (L3_INT_EVENT_0), bądź FALSE - BŁĄD co oznacza, że nie jest oznaczony zbiór cyfr, to protokół przechodzi do wykonania funkcji atomowej af5(ustawienie timer 1 na opóźnienie przed impulsowaniem), a następnie af1, w celu ustawienia następnego stanu na stan normalny (NS3). Jeżeli następnym zdarzeniem jest (L3_INT_EVENT_1), czyli TRUE - PRAWDA, oznaczając, że zbiór cyfrjest wskazywany, to wykonywana jest funkcja atomowa af31 , która aapewnia sstawiem e wstępnedo obbirru cyfry MFR1 , a nsstępni e f 55 ia11 .P o upływie timer1 (TIMER1_EXPIRATION) jest wykopywapa funkcja ntomown af2 (impulsowanie włączone), a następnie funkcji af5 (ustawienia bloku czasowego dla czasu trwania impulsowania) i af1 dla ustawienia stanu następna ustawienia stanu następnego na stan normalny (NS4) 86. Również w tym przypadku po upływie timer1 jest wykonywana funkcja atomowa af2 (impulsowanie wyłączone), a po niej funkcja af5 (ustawienie timer1 dla oczekiwania na łańcuch cyfr) oraz af1 w celu ustawienia następnego stanu na stan normalny (NS5) 88.

Na fig. 8B przedstawiono korelację między funkcjami atomowymi przedstawionymi na fig. 8A, a funkcjami pierwotnymi (1-5), a na fig. 8C przedstawiono odpowiednią tablicę funkcji pierwotnych i tablicę stanów/zdarzeń, za pośrednictwem której klient bądź użytkownik może definiować opisany protokół.

Figura 9A stanowi przykład zastosowania rozwiązania według wynalazku w warstwie 4 przetwarzania połączenia. W tym przykładzie, rozwiązania według wynalazku jest stosowane do implementowania protokołu w celu zapewnienia interaktywnej odpowiedzi głosowej (mteractwe Yoice response - IVR) na połączenie wchodzące. Protokół rozpoczyna się od stanu IDLE (S1) 90.

176 976

Po otrzymaniu komunikatu ustawczego (L3SETUPEDDICATION) wykonywane są funkcje atomowe afl, af2, af3, af4 i af5. Te funkcje atomowe służą odpowiednio do wysłania komunikatu alarmującego do warstwy 3 protokołu sieciowego, w celu wysłania komunikatu połączeniowego (odpowiedzi na wezwanie) do warstwy 3, do wysłania komunikatu w celu alokacji zasobów DSP dla interaktywnego zbioru łańcucha cyfrowego, w celu ustawieniu timer 1 na oczekiwanie na alokacje zasobów DSP i w celu ustawienia następnego stanu na stan normalny (WAIT) (NS2) 92.

Jeżeli następnym zdarzeniem jest upłynięcie bloku czasowego timer 1 (TIMER 1EXPIRATION) to wykonywana jest funkcja atomowa af6 w celu resetu kanału. Jeżeli następnym zdarzeniem jest otrzymanie komunikatu wskazującego, że zostały przydzielone zasoby DSP, to wykonywana jest funkcja atomowa af7, która dołącza wzywającego do odpowiedniego powiadomienia, a następnie af4, która ustawia timer 1 na oczekiwanie na cyfrę oraz af5, która ustawia następny stan na stan normalny (S3) 94, w celu oczekiwania na cyfry.

Jeżeli następnym zdarzeniemjest upłynięcie czasu timer 1, to protokół ponownie wykonuje funkcję atomową7 (odtwarza powiadomienie dla wzywającego). Jeżeli następnym zdarzeniem jest odbiór cyfr przez alokowane zasoby DSP, to wykonywane są funkcje atomowe af6 (poinformowanie warstwy 5, że odebrano cyfry) af4 (ustawienie timer 1 na oczekiwanie instrukcji z warstwy 5) oraz af5 (ustawienie stanu następnego na stan normalny (S4) 96.

Również i w tym przypadku fig. 9B i 9C ukazują zależności miedzy stanami, zdarzeniami, funkcjami atomowymi i funkcjami pierwotnymi, które określają protokół IVR z fig. 9A.

