PL178135B1

PL178135B1 - Nowe pochodne paklitakselu

Info

Publication number: PL178135B1
Application number: PL93301305A
Authority: PL
Inventors: Shu-Hui Chen; Vittorio Farina; Gregory Roth; John Kadow
Original assignee: Bristol Myers Squibb Co
Priority date: 1992-12-04
Filing date: 1993-12-03
Publication date: 2000-03-31
Also published as: IL107819A; GR3034686T3; EP0600517A1; NO305756B1; AU5212193A; CZ260393A3; DE69329327D1; HU221817B1; DE69329327T2; NO934277L; CZ287599B6; DK0600517T3; HU222347B1; HUT65640A; JP3360186B2; CN1049433C; NO934277D0; ES2149188T3; EP0600517B1; IL107819A0

Abstract

1. Nowe pochodne paklitakselu o ogól nym wzorze 3, w którym R 1 oznacza grupe tBuO-C(O)- lub grupe C6H5-C(O)-, R2 ozna- cza fenyl, furyl lub tienyl, Ra oznacza aceto ksyl; Rb i Rc razem z atomami wegla, do których sa przylaczone tworza wiazanie. 7. Nowe pochodne paklitakselu o ogól- nym wzorze 3, w którym R 1 oznacza grupe tBuO-C(O)- lub grupe C6H5-C(O)-, R2 ozna- cza fenyl, furyl lub tienyl, Ra oznacza grupe acetoksylowa, a Rb i Rc oba oznaczaja hy- droksyle. Wzór 3 PL

Description

Przedmiotem wynalazku są nowe pochodne paklitakselu. Te nowe związki wykazują działanie przeciwnowotworowe.

Paklitaksel (taksol), wyizolowany po raz pierwszy z kory pnia cisa zachodniego Taxus brevifolia (Taxaceae), to związek o wzorze 1 (wskazano pozycje (C)2'-, 6-, 7-, i 13).

Ostatnio zyskał on aprobatę jako lek do stosowania w leczeniu raka jajnika, a obiecujące rezultaty przyniosły badania nad jego zastosowaniem w leczeniu raka sutka, okrężnicy i płuc (D. K. i R. C. Denehower, Ann. Int. Med., 1989, 111, str. 273).

Paklitaksel jest lekiem unikalnym wśród leków antymititycznych pod tym względem, że pobudza on łączenie się stabilnych mikrotubul z tubuliny nawet w warunkach pod innym względem niekorzystnych. Lek wiąże się z mikrotubulami, stabilizując je przez zapobieganie ich depolimeryzacji, zaburzając tym samym równowagę tubulina-mikrotubule, w rezultacie hamując mitozę. Mechanizm działania, toksykologię, skuteczność kliniczną, itd. Paklitakselu przedstawiono w wielu pracach przeglądowych, np. „Taxol: A Novel Investigational Antimicrotuble Agent”, J. Natl. Cancer Inst., 82: str. 1247 - 1259 (1990).

Od czasu odkrycia znaczącej skuteczności taksolu w leczeniu raka, wiele laboratoriów w poszukiwaniu lepszych profili farmakologicznych rozpoczęło programy mające na celu opracowanie analogów taksolu. W ramach takiego programu odkryto np. taksoter o wzorze 2 („Biologocally Active Taxol Analogues with Deleted A-Ring Side Chain Substituents and Variable C-2' Configurations”, J. Med. Chem., 34, str. 1176-1184 (1991); „Relationship between the Structure of Taxol Analogues and Their Antimitotic Activity”, J. Med. Chem., 34, 992 - 998 (1991)). Związkami według wynalazku sąnowe pochodne paklitakselu o ogólnym wzorze 3, w którym R i oznacza grupę tBuO-C(O)- lub grupę C6H ₅-C(O)-, R² oznacza fenyl, furyl lub tienyl, Ra oznacza acetoksyl; Rb i R^c razem z atomami węgla, do których sąprzyłączone tworzą wiązanie lub oba oznaczają hydroksyle. Szczególnie korzystnymi związkami według wynalazku spośród związków, w których Rb i R^c tworzą wiązanie są 6,7-dehydropaklitaksel. 6,7-dehydro-3'-(2-furylo)-3'-N-debenzoilo-N-t-butoksykarbonylo-paklitaksel, 6,7-dehydro-3'-(2-furylo)-paklitaksel i 6,7-dehydro-3-(2-tienylo)-3--N-debenzoilo-N-t-butoksykarbonylopaklitakseh spośród związków, w których Rb i R^c

178 135 oba oznaczają hydroksyle 6a-hydroksy-7a-hydroksypaklitaksel. Związkiem według wynalazku jest także związek o wzorze 8.

Związki o wzorze 3 można wytworzyć różnymi sposobami. Niżej omówione sposoby nie są jedynymi możliwymi sposobami. Można je z łatwością adaptować i/lub modyfikować tak, aby by móc otrzymać związki o wzorze 3 nie ujawnione tu z nazwy.

Zgodnie ze sposobem zilustrowanym schematem 1 związek o wzorze 4 poddaje się reakcji z DAST (etap a), z wytworzeniem związku o wzorze 5. Reakcje z DAST można prowadzić w różnych rozpuszczalnikach, w tym w chlorku metylenu, tetrahydrofuranie (THF), eterze dietylowym, toluenie i ich mieszaninach. Jako produkty uboczne reakcji mogą powstawać związki o wzorach 6 i 7. Zaobserwowano, że najwyższy stosunek związku o wzorze 4 do związku o wzorze 5 lub 6 uzyskuje się prowadząc reakcję w mieszaninie THF i eteru dietylowego. Po usunięciu grupy Cbz ze związku o wzorze 4 otrzymuje się związek o wzorze 3a, co przedstawia schemat 2 (etap b).

Zgodnie z ogólnym schematem 3, w wyniku działania na związek o wzorze 3a środkiem redukującym estry, takimi jak borowodorek tetrabutyloamoniowy, boczny łańcuch przy C-13 ulega rozszczepieniu, z wytworzeniem związku o wzorze 8 (etap a). Związek ten można sprzęgnąć z azetydynonem o wzorze 9 (patrz etap a ze schematu 5), z wytworzeniem związku o wzorze 10 (etap b). Po usunięciu grupy R zabezpieczającej grupę hydroksylową. (etap c) otrzymuje się związek o wzorze 3b.

Grupami zabezpieczającymi grupy hydroksylowe są dobrze znane ugrupowania, które można stosować w celu blokowania czyli zabezpieczania hydroksylowej grupy ftinkcyjnej. Korzystnie stosuje się grupy, które można usunąć sposobami nie powodującymi destrukcji reszty cząsteczki. Przykładami takich łatwo usuwalnych grup zabezpieczających grupy hydroksylowe są grupy chloroacetylowa, metoksymetylowa, 2,2,2-trichloroetoksymetylowa, 2,2,2-trichloroetyloksykarbonylowa, tetrahydropiranyyowa, tetraly^y^h^ro^'uirun^yl^)wa, t-butylowa, benzylowa, p-nitrobenzylowa, p-metoksybenzylowa, difenylometylowa, tri-C^-alkilosililowa, trifcnylosililowa, 1-etoksyetylowa, itp. Korzystnymi grupami zabezpieczającymi grupę 2' -hydroksylową peklitakselu i jego pochodnych są grupy 1 -etoksyetylowa, trietylosililowa, 2,2,2 ,-tnchloroetyloksykarbonylowa i benzyloksykarbonylowa, które można łatwo usuwać drogą hydrogenolizy. Do innych odpowiednich grup zabezpieczających należą grupy opisane w rozdziale 2 pracy „Protecting Groups in Organie Synthesis”, wyd. drogie. Theodora W. Greene i Peter G. M. Wuts (1991, John Wiley and Sons). Korzystnymi grupami zabezpieczającymi grupę 2' -hydroksylową w paklitakselu i jego pochodnych są 1 -etoksyetyl, trietylosilil, 2,2,2-trichloroetylokarbonyl i benzyloksykarbonyl, dające się łatwo usunąć drogą hydrogenolizy katalitycznej. Inne odpowiednie grupy zabezpieczające można znaleźć w rozdziale 2 „Protecting Groups in Organie Synthesie”, wyd. drugie, Theodora W. Greene i Peter G. M. Wuts (1991, John Wiley and Sons).

Zgodnie z innym wariantem związek o wzorze 11 można poddać reakcji z DAST (jak w etapie a ze schematu 1) z wytworzeniem związku o wzorze 12, co przedstawia schemat 4 (etap a). Symbol R> oznacza -OCOR, H, -OR, -OR³, -OSO₂ R, -OCONR°R, -OCONHR, -OCOO(CH₂)_tR lub -OCOOR. Po usunięciu grupy zabezpieczającej grupę hydroksylową lub takich grup (R3) otrzymuje się związek o wzorze 3c (etap b).

Wiele związków o wzorze 11 jest już znanych lub można je wytworzyć znanymi sposobami, ewentualnie nieznacznie zmodyfikowanymi. Przykładowo związek o wzorze 11, w którym Rj oznacza atom wodoru, można wytworzyć sposobem podanym w WO 93/06093 (1.04.1993 r.).

Ponadto związki o wzorze 11 można z łatwością wytworzyć sposobem zilustrowanym schematem 5. W etapie (a) azetydynon o wzorze 9 poddaje się reakcji ze związkiem o wzorze 13 (pochodna bakatyny III), w którym R⁴ oznacza grupę zabezpieczającą grupę hydroksylową, z wytworzeniem związku o wzorze 14, z którego w etapie (b) (odszczepienie R⁴) otrzymuje się związek o wzorze 11. Azetydynony o wzorze 9 są związkami dobrze znanymi. Ich syntezy lub syntezy ich prekursorów opisano np. w europejskich zgłoszeniu patentowym nr 0400971 A2, opublikowanym 5 grudnia 1990 r., w europejskich zgłoszeniach patentowych nr 0534709 Al, 0534708 Al i 0534707 Al opublikowanych 31 marca 1993 r., w zgłoszeniu PCT WO 93/06079

1718135 opublikowanym 1 kwietnia 1993 r. oraz w Ojima i in., Tetrahedron, 48, nr 34, str. 6985 - 7012 (1992); Journal of Organie Chemistry, 56, str. 1681 -1683(1991); Tetrahedron Letters, 33, nr 39, str. 5737 - 5740 (1992); Brieva i in., J. Org. Chem., 58, str. 1068 - 1075; i Palomo i in., Tetrahedron Letters, 31, nr 44, str. 6429 - 6432 (1990), w europejskim zgłoszeniu patentowym nr 552041 opublikowanym 21 lipca 1993 r. i w zgłoszeniu patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 092170 złożonym 14 lipca 1993 r. Sposoby, które można zaadaptować do wytwarzania innych azetydynonów o wzorze 9, nie ujawnionych z konkretnej nazwy w niniejszym opisie albo w powyższych dwunastu odnośnikach literaturowych, względnie opisanych gdzie indziej, będą oczywiste dla fachowców.

W europejskich zgłoszeniach patentowych 0400971 A2, 0534709 Al, 0534708 Al i 0534707 Al oraz w Tetrahedron, 48, nr 34, str. 6985 - 7012 (1992) iTetrahedron Letters, 34, nr 26, str. 4149- 4152(1993) również opisano sposoby, zgodnie z którymi w reakcji azetydynonów o wzorze 9 z grupami C- 13-hydroksylowymi pochodnymi bakatyny III lub ich alkoholanami metalicznymi otrzymuje się analogi paklitakselu z różnymi łańcuchami bocznymi w pozycji C-13. W etapie (a) na schemacie 5 przed sprzęganiem grupę hydroksylową przy węglu C-13 korzystnie przeprowadza się w alkoholan metalu. Kation metalu tego alkoholanu metalu korzystnie wybiera się spośród metali grupy Ia lub Ila. Żądany alkoholan metalu można wytworzyć drogą reakcji związku o wzorze 11 z mocną zasadą metalu, taką jak diizopropyloamidek litu, C, -,-alkilolit, sól litowa, bis(trimetylosililo)amidek litu, fenylolit, wodorek sodu, wodorek potasu, wodorek litu, itp. Przykładowo w przypadku wytwarzania alkoholanu litu, związek o wzorze 4 można poddać reakcji z n-butylolitem w obojętnym rozpuszczalniku, takimjak tetrahydrofuran.

Związki o wzorze 13 są znane lub można je z łatwością wytworzyć znanymi sposobami, ewentualnie nieznacznie zmodyfikowanymi. Przykładowo związek o wzorze 13, w którym R⁴oznacza trietylosilil, a R^J oznacza acetoksyl ujawniono w US 4 924 011. Schemat 6 przedstawia reakcję związku o wzorze 15 z RL, RC(=O)L, R(CH2), OC(=O)L, ROC(=O)L, LSO2R, LCONR°R, LCONHR, O=C=N-R lub pochodnąbezwodnikową(L oznacza typowągrupę odszczepiającąsię, taką jak atom chloru lub bromu, mesyl lub tosyl) z wytworzeniem związku o wzorze 13a należącego do grupy związków o wzorze 13. R^m oznacza -OR, -OCOR, -OS02R, -OCONR°R, -OCONHR, -OCOO(CH2),R, lub -OCOOR W celu początkowego zdeprotonowania grupy hydroksylowej przy C-10 konieczne jest na ogół użycie zasady. Szczególnie korzystną zasadąjest mocna zasada, taka jak C₁_₆-alkilolit, bis(trimetylosililo)amidek litu, itp., w ilości około 1,1 równoważnika. Deprotonowanie z użyciem zasady korzystnie prowadzi się w rozpuszczalniku nieprotonowym, takim jak THF, w niskiej temperaturze, zwykle od -40°C do 0°C.

Syntezę związku o wzorze 15, w którym R⁴ oznacza trietylosilil opisano w US 4924011. Związki o wzorze 15, w którym R4 oznacza grupy inne niż trietylosilil są albo znane, albo można je wytworzyć sposobami oczywistymi dla fachowca.

Schemat 7 ilustruje wytwarzanie związków o wzorze 3c w reakcji związku o wzorze 16 z tetratlenkiem osmu i N-tlenkiem 4-metylomorfoliny (NMO) (etap a), po której z powstałego związku o wzorze 17 usuwa się grupę R³ zabezpieczającą grupę hydroksylową (etap b).

Uważa się, że przedstawione wzory strukturalne najlepiej odzwierciedlają budowę związków według wynalazku, jednak niektóre z tych związków mogą istnieć w postaci tautomerów, w których atom wodoru migruje do innej części cząsteczki, a chemiczne wiązania między atomami ulegają w wyniku tego zmianie. Należy rozumieć, że przedstawione wzory strukturalne obejmują wszystkie tautomery, o ile one istnieją.

Jakjuż wspomniano, związki o wzorze 3 wykazują czynność farmakologiczną a mianowicie hamują nowotwory u ssaków.

Środki farmaceutyczne (preparaty), zawierają związek o wzorze 3 w połączeniu z jednym lub większą ilością farmaceutycznie dopuszczalnych, obojętnych lub fizjologicznie czynnych nośników, podłoży, rozcieńczalników lub środków pomocniczych. Przykłady sporządzania preparatów paklitakselu lub jego pochodnych (w tym możliwe dawki) opisano w wielu pozycjach literaturowych, np. w US 4960790 i 4814470, i można stosować się do tych przykładów, przygotowując preparaty związków według wynalazku. Przykładowo nowe związki mogą być po178 135 dawane w postaci tabletek, pigułek, mieszanin proszkowych, kapsułek, iniekcji, roztworów, czopków, emulsji, dyspersji, przedmieszek żywnościowych i w innych odpowiednich postaciach. Preparat farmaceutyczny zawierający związek o wzorze 3 dogodnie jest zmieszać z nietoksycznym, organiczonym nośnikiem faramaceutycznym lub nietoksycznym, nieogranicznym nośnikiem farmaceutycznym, zwykle w ilości od około 0,01 mg do 2500 mg, lub w wyższej, korzystnie 50-500 mg, w przeliczeniu na postać dawkowaną. Typowymi farmaceutycznie dopuszczalnymi nośnikami są np. mannit, mocznik, dekstrany, laktoza, skrobia kukurydziana i ziemniaczana, stearynian magnezu, talk, oleje roślinne, glikole polialkilenowe, etyloceluloza, poliwinylopirolidon, węglan wapnia, oleinian etylu, mirystynian izopropylu, benzoesan benzylu, węglan sodu, żelatyna, węglan potasu, kwas krzemowy, i inne zwykle stosowane dopuszczalne nośniki. Preparat farmaceutyczny może również zawierać nietoksyczne substancje pomocnicze, takie jak środki emulgujące, konserwujące, zwilżające, itp., np. monolaurynian sorbitanu, oleinian trietanoloaminy, monostearynian polioksyetylenu, tripalmitynian glicerylu, sól sodową sulfobursztynianu dioktylu, itp.

Związki według wynalazku mogą być również liofilizowane i w razie potrzeby łączone z innymi farmaceutycznie dopuszczalnymi nośnikami, odpowiednimi do podawania pozajelitowego poprzez iniekcję. Przy takim podawaniu preparat może być roztwarzany w wodzie (zwykłej lub w solance) lub w mieszaninie wody i rozpuszczalnika ogranicznego, takiego jak glikol propylenowy, etanol, itp.

Związki według wynalazku można stosować zasadniczo w taki sam sposób jak paklitaksel w leczeniu nowotworów ssaków. Sposób, dawka oraz schemat podawania paklitakselu ludziom chorym na raka był szeroko badany (patrz np. Ann. Int. Med. 111, str. 273 - 279 (1989)). W przypadku związków według wynalazku dawka podawana czy to w dawce pojedynczej, wielokrotnej czy w dziennej, będzie oczywiście zależeć od rodzaju konkretnego zastosowanego związku ze względu na różną siłę działania związków, wybraną drogę podawania oraz wagę i stan pacjenta. Podawana dawka nie jest określana ściśle, ale będzie to zwykle dawka skuteczna lub równoważnik molowy czynnej farmakologicznie wolnej postaci wytwarzanej z preparatu po uwolnieniu metabolicznym czynnego leku, dla osiągnięcia pożądanych skutków farmakologicznych i fizjologicznych. Podawana dawka będzie na ogół wynosić 0,8 - 8 mg/kg wagi ciała, lub około 50-275 mg/m² pacjenta. Onkolog będący specjalistą w leczeniu raka będzie zdolny do ustalenia, bez zbędnego eksperymentowania, odpowiednich protoków skutecznego podawania związków według wynalazku przez odniesienie się do poprzednich badań paklitakselu i jego pochodnych.

Działanie farmakologiczne reprezentatywnych związków według wynalazku zademonstrowano w następującej próbie.

Mysi model M109

Myszom mieszańcom Balb/c x DBA/2 F, implantowano dootrzewnowo 0,5 ml 2% (w/v) homogenatu tkankowego raka płuc M109, w sposób opisany przez William Rose w Evaluation of Madison 109 Lung Carcinoma as a Model for Screening Antitumour Drugs, Cancer Treatment Reports, 65, Nr 3-4 (1981).

Myszy traktowano związkami badanymi przez podawanie dootrzewnowych iniekcji różnych dawek dnia 1, 5 albo 9 po implantacji nowotworu lub w dniach 5 i 8 po implantacji. Obserwowano liczbę przeżyć myszy codziennie aż do około 75 - 90 dni po implantacji. Jedna grupa myszy w eksperymencie pozostawała nieleczona i służyła jako grupa kontrolna. Średnie czasy przeżycia (T) myszy leczonych związkiem porównywano ze średnimi czasami przeżycia myszy kontrolnych (C). Stosunek dwóch wartości dla każdego związku mnożono przez 100 i wyrażano jako procent (to jest %T/C) w tabeli 1 dla związku reprezentatywnego.

178 135

Związek	% T/C (dawka w mg/kg/iniekcję: schemat)
wzór 3 a	61 (60 mg/kg; dzień 5 i 8)
wzór 3e	84% (8 mg/kg/iniekcja; dzień 5 i 8
wzór 3f	207% (48 mg/kg/iniekcja; dzień 6 i 9)
wzór 3, w którym R oznacza grupę izobuteny Iową, R¹ oznacza (CHsRCOCO)-, R^a oznacza grupę -Oac, a R⁶ i R tworzą podwójne wiązanie	164% (8 mg/kg/iniekcja; dzień 5 i 8)
wzór 3, w którym R oznacza grupę p-fluorofenylow_bą, R* oznacza CftHsCjO)-, R^a oznacza grupę -OAc, a R i R^c tworząpodwójne wiązanie	154% (100 mg/kg/iniekcja; dzień 5 i 8)

Przedstawione poniżej konkretne przykłady ilustrują syntezę reprezentatywnych związków według wynalazku i nie należy ich interpretować jako ograniczenia tego wynalazku. Sposoby mogą być zaadoptowane do wytwarzania związków objętych tym wynalazkiem, a nie wymienionych z nazwy. Odmiany sposobów wytwarzania tych samych związków w nieco odmienny sposób będą oczywiste dla fachowców.

Widma magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) wyrażono wartościami przesunięć chemicznych (δ) w częściach na milion (ppm) w stosunku do tetrametylosilanu (TMS) jako wzorca wewnętrznego. Względne pola powierzchni podane dla różnych przesunięć w widmach NMR odnosząsię do liczby atomów wodoru grup funkcyjnych w cząsteczce. Krotność sygnałów wyrażono jako szeroki singlet (bs), szeroki dublet (bd), szeroki triplet (bt), szeroki multiplet (bm), szeroki kwartet (bq), singlet (s), multiplet (m), dublet (d), kwartet (q), triplet (t), dublet dubletów (dd), dublet tripletów (dt) i dublet kwartetów (dq). Jako rozpuszczalniki do sporządzania widm NMR stosowano DMSO-d₆ (perdeuterodimetylosulfotlenek), D₂O (woda deuterowana), CDC1₃(deuterochloroform) i inne typowe rozpuszczalniki deuterowane.

Opis widm w podczerwieni (IR) obejmuje tylko wartości liczb falowych absorpcji (cm'¹), mające znaczenie dla identyfikacji grup funkcyjnych.

Celit jest zarejestrowanym znakiem towarowym ziemi okrzemkowej (Johns-Manville Products Corporation).

Stosowane tu skróty są typowymi skrótami szeroko stosowanymi w stanie techniki. Niektóre z nich to:

MS : spektrometria masowa

HRMS : wysokorozdzielcza spektrometria masowa

DAST : trifluoren dietyloaminosiarki

Ac : acetyl

Ph : fenyl

Ar : aryl

DCI : desorpcyjna jonizacja chemiczna

FAB : bombardowanie szybkimi atomami

ΝΟΒΑ : alkohol m-nitrobenzylowy tBu : t-butyl

Cbz : beznyloksykarbonyl

Bz : benzoil

TES : trietylosilil

Przykład I. 2-O-(Benzyloksykarbonylo)paklitaksel o wzorze 4

W trakcie mieszania w temperaturze pokojowej do roztworu paklitakselu (150 mg, 0,176 mmola) N,N-diizopropyloetyloaminy (93 μΐ, 0,534 mmola, 3 równoważniki) w bezwodnym CH₂C1₂ (4 ml) dodano chloromrówczanu benzylu (75 μΐ, 0,525 mmola, 3 równoważniki). Mieszaninę reakcyjnąmieszano w temperaturze pokojowej przez 3 godziny. Mieszaninę reakcyjną

178 135 zatężono do objętości 2 ml i produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując EtOAc/heksanami (1:1), w wyniku czego otrzymano 150 mg (0,152 mmola, wydajność 86%) związku tytułowego o wzorze 4 w postaci białego proszku o 1.1. 140 150°C (rozkład); [a]_D ²⁰ -53,5° (c = 0,2, 95% EtOH); Ή NMR (300 MHz, aceton-d₆)óppm: 1,18 (3H, s, 17-H₃), 1,92 (3H, s, 16-H₃), 1,92 (3H, s, 16-H₃), 1,66 (3H, s, 19-H₃), 1,96 (3H, s, 18-H₃) 2,16 (3H, s, 10-OAc), 2,5 (3H, s, 4-OAc), 3,53 (1H, d, J = 5,89 Hz, 7-OH, wymiana z D ₂O), 3,85 (1H, d, gentlemen = 7,19 Hz, 3-H), 3,9 (1H, sincerely, 1-OH, wymiana z D₂O), 4,17 (2H, ABq, 20-H₂), 4,25 (1H, m, 7-H), 4,97 (1H, d, J = 9,56 Hz, 5-H), 5,19 (2H, ABq, OCH ₂ C6 H₅), 5,54 (1H, d, J = 5,5 Hz, 2'-H), 5,68 (1H, d, J = 7,13 Hz, 2-H), 6,01 (1H, dd, J = 5,5,9,05 Hz, 3'-H), 6,17 (1H, bt, J = 9,0 Hz, 13-H), 6,42 (1H, s, 10-H), 7,28 - 7,69 (16H, m), 7,87 (2H, „d”, J = 8 Hz, 3'-NHCOPh), 8,14 (2H, „d”, J = 8 Hz, 2-CO2 Ph), 8,55 (1H, d, J = 9,06 Hz, NH, wymiana z D2O), MS (FAB-NOBA/Nal+KI) m/e: 988 (M+H)+, 1010 (M+Na)+, 1026 (M+K)+; IR (KBr) v max: 3448,1748 (C=O), 1726 (CONH), 1250 (C-O) cm'’;UV(MeOH:H₂O, (1:1),)1 max: 3448,1748 (C = O), 1726 (CONH), 1250 (C-O) cm’’; UV(MeOH : H20, 1:1) λ max: 198 (e 7,3 x (MH+): 988,3756, stwierdzono: 988, 3766.

Analiza elementarna dla C₅₅H57NO₁₆· H2O:

Obliczono: C 65,67, H 5,92, N 1,40

Stwierdzono: C 65,99, H 5,64, N 1,33

Przykład II. 2'-0-Benzyloksykarbonylo-6\7-dehydropaklitaksel o wzorze 5 2'-0-(Benzy1oksykarbonylo)paklitaksel o wzorze 4 (514 mg, 0,521 mmola) rozpuszczono w THF (3 ml) i Et2O (6 ml). Roztwór ochłodzono do -78°C i wkroplono DAST (0,134 ml, 1,040 mmola). Mieszaninę reakcyjną mieszano w -78°C przez 3 godziny, a następnie pozostawiono na noc w temperaturze pokojowej. Po zakończeniu reakcji rozpuszczalnik usunięto częściowo pod próżnią a pozostałość oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 30 - 40% EtOAc w heksanie, w wyniku czego otrzymano 73 mg (wydajności 14,5%) żądanego produktu; 'HNMR(CDCl3, 300 MHz) 5 ppm: 8,15 (d, J = 7,1 Hz, 2H), 7,71 (d, J = 7,1 Hz, 2H), 7,63 - 7,24 (m, 16H), 6,90 (d, wymiana, J = 9,3 Hz, 1H), 6,25 (bt, 1H), 6,21 (s, 1H), 6,05 (dd, J, = 9,9 Hz, J2 = 5,6 Hz, 1H), 5,96 (dd, J, = 9,9 Hz, J2 = 2,7 Hz, 1H), 5,86 - 5,82 (m, 2H), 5,42 (d, J = 2,5 Hz, 1H), 5,18-5,09 (m, 3H), 4,37 (AB q, J = 8,2 Hz, 2H), 4,00 (d, J = 6,6 Hz, 1H), 2,48 1,12 (m, 211H, w tym s przy 2,44,3H;_t2,18, 3H; 1’86, 3H; 1,,4, 3H;; L23, 3H: 1J3, 33H); ¹³C-NMR (CDC13, 75 MHz) δ ppm: 205,5,169,5, 169,1 167,1 167,0, 154,1, 141,9,139,9,136,8, 134,3, 133,7, 133,5, 132,0, 130,2, 129,2, 129,1, 128,9, 128,7, 127,2, 126,6, 126,2, 81,2, 81,1,

78,8, 76,9, 76,3, 75,9, 75,7, 71,9, 70,7, 55,4, 52,7, 43,1, 41,4, 35,8, 26,4, 11,8, 22,1, 21,0, 20,8,

20,5, 14,5.

Przykład III. h^-Dehydropaklitaksel o wzorze 3a

2'-0-Benzyloksykarbonylo-6ą7-dehydropaklitaksel o wzorze 5 (19,6 mg, 0,020 mmola) rozpuszczono w EtOAc (0,5 ml). Do roztworu dodano katalityczną ilość Pd/C (6,4 mg, 10%, 0,006 mmola) i mieszaninę reakcyjną poddano hydrogenolizie pod ciśnieniem atmosferycznym. Po 4 godzinach mieszaninę przesączono, przesącz odparowano i surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 60 EtOAc w heksanie, w wyniku czego otrzymano 16,7 mg (wydajność 98,8%) żądanego produktu o wzorze 3a; ’HNMR (CDCl₃,300 Mhz,) 5 ppm: 8,14 (d, J = 8,7 Hz, 2H), 7,73 (d, J = 8,7 Hz, 2H), 7,71 - 7,24 (m, 11H), 7,00 (d, twymana J = 9,0 Hz, lH^óA’ (m, 2H), 6,00 (dd, J,= 9,9 Hz, J₂ = 5^^ Hz, 1H), 5,86 - 5/7(^ (m, 3H), 5,07 (d, J = 5,6 Hz, 1H), 4,75 (m, 1H), 4,35 (AB q, J = 8,2 Hz, 2H), 3,97 (d, J = 6,4 Hz, 1H), 3,53 (d, J= 4,8 Hz, 1H), 2,37-1,12 (m, 21H, w tyms przy 1 ,36, 3H; 2,21,3H; 1,85,3H; 1,71, 3H; 1,22, 3H; 1,13, 3H); ¹³C-NMR (CDCty 75 MHz): 205,3, 172,5, 169,7, 169,6, 167,9, 141,1,

139,9, 138,0, 133,9, 133,8, 133,7,132,0, 130,2, 129,2, 129,0, 128,7, 128,3, 127,0, 126,9, 126,3,

81.2, 78,6, 77,2, 76,4, 75,8, 75,5, 73,2, 72,2, 55,5, 54,8, 43,0, 41,6, 35,9, 26,4, 22,7, 21,6, 20,8,

20.3, 14,6; MS (FAB): 836 (MH).

178 135

Przykład IV. 6,7-Dehydrobaktyna III o wzorze 8

Roztwór 6,7-dehydropkalitakselu (1,13 g, 1,35 mmola) w dichlorometanie/2 % metanolu (60 ml) poddano działaniu borowodorku tetrabutyloaminiowego (694 mg, 2,70 mmola) i powstały roztwór mieszano w temperaturze pokojowej przez 5 godzin, a następnie reakcję przerwano przez dodanie nasyconego wodnego roztworu chlorku amonowego (10 ml). Fazę organiczną wysuszono (MgSO₄) i zatężono. Surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 10% EtOAc w heksanach, w wyniku czego otrzymano produkt w postaci białej substancji stałej, którą poddano rekrystalizacji z metanolu (630 mg, wydajność 82%); 1.1. 224 - 230°C (rozkład); 'HNMR(300 MHz, CDCl₃): 5ppm: 8,15 - 8,09 (m, 2H), 7,64 - 7,58 m, 1H), 7,51 - 7,45 (m, 2H), 6,46 (s, 1H), 6, - 5 (dd, J = 6,0, 9,0 Hz), 5,86 (d, 1H, 12,0 Hz), 5,79 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 5,11 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 4,89 - 4,82 (m, 1H), 4,35 (ABq, 2H, J = 6,0, 36,0 Hz), 4,09 (d, 1H, J + 6,0 Hz), 2,35 - 2,18 (m, 10H, w tym singlety przy 2,26, 2,21), 2,01 (s, 3H), 1,83 (s, 3H), 1,10 - 1,07 (m, 6H); ¹³C-NMR (75,6 MHz, CDC1₃): 5 205,4, 170,2, 16^,^, 166,8,145,3,139,7, 133,5, 132,4,129,9,129,2,128,5,126,1, 81,1, 80,9,78,9, 78,6,76,3, 76,2, 75,3, 67,7, 55,4, 44,1, 42,5, 41,6, 38,9, 26,2, 22,6, 20,9, 20,7, 20,1, 14,8, 14,5.

Przykład V. 6.7-Dehydro-2'-O-trietyk)sililo-3'-N-debenzoil-N-butoksykarbonylopaklitaksel o wzorze 10a

Roztwór fij-dehydrobakatyny III (42 mg, 0,074 mmola) w bezwodnym THF (5 ml) przepłukano gazem obojętnym i ochłodzono do -55°C na łaźni suchy lód/aceton. Do tego roztworu wkroplono z użyciem strzykawki heksametylenodisilazanu litowego (0,5M roztwór w THF, 0,24 ml, 0,8 mmola). Powstały bladożółty roztwór mieszano przez 5 minut, a potem w ciągu 5 minut dodano 2 ml roztworu racemicznego N-t-butoksykarbonylo-4-(2-furylo)azetydynonu o wzorze 25 (130,8 mg, 0,35 mmola) w THF. Łaźnię chłodzącą zastąpiono łaźnią lód/solanka i powstały roztwór mieszano w 0°C przez 1 godzinę, po czym reakcję przerwano przez dodanie nasyconego roztworu NH₄ Cl (2 ml), mieszaninę reakcyjną rozcieńczono EtOAc (25 ml) i przemyto wodą (2 x 10 ml). Fazę organiczną wysuszono (MgSO4) i zatężono, w wyniku czego otrzymano żądany produkt w postaci bezbarwnego oleju. Surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując heksanami/EtOAc (7:3), w wyniku czego otrzymano 59,5 mg (wydajność 86%) żądanego produktu w postaci bezbarwnego szkła; 'HNMR (300 MHz, CDCl3) 58,14 (d, 2H, J = 9,0 Hz), 7,60 - 7,37 (m, 3H), 6,35 - 6,33 (m, 1H), 6,24 - 6,20 (m, 3H), 6,06 (dd, 1H, J = 6,0,9,0 Hz), 5,87 - 5,84 (m, 2H), 5,30 (d, 1H, J = 6,0,9,0 Hz), 5,87-5,84 (m, 2H), 5,30 (d, 2H, J = 6,0 Hz), 5,11 (d, 1H, J = 3,0 Hz), 4,75 (s, 1H), 4,36 (ABq, 2H, J = 6,0,39,0 Hz), 4,04 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 2,47 (s, 3H), 2,45 - 2,25 (m, 2H), 2,22 (s, 3H), 1,90 -1,14 (m, 23H, w tym singlety przy 1,86,1,82,1,34,1,25,1,14), 0,87-0,73 (m, 9H), 0,55-0,37 (m, 6H);, ^³C-NMR (75,6 MHz, CDCl3): 5205,5,171,1,169,5,166,9,155,3,152,0,142,0,141,8,139,9,133,6,133,4, 130,1,129,1,128,6, 126.1,110.6.107.2.81,2, 80,9,80,1,78,6,76,5, 76,3,75,9, 75,6,72,3,71,9,

55,4, 52,7, 43,0, 41,3, 35,6, 28,1, 26,0, 22,8, 21,9, 20,7, 20,3, 14,5, 6,4, 4,2.

Przykład VI. 6.7-Dehydro-3'-(2-furylo)-3'-N-debenzoilo-N-t-butoksykarbonylopaklitaksel o wzorze 3e

Roztwór 2'-sililo-zabezpieczonego substratu o wzorze 10a (59,5 mg, 0,063 mmola) w acetonitrylu (2 ml) ochłodzono do 0°C na łaźni lód/solanka. Do tego roztworu dodano 1N HC1 (0,5 ml, 6 równoważników) i mieszaninę reakcyjną mieszano w tej temperaturze przez 1 godzinę. Rozpuszczalnik odparowano pod próżnią, a pozostałość rozdzielono między EtOAc (25 ml) i wodę (10 ml). Fazę organiczną wysuszono (MgSO4) o zatężono, w wyniku czego otrzymano białą pianę. Surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 10% CH3CN w CH2 Cl2 i otrzymano 46 mg (wydajność 88 %) żądanego produktu w postaci białej piany; Ή NMR (300 MHz, CDC^) δ: 8,14 (d, 2H, J=6,0 Hz), 7,62 - 7,46 (m, 3H), 6,37 - 6,30 (m, 2H), 6,31 - 6,20 (m, 2H), 6,06 (dd, 1H, J = 6,0,12,0 Hz), 5,87 - 5,83 (m, 2H), 5,35 5,23 (m, 21^)) 5,10 (d, 1H, J = 6,0 Hz)) 4,70 (s, 1^)) 4,37 JjABę, 21^, J = 9,0, 42,0 Ηζ\ 4,(^^ (<d 1H, J = 6,0 Hz), 3,31 (bs, 1H), 2,40 - 1,15 (m, 31H, w tym singlety przy 2,40, 2,23, 1.85. 1,79, 1.35. 1,25, 1,15); ^UC-NMR (75,6 MHz, CDCR): 5 205,2, 169,4, 166,9, 142,3, 141,3, 139,7, 133A 130,0, 129,0, 128Λ 126,1, 11(^,^, 107,2, 81,8,80,9,78,5,76,2, 75,7,75,4,72,2,71,6, 55,3,51,5,

178 135

42.9, 41,4, 35,5, 28,0, 26,0, 2,5, 21,6, 20,6, 20,1, 14,4; HRMS obliczono dla MH+ C43H59N O

822,3337; stwierdzono: 822,3364.

Przykład VII. 6,7-Dehydro-3'-(2-furylo)paklitaksel o wzorze 3f

Roztwór 6,7-dehydrobakatyny III o wzorze 8 (191,4 mg, 0,33 mmola) w bezwodnym THF (5 ml) przepłukano gazem obojętnym i ochłodzono do -55°C na łaźni suchy lód/aceton. Do tego roztworu wkroplono z użyciem strzykawki heksametylenodisilazanu litowego (IM roztwór w heksanie, 0,4 ml, 0,4 mmola). Powstały bladożółty roztwór mieszano przez 5 minut, a potem w ciągu 5 minut dodano 2 ml roztworu (3R,4S)-N-benzoilo-4-(2-furylo)azetydyn()nii (150,0 mg, 0,4 mmola) w THF. Łaźnię chłodzącą zastąpiono łaźnię lód/solanka i powstały roztwór mieszano w 0°C przez 1 godzinę, po czym reakcję przerwano przez dodanie nasyconego roztworu NH ₄C1 (2 ml), mieszaninę reakcyjną rozcieńczono EtOAc (25 ml) i przemyto woda (2x10 ml). Fazę organiczną wysuszono (MgSO₄) i zatężono, w wyniku czego otrzymano 6,7-dehydro-2'-0- trietylosililo-3'-(2-furylo)paklitaksel w postaci surowego bezbarwnego oleju.

Roztwór tego 6,7-dehydro-2'-0-trietylosililo-3'-(2-furylo)paklitakselu (189 mg) w CH₃CN (2 ml) ochłodzono do 0°C na łaźni lód/solanka i dodano 0,5 ml IN HC1, po czym mieszaninę reakcyjną mieszano w tej temperaturze przez 1 godzinę. Rozpuszczalnik odparowano pod próżnią, a pozostałość rozdzielono między EtOAc (25 ml) i wodę (10 ml). Fazę organiczną wysuszono (MgSO4) i zatężono, w wyniku czego otrzymano białą pianę. Surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 20% CH3CN w CIFCf i otrzymano 140 mg (wydajność 51%) żądanego produktu w postaci białej piany; ’H NMR (300 MHz, CDCl3) 88,15 (d, 2H, J = 9,0 Hz), 7,73 (d, 2H, J = 9,0 Hz), 7,61-7,37 (m, 6 H), 6,92 (d, 1H, J = 9,0 Hz), 6,38 (d, 2H, J = 1,3 Hz), 6,21 (s, 2H), 6,06 (dd, 1H, J = 6,0,9,0 Hz), 5,89 - 5,84 (m, 2H), 5,10 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 4,80 (dd, 1H, J = 3,0, 6,0 Hz), 4,36 (ABq, 2H, J = 9,0, 36,0 Hz), 4,01 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 3,58(d, 1H, J = 6,0Hz),2,43 - 1,74(m, 17H, w tym singlety przy 2,42,2,22,1,99, 1,86,1,76), 1,23- 1,10(m,6H, w tym singlety przy 1,23,1,14); ¹³ C-NMR (75,6 MHz, CDCl₃):

δ 205,1, 172,0, 169,6, 169,4, 166,9, 166,8, 150,7, 142,5, 141,0, 139,7, 133,8, 133,6, 133,2,

131.9, 130,0, 129,1, 128,5, 126,9, 126,1, 110,6, 107,8, 81,1, 81,0, 78,4, 76,3, 75,7, 75,4, 72,1,

71.5, 55,3, 50,0, 42,9, 41,5, 35,7, 26,9, 26,2, 22,5, 21,5, 20,6, 20,2, 14,4.

Przykład VIII. 6,7-Dehydro-2'-O-trietylosililo-3'-(2-tienylo)-3’-N-debenzoilo-N-t-butoksykarbonylopalkitakk-el o wzorze 10b

Związek tytułowy wytworzono podobnie jak związek o wzorze 10a w przykładzie V; ’H NMR (300 MHz, CDC1₃) δ 8,14 (d, 2H, J = 9,0 Hz), 7,63 - 7,58 (m, 1H), 7,49 (t, 2H, J = 9,0 Hz), 7,26 - 7,23 (m, 1H), 6,99 - 6,93 (m, 2H), 6,23 - 6,19 (m, 2H), 6,06 (dd, 1H, J = 3,0,9,0 Hz), 5,87 5,84 (m, 2H), 5,52 - 5,40 (m, 2^^, 5,10 (d, 1H, J -= 6,0 Hz), 4,55 (d, 1H, J = 1 ,f? Hz), 4,38 (ABq, 2H, J = 9,0,42,0 Hz), 4,03 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 2,47 - 2,20 (m, 8 H, w tym singlety przy 2,42,2,22), 1,88 -1,73 (m, 7H, w tym singlety przy 1,86,1,81), 1,43-1,14 (m, 15H, w tym singlety przy 1,32,1,26, 1,14), 0,90 - 0,81 (m, 9H), 0,59 - 0,42 (m, 6H), ‘3 C-NMR (75,6 MHz, CDClj): 5 205,4, 171,0,

169.5, 169,2, 166,9, 141,9, 139,9, 133,6, 130,1, 129,1, 128,6, 126,8, 126,1, 124,6, 124,5, 81,2, 81.0, 80,1, 78,7, 76,2, 75,8, 75,7, 75,2, 55,3, 53,7, 43,0, 41,3, 35,7, 28,1, 26,1, 22,9, 22,0, 20,7,

20.4, 4,5, 6,5, 4,4.

Przykład IX. 6,7-Dehydro-3'-(2-tienylo)-3'-N-debenzoilo-N-t-butoksykarbonylopaklitaksel o wzorze 3g

Związek tytułowy wytworzono podobnie jak związek o wzorze le w przykładzie VI; ’H NMR (300 MHz, CDCf): δ(d, 2H, J = 6,0 Hz), 7,63 - 7,58 (m, 1H), 7,49 (t, 2H, J = 6,0 Hz), 7,26 7,24 (m, 1H), 7,06 (d, 1H,J = 6,0 Hz), 6,99 - 6,96 (m, 1H), 6,22 - 6,19 (m, 2H), 6,04 (dd, 1H,· J = 3.0, 10,0 Hz), 5,86 -5,81 (m, 2H), 5,47 - 5,:37 (m, 2H), 5,08 (d, 1H,J = 6,0 Hz), 4,61 (dd, 1H, J-= 2.1, 5,4 Hz), 4,35 (ABq, 2H, J = 8,1,39,0 Hz), 4,00 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 3,56 - 3,53 (m, 1H), 2,37 2,20 (m, 8 H, w tym singlety przy 2,37,2,22), 1,98 - 1,72 (m, 7H, w tym signlety przy 1,96,1,86, 1,75), 1,:39- l,14(m, 15H, w tym singlety przy 1,33,1,24,1,14); ¹³C-NMR (75,6 MHz, CdCF,):5 205,2, 169,5, 169,4, 166,9, 154,9,141,3, 139,8,133,7, 133,6,133,5, 130,1,. 129,9, 129,1, 128,6,

126.9, 126,2, 125,3, 125,2, 81,1, 81,0, 80,3, 78,5, 76,3, 75,8, 75,5, 73,3, 72,3, 55,4, 52,7, 43,0,

41.5, 35,6, 28,1, 26,2, 22,6, 21,6, 20,7, 20,2, 14,4.

178 135

Przykład X. Wytwarzanie hydrobenzamidu o wzorze PhCH (-N=CHPh)2

W trójszyjnej kolbie o pojemności 3 litrów wyposażonej w mieszadło mechaniczne i termometr umieszczono 1 litr stężonego NH4OH (około 30%) (14,8 mola). Roztwór benzaldehydu (265 g, 2,50 mola) w 500 ml 2-propanolu dodano w jednej porcji, po czym mieszaninę mieszano intensywnie w około 22°C przez 43 godziny. Powstałązawiesinę przesączono i placek filtracyjny przemyto wodą(1 litr). Po wysuszeniu pod próżnią otrzymano 242,4 g hydrobenzamidu w postaci białej substancji stałej (t .t. = 100 - 102°C) z wydajnością 97,4 %.

Zastosowawszy ten sam tok postępowania dla wytworzenia bis-imin o wzorze R2CH(-N=CHR2)2 , to jest hydrofuramidu (R2 = 2-tienyl).

Przykład XI. (±)-cis-3-Acetyloksy-1-[(fenylo) (benzylidenoimino)metylo]-4-fenyk>azetydyn-2-on o wzorze 18

W trójszyjnej kolbie o pojemności 3 litrów wyposażonej w mieszadła magnetyczne, termometr i wkraplacz umieszczono hydrobenzamid (30,00 g, 100,5 mmola) i EtOAc (150 ml). W trakcie mieszania w atmosferze argonu mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 5°C i dodano trietyloaminy (16,8 ml, 121 mmoli). Następnie w ciągu 90 minut wkroplono roztwór chlorku acetoksyacetylu (12,4 ml, 116 mmoli) w EtOAc (300 ml). Po 16 godzinach w tej samej temperaturze pozwolono by mieszanina reakcyjna ogrzała się do 20°C (1,5 godziny) i przeniesiono ją do wkraplacza. Fazę organiczną przemyto kolejno wodnym nasyconym roztworem NH 4 C1 (150 ml, 100 ml), wodnym nasyconym roztworem NaHCO3 (120 ml) i solanką. Dla zanalizowania powstałego związku można go wyodrębnić na tym etapie przez wysuszenie fazy organicznej nad MgSO4, przesączenie i usunięcie rozpuszczalnika pod próżnią. W ten sposób otrzymuje się surowy produkt w postaci czerwonego szkła z wydajnością ilościową. Czystość według HPLC (pole powierzchni): 87,9% (mieszanina 1:1 diastereoizomerów); ^]H NMR (200 MHz, CDO3): δ (s, 1H, N=CH), 7,80 - 7,85 (m, 1H, Ph), 7,60 - 7,65 (m, 1H, Ph), 7,26 - 7,50 (m, 9H, Ph), 7,00 - 7,10 (m, 4H, Ph), 6,28 (s, 0,5 H, NCHN), 6,23 (s, 0,5 H, NCHN), 5,81 (d, J - 4,8 Hz, 0,5 H, H-3), 5,76 (d, J = 4,8 Hz, 0,5 H, H-3), 5,30 (d, J = 4,8 Hz, 0,5 H, H-4), 4,75 (d, J = 4,8 Hz, 0,5 H, H-4), 1,63 (s, 3H, CH3 CO), IR (KBRjw/cm¹) = 1763 (C=0), 1641 (C=N); UV (metanol): λ max (nm) = 216,252.

Przykład XII. (±)-cis-3-Acetyloksyloksy-4-fenyloazetydyn-2-on o wzorze 19

Roztwór związku z przykładu XI w EtOAc (500 ml) przeniesiono ostrożnie w strumieniu argonu do kolby Parra o pojemności 2 litrów zawierającej 10% Pd/C (6,00 g). Mieszaninę poddano działaniu wodoru (41,2 kPa) w ciągu 20 godzin, po czym katalizator odsączono przez celit. Placek filtracyjny roztworzono w EtOAc (200 ml), mieszano przez 10 minut, a potem przesączono. Placek filtracyjny przemyto EtOAc (100 ml) i przesącze połączono. F azę organicznąprzemyto 10% HC1 (300 ml) i obie warstwy przesączono przez lejek ze spiekanego szkła dla usunięcia białego osadu (chlorowodorek dibenzyloaminy), który przemyto EtOAc (100 ml). Rozdzielono fazy i fazę organiczną przemyto 200 ml 10% HC1. Połączone ciecze z przemywania 10% HC1 poddano reekstrakcji EtOAc (200 ml) i połączone ekstrakty organiczne przemyto wodnym nasyconym roztworem NaHCO3 (300 ml) i solanką (250 ml). Fazę organiczną wysuszono (MgSO4), przesączono i zatężono pod próżnią do objętości 75 ml. Mieszaninę ochłodzono do 4°C i wytrącony produkt odsączono. Placek filtracyjny przemyto heksanem (200 ml) i otrzymano 16,12 g (wydajność całkowita 78,1% w pizellczeniu na hydrobenzamid) tytułowego związku w postaci białych igieł o 1.1. 150 - 151°C; czystość według HPLC (pole powierzchni): 99,8%; 'H NMR (200 MHz, CDC^): 57,30 - 7,38 (m, 5H, Ph), 6,54 (bs, wymienialne, 1H, NH), 5,87 (dd, J = 2,7,4,7 Hz, 1H; H-3), 5,04 (dd, J = 2,7,4,7 Hz, 1H, H-4), 1,67 (s, 3H, CH3 CO); IR (KBR): v(cm-‘) = 3210 (N-H), 1755, 1720 (C=0); KF: 0,17%.

Analiza elementarna dla C_nH,|NO3:

Obliczono: C 64,38 , H 5,40, N 6,83

Stwierdzono: C 64,07, H 5,34, N 6,77.

Przykład XIII. (±)-cls-3-Ace1yloksy-1-[(2-furylo)2-furylometylenoammo)me1ylo]-4-(2-furylo)azetydyn-2-on o wzorze 20

Związek tytułowy wytworzono sposobem z przykładu XI, z tym, że zamiast hydrobenzamidu zastosowano hydrofuramid, a reakcję prowadzono na skalę 18,6 mmola (zamiast 100

178 135 mmoli). W reakcji z użyciem hydrofuramidu (5,00 g, 18,6 mmola), trietylo-aminy (3,11 ml, 22,3 mmola) i chlorku acetoksyacetylu (2,30 ml, 21,4 mmola) otrzymano 6,192 g (wydajność 90,4%) związku tytułowego w postaci bladoczerwonego syropu (mieszanina 1:1 diastereoizomerów); Ή NMR (200 MHz, CDCl₃): δ 8,211 (s, 0,5 H, N=CH), 8,208 (s, 0,5 H, N=CH), 7,14 - 7,59 (m, 3H, furyl), 6,90 (d, J = 3,5 Hz, 0,5 H, furyl), 6,83 (d, J = 3,5 Hz, 0,5 H, furyl), 6,10 - 6,53 (m, 6H, furyl, NCHN), 5,90 (d, J = 4,9 Hz, 0,5 H, H-3), 5,86 (d, J = 4,8 Hz, 0,5 H, H-3), 5,35 (d, J = 4,8 Hz, 0,5 H, H-4), 4,90 (d, J = 4,9 Hz, 0,5 H, H-4), 1,91 (s, 1,5 H, CH₃ CO), 1,88 (s, 15 H, CH₃ CO); IR (błona): v(cm'*) = 1778, 1753 (C=0), 1624 (C=N); UV (metanol): 3max (nm) = 220, 278.

Przykład XIV. (±)-cis-3-Acetyloksy-4-(2-furylo)azetydyn-2-on o wzorze 21

Związek tytułowy wytworzono sposobem z przykładu XII, z tym, że produkt wyodrębniono drogapreparatywnej TLC, a reakcje prowadzono w skali 2,7 mmola (wyjściowa ilość hydrofuramidu). Surowy produkt z przykładu XIII (1,00 g) ponownie rozpuszczono w EtOAc (50 ml) i dodano 150 mg 10% Pd/C. Surowy produkt oczyszczono metodą preparatywnej TLC *2 mm żelu krzemionkowego, elucja EtOAc/heksanem, 1:1), w wyniku czego otrzymano 386 mg (wydajność całkowita skorygowana 65,8% w przeliczeniu na hydrofuramid) związku tytułowego w postaci żółtej substancji stałej, którąpoddano rekrystalizacji z EtOAc/heksanu (t. 1118- 119°C); czystość według HPlC (pole powierzchni): 99,4%; *H NMR (200 MHz, CDCl₃): 5 7,44 (t, 2H, J = 1,3 Hz, furyl), 6,39 (d, 1h, J = 1,3 Hz, furyl), 6,21 (bs, wymienialny, 1H, NH), 5,88 (dd, 1H, J = 4,6 Hz, H-3), 5,05 (d, 1H, J = 4,6 Hz, H-4), 1,92 (s, 3H, CH₃CO); IR (KBR) ; v (cm-) = 3203 (N-H), 1756 (C=O), 1726 (C=0) UV (metanol): Zmax (nm) = 222.

Przykład XV. (±)-cis-3-Acetyloksy-1[(2-tienylo)(2-tienylometylenoimino)metylo]-4-(2-tienylo)azetydyn-2-on o wzorze 22

Związek tytułowy wytworzono sposobem z przykładu XI, z tym, że zamiast hydrobenzamidu zastosowano hydrotienamid. Z hydrotienamidu (30 g, 94,7 mmola), trietyloaminy (15,84 ml, 114 mmoli) i chlorku acetoksyacetylu (11,6 ml, 108 mmola) otrzymano związek tytułowy (mieszanina diastereoizomerów) w postaci lepkiego oleju.

Ή NMR (CDCl3): 5 8,52 (s, 1H), 8,502 (s, 1H), 7,51 (d, 1H, J = 4,9 Hz), 7,45 (d, 1H, J = 4,4 Hz), 7,41 (d, 1H, J = 3,1 Hz), 7,37 (d, 1H), 7,30 (m, 3H), 7,16 (m, 1H), 7,09 (m, 2H), 6,94 (m, 1H), 6,89(m, 1H), 6,81 -6,74(m,4H),6,48(s, 1H), 5,85(m,2H), 5,59(d, 1H, J = 4,8Hz),5,T7(d, 1H, J = 4,8 Hz), 1,87 (s, 3H), 1,86 (s, 3H).

Przykład XVI. (±)-cis-3-Acetyloksy-4-(2-tienylo)azetydyn-2-on o wzorze 23

W trakcie mieszania do roztworu związku o wzorze 22 (0,431 g, 1,03 mmola) w dichlorometanie (2,93 ml) dodano w 25°C, w jednej porcji, 70% wodnego roztworu kwasu octowego (0,35 ml lodowatego kwasu octowego i 0,15 ml wody). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin i mieszano przez 2,5 godziny, a następnie rozcieńczono ją 50 ml dichlorometanu i przemyto dwukrotnie 75 ml nasyconego wodnego roztworu NaHCO3, a potem raz 50 ml nasyconej solanki. Ekstrakt organiczny zatężono pod próżnią: otrzymany brązowy olej rozpuszczono w minimalnej ilości dichlorometanu, a potem oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie (10,16 x 1,27 cm) z żelem krzemionkowym, eluując gradientowo od 10% do 60% EtOAc w heksanie. Otrzymano najpierw mniej polarne produkty uboczne, a potem 0,154 g (wydajność 75%) związku tytułowego w postaci białej substancji stałej. ’HNMR (CDCl3): 5 7,32 (dd, 1H, J = 4,7, 1,5 Hz), 7,03 (m, 2H), 6,75 (bs, 1H), 5,86 (dd, 1H, J = 4,6, 2,7 Hz), 5,27 (d, 1H, J = 5,3 Hz), 1,83 (s, 3H); ¹³C-NMR (CDC^): 5 169,3, 165,5, 138,4, 127,1, 127,07, 126,2, 78,3, 54,0, 20,0.

Przykład XVII. (±)-cis-3-Trietylosililoksy-4-(2-turylo)-azetydyn-2-on o wzorze 24

Acetoksylktam o wzorze 21 (3,78 g, 19,4 mmola) w 60 ml metanolu mieszano z K₂ CO 3 (20 mg, 0,14 mmola) przez 90 minut, po czym roztwór zobojętniono z użyciem Dowex 50W-X8 i przesączono. Przesącz zatężono, a pozostałość rozpuszczono w 80 ml bezwodnego tetrahydrofuranu i mieszano w 0°C z imidazolem (1,44 g, 21,2 mmola) i TESC1 (chlorek trimetylosililu, 3,4 ml, 20,2 mmola) przez 30 minut. Roztwór rozcieńczono EtOAc i przemyto solanką, wysuszono (MgSO₄) i zatężono. Pozostałość oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując heksanem/EtOAc (3:1), w wyniku czego otrzymano 4,47 g (wydaj12 ność 86 %) związku tytułowego w postaci bezbarwnego oleju; IR (błona):. (cm'¹) 3276 (szerokie), 1768, 1184, 732; Ή NMR (300 MHz, CDCl₃): δ 7,38 (s, 1H), 6,39 (bs, 1H), 6,35 (s, 2H), 5,05 (dd, 1H, J = 4,6, 2,3 Hz), 4,78 (d, 1H, J = 4,6 Hz), 0,82 (t, 6 H, J = 8,5 Hz), 0,50 (dq, 9H, J =

8,5, 1,8 Hz); ^!3C-NMR (75,5 MHz, CDC1₃): δ 169,6, 150,4, 142,6, 110,5, 109,1,79,6, 53,2, 6,4, 4,4; FABMS (DCI) M+H obliczono dla CuH₂₁NO₃Si: 268, stwierdzono: 268.

Przykład XVIII. (ifcisU-TnetylosililoksyM-Uffuiykó-Ną-butoksykarbonyloazetydyn-2-on o wzorze 25

W 0°C azetydynon o wzorze 18 (2,05 g, 7,7 mmola) w 30 ml dichlorometanu mieszano z

N, N-diizopropyloetyloaminą( 1,5 ml, 8,6 mmola) i węglanem di-t-butylu (2,0 g, 9,2 mmola) oraz katalityczną ilością dimetyloaminopirydyny (DMAP). Roztwór rozcieńczono dichlorometanem i przemyto solanką, wysuszono (MgSO,_t) i zatężono. Pozostałość oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując heksanem/EtOAc (8:1), w wyniku czego otrzymano 2,0 g (wydajność 70%) związku tytułowego w postaci woskowatej substancji stałej; IR(KBR): v(cm-) 18^^, 1806,1712,1370,1348,1016; Ή NMR (300 MHz, CDCl₃):57,38 (m, 1H), 6,34 (m, 2H), 5,04 (ABq, 2H, J = 12,4, 5,5 Hz), 1,39 (s, 9H), 0,82 (t, 9H), 0,50 (m, 6H); i³C-NMR(75,5 MHz, CDCl₃):5 165,7,148,9,147,7, 110,5,109,7,83,44,77,4,56,0,27,8,

6,3, 4,4; DCIMS M+H obliczono dla CnHzgNOgSi: 368, stwierdzono: 368.

Przykład XIX. (+)-cis-3-T'rietylosiliioksy-4-(2-tienylo)-azetydyn-2-on o wzorze 26

Roztwór 3-acetoksylaktamu o wzorze 23 (2,5 g, 11,8 mmola) rozpuszczono w metanolu (10 ml) i poddano działaniu 10 ml nasyconego wodnego roztworu NaHCO3, powstałą zaś zawiesinę mieszano w temperaturze pokojowej przez 3 godziny. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono EtOAc (20 ml) i przemyto wodą(15 ml). Fazę wodnąpoddano reekstrakcji EtOAc (kilkakrotnie) i połączone ekstrakty organiczne wysuszono (MgSO^) i zatężono, w wyniku czego otrzymano (wydajność 1,7 g) żółtą substancję stałą. Surowy produkt rozpuszczono w bezwodnym THF (20 ml) i ochłodzono do 5°C na łaźni lód/woda. Dodano imidazolu (752 mg, 1,1 qa). Dodano imidazolu (752 mg, 1,1 qa), a po 5 minutach wkroplono trietylochlkrosilan (1,85 ml 1,1 równoważnika). Powstałą suspensję mieszano przez 3 godziny w tej samej temperaturze, a potem substancję stałą odsączono. Fazę organiczną przemyto wodą (2 x 20 ml), a potem wysuszono (MgSOj i zatężono. Surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując heksanami/ETOAc (7:3), w wyniku czego otrzymano 1,5 g (wydajność 45%) związku tytułowego w postaci bezbarwnej substancji stałej o 1. 1. 70 - 7 l°C; *H NmR (300 MHz, CDCfj): 5 7,32 - 7,30 (m, 1H), 7,05 - 6,98 (m, 2H), 5,06 - 5‘05 (m, 2H), 0,82 (t, 9H, J = 8 Hz), 0,55 - 0,46 (m, 6H); ¹³C-NMR (75,6 MHz, CDO3): 5 169,1, 139,7, 126,5, 126,4, 125,8,

79,4, 55,1,6,6,4,4.

Alternatywny tok postępowania:

Acetoksylaktam o wzorze 23 (2,0 g, 9,37 mmola) w 40 ml metanolu mieszano z K₂ SO4 (60 mg,

O, 43 mmola) przez 30 minut, a następnie roztwór zobojętniono z użyciem żywicy Dowex 50W-X8 i przesączono. Przesącz zatężono, a pozostałość rozpuszczono w 50 ml bezwodnego THF i mieszano w 0°C z imidazolem (0,85 g, 11,3 mmola) i TESC1 (1,9 ml, 12,5 mmola) przez 30 minut. Roztwór rozcieńczono całość i przemyto solanką, a potem wysuszono (MgSOj i zatężono. Pozostałość oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując heksanem/EtOAc (3:1), w wyniku czego otrzymano 2,13 g (wydajność 86 %) żądanego produktu w postaci bezbarwnego oleju.

Przykład XX. (±)-cis-3-Trietyk)silik)ksy-4-(2-tienylo)-Ntt-b_utoksykarbonyk)azetydyn-2-on o wzorze 27

Roztwór sililoazetydynonu o wzorze 26 (425 mg, 1,48 mmola) rozpuszczono w dichlorometanie (10 ml) i ochłodzono do 5°C na łaźni lód/woda. Mieszaninę reakcyjną poddano działaniu katalitycznej ilości DMAP, a potem TESCl (0,25 ml, 1,0 równoważnik), a następnie węglanu di-t-butylu (388,4 mg, 1,2 równoważnika). Całość mieszano przez 2 godziny w tej samej temperaturze, po czym reakcję przerwano przez dodanie nasyconego wodnego roztworu NaHCO3 (5 ml). Fazę organiczną przemyto wodą(5 ml), wysuszono (MgSOJ i przepuszczono przez niską warstwę żelu krzemionkowego, a potem zatężono, w wyniku czego

178 135 otrzymano 525,3 mg (wydajność 93%) żądanego produktu; 'H NMR (300 MHz, CDC^): 7,31 - 7,29 (m, 1H), 7,08 - 7,07 (m, 1H), 7,00 - 6,58 (m, 1H), 5,31 (d, 1H, J - 6,0 Hz), 5,03 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 1,40 (s, 9H), 0,83 (t, 9H, J = 8 Hz), 0,56 - 0,47 (m, 6H); ¹³C-NMR (75,6 MHz, CDC/): 5

165,5, 147,:5, 136,4, 127,6, 126,2, 126,1, ^3,,3, 77,3, 57,9, 27,7, 6,2, 4,3.

Przykład XXI. 10-Benzoik>-10-dezacetylo-7-trietylosililob£k:atyna III

Niniejszy przykład ilustruje sposób selektywnej derywatyzacji pozycji C-10 w 10-dezacetylobakatynie III

W atmosferze argonu pochodnąbakatyny o wzorze 15, w którym R4 oznacza SiEt³ (43,5 mg, 0,066 mmola) rozpuszczono w bezwodnym tetrahydrofuranie (1,0 ml). Roztwór ochłodzono do -40°C i powoli dodano n-BuLi (0,050 ml, 0,82 mmola, roztwór 1,6M). Całość mieszano przez 5 minut, a następnie dodano chlorku benzoilu (0,030 ml, 0,26 mmola) i mieszaninę reakcyjną ogrzano do 0°C. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 1,5 godziny, po czym reakcję przerwano przez dodanie nasyconego roztworu NH4C1 (2 ml). Mieszaninę reakcyjną wyekstrahowano EtOAc (3x5 ml), wysuszono (MgSO4) i odparowano, w wyniku czego otrzymano olej. Olej oczyszczono drogą chromatografii rzutowej w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 50% EtOAc w heksanach, w wyniku czego otrzymano 30 mg (wydajność 60%) związku o wzorze 13a, w którym R4 = SiEt3, a R^m = OCOC6H5 w postaci piany; ^]H NMR (CDC^): 8 8,17 - 8,05 (m, 4H), 7,64 - 7,42 (m, 6H), 6,67 (s, 1H), 5,67 (d, 1H), 4,95 (d, 1H), 4,81 (m, 1H), 4,56 (dd, 1H), 4,30(d, 1H),4,14(d, 1H),3,92(d, lH),2,50(m, 1H),2,30-2,0(m, 18H), 1,92- l,80(m, 1H), 1,72 - 1,62 (bs, 4H), 1,30 (s, 3H), 1,00 (s, 3H), 0,89 (t, 3H), 0,56 (q, 6H); HRMS (FAB/NOBA): obliczono dla C42H54O_nSi(MH⁺): 762, 3435, stwierdzono: 762, 3435, stwierdzono: 762, 3427.

Z użyciem tego toku postępowania można wytwarzać C-10 węglany, sulfoniany, karbaminiany, etery, itd. Lepszą wydajność zapewnia zastosowanie heksametylodisilazanu litowego.

Przykład XXII. 2'-0-Benzyloksykarbonylo-6a,-hydroksy-7a-hydroksypaklitaksel o wzorze 28.

Roztwór 2'-0-benzyloksykarbonylo-6,7-dehydropakhtakseh.i (100 mg, 0,1 mmola) w bezwodnym tetrahydrofuranie (3 ml) ochłodzono do 5°C na łaźni lód/woda. Roztwór poddano działaniu pirydyny (24 pl, 0,3 mmola) i N-oksydo-4-metylomorfoliny (12 mg, 0,1 mmola). Po całkowitym rozpuszczeniu dodano katalityczną ilość tetratlenku osmu (2,5 mg, 0,01 mmola) i powstały żółty roztwór umieszczono w lodówce na 96 godzin. Powstały roztwór rozcieńczono EtOAc (10 ml) i przemyto 5 ml nasyconego wodnego roztworu NaHCO3, a potem 10 ml wody. Fazę organiczną wysuszono (MgSO4) i zatężono, w wyniku czego otrzymano surowy produkt w postaci bezbarwnej piany. Surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 20% CH3CN w CH₂Cl₂, w wyniku czego otrzymano 47 mg (wydajność 47%) żądanego produktu w postaci białej piany; Ή NMR (300 MHz, CDC^): 8 8,12 (d, 2H, J = 6,0 Hz), 7,68 (d, 2H, J = 6,0 Hz), 7,60 - 7,29 (m, 16H), 6,93 (d, 1H, J = 9,0 Hz), 6,80 (s, 1H), 6,24 (t, 1H, J = 3,0,9,0 Hz), 5,71 (d, 1H, J - 6,0 Hz), 5,45 (d, 1H, J = 3,0 Hz), 5,27 - 5,13 (m, 2H), 4,67 - 4,63 (m, 2H), 4,33 (s, 2H), 4,16 - 4,12 (m, 1H), 3,85 (d, 1H, J = 6,0 Hz), 3,65 (dd, 1H, J = 3,0,12,0 Hz), 2,87 - 2,84 (m, 1H), 2,52 (s, 3H), 2,42 - 2,33 (m, 1H), 2,20 - 2,12 (m, 4H), 2,01 (s, 1H), 1,89 (s, 3H), 1,61 (s, 3H), 1,16 (s, 3H), 1,11 (s, 3H); ¹3C-NMR (75,6 MHz, CDO3): δ

205,9, 172,3, 169,3, 167,6, 167Ί, 166,9 , 154,0, 140,5, 136,6, 134,2, 133/7 , 133,4, 1329?, 132,0, 130,2, 129,1, 128,9, 128,8, 128,7, 128,6, 128,4, 127,1, 126,4, 91,5, 84,1, 79,1, 77,9, 77,7, 77,6, 76,8, 76,6, 74,8, 72,0, 71,8, 70,7, 60,4, 57,6, 52,6, 42,6, 39,7, 36,0, 25,9, 22,5, 21,4,21,0,20,8, 15,4, 14,7, 14,1;HRMS obliczono dla C5₅H₅₈NO'₇: 1004, 3705, stwierdzono: 1004,3691.

Przykład XXIII. 6α-Hydroksy-7α-hydnoksypaklitaksel o wzorze 3h

Roztwór 2'-O-benzyloksykarbonylo-6,7-dehydropaklitakselu (47 mg, 0,047 mmola) w EtOAc (3 ml) umieszczono w kolbie Parna, którąprzepłukano argonem. Dodano 20 mg Pd/C i powstałąsuspensję wytrząsano w atmosferze wodoru (275,8 kPa) przez 3 godziny, a następnie kolbę odgazowano i suspensję przesączono przez niską warstwę celitu, a potem zatężono. Surowy produkt oczyszczono drogą chromatografii w kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując 20% CH3CN w CH2 Cl₂, w wyniku czego otrzymano 20,2 mg (wydajność 99% w prze14

178 135 liczeniu na odzyskany substrat) żądanego produktu w postaci białej piany; 'H NMR (300 MH, CDCl 3) :8 8,15 (dd, 2H, J = 0,9,8,0 Hz), 7,72 (dd, 2H, J = 0,9,9,0 Hz), 7,76 - 7,26 (m, 11H), 7,02 (d, 1H, J = 9,0. Hz), 6,79 (s, 1H), 6,23 (t, 1H, J = 9,0 Hz), 5,80 (dd, 1H, J = 2,1,8,7 Hz), 5,73 (d, 1H, J - 7,2 Hz), 4,82 - 4,79 (m, 1H), 4,68 - 4,64 (m, 2H), 4,34 (s, 2H), 4,15 (pozorny t, 1H, J = 5,4 Hz), 3,85 (d, 1H, J = 9,0 Hz), 3,69 - 3,60 (m, 2H), 2,83 (d, 1H, J = 8,1 Hz), 2,50 (s, 3H), 2,43 - 2,35 (m, 1H), 2,28 - 2,23 (m, 1H),2,19 (s, 3H), 2,00 (s, 1H), 1,80 (s, 3H), 1,63 (s, 3H), 1,19 (s, 3H), 1,13 (s, 3H); 1³ C-NMR (75,6 MHz, CDC1₃): 5 205,6, 172,6, 172,5, 139,9, 137,8, 133,6, 133,1, 131,8, 130,1,128,9,128,7, 128,5, 128,2,126,9,126,7,91,4,83,9,78,9,77,7,77,5,74,6,73,0,72,0,71,8,

57,5, 54,7, 42,5, 39,5, 36,0, 25,9), 22,4, 21,1, 2077, 15,2, 14,61.

Związki według wynalazku wykazują działanie antyrakowe w modelach in vivo i in vitro. Poniżej podany jest test in vitro -acscwany do oszacowania pewnych reprezentatywnych związków według wynalazku.

Cytoksyczność , (in vitro)

Cyacksyczność oceniono w ludzkich komórkach rakowych okrężnicy HCT-116 za pomocą testu MTS (3-(4,δ-dimeaylctiazόl-2-ilo)-5-(3-karbcksymetoksyfenylo)-2-(4-sulfenylo)-2H-aetrazcl, sól obojętna), tak jak to opisano w publikacji T. L. Riss i in. „Comparison of MTT, XTT, and a novel tetrazolium compound MTS for in vitro proliferation and chemosensitivity assays.” Mol. Biol. Cell 3 (Suppl.): 184a, 1992. Komórki umieszczono w 96-dołkowej płytce do mikromiareczkowania w ilości 4000 komórek/dołek, a'24 godziny później dodano leki i rozcieńczono próbki. Komórki inkubowano w temperaturze 379°C w ciągu 72 godzin, po którym to czasie dodano barwnik tetrazolowy, MTS w stężeniu 333 (rg/ml (stężenie końcowe) w połączeniu ze środkiem przyłączającym elektron meacsulfonianem fenazyny w stężeniu 25 jiM (stężenie końcowe). Enzym dehydrogenazy w żywych komórkach redukuje MTS do pc-taci, która absorbuje światło przy 492 nM, co można określić liczbowo spektrofotornetrycznie. Większa absorpcja większa liczba żywych komórek. Wyniki przedstawiono jako IC50, które jest stężeniem leku koniecznym do inhibitowania rozrastania się komórki (tj. absorpcja przy 450 nM) do 50% komórek kontrolnych nie poddanych obróbce. Wartość IC₅o dla związków szacowanych w tej próbie przedstawiono w poniższej tabeli.

Cytoksyczność w stosunku do HCT-116.

Przykład	Związek	ICsdnM) HCT 116
3	wzór 3 a	1,6
6	wzór 3e	1,2
7	wzór 3f	1,3
23	wzór 3h	13,8
paklitaksel		1,5 do 2,7

178 135

Wzór 3g

178 135

Wzór 2

178 135

ÓCOCeHs

Wzór 3

HO i ÓAc ÓCOCeHs

Wzór 3e

178 135

ÓC0C&H5

Wzór 3 h

178 135

Wzór 5

Schemat 1 —> c.d

178 135

OAc Ο

6^π5

Wzór 7

Schemat 1

178 135

Wzór 5

ÓCOCgHs

OCOCgHs

Wzór 3a

S c h e m a t

178 135

Schemat 3-> c.d

178 135 .d schematu 3

ÓCOC₆H₅

Wzór 3b

S c h e m a t

178 135

|ι>

»3

Etap ία) DAST

Wzór 12 OCOCgHs

Wzór 3c OCOC5H5

Schemat Λ

178 135

Wzór U ÓCOC6H5

Wzór 11

ÓCOC₆H₅

Schemat

178 135

R°RNC(=O)L,

RC(=O)L, ROC(=O)L, RSO2L,

R(CH₂)t OC(«O)L, R-N=C=O, lub RL .

-:-:->

OCOC6H5 Wzór 13a

Schemat 6

178 135

Schemat 7

178 135

O OAc Ο ϊ ch₃ Y-<ch₃ tBuCrrlH O ‘

Et₃SiO

HO i OAc ÓCOCeHs

Wzór 10a tBuO

OAc O

Λή₃

ξ OAc ÓCOCeHs

Wzór 10 b

178 135

Wzór 22

178 135

Λ-NBoc

ÓCOC₆H₅

Wzór 28

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Nowe pochodne paklitakselu o ogólnym wzorze 3, w którym R¹ oznacza grupę tBuO-C(O)- lub grupę C₆H ₅-C(O)-, R² oznacza fenyl, furyl lub tienyl, R^a oznacza acetoksyl; R^b i R^crazem z atomami węgla, do których są przyłączone tworzą wiązanie.
2. Pochodna paklitakselu według zastrz. 1, którąjest 6,7-dehydropaklitaksