PL177780B1

PL177780B1 - Sposób przesyłania sygnałów telekomunikacyjnych w hybrydowej energetycznej i telekomunikacyjnej sieci rozdzielczej oraz hybrydowa energetyczna i telekomunikacyjna sieć rozdzielcza

Info

Publication number: PL177780B1
Application number: PL95316936A
Authority: PL
Inventors: Paul A. Brown
Original assignee: Norweb Plc
Priority date: 1994-04-21
Filing date: 1995-04-20
Publication date: 2000-01-31
Also published as: NO964471L; DE69503496D1; GB9622010D0; HUT76220A; NO964471D0; DK0756785T3; FI964231L; HU9602770D0; DE69503496T3; MX9604961A; FI964231A0; PL316936A1; CA2188272A1; ES2121624T3; FI964231A7; CZ305996A3; WO1995029536A1; NZ284118A; DE69503496T2; GB2302248B

Abstract

1. Sposób przesylania sygnalów telekomunikacyj- nych w hybrydowej energetycznej i telekomunikacyjnej sieci rozdzielczej pomiedzy para budynków polegajacy na tym, ze sygnal z pierwszego budynku nadaje sie po zewnetrznym kablu energetycznym przeznaczonym do zasilania w energie elektryczna pierwszego budynku, znamienny tym, ze nastepnie przesyla sie ten sygnal wzdluz sekcji szerokopasmowej sieci telekomunika- cyjnej (130) i dalej po drugim zewnetrznym kablu ener- getycznym przeznaczonym do zasilania w energie elektryczna drugiego budynku. FIG. 13 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób przesyłania sygnałów telekomunikacyjnych w hybrydowej energetycznej i telekomunikacyjnej sieci rozdzielczej oraz hybrydowa energetyczna i telekomunikacyjna sieć rozdzielcza.

W szczególności wynalazek ten dotyczy wykorzystania sieci i/lub linii energetycznych do przesyłania sygnałów telekomunikacyjnych (np. głosu, danych, obrazu i/lub wizji).

Przyjęto się nazywanie sieci energetycznej o napięciu 33 kV i powyżej „siecią przesyłową”, a sieci o napięciu mniejszym niż 33 kV „siecią rozdzielczą”. W niniejszym opisie jest używane określenie „energetyczna sieć rozdzielcza i/lub przesyłowa”, co ogólnie oznacza sieci energetyczne do przesyłania sygnałów i można przyjąć, że obejmuje wszystkie takie sieci.

Normalnie sygnały telekomunikacyjne są transmitowane w niezależnych sieciach, tzn. po liniach telefonicznych. W celu uproszczenia i zwiększenia sprawności usług telekomunikacyjnych w lokalach mieszkalnych i przemysłowych można wykorzystać istniejącą energetyczną sieć rozdzielczą i/lub przesyłową do świadczenia także usług telekomunikacyjnych.

Ze zgłoszenia patentowego WO 93/07693 znane jest rozwiązanie, w którym sieci energetyczne są wykorzystywane do przesyłania sygnałów mowy i danych po przewodach elektrycznych znajdujących się wewnątrz budynku. Wykorzystuje się tu techniki wielodostępu czasowego TDMA (Time Division Multiple Access), wielodostępu częstotliwościowego FDMA (Frequency Division Multiple Access) i/lub wielodostępu kodowego CDMA (Code Division Multiple Access). Do transmisji danych wykorzystuje się tu wewnętrzne okablowanie sieci zasilania 240 V

177 780 przy zapewnieniu odpowiedniej filtracji zapewniającej wprowadzanie i wydzielanie sygnałów danych z sygnałów zasilania.

W opisie patentowym US 4 479 033 zostało ujawnione urządzenie do łączności, poprzez przewody zasilające prądu zmiennego, między konwencjonalną telefonią wewnętrzną a konwencjonalną linią telefoniczną. Dupleksowa łączność po abonenckiej linii telefonicznej została przedłużona do oddalonego urządzenia nadawczo-odbiorczego poprzez dostępne przewody zasilające prądu zmiennego, umożliwiając dupleksowe działanie sygnalizacji między tym oddalonym urządzeniem nadawczo-odbiorczym a abonencką linią telefoniczną. Urządzeniem nadawczo-odbiorczym może być konwencjonalny telefon wewnętrzny lub łącze transmisji danych lub specjalne urządzenie pomiarowe odpowiadające na sygnały wywoławcze przychodzące z linii telefonicznej, za pomocą przesyłanych z powrotem sygnałów danych.

Z międzynarodowego zgłoszenia patentowego PCT/GB93/02163 jest znana sieć przesyłowa energii elektrycznej i filtr zastosowany w tej sieci, w której to sieci przesyła się sygnały telekomunikacyjne o częstotliwości nośnej większej niż 1 MHz. Jednak odległość, na którą sygnał o szczególnie dużej częstotliwości nośnej (rzędu setek MHz) może być przesyłany, jest ograniczona przez czułość zakresu dynamiki i poziomy mocy stosowane w sieci. W typowej sieci odległość ta wynosi około 7- 40 m.

Przy częstotliwościach nośnych około 1 MHz kable sieci przesyłowej i/lub rozdzielczej energii elektrycznej mająwłaściwości kabli pseudokoncentrycznych, dzięki czemu tłumienie sygnału przesyłanego w takich kablachjest mniej sze. Zatem zarówno głos jak i sygnały danych można przesyłać na częstotliwościach nośnych większych niż 1 MHz, co umożliwia szersze dostępne widmo i większą pojemność transmisji.

Zjawisko tłumienności nadal jednak ogranicza odległość, na którą można skutecznie przesyłać sygnały o określonej częstotliwości nośnej i określonej szerokości pasma. Przykładowo, w sieci energetycznej o napięciu 415 V ta częstotliwość nośna może znajdować się w paśmie 1-10 MHz, a w sieci o napięciu 11 kV - w paśmie 1-20 MHz lub ewentualnie 5-60 MHz. Sygnały tych częstotliwości mogą być przesyłane na duże odległości z zastosowaniem stacji wzmacniakowych, jeśli zajdzie taka konieczność. Tak więc sieć wykorzystywana w ten sposób nadaje się do przesyłania sygnałów telekomunikacyjnych i telefonicznych.

Jednakże szerokopasmowe sygnały telekomunikacyjne, np. sygnały telewizyjne, wymagają wyższej częstotliwości nośnej i większej szerokości pasma. Sygnały takie są zwykle przesyłane w niezależnej szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej, np. kablem koncentrycznym, kablem światłowodowym itd.

Celem przedmiotowego wynalazku jest opracowanie sieci transmisyjnej, w której niektóre z powyższych problemów zostaną usunięte.

Sposób przesyłania sygnałów telekomunikacyjnych w hybrydowej energetycznej i telekomunikacyjnej sieci rozdzielczej pomiędzy parą budynków, w którym sygnał z pierwszego budynku nadaje się po zewnętrznym kablu energetycznym przeznaczonym do zasilania w energię elektryczną pierwszego budynku, według wynalazku jest charakterystyczny tym, że następnie przesyła się ten sygnał wzdłuż sekcji szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej i dalej po drugim zewnętrznym kablu energetycznym przeznaczonym do zasilania w energię elektryczną drugiego budynku.

Hybrydowa energetyczna i telekomunikacyjna sieć rozdzielcza łącząca budynki i zawierająca kable energetyczne, z których każdy jest dołączony do jednego z budynków i usytuowany całkowicie na zewnątrz tych budynków, według wynalazku jest charakterystyczna tym, że zawiera sekcję szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej, a każdy z wymienionych kabli energetycznych jest również dołączony do sekcji szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej.

Korzystnie, sieć zawiera środki odbioru satelitarnego.

Korzystnie, sieć zawiera zespoły dopasowania, z których każdy ma filtr górnoprzepustowy i jest włączony między jeden z kabli energetycznych a sekcję szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej.

177 780

Korzystnie, sekcja szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej zawiera jakiekolwiek lub wszystkie włókna optyczne skręcone podwójnie lub kabel koncentryczny.

W rozwiązaniu według wynalazku do propagacji sygnału telekomunikacyjnego na duże odległości wykorzystuje się niezależną, korzystnie zewnętrzną, sieć telekomunikacyjną, natomiast do propagacji sygnałów telekomunikacyjnych od sieci telekomunikacyjnej do budynków użytkownika i odwrotnie wykorzystuje się sieć przesyłową i/lub rozdzielczą energii elektrycznej, korzystnie zewnętrzną. Oczywiście jest zapewniona łączność dwukierunkowa.

Pod określeniem „zewnętrzny” rozumie się, że sieć transmisji sygnału, tzn. sieć energetyczna i/lub sieć telekomunikacyjna, jest usytuowana na zewnątrz budynku lub budynków, takich jak biuro lub dom mieszkalny. Wewnątrz takich budynków odległości są zwykle niewielkie i dlatego straty tłumienia są stosunkowo nieistotne.

Szerokopasmową siecią telekomunikacyjną może być standardowa szerokopasmowa sieć rozdzielcza, np. kabel koncentryczny, kabel ze skręconymi parami lub kabel światłowodowy. Takie sieci telekomunikacyjne są dostępne w większości krajów. Zwykle największe koszty i najwięcej problemów związanych z takimi sieciami telekomunikacyjnymi nie dotyczy początkowej instalacji sieci głównej, lecz dołączenia sieci głównej do budynków użytkowników. Wynalazek umożliwia wykorzystać istniejące energetyczne sieci rozdzielcze (które są doprowadzone do większości budynków) do podłączenia istniejącej sieci telekomunikacyjnej do budynków. Unika się, w ten sposób, dodatkowych kosztów i niedogodności związanych z instalowaniem dalszej standardowej sieci telekomunikacyjnej.

Ponieważ zwykle odległość pomiędzy istniejącą infrastrukturą sieci telekomunikacyjnej a budynkami, do których sieć tę należy dołączyć, jest niewielka, można także szerokopasmowe sygnały telekomunikacyjne przesyłać poprzez energetyczną sieć przesyłową i/lub rozdzielczą bez znacznego tłumienia.

Częstotliwość nośna może w rzeczywistości być mniejsza niż 1 MHz, tzn. 800 kHz lub nawet 600 kHz, ale jeżeli jest ona mniejsza, maleje również szerokość pasma. „Częstotliwość nośna” oznacza niezmodulowaną częstotliwość sygnału (sygnałów) nośnych, nie oznacza sygnału telekomunikacyjnego ani sygnałów zmodulowanych.

Można stosować wiele sygnałów telekomunikacyjnych każdy o innej częstotliwości nośnej.

Sieć energetyczna może zawierać jedną lub więcej faz i może to być sieć wielofazowa, zawierająca np. 2, 3, 4, 6, 7 itd. faz. Różne sekcje sieci mogą zawierać różne liczby faz.

Przeważnie sieć energetyczna jest sieciąjednofazową, tzn. składa się z jednego lub z większej liczby kabli jednofazowych łączących jeden lub więcej budynków odbiorców z magistralą wielofazową (np. trójfazową) energetycznej sieci rozdzielczej.

Przedmiot wynalazku w przykładzie realizacji jest odtworzony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia sieć energetyczną przystosowaną do transmisji sygnałów telekomunikacyjnych, w schemacie blokowym; fig. 2 - fragment sieci energetycznej według fig. 1 przystosowany do pierwszego przykładu systemu transmisji, w schemacie blokowym; fig. 3 - fragment sieci energetycznej według fig. 1 przystosowany do drugiego przykładu systemu transmisji, w schemacie blokowym; fig. 4 - fragment sieci energetycznej według fig. 1 przystosowany do trzeciego przykładu systemu transmisji, w schemacie blokowym; fig. 5A - typowy kabel trójfazowy, w przekroju; fig. 5B - typowy kabel koncentryczny, w przekroju; fig. 6 - sieciowy zespół dopasowania, w schemacie zasadniczym; fig. 7 - drugi przykład realizacji sieciowego zespołu dopasowania, w schemacie zasadniczym; fig. 8 - sieciowy zespół dopasowania według fig. 6, w widoku z góry; fig. 9 - płytkę drukowaną sieciowego zespołu dopasowania z fig. 8, w widoku z góry; fig. 10 - inny przykład realizacji sieciowego zespołu dopasowania, w schemacie blokowym; fig. 11a i 11b - sieciowe zespoły dopasowania, w schematach blokowych; fig. 12A - kabel koncentryczny, w przekroju; fig. 12B - dzielony kabel koncentryczny, w przekroju; fig. 12C - kabel pseudokoncentryczny, w przekroju zaś fig. 13 - hybrydową energetyczną i telekomunikacyjną sieć rozdzielczą, według wynalazku.

Energia elektryczna o napięciu 11 kV dostaje się do sieci 40 z linii przesyłowej 42 poprzez transformator 44 na trójfazową sieć 46 o napięciu 415 V (fig. 1). Sieć trójfazowa 415 V 46 jest

177 780 rozprowadzona do wielu budynków 48. Każdy z tych budynków 48 może być zasilany jednofazowo lub trójfazowo.

Sygnały telekomunikacyjne akustyczne i danych wprowadza się i odbiera z tej sieci energetycznej, do/z sieci telekomunikacyjnej (tzn. do/z kabla koncentrycznego, światłowodowego lub kabla skręconego podwójnie) albo do/z dalszej części energetycznej sieci rozdzielczej i/lub przesyłowej, w punkcie wprowadzania 50, skąd następnie przesyła się je do użytkowników w budynkach 48. Sygnały te mogą być sygnałami wąskopasmowymi, np. telefonicznymi, lub szerokopasmowymi, np. sygnałami telewizyjnymi, zależnie od tłumienności i odległości do pokonania wzdłuż rozdzielczej sieci energetycznej.

Aby oddzielić telekomunikacyjne sygnały akustyczne i danych od niskoczęstotliwościowego sygnału energetycznego o dużej amplitudzie, każde źródło sygnału i/lub miejsce przeznaczenia sygnału jest wyposażone w sieciowy zespół dopasowania 52, przedstawiony szczegółowo na fig. 11 a. Sieciowy zespół dopasowania 52 zawiera filtr dolnoprzepustowy do rozdzielania tych dwóch sygnałów.

Aby usunąć szumy transformatora 44 z dopasowywanej sieci 40, stosuje się pomiędzy transformatorem 44 rozdziału energii elektrycznej a punktem wprowadzania 50 silnoprądowy zespół dopasowania 51, przedstawiony szczegółowo na fig. 1lb, który jest wyposażony w silnoprądową cewkę indukcyjną.

Przedstawione na fig. 2,3 i 4 przykłady systemów transmisji pokazane sądla sieci trójfazowej. Jednak może to dotyczyć sieci o różnej liczbie faz.

W przedstawionym na fig.2 systemie transmisji sygnały danych są nadawane i odbierane za pośrednictwem sieciowych zespołów dopasowania 52. Przykładowo sygnały danych sąnadawane do ŻÓŁTEJ fazy sieci poprzez sieciowy zespół dopasowania 52A, to znaczy sygnał jest przykładany pomiędzy fazę ŻÓŁTA a ziemię, jak pokazano. Dane te są następnie odbierane przez dowolny lub przez wszystkie sieciowe zespoły dopasowania 52B, 52C i 52D, dołączone odpowiednio do fazy ŻÓŁTEJ. CZERWONEJ i NIEBIESKIEJ. Inaczej mówiąc, nadawane dane mogą być zbierane z dowolnej fazy kabla, łącznie z fazami, do których sygnały nie są wprowadzane przez zespół nadawczy. Dzieje się tak dlatego, że kabel, którym jest rozprowadzona sieć 40, jest otoczony powłoką41 na całej, lub prawie całej, swej długości, a pojemności wzajemne pomiędzy przewodami faz powodują, że kabel trójfazowy ma charakter kabla pseudokoncentrycznego. Tak więc, dane mogą być nadawane i odbierane przez każdy sieciowy zespół dopasowania 52B, 52C i 52D.

Każda z faz sieci 40 zawiera transformator 43. Zwykle jest to realizowane przez pojedynczy transformator trójfazowy a nie, jak pokazano, przez trzy oddzielne transformatory jednofazowe.

W przedstawionym na fig. 3 systemie transmisji sygnały danych są nadawane i odbierane za pośrednictwem czterech sieciowych zespołów dopasowania 52. Sygnały danych sątu transmitowane przez dwie fazy sieci trójfazowej: CZERWONA i NIEBIESKA.

Jeżelijedna lub więcej faz niej est używane (np. faza ŻÓŁTA na fig. 3), wówczas te nieużywane fazy są zakończone odpowiednią impedancją. Można to zrobić stosując obwód w kształcie litery „L”, to znaczny szeregowo dołączona cewka indukcyjna z równolegle dołączonym do transformatora kondensatorem. Zapewnia to optymalną impedancję i to, że sygnał o częstotliwości radiowej, który jest podawany, np. pomiędzy fazę CZERWONA a ŻÓŁTA, nie jest bocznikowany przez niskoimpedancyjny transformator. Jest to szczególnie potrzebne, gdy reaktancja indukcyjna jest za mała, na przykład w punkcie włączenia transformatora do fazy ŻÓŁTEJ.

W przedstawionym na fig. 4 systemie transmisji sygnały danych są transmitowane na wszystkich trzech fazach, tzn. NIEBIESKIEJ. CZERWONEJ i ŻÓŁTEJ, sieci 40.

Przedstawiony w schematycznym przekroju na fig. 5A trójfazowy kabel energetyczny 54 ma przewód 56 fazy czerwonej, przewód 58 fazy żółtej i przewód 60 fazy niebieskiej. Sygnały danych sąprzesyłane pomiędzy przewodem 60 fazy niebieskiej a ziemią 62 i są wprowadzane do sieci poprzez sieciowy zespół dopasowania 52. Przy wysokich częstotliwościach pojemność wzajemna pomiędzy przewodami fazowymi powoduje w rezultacie zwarcie. Z tego powodu taki

177 780 kabel przesyłowy staje się kablem pseudokoncentrycznym o parametrach z grubsza równoważnych parametrom kabla koncentrycznego, pokazanego na fig. 5B. Pojemność wzajemna pomiędzy .każdąparąprzewodów fazowych w tym kablu trójfazowym przedstawionajest schematycznie jajco 64 na fig. 5A. Podobna pojemność wzajemna istnieje pomiędzy innymi elementami faz.

Przykład realizacji sieciowego zespołu dopasowania przedstawiony na fig. 6 stanowi zasadniczo filtr. Filtr ten oznaczony 10 jest włączony pomiędzy zacisk wejściowy 12 energii elektrycznej a zacisk wyjściowy 14 energii elektrycznej. Do filtra dołączony jest również zacisk wejścia/wyjścia 16 sygnału telekomunikacyjnego. Przewód sieci zasilającej dostarcza standardową energię elektryczną o częstotliwości 50 Hz, tworzą domowe źródło zasilania o napięciu 240 V i o maksymalnym natężeniem prądu 100 A przy normalnym użytkowaniu.

Filtr 10 jest zamontowany w metalowej skrzynce, która uniemożliwia promieniowanie sygnałów telekomunikacyjnych do urządzeń zewnętrznych i zapewnia połączenie zacisku uziemiającego 18 z zaciskiem wejścia/wyj ścia 16 sygnału. Filtr 10 zawiera główną cewkę indukcyjną 20 wykonanąz drutu o przekroju 16 mm² nawiniętego w 30 zwojach na pręcie ferrytowym o średnicy 10 mm i długości 200 mm. Zapewnia to indukcyjność cewki około 50 mH. Jest to wartość minimalna dla stosowanych parametrów sygnału. Użycie lepszych materiałów lub kilku szeregowych cewek indukcyjnych zwiększyłoby indukcyjność np. do około 200 mH.

Oba końce głównej cewki indukcyjnej 20 mająpołączenie z zaciskiem wejścia/wyjścia 16 sygnału. Pierwsze połączenie 22 pomiędzy zaciskiem wejściowym 12 energii elektrycznej a zaciskiem wejścia/wyjścia 16 sygnału stanowi pierwszy kondensator sprzęgający 24 o pojemności 0,01 - 0,50 |aF, korzystnie około 0,1 (iF. Ten kondensator sprzęgający 24 jest dołączony do pierwszego bezpiecznika 26, który ma się przepalić w razie uszkodzenia lub usterki w kondensatorze sprzęgającym 24.

Drugie połączenie 28 tworzy drugi kondensator 30 o pojemności 0,001 - 0,50 (iF, korzystnie około 0,1 |iF. Kondensator ten zapewnia ponadto tłumienie sygnałów telekomunikacyjnych przez zwieranie do zacisku uziemiającego 18. Drugi bezpiecznik 32 ma się przepalać, jeżeli wystąpi usterka w drugim kondensatorze 30, aby zabezpieczyć zespół przed dalszymi uszkodzeniami.

Zacisk wejścia/wyjścia 16 sygnału jest dołączony do drugiej cewki indukcyjnej 34 o indukcyjności w przybliżeniu 250 (iH minimum. Cewka indukcyjna 34 jest zastosowana jako ogranicznik uszkodzenia w razie awarii kondensatora sprzęgającego 24. W razie takie awarii cewka indukcyjna 34 stanowi drogę do zacisku uziemiającego 18 energii elektrycznej o częstotliwości sieci 50 Hz, powodując przy tym przepalenie bezpiecznika 26. Cewka indukcyjna 34 nie ma wpływu na sygnały o częstotliwości telekomunikacyjnej przesyłane do zacisku wejścia/wyjścia 16 sygnału.

Drugi przykład wykonania filtru oznaczony 70 jest przedstawiony na fig. 7. Zawiera on parę cewek indukcyjnych Ll, L2 umieszczonych szeregowo pomiędzy zaciskiem wejściowym 72 energii elektrycznej a zaciskiem wyjściowym 74 energii elektrycznej. Korzystna wartość indukcyjności cewek L1, L2 wynosi w przybliżeniu 16 mH. Pomiędzy lmią 80 wej ścia częstotliwości radiowej a zaciskiem wejściowym 72 sieci energetycznej umieszczony jest pierwszy bezpiecznik FI i kondensator Cl, a pomiędzy wejściem 80 częstotliwości radiowej a ziemią włączonajest trzecia cewka indukcyjna L3, która działa jako dławik częstotliwości radiowej i ma zwykle wartość 250 mH.

W podobny sposób pomiędzy punktem połączenia cewek LI, L2 a ziemiąusytuowany jest drugi bezpiecznik F2 i drugi kondensator C2. Pomiędzy zaciskiem wyjściowym 74 energii elektrycznej a ziemią jest włączony trzeci bezpiecznik F3 i trzeci kondensator C3. Typowa wartość tych kondensatorów wynosi około 0,1 (iF, a dla bezpieczników wielkiej mocy prąd wynosi w przybliżeniu 5A.

Wartości podane dla tych elementów są jedynie przykładowe, dla innych częstotliwości odpowiednie będą inne wartości.

Na figurze 8 przedstawiono typowe rozmieszczenie elementów zespołu dopasowania sieci. Główne cewki indukcyjne LI i L2 sąumieszczone wewnątrz skrzynki ekranującej 90. Pokaza177 780 no różne połączenia, łącznie z portem 92 interfejsu telekomunikacyjnego, do którego zwykle jest dołączone urządzenie telekomunikacyjne użytkownika. Jak pokazano na fig. 8, port 92 może mieć zakończenie 94 dopasowujące impedancję.

Figura 9 przedstawia płytkę drukowaną 96, która mieści się we wnętrzu skrzynki ekranującej 90 z fig. 8 i zawiera pozostałą część sieciowego zespołu dopasowania sieci z fig. 7. Połączenia A, B, C, D i E sąpołączone z odpowiednimi punktami skrzynki pokazanej na fig. 8.

Schemat blokowy innego przykładu realizacji sieciowego zespołu dopasowania 52 jest przedstawiony na fig. 10 z pokazaniem różnych bloków konstrukcyjnych tego zespołu. Bloki 81 i 86 powinny być elementami o dużej impedancji w żądanym widmie częstotliwości telekomunikacyjnych (np. 1 MHz i powyżej) oraz elementami niskoimpedancyjnymi przy częstotliwości sieci energetycznej (tzn. 50/60 Hz), a więc elementy te są cewkami indukcyjnymi. Podobnie bloki 80 i 82 powinny być niskoimpedancyjnymi elementami sprzęgającymi w żądanym widmie częstotliwości telekomunikacyjnych i elementami izolującymi o dużej impedancji przy częstotliwości sieci energetycznej, tzn. są one kondensatorami.

Szeregowo z blokami 80 i 82 połączone są bezpieczniki topikowe 84 i 85 wielkiej mocy ograniczające prąd zwarciowy. Można też zastosować dodatkowy blok 83 dopasowania impedancyjnego przeznaczony do połączenia z portem telekomunikacyjnym. Element ten może być na zewnątrz sieciowego zespołu dopasowania 52.

Optymalne parametry bloków 80, 82, 86 będą zależne od następujących czynników:

a) żądany zakres częstotliwości, w którym sieć ma być dopasowana;

b) długość jednostkowa sieci, która ma być dopasowana;

c) liczba i rodzaje obciążeń, które mogą występować w sieci;

d) impedancja charakterystyczna przewodów fazowych sieci względem ziemi, tzn. względem zewnętrznej osłony elektrycznej przewodu;

e) impedancja telekomunikacyjnych urządzeń interfejsowych.

Sieciowy zespół dopasowania 52 może być wypełniony powietrzem, gazem obojętnym, mieszanką żywiczną lub olejem, zależnie od usytuowania i obciążenia i/lub znamionowego natężenia prądu zwarciowego zespołu dopasowania. Ponadto zespół ten może być umieszczony w budynku, zamontowany w słupku, zakopany pod ziemią lub włożony w słup lampy ulicznej.

Bloki 81 i 86 mogąbyć złożone z pewnej liczby oddzielnych cewek indukcyjnych połączonych szeregowo, ajeśli nie sąpotrzebne żadne połączenia pośrednie, np. w oświetleniu ulicznym, bloki 84,80,83 i 86 można pominąć. Bloki 80 i 82 mogąbyć złożone z pewnej liczby kondensatorów połączonych szeregowo i/lub równolegle, zależnie od występujących napięć roboczych, tzn. 240 V, 415 V, 11 kV, 33 kV itd. Dodatkowo, bloki 80 i 82 mogąbyć złożone z dwóch lub więcej kondensatorów połączonych równolegle, w celu skompensowania przykładowo niedokładności kondensatora przy dopasowywaniu sieci w stosunkowo szerokim zakresie częstotliwości, np. 50 MHz do 500 MHz.

Ponadto bloki 81, 82 i 85 sieciowego zespołu dopasowania 52 mogąbyć połączone kaskadowo, jeśli jest to potrzebne. W typowej konstrukcji im większa jest liczba elementów połączonych kaskadowo tym bardziej stroma będzie charakterystyka tłumienności filtru i tym większa będzie jego tłumienność.

Podstawowe elementy zespołu dopasowania sieci 101 są przedstawione na fig. 11 a i 1lb. Figury 1la i llb pokazują zespoły dopasowania oznaczone na fig. 1, odpowiednio przez 52 i 51. Zespół dopasowania może być traktowanyjako równoważny filtrowi dolnoprzepustowemu 100 i kondensatorowi sprzęgającemu 102, który z kolei może być traktowany jako element filtru górnoprzepustowego.

Filtr dolnoprzepustowy 100 umożliwia doprowadzanie energii elektrycznej z sieci rozdzielczej do odbiorcy, uniemożliwiając dochodzenie wysokoczęstotliwościowych sygnałów telekomunikacyjnych do budynków odbiorców. Kondensator sprzęgający lub filtr górnoprzepustowy. 102 służy do sprzęgania wysokoczęstotliwościowych sygnałów telekomunikacyjnych z siecią rozdzielczą bez możliwości dostania się energii elektrycznej do urządzeń telekomunikacyjnych.

177 780

Części składowe zespołu dopasowania mogą być umieszczone przykładowo w obudowie licznika energii elektrycznej umieszczonego w budynku odbiorcy, albo też mogąbyć umieszczone w komorze za takim licznikiem. Alternatywnie niezbędne części mogąbyć umieszczone np. w zespole bezpiecznika wielkiej mocy lub w zespole odcinającym.

Typowy koncentryczny kabel jednofazowy, przedstawiony na fig. 12A, ma środkowy metalowy przewód rdzeniowy 110 (zwykle z aluminium), otoczony warstwą izolatora 112 (zwykle z PCW). Wokół tej warstwy izolatora 112 sąumieszczone metalowe przewody 114 (zwykle miedziane), które otacza izolująca i ochronna osłona 116 (zwykle z PCW). Przewód zerowy i ziemia są połączone z zewnętrzną osłoną metalowych przewodów 114.

Dzielony kabel koncentryczny, przedstawiony na fig. 12B, jest podobny do kabla koncentrycznego z tym, że zewnętrzna warstwa metalowych przewodów 114 jest podzielona na dwie części, np. część górną 115 i część dolną 117. Części te są rozdzielone przez izolatory 118,120, a przewód zerowy i ziemia są oddzielone od siebie, tak że część zewnętrznej metalowej osłony połączona jest tylko z jednym z nich.

Aby otrzymać rezultat pseudokoncentryczności (fig. 12C) w dzielonym kablu koncentrycznym, pracującym przy częstotliwościach transmisji, np. powyżej 1 MHz, można dołączyć pomiędzy górną część 115 i dolną część 117 zewnętrznej warstwy metalowych przewodów 114 co najmniej jeden kondensator 122. Ten kondensator może być umieszczony np. w zakończeniu i/lub w układach dopasowania kabla.

Prosty filtr skutecznie oddziela sygnały o paśmie częstotliwości radiowej od sygnałów normalnej sieci energetycznej bez znacznej straty mocy lub jakości któregokolwiek sygnału. Dzięki temu sieć energetyczna i/lub sieć przesyłowa może być używana zarówno do doprowadzania energii elektrycznej jak i do propagacji szerokopasmowych sygnałów telekomunikacyjnych, które mogą mieć format analogowy i/lub cyfrowy.

Zastosowanie filtru w każdym punkcie sieci zasilania odbiorcy w niskonapięciowej sieci rozdzielczej tworzy dopasowaną sieć nadającą się do przesyłania wysokoczęstotliwościowych sygnałów telekomunikacyjnych wraz z rozprowadzaniem energetycznej sieci zasilania jednofazowej 50 Hz, 240 V i trójfazowej 415 V.

Fragment hybrydowej energetycznej i telekomunikacyjnej sieci rozdzielczej według wynalazku jest przedstawiony na fig. 13. Część kabla szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej 130 (np. kabel koncentryczny, światłowodowy lub kabel ze skręconymi parami) biegnie równolegle do trójfazowego energetycznego kabla sieci rozdzielczej 132. Energetyczna sieć rozdzielcza 132 może również przenosić sygnały telekomunikacyjne z odpowiednią częstotliwością nośną i szerokością pasma. Sieć telekomunikacyjna 130 przenosi szerokopasmowe sygnały telekomunikacyjne, np. sygnały telewizyjne.

Sygnały telekomunikacyjne, np. sygnały telewizyjne, które mogą mieć format analogowy i/lub cyfrowy, wprowadza się lub wyprowadza z sieci telekomunikacyjnej 130 do lub z części zewnętrznej 134 energetycznej sieci rozdzielczej 132 poprzez zespół dopasowujący 136. Ten zespół dopasowujący 136 umożliwia wprowadzanie lub wyprowadzanie sygnałów telekomunikacyjnych do/z części zewnętrznej 134 kabla energetycznego bez wprowadzania sygnałów telekomunikacyjnych do energetycznej sieci rozdzielczej 132 lub wprowadzania sygnałów energetycznych do sieci telekomunikacyjnej 130.

Podobnie sygnały telekomunikacyjne mogąbyć wprowadzane do sieci telekomunikacyjnej 130 z części zewnętrznej 134 energetycznej sieci rozdzielczej 132.

Jeżeli jest to potrzebne, do sprzężenia pomiędzy siecią telekomunikacyjną 130 a zespołem dopasowującym 136 można zastosować, koncentryczny/światłowodowy zespół interfejsowy 138 oraz wzmacniacz 140, np. wzmacniacz szerokopasmowy. Wzmacniacz 140 może być dwukierunkowy (jak pokazano) lub jednokierunkowy, wzmacniający sygnał w dowolnym kierunku, zależnie od potrzeby.

Korzystnie część zewnętrzną 134 energetycznej sieci rozdzielczej 132 stanowi kabel jednofazowy. Może to być koncentryczny kabeljednofazowy lub dzielony koncentryczny kabeljednofazowy przystosowany do działania w charakterze kabla pseudokoncentrycznego, jak to

177 780 opisano w odniesieniu do fig. 12A, 12B i 12C. Zwykle ten kabel jednofazowy łączy budynki 142 użytkowników z, przykładowo trójfazową, energetyczną siecią rozdzielczą 132.

W budynkach 142 użytkowników lub w pobliżu nich może być usytuowany drugi zespół dopasowujący 144, który oddziela sygnały telekomunikacyjne 146 od zasilania energetycznego 148. Dzięki temu rozprowadzanie zarówno energii elektrycznej jaki szerokopasmowych sygnałów telekomunikacyjnychjest ułatwione bez wzajemnego przeszkadzania sobie i bez konieczności dodatkowego połączenia koncentrycznego/światłowodowego pomiędzy siecią telekomunikacyjną 130 a budynkami 142 użytkowników.

Można utworzyć wiele takich połączeń między siecią telekomunikacyjną 130 a wieloma budynkami 142 użytkowników. Sieć telekomunikacyjna 130 może być połączona bezpośrednio z nadajnikiem szerokopasmowych sygnałów telekomunikacyjnych lub alternatywnie może być połączona poprzez radiowe lub satelitarne łącze 150.

Zespoły dopasowujące 136 mogą być usytuowane np. na poziomie ulicy, przykładowo w skrzynce przykrawężnikowej lub w studzience, blisko miejsca doprowadzenia energii elektrycznej do budynków 142 użytkowników. Zespoły dopasowujące 136 mogą być przykładowo usytuowane w pobliżu lub wewnątrz budynków 142 użytkowników, np. wewnątrz zespołu wycinania HRC i/lub w liczniku energii elektrycznej.

Szerokopasmowe sygnały telekomunikacyjne są odgałęziane z głównej szerokopasmowej sieci rozdzielczej (np. z kabla koncentrycznego lub światłowodowego) poprzez odpowiedni zespół interfejsowy i podawane na jednofazowy kabel użytkownika poprzez odpowiedni zespół dopasowania. Sygnał zostaje wzmocniony, jeśli jest to potrzebne.

Sieć energetyczna jest niesymetryczna, tzn. ma niesymetryczną charakterystykę przenoszenia. Kable sieci energetycznej mogą być ekranowane lub osłonięte np. odpowiednim metalem, który umożliwia zachowanie się kabla jak elementu pseudokoncentrycznego, by utworzyć niesymetryczną sieć przesyłową przy określonej częstotliwości transmisji.

Sieć energetyczna jest główną (np. napowietrzną i/lub podziemną) siecią energetyczną zawierającą dowolne lub wszystkie spośród sekcji 132 kV, 33 kV, 11 kV, 415 kV i 240 V. Sygnały głosu i danych mogą być przesyłane poprzez dowolne lub wszystkie sekcje sieci energetycznej przez odpowiedni detekcję, wzmocnienie i/lub regenerację oraz ponowne wprowadzanie, jeżeli jest to potrzebne.

Zapewnione są usługi całkowicie dupleksowe, tzn. sygnały mogą być nadawane i/lub odbierane równocześnie we wszystkich kierunkach.

Sieć według przedmiotowego wynalazku może być wykorzystywana do wielu celów przesyłania mowy i/lub danych, takichjak zdalne odczytywanie liczników energii elektrycznej, zdalne usługi bankowe i zdalne zakupy, systemy zarządzania energią, telefonia (głos), telefonia komutowana, systemy zabezpieczania i/lub interakcyjne usługi danych, usługi multimedialne oraz telewizja.

W sieci został zastosowany sieciowy zespół dopasowania, który zawiera filtr dolnoprzepustowy, przeznaczony do przepuszczania sygnałów energetycznych o małej częstotliwości i dużej amplitudzie, tzn. do oddzielania ich od sygnałów telekomunikacyjnych i umożliwiania im przechodzenia przez zespół dopasowania. Zespół ten zawiera również górnoprzepustowy element sprzęgający do wprowadzania i wyprowadzania sygnałów telekomunikacyjnych z sieci oraz korzystnie element zakończeniowy o impedancji podobnej do impedancji charakterystycznej sieci w tym punkcie.

Zastośowanie takiego zespołu zapewnia, że sygnały telekomunikacyjne wysokiej częstotliwości nie zakłócają wewnętrznego okablowania niskiego napięcia istniejącego w budynkach oraz to, że źródła szumów z wewnętrznego niskonapięciowego okablowania budynków nie zakłócają ani nie przekłamują wysokoczęstotliwościowych sygnałów telekomunikacyjnych przesyłanych przez zewnętrzną energetyczną sieć przesyłową i/lub rozdzielczą.

Skutki zmiennego obciążenia elektrycznego (tzn. impedancji obciążenia) wszystkich elementów, które są dołączane do sieci od czasu do czasu, i które wykorzystują energię elektryczną

177 780 (tzn. obciążenia elektryczne) są odseparowane od sygnałów telekomunikacyjnych przez filtr dolnoprzepustowy i zespół dopasowania.

Na połączeniu pomiędzy zewnętrzną siecią rozdzielczą a wewnętrzną siecią budynku, np. domu mieszkalnego, jest zastosowany filtr elektryczny, aby zapewnić, że te dwa sygnały są oddzielone od siebie. Filtr taki powinien mieć minimalny wpływ na normalne mieszkaniowe zasilanie energetyczne.

Filtr, którego celem jest zmniejszenie sygnałów telekomunikacyjnych dochodzących do wewnętrznej sieci budynku użytkownika, powoduje nie więcej niż 1V spadku napięcia przy zasilaniu prądem o natężeniu 100 A z jednofazowego źródła 240 V, 50 Hz.

Zespół dopasowania sieci zapewnia dopasowanie impedancyjne pomiędzy urządzeniami odbioru/nadawania a siecią energetyczną. Dodatkowo może on także przenosić pełen prąd obciążenia lub prąd zwarciowy przy częstotliwościach energetycznych, podczas gdy sygnały akustyczne i sygnały danych są nadal przenoszone.

Kiedy sygnały mająbyć przesyłane poprzez wielofazowy, np. trójfazowy kabel energetyczny, wówczas propagacja sygnału może odbywać się pomiędzy dowolnymi lub wszystkimi fazami a ziemią. Sygnał może być też wprowadzany między tylko jedną fazę a ziemię, co również powoduje niesymetryczną charakterystykę przenoszenia i kabel zachowuje się jak pseudokoncentryczna linia przesyłowa.

Jeżeli sygnały sąprzesyłane przezjednofazowy energetyczny kabel rozdzielczy, zachowuje się on jak kabel pseudokoncentryczny. Kable jednofazowe mogąbyć albo koncentryczne, albo dzielone koncentryczne. Aby uzyskać dzielony kabel koncentryczny stosuje się sprzężenie pojemnościowe pomiędzy częściami dzielonej powłoki kabla tak, że przy żądanej częstotliwości kabel zachowuje się jak standardowy kabel koncentryczny. Kabel ten zapewnia niesymetryczną charakterystykę przenoszenia.

W łączności na liniach energetycznych można stosować różne techniki transmisji, przy czym każda z tych technik wykorzystuje różne sposoby modulacji. Są to: modulacja amplitudy, modulacja częstotliwości, modulacja fazy; jednowstęgowa, dwuwstęgowa i ze stłumioną wstęgą boczną, modulacja położenia impulsu, szerokości i amplitudy; kluczowanie częstotliwości z przesuwem FSK (Frequency-Shift Keying), kluczowania częstotliwości z przesuwem filtrem Gauss'a GFSK (Gauss Frequency-Shift Keying), kluczowanie przesuwem minimum Gauss'a GMSK (Gauss Minimum Shift Keying), kluczowanie z przesunięciem fazy czwartego rzędu QPSK (Quaternary Phase Shift Keying), kluczowanie z ortogonalnym przesunięciem fazy czwartego rzędu OQPSK (Orthogonal Quaternary Phase Shift Keying), kwadraturowa modulacja amplitudy QAM (Quadrature Amplitude Modulation), Pi/4 QPSK itd., oraz różne technikami zwielokrotnienia, dupleksowania i techniki wielodostępu, włączając wielodostęp z podziałem częstotliwości FDM (Frequency Division Multiplex) fDd, wielodostęp z podziałem czasu TDM (Time Division Multiplex) TDD, wielodostęp kodowy CDM (Code Division Multiplex) CDMA (Code Division Multiple Access) itd. Wiadomo, że metoda rozłożenia w widmie zapewnia właściwe bezpieczeństwo i dobre parametry tłumienia zakłóceń. Właściwości te osiąga się stosując dużą szerokość pasma, a zatem wymaga to skonstruowania specjalnego filtru.

Do zrealizowania przesyłania sygnału w dopasowanej sieci nadaje się wiele standardowych technik bezprzewodowej łączności telefonicznej. Odpowiednimi standardami są: standardy telefonii bezprzewodowej CTO (Cordless Telephony type 0), CT1 (Cordless Telephony type 1) i CT2 (Cordless Telephony type 2), amerykański system telefonii komórkowej AMPS (Advanced Mobile Phone System), cyfrowa europejska telefonia bezprzewodowa DECT (Digital European Cordless Telephone), amerykańskie systemy cyfrowej telefonii komórkowej IS-54 i IS-95, światowy system cyfrowej telefonii komórkowej GSM (Global System for Mobile communications), Q-CDMA, wielodostęp kodowy Rockwella R-CDMA (Rockwell-Code Division Multiple Access), UD-PCS (Personal Communication System), japoński system telefonii bezprzewodowej PHS (Personal Handyphone System), PACS, europejska analogowa telefonia komórkowa TACS (Total Access Communication System), ENTACS, skandynawskie analogowe standardy telefonii komórkowej NMT450 (Nordic Mobile Telephony 450 mHz) i NMT900

177 780 (Nordic Mobile Telephony 900 MHz), C-450, RTMS, RADICOM 2000, NTJ, JTACS & NTACS, cyfrowy system komórkowy w Wielkiej Brytanii DCS1800 (Digital Cellular System 1800 mHz) itd.

Sieciowy zespół dopasowania zawiera filtr dolnoprzepustowy z główną cewką indukcyjną umieszczonąpomiędzy wejściem sieci energetycznej a wyjściem sieci energetycznej i połączoną jednym swym końcem z przewodem wejścia/wyjścia sygnału, który jest usytuowana równolegle do wejścia sieci energetycznej i do wyjścia sieci energetycznej. Te dwa połączenia zawierająpierwszy kondensator i drugi kondensator, każdy o określonej pojemności zależnej od części widma częstotliwości, która ma być wykorzystywana dla celów telekomunikacji.

W układzie tym główna cewka indukcyjna zabezpiecza sygnały telekomunikacyjne z linii wejścia/wyjścia sygnału od wchodzących do budynku mieszkalnego czy przemysłowego. Ta cewka indukcyjna musi zatem mieć dużą indukcyjność, rzędu 10 mH do 200 mH przy częstotliwościach większych od 1 MHz.

Pierwszy kondensator, który łączy wejście sieci energetycznej i linię wejścia/wyjścia sygnału, działa jak kondensator sprzęgający, aby umożliwić sygnałom telekomunikacyjnym na przejście z linii wejścia/wyjścia sygnału, ale tłumić wszystkie składowe niskiej częstotliwości w pobliżu częstotliwości sieci zasilania energetycznego, tzn. 50/60 Hz.

Drugi kondensator znajdujący się pomiędzy wyjściem sieci energetycznej a linią wejścia/wyjścia sygnału zapewnia dodatkowe tłumienie sygnałów telekomunikacyjnych i jest połączony poprzez linię wejścia/wyjścia sygnału do ziemi.

Na wypadek uszkodzenia każdy z tych kondensatorów jest wyposażony w odpowiedni bezpiecznik topikowy umieszczony pomiędzy pierwszym lub drugim kondensatorem a linią wejścia/wyjścia sygnału. Ponadto można zastosować dodatkowe środki zabezpieczające przez wprowadzenie drugiej cewki indukcyjnej umieszczonej pomiędzy linią wejścia/wyjścia sygnału a pierwszym i drugim kondensatorem. Ta cewka indukcyjna nie ma żadnego wpływu na sygnały o częstotliwości telekomunikacyjnej, ale zapewni drogę do ziemi, jeżeli pierwszy kondensator ulegnie uszkodzeniu, dzięki czemu pierwszy bezpiecznik przepali się bez wprowadzenia sygnału 0 częstotliwości sieci energetycznej w linię wejścia/wyjścia sygnału telekomunikacyjnego.

Indukcyjność głównej cewki indukcyjnej zależy od materiału, z którego jest ona wykonana i od przekroju drutu nawiniętego wokół rdzenia. Indukcyjność 10 mHjest wartościąminimalną, a przy zastosowaniu lepszego materiału rdzenia można uzyskać większą indukcyjność, np. rzędu 200 mH. Alternatywnie można również zastosować pewną liczbę cewek indukcyjnych połączonych szeregowo.

Kondensator sprzęgający ma pojemność korzystnie 0,01-0,50 |iF, a drugi kondensator, łączący wyjście prądu sieciowego z liniąwejścia/wyjścia sygnału i ziemią, ma pojemność korzystnie 0,001-0,50 |uF.

Druga cewka indukcyjna umieszczona na linii wejścia/wyjścia sygnału ma korzystnie minimalną indukcyjność około 250 mH. Ta cewka indukcyjna nie ma zatem żadnego wpływu na sygnały o częstotliwości telekomunikacyjnej w linii wejścia/wyjścia sygnału. Przewód użyty do wykonania cewki indukcyjnej 250 mH powinien mieć wystarczające pole przekroju poprzecznego, aby mógł przyjąć prąd zwarcia w razie awarii kondensatora odsprzęgającego w stanie zwarciowym.

Wszelkiego rodzaju rezonanse własnego w elementach indukcyjnych lub pojemnościowych są niepożądane. Kiedy dolna częstotliwość graniczna zespołu dopasowania wzrasta, minimalne wartości indukcyjności i pojemności można proporcjonalnie zwiększyć.

Filtr jest zmontowany w ekranowej skrzynce, tak aby zapewnić dobre uziemienie i zabezpieczyć przed radiacją sygnałów telekomunikacyjnych.

Sieć przesyłania sygnału obejmuje co najmniej jedna część sieci telekomunikacyjnej i przynajmniej jedną część energetycznej sieci przesyłowej i/lub rozdzielczej.

Energetyczna sieć przesyłowa i/lub rozdzielcza zawiera element wejściowy do wprowadzania sygnału telekomunikacyjnego w tę energetyczną sieć przesyłową z sieci telekomunikacyjnej oraz element wyjściowy do wyprowadzania podobnego sygnału telekomunikacyjnego z sieci energetycznej.

177 780

Energetyczną sieć rozdzielczą i/lub przesyłową może być wielofazowa, przy czym liczba faz może wynosić 12,4, 5, 6, 7, 8, 9, ....n (gdzie n oznacza liczbę całkowitą większą niż 9), ale zwyklejest to sieć jedno- lub dwufazowa, niesymetryczna, której przynajmniej część zawiera kabel w osłonie. Zawiera ona zespół wejściowy do wprowadzania sygnałów telekomunikacyjnych o częstotliwości nośnej większej niż około 1 MHz na przynajmniej jeden z przewodów fazowych tej sieci, oraz zespół wyjściowy do wyprowadzania sygnału telekomunikacyjnego z co najmniej jednego innego przewodu fazowego tej sieci, przy czym sygnał ten jest przesyłany wzdłuż tej części sieci, która ma kabel w osłonie.

Sieć może być dalekosiężną i lokalną, wielopunktową energetyczną siecią przesyłową i/lub rozdzielczą. Co najmniej część sieci jest usytuowana na zewnątrz budynku, a sygnał jest przesyłany wzdłuż tej zewnętrznej części sieci.

Przesyłanie sygnału odbywa się w ten sposób, że wprowadza się sygnał telekomunikacyjny o częstotliwości nośnej większej niż około 1 MHz na co najmniej jeden przewód fazowy energetycznej sieci rozdzielczej i/lub przesyłowej, a odbiera się go z co najmniej jednego innego przewodu fazowego tej sieci.

177 780

FIG.3

177 780

FIG.4

415 V/240 V

FIG.5 A

FIG.5 Β

ΠΊ 780

FIG.6 ~-τ

1Η-^\ζ°· / i 1

CO /

τ

177 780 ♦

ηθ

Λ» υ

ΌΓ^τ'^,τ~Ο |-·· |Η ο

c*-

w

U.

J11IH

er

ó

FIG. 7

Υ71 780

ZACISK

PRZEWODU

PORT INTERFEJSU TELEKOMUNIKACYJNEGO

ZAKOŃCZENIE PORTU TELEKOMUNIKACYJNEGO

FIG.8

DOPROWADZENIE GŁÓWNA ZASILANIA DO ZIEMIA θθ

RFZPIECZNIKA ODBIORCY l ICZN1KA WIELKIEJ MOCY

177 780

FIG.9

Przewód fazowy rozdzielczo/przesyłowej energetycznej Zasilanie ^sieci jednofazowe

177 780

DO PUNKTU ODCIĘCIA KABLA ZASILAJĄCEGO

FIG.11A

FIG.11B

177 780

FIG.12C

177 780

148 142 144

m 780

FIG.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób przesyłania sygnałów telekomunikacyjnych w hybrydowej energetycznej i telekomunikacyjnej sieci rozdzielczej pomiędzy parą budynków polegający na tym, że sygnał z pierwszego budynku nadaje się po zewnętrznym kablu energetycznym przeznaczonym do zasilania w energię elektryczną pierwszego budynku, znamienny tym, że następnie przesyła się ten sygnał wzdłuż sekcji szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej (130) i dalej po drugim zewnętrznym kablu energetycznym przeznaczonym do zasilania w energię elektryczną drugiego budynku.
2. Hybrydowa energetyczna i telekomunikacyjna sieć rozdzielcza łącząca budynki i zawierająca kable energetyczne, z których każdy jest dołączony do jednego z budynków i usytuowany całkowicie na zewnątrz tych budynków, znamienna tym, że zawiera sekcję szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej (130), a każdy z wymienionych kabli energetycznych (134) jest również dołączony do sekcji szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej (130).
3. Sieć według zastrz. 2, znamienna tym, że zawiera środki odbioru satelitarnego (150).
4. Sieć według zastrz. 2 albo 3, znamienna tym, że zawiera sieciowe zespoły dopasowania (52), z których każdy ma filtr górnoprzepustowy (102) i jest włączony między jeden z kabli energetycznych (134) a sekcję szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej (130).
5. Sieć według zastrz. 2, znamienna tym, że sekcja szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej (130) zawiera jakiekolwiek lub wszystkie włókna optyczne skręcone podwójnie lub kabel koncentryczny.