Na koniec fig. 10A przedstawia przykład zastosowania rozwiązania' według niniejszego wynalazku w odniesieniu do warstwy aplikacyjnej 5. W tym przykładzie opisano protokół dla aplikacji wewnętrznej, takiej jak na przykład usługi bezpłatne (800).

Protokół rozpoczyna się w stanie normalnym (S1) IDLE 98. Po otrzymaniu żądania obsługi z komunikatem zawierającym cyfry z warstwy 4 (L4_REQ_FOR_SERV_WITH_DIGITS), wykonywane są funkcje atomowe af1 (wysłanie komunikatu potwierdzenia do warstwy 4), af2 (wysłanie do sterownika trasowania warstwy 5 (procesu) komunikatu z identyfikatorem i cyframi), af4 (ustawienie bloku czasowego na oczekiwanie ze sterownika trasującego warstwy 5) oraz af5 (ustawienie stanu następnego na stan normalny (S2) 100).

W stanie (S2) 100, jeżeli następnym zdarzeniem jest upływ timer1, to występuje błąd kanału i wykonywana jest funkcja atomowa af8. Jeżeli następnym zdarzeniem jest komunikat sterownik trasującego warstwy 5 w sprawie połączenia kanału z żądaną usługą, to wykonywana jest funkcja atomowa af7, która przesyła komunikat do warstwy 4 w celu połączenia dwóch kanałów. Następnie wykonywanajest funkcja af4, która ustawia wartość timer1 dla oczekiwania na potwierdzenie, że połączenie zostało dokonane, a następnie af5, która ustawia stan następny na stan normalny (wAiT) (S4) 104.

W stanie (S4) 104, jeżeli następnym zdarzeniem jest upłynięcie bloku czasowego timer1, to występuje błąd kanału i wykonywana jest funkcja atomowa af8. Jeżeli następnym zdarzeniem jest komunikat z warstwy 4 poprzedzający dokonanie połączenia (L4_L5nCONNECT_ACK) to funkcja atomowa af6 zablokowuje timer1, a następnie funkcja af5 ustawia następny stan na stan normalny (S5) 106. Po otrzymaniu komunikatu z warstwy 4 wskazującego zwolnienie kanału, wykorzystana zostaje funkcja af3 do wysłania potwierdzenia do warstwy 4, a następnie af5, która przywraca kanał do stanu IDLE 98.

Wracając do stanu 100, jeżeli następnym zdarzeniem jest komunikat ze sterownika trasującego warstwy 5 w sprawie ustawienia połączenia wchodzącego w kolejce grupy, wykonywana jest funkcja atomowa af9, która łączy wzywającego z nagranym powiadomieniem. Następuje wykonanie funkcji atomowej af6, która ustawia timer1 na oczekiwanie na potwierdzenie z warstwy 4, po czym następuje wykonanie af5, która ustawia następny stan na stan normalny (S3) 102.

W stanie (S3) 102, jeżeli następnym zdarzeniem jest upłynięcie bloku czasowego timer1, to występuje błąd kanału i wykonywanajest funkcja atomowa af8. Jeżeli następnym zdarzeniem j est komunikat z warstwy 4 potwierdzający dokonanie połączenia, wykonywanajest funkcja af6, która blokuje timer1, a następnie funkcja af4, która ustawia timer2 na ewentualne odtworzenie nagranego powiadomienia.

176 976

Jeżeli natomiast w stanie (S3) 102 następnym zdarzeniem jest komunikat ze sterownika trasowego warstwy 5, dotyczący połączenia kanału z żądanąusługą, to wykonywana jest funkcja atomowa af6 dla zablokowania timer2, a następnie af5, która wysyła komunikat do warstwy 4, dotyczący połączenia dwóch kanałów. Następuje potem wykonanie af4, która ustawia timer 1 dla oczekiwania na potwierdzenie, że połączenie zostało dokonane, a następnie af5, która ustawia następny stan na stan normalny (WAIT) (S4) 104.

Figury 10B i 10C przedstawiajązależności między stanami, zależnościami, funkcjami pierwotnymi, które realizują protokół usług bezpłatnych z fig. 10A.

PREZENTACJA

TRANSPORT |

SIEĆ

WARSTWA 5 APLIKACJI WARSTWA 5 PRZETWARZA FUNKCJE WYKORZYSTYWANE DO IMPLEMENTOWANIA USŁUG ROZSZERZONYCH (M.IN. USŁUGI 800, POCZTA GŁOSOWA, ACD)

WARSTWA 4 ZARZĄDZANIA POŁĄCZENIAMI FUNKCJE CENTRALNEGO PRZETWARZANIA POŁĄCZEŃ WYKORZYSTYWANE DO ZARZĄDZANIA POŁĄCZENIAMI JEDNO I DWUKIERUNKOWYMI ORAZ KONFERENCYJNYMI PRZEDSTAWIA WSPÓLNY NIEZALEŻNY OD WARSTWY 3 INTERFEJS DO WARSTWY APLIKACYJNEJ USŁUG

WARSTWA 3 SIECIOWEGO PROTOKOŁU SYGNALIZACYJNEGO

ZAPEWNIA ANALIZĘ/STEROWANIE SYGNALIZACJĘ SIECIOWĄ WEJŚCIA/WYJŚCIA Z PASMA DLA POŁĄCZEŃ WCHODZĄCYCH I WYCHODZĄCYCH (NA PRZYKŁAD. PRI Q.931, SS7 ISUP, COMPELLED R2“, T1 ROBBED BIT*)

WARSTWA 2 ŁĄCZA ODPOWIEDZIALNA ZA FIZYCZNE PRZEKAZYWANIE SIECIOWEJ INFORMACJI SYGNALIZACYJNEJ PRZEZ INTERFEJS SIECIOWY LUB L1NIOWY(NP. PR 0.921 ŁAPO, SYGNALEACJA SKOJARZONA Z KANAŁEM (CAS), °T1 ROBBED ΒΓΓ)

WARSTWA FIZYCZNA 1 ZAPEWNIA INERFEJSY ELEKTRYCZNE Ε1, Τ11 ANALOGOWY

FIG. 2.

176 976

PROGRAMOWANE FUNKCJE PNPCS POSZCZEGÓLNYCH WARSTW (WARSTWA 5)

WARSTWA APLIKACYJNA (WARSTWA 5) * ZARZĄDZANIE KARTĄ MATRYCY/LINII

STEROWANIE ZAŁADOWYWANIEM PRZETWARZANIE ALARMÓW REDUNDANCYJNE STEROWANIE MATRYCĄ * ZARZĄDZANIE KONFIGURACJA

KONFIGURACJA MATRYCY KONFIGURACJA KARTY LINIOWEJ * PRZETWARZANIE POŁĄCZEŃ WYSOKIEGO POZIOMU

INTERAKTYWNE GROMADZENIE CYFR

STEROWANIE NAGRANYMI ZAPOWIEDZIAMI WSPOMAGAJĄCE

APLIKACJE INTERAKTYWNEJ ODPOWIEDZI GŁOSOWEJ STEROWANIE ŁĄCZENIEM ROZSIEWCZYM/KONFERENCYJNYM TRASOWANIE/ZESTAWIANIE KOLEJKI POŁĄCZEŃ WEWNĘTRZNYCH INICJALIZACJA POŁĄCZEŃ ZEWNĘTRZNYCH Z IMPULSOWANIEM

CYFR

ADRESOWE TRASOWANIE CYFROWE DO KANAŁÓW/GRUP KANAŁÓW WYCHWYTYWANIE POŁĄCZEŃ W PRZYPADKU WYBORU KANAŁU

ZEWNĘTRZNEGO

STEROWANIE TONEM POSTĘPU POŁĄCZENIA W PRZYPADKU

POŁĄCZEŃ WEWNĘTRZNYCH/ZEWNĘTRZNYCH FUNKCJE MGMT WIELOKROTNEGO ŁĄCZENIA

PRZYTRZYMYWANIE, KONFERENCJA,

PRZEDŁUŻANIE ITP)

ZAPIS SZCZEGÓŁÓW POŁĄCZENIA (PRZEKAZYWANIE,

ODDZWANIANIE,

WARSTWA ZARZĄDZANIA POŁĄCZENIEM (WARSTWA 4)

INTERAKTYWNE STEROWANIE NAGRANYM POWIADOMIENIEM (STEROWANE CYFRAMI PRZEZ UŻYTKOWNIKA)

INICJOWANE PRZEZ WARSTWĘ 4/WARSTWĘ APLIKACYJNĄ (WARSTWĘ 5) PARKOWANIE POŁĄCZENIA

ZARZĄDZANIE POŁĄCZENIAMI JEDNOKIERUNKOWYMI / DWUKIERUNKOWYMI / KONFERENCYJNYMI

PRZEŁĄCZANIE (TRANSFER)

WYCHODZĄCE Z WARSTWY 4 ODBLOKOWANIE INICJALIZACJI DLA POŁĄCZEŃ DWUKIERUNKOWYCH

FUNKCJE MGMT WIELOKROTNEGO ŁĄCZENIA (PRZEKAZYWANIE, PRZYTRZYMYWANIE, KONFERENCJA, ODDZWANIANIE,

PRZEDŁUŻANIE ITP)

DOSTOSOWYWANIE INDYWIDUALNE MELDUNKÓW ZATRZYMYWANIA PRZESYŁANYCH DO WARSTWY APLIKACYJNEJE (WARSTWY 5)

WARSTWA PROTOKOŁU SIECIOWEGO (WARSTWA 3) * STEROWANIE SYGNALIZACJĄ LINIOWĄ/ ADRESOWANA W PAŚMIE INTERFEJS E&M

START PĘTLOWY, START PODSTAWOWY POŁĄCZEŃ DALEKOSIĘŻNYCH START PĘTLOWY, START PODSTAWOWY INTERFEJSÓW LINIOWYCH WIELOIMPULSOWA FUNKCJA MFR GRUPY D

OBSŁUGA IDENTYFIKACJI NUMERÓW WYBIERANYCH METODA DTMF (DNIS)

COMPELLED R2 DLA INTERFEJSÓW MIĘDZYNARODOWYCH El SYGNALIZACJA ROZSZERZONA WEWNĄTRZPASMOWA Z PASMOWEJ

WIELOIMPULSOWEJ SYGNALIZACJI ŻETONU (NTERFEJSY KARTY INDYWIDUALNYCH USŁUG Tl/El * STEROWANIE SYGNALIZACJĄ POZA PASMEM WARSTWA 3 0.931 PIERWOTNEGO ISDN

CZĘSC ABONENCKA SS7 ISDN (ISUP) FIG. 3A

176 976

WARSTWA ŁĄCZA (WARSTWA 2) * PRZEGLĄDANIE SYGNALIZACJI TYPU “Tl ROBBED BIT * PRZEGLĄDANIE SYGNALIZACJI PRZYPORZĄDKOWANEGO KANAŁU El * STEROWANIE ALARMEM RAMKI INTERFEJSU LINII Tl/El * STEROWANIE TONEM ODBIORU DSP

WEWNĄTRZPASMOWA SYGNALIZACJA ADRESOWA (MFR1, MFR2, DTMF)

ANALIZA POSTĘPU POŁĄCZENIA « STEROWANIE GENERACJĄ TONU DSP

WEWNĄTRZPASMOWA SYGNALIZACJA ADRESOWA (MFR1, MFR2, DTMF)

GENERACJA TONU POSTĘPU POŁĄCZENIA INDYWIDUALNA GENERACJA TONU POSTĘPU POŁĄCZENIA * STEROWANIE ZAPISANYMI POWIADOMIENIAMI GŁOSOWYMI DSP * STEROWANIE GENERACJĄ POŁĄCZEŃ KONFERENCYJNYCH DSP * STEROWANIE FUNKCJĄ PODSTAWOWĄ DSP

KOMUNIKATY STERUJĄCE/INFORMACYJNE Z GŁÓWNEGO PROCESORA MFDSP DO PROCESORA DSP

ANALIZA/STEROWANIE FUNKCJI DSP GŁÓWNEGO PROCESORA MFDSP

FIG. 3B

176 976

FIG. 4

176 976 wsparoe Środowiskowe warstwy 3 [Komunikat Alarm/OOŚ]

Komunikat przcgl syonałiiacj ina odfe.

Komunikat aktywacji] funkcji DSP j

Komunikat bloku ciasowago

-Komunikat pamięci dynamicznej

FIZYCZNA MASZYNA STANU

BIBLIOTEKA FUNKCJI ATOMOWYCH WARSTWY 3

52a

52n

BLOK DANYCH (KANAŁ 0) I STAN AKTUALNY I ~|tab par aktywnego stano/zdarzeniaI' ~ |TAB PAR AKTYWNEJ F PIERWOTNEJ] .......

-|TAB PAR PRZYPORZĄDKOWANEGO STANU/ZDARZENIA |

- - - |TAB PAR PRZYPORZĄDKOWANEJ F PIERWOTNEJ]

58a58bPROTOKOŁ REZYDENTNY 0

PROTOKOŁth-2 REZYDENTNY 1

PROTOKOŁ REZYDENTNY n

TAS F PIERWOTNEJ PROTOKOŁU 0

TAB PRZYPORZĄDKOWANEGO PROTOKOŁU 0

TAB F PIERWOTNEJ PROTOKOŁU 1

TAB PRZYPORZĄDKOWANEGO .... PROTOKOŁU 1

TAB F PłERWOTfCJ PROTOKOŁU o

TAB PRZYPORZĄDKOWANEGO --- . PROTOKOŁU n

L

0Oa

PROTOKOŁn+1 DEFINIOWANY PRZEZ UŻYTKOWNIKA

DYNAMICZNIE ZAŁADOWYANE TABUCE PNPCS |80b r

PROTOKOŁn+2 DEFINIOWANY PRZEZ U2YTKOWNIKA

60c

PROTOKOŁ m DEFINIOWANY PRZEZ UŻYTKOWNIKA

TAB F PIERWOTNEJ PROTOKOŁU mt

TAB STANU/ZDARZENIA PROTOKOŁU n+1

TAB F. PIERWOTNEJ PROTOKOŁU n+2

TAB STANU/ZDARZENIA PROTOKOŁU n+2

TAB.F PIERWOTNEJ* PROTOKOŁU m

TAB STANU/ZDARZENIA PROTOKOŁU m ’

FIG.5

176 976

JAK) WY NS1

L3_L2nSETUP_F0R._FWD_R2

IS4

F PIERWOTNA 7

L2JNT_EVENT_0 (FALSE)

FIG. 6B

IDENTYFIKATOR f

F PIERWOTNEJ I F. ATOMOWA II F. ATOMOWA I III F. ATOMOWA IV F. ATOMOWA V F ATOMOWA

0°

-A— o

X

CS

O

X o

CS o

X o

ΓΊ ω

H to cź <

£

Q

O

O£ g

ω

Z

Z U Ω ) — Γ-l >Γι > O tt m πί <<<<<<<<< zzzzzzzzz hhPhhhhhh ooooooooo £££££££££ oi Bi o4 c4 Pd Oi ez od oi «ωωωωωωωω CMCMCMCL.eL.iŁ.OuOua; tu Lu tu tu tu tu Lu tu tu o

t£)

Φ c

s^z-sO
— ~ O	o
o o O X	o
X X X o	X
^o.°.°.o	o
n —io o	o*
o O O X	o
X X X o	X

o o o o ces (3 a w c3 .

O CS o o X X o o cf— o o X X o o

Χ-ΧΖ—\O o m o

O O X X X o οθο'* 0—0 O O X X X o ο,ο^^ £&§ ¢5 W

rr μί o r<<<<

oooo aJoieJo; cm cm cm ω o

o o X o O X οθ o o X o O X ^O CS

o. Ł O, CU CL. CL, CL,

N

Z

Z o

>“ o

i

CM <

y

CQ <

H

CP

T«~

W s

a <

Q

N <Z) §Q ρΐ>

^ο^,²,ο :2§5°

CS J* —J,<N A²? t t U '

'Otót-fezz g’S'3SfiS'

Ln r~>~~

TABLICA STANÓW/ZDARZEŃ UZGODNIONEGO R2 WPRZÓD W WARSTWIE 2 —‘CNCNmmrOTtTłu-i zzzzzzzzz < < < < < < << < hhhHHht-hh cocotztcocotocococo

176 976

FIG 7A

SYGNAŁ UNII Xmt SYGNAŁ LINII Rcv

UNE_SIG_0001 af-17 (xx,xx)

AKTUALNA LISTA INSTRUKCJI ZATRZYMANYCH DOMYŚLNA LISTA KOMUTATORA af 19 (xx,xx)

WSKAŹNIK INSTRUKCJI AKTUALNEJ O af21 (xx,xx) SPRAWDŹ AKTUALNĄ INSTRUKCJI; ZATRZYMANIA afl (2,2)

USTAW STAN NASTĘPNY

af30 (xx,xx)

ZDARZENIE WEWNĘTRZNE < (NasL wstawiona instrukcja = = N cyfr stopnia Rcv)

Generuj

Potwierdzenie zatrzymania

Sygnał linii Xmt Sygnał linii Rcv

L3JNT_EVENT_0 (False)

L3JNT_EVENT_0 (True) af31 (χχ,χχ) Nastaw na R2 FWD Odbiór cyfrowy (BF) af2 (1101,xx) Xmit_Sig (Potw. Zatrzymania) af <1.1)

Ustaw Timer 1 do oczekiwania na I cytrę

FIG. 7B

176 976

IDENTYFIKATOR I FUNKCJA II FUNKCJA [I FUNKCJA IV FUNKCJA

FUNKCJI PIERWOTNEJ ATOMOWA ATOMOWA ATOMOWA ATOMOWA

CM

O

X

O_K (M o

X o

c ca o

X o

<O o

X o

CM cO

O

X <o rt

O

X o

Ί3

O
o	CM
X	O	o S
O,	X	X
o o	c> co	o°. -TQ
X	o	o o
o	X	X X
	o	o o
Os
C*-ł C+m	££
cd	cd	cd cd

o o g o : x x <2 x ; o o * o χοο,Οο

X X O X ; o o x o _ <o C- O CM <

cccjcic rt rt rt tfl cd

CM CO % =tt =tt <<< zzz . £_, ooo £££

Bi Od Od ωωω

Oh Oh Oh Oh Oh bi bi bi bi bi tt >n % 4t << zz

HH OO ££ od od ω ω ω

o§ h od

S oU. — ’-ΤΊ (M rf Z) < < ·< < ggiss ooooo od od od cd od HSHHS

Oh CU Oh 0- Oh bi Oh Uh lii bi w

I u

s* ?

o £

od w

<

o

J oa <

H ω

§ <

Q

N <

H to

Od

W

S | I I I Ohh Η H ~ZZZZ

Cl ¹¹¹<-< co co en co

CN CN CO CO zzzzz <<<<< C/J (Λ C/3 (Z) tZ)

TABLICA STANÓW/ZDARZEŃ El R2

176 976

FIG. 8B

176 976

IDENTYFIKATOR FUNKCJI PIERWOTNEJ

I FUNKCJA ATOMOWA

II FUNKCJA ATOMOWA

III FUNKCJA ATOMOWA

F. PIERWOTNA #1 F. PIERWOTNA #2 F. PIERWOTNA #3 F. PIERWOTNA #4 F. PIERWOTNA #5 aCO (0x00,0x00) a£31 (0x00,0x00) af5 (0x01,0x0A) ai2 (0x00,0x00) af2 (0x03,0x00) afl (0x02,0x02) af5 (0x01,0x0 A) afl (0x03,0x01) af5 (0x01,0x0 C) af5 (0x01,0x0B) afl (0x03,0x01) afl (0x05,0x01) afl (0x04,0x01)

TABLICA FUNKCJI PIERWOTNEJ STARTU IMPULSOWANIA Tl E&M

IDENTYFIKATOR

FUNKCJI

NUMER STANU	ZDARZENIE	PIERWOTNEJ
STAN 1	RCV LINĘ SIG 11	F. PIERWOTNA 1
STAN 2	L3 INT EVENT 0	F. PIERWOTNA 3
STAN 2	L3 INT EVENT 1	F. PIERWOTNA 2
STAN 3	TIMER1 EXPIRATION	F. PIERWOTNA 5
STAN 4	TIMER1 EXPIRATION	F. PIERWOTNA 4

TABLICA STANÓW/ZDARZEŃ STARTU IMPULSOWANIA Tl E&M

FIG. 8C

FIG. 9A

176 976

FIG 9B

176 976 <<C

X ο

χ ο

Ο

X ο

ŁD

Λ ^<c

LL. Ο ><

Ο

X ο

δ χ

cy ό^-

Μ— ca tr

OLU rtO >“ rr ο

η

-U co

111 tr a,.T-cOc\ia-cO <£<<C<C<£ i— i— i— i— i— ooooo tr octr occc

LU LU LU LU ^{11 1} aZSZaZcLoZ tr

ΠΞ

Ο >Ο

CC

LLJ tr

O O oooccccc TCC— J— — —) tai—' s? ¹ tr ^LU —LU □ 10 I

OJ tr <c

O §

Ό

	O	04 CO
	O	OO
	X	X X
§§	o o	oo_
C3 i»—»	o	o o
	X	X X
z2 □ o	o	oo
LL- \|—	04 *♦—	*+— <4—
~ <c	03	03 03

ο r:

1X1 cc <

o rxj <

ο —I οα <c

1_ Ί---T— □ oc cc ^Q.tr	<L 1—
<73 „ Ilu Ilu	CO
co <73 © <73 2ż	<
_\|Q\|—Ql—	o
	_J
	co

FIG. 9C

τ— co r^- οο ca ca ca ca o

s ί

<73 tr

-I— CM OJ CO CO <<<<< I— 1— I— I— I— <73 <73 <73 <73 <73

CCO LU h-Z •i I— £5= coc — lu θα..T- OJ CO XT ^tfc <C<£<C<C

I— I— I— 1— oooo oc tr cc tr

LU LU LU UJ CL CL· Q_ Q_

176 976

FK3.10A

at4 (2.1)

Ustaw Timer 2 dla odtworzenia zapowiedzi

• Wyślij do L4 'Dołącz A do B'
ł
af4 (1,3) Ustaw Timer 1 dla oczekiwania na potwierdzenie		af5(4.1) USTAW
	STAN NASTĘPNY

176 976

FIG 10B

176 976

IDENTYFIKATOR F PIERWOTNEJ	I FUNKCJA ATOMOWA	II FUNKCJA ATOMOWA	III FUNKCJA ATOMOWA	IV FUNKCJA ATOMOWA
F. PIERWOTNA #1	afl (0x00,0x00)	af2 (0x00,0x00)	af4 (0x01,0x01)	af5 (0x02,0x01)
F. PIERWOTNA #2	af3 (0x00,0x00)	af5 (0x01,0x01)
F. PIERWOTNA #3	af9 (0x03,0x00)	af4 (0x01,0x05)	af5 (0x03,0x01)
F. PIERWOTNA #4	afS (0x00,0x00)
F. PIERWOTNA #5	af7 (0x00,0x00)	af4 (0x01,0x03)	af5 (0x04,0x01)
F PIERWOTNA #6	afó (0x01,0x00)	af 4(0x02,0x01)
F. PIERWOTNA 47	afó (0x02,0x00)	af7 (0x00,0x00)	af4 (0x01,0x03)	af5 (0x04,0x01)
F. PIERWOTNA #8	afó (0x01,0x00)	af5 (0x05,0x01)

TABLICA FUNKCJI PIERWOTNYCH APLIKACJI WBUDOWANEJ WARSTWY 5

IDENTYFIKATOR

NUMER STANU	ZDARZENIE	F. PIERWOTNEJ
STAN 1	L4 RFS WITH DIGITS	F PIERWOTNA 1
STAN 2	RT L5nCONNECT TO B	F. PIERWOTNA 5
STAN 2	RT L5nQUEUED TO GROUP	F PIERWOTNA 3
STAN 2	TIMER 1 EXPIRATION	F. PIERWOTNA 4
STAN 3	L4 L5nCONNECT ANN ACK	F. PIERWOTNA 6
STAN 3	RT L5nCONNECT TO B	F PIERWOTNA 7
STAN 3	TIMER 1 EXPIRATION	F. PIERWOTNA 4
STAN 3	TIMER2 EXPIRATION	F. PIERWOTNA 3
STAN 4	L4 L5nCONNECT ACK	F. PIERWOTNA 8
STAN 4	TIMER 1 EXPIRATION	F PIERWOTNA 4
STAN 5	L4 L5nCHANNEL RELEASED	F PIERWOTNA 2

TABLICA STANÓW/ZDARZEŃ WBUDOWANYCH WARSTWY 5

FIG. H'C

176 976

KOMUTATOR

Psoj. 4

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób opracowywania protokołu dla sterowania programowanego komutatora telekomunikacyjnego, zawierającego kartę matrycy z procesorem, dla dynamicznego łączenia i rozłączania tras łączności między poszczególnymi portami lub kanałami określonego zbioru w odpowiedzi na komunikaty generowane przez urządzenie nadrzędne, przy czym porty lub kanały reprezentuje się za pomocą co najmniej jednej cyfrowej karty liniowej, analogowej karty liniowej, cyfrowej karty przetwarzania sygnałów lub pakietowej karty maszynowej i komunikuje z kartąmatrycy z procesorem za pomocą szyn, znamienny tym, że tworzy się co najmniej jednąz tablic stanów/zdarzeń (71), z których każda określa zespół określonych z góry stanów logicznych (75), przyporządkowuje się do każdego ze stanów logicznych przynajmniej jedno wyznaczone z góry zdarzenie (77) spośród zbioru zdarzeń logicznych, a każdemu ze zdarzeń przyporządkowuje się funkcję pierwotną (79), przy czym funkcję pierwotną wywołuje się po wystąpieniu przyporządkowanego jej zdarzenia, następnie tworzy się co najmniej jedną z tablic funkcji pierwotnych (73), z których każda stanowi określony ciąg wstępnie określonych funkcji (81) dla każdej z funkcji pierwotnych, oraz tworzy się co najmniej jeden rezydentny protokół komunikacyjny (42a, 42b, 42c) i/lub dynamiczny protokół komunikacyjny (44a, 44b, 44c), z których każdy jest reprezentowany przez zadaną kombinację jednej z tablic stanów/zdarzeń, i jednej z tablic funkcji pierwotnych.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w dodatkowych etapach zapamiętuje się co najmniej jeden z protokołów w programowanym komutatorze telekomunikacyjnym (10) i/lub w urządzeniu nadrzędnym (4, 30) oraz wstępnie przyporządkowuje się przynajmniej jeden protokół komunikacyjny do każdego z kanałów lub portów.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że po wykryciu połączenia wchodzącego lub generacji połączenia wychodzącego w jednym z kanałów lub portów określa się, czy protokół aktualnie przydzielony do wspomnianego jednego z kanałów lub portów nadaje się do przetwarzania połączenia wchodzącego lub wychodzącego, a jeżeli aktualnie przydzielony protokół nie nadaje się do przetwarzania tego połączenia wchodzącego lub wychodzącego, dokonuje się dynamicznego wyboru innego z protokołów, nadającego się do przetwarzania tego połączenia wchodzącego lub wychodzącego.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera dodatkowo etap, w którym przyporządkowuje się każdemu kanałowi lub portowi określony blok danych (40a, 40n), który zawiera informację reprezentującą aktualny stan logiczny i typ stanu odpowiedniego kanału lub portu, wskaźnik do aktywnej tablicy stanów/zdarzeń, wskaźnik do aktywnej tablicy funkcji pierwotnych, wskaźnik do przyporządkowanej tablicy stanów/zdarzeń oraz wskaźnik do przydzielonej tablicy funkcji pierwotnych.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że każdy z protokołów reprezentuje się przez skończoną maszynę stanów.
6. Sposób według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że każdą, co najmniej jedną skończoną maszynę stanów implementuje się przez napęd skończonej maszyny stanów, odpowiadający bibiotece (46), zawierającej określone z góry funkcje i wskaźniki.

176 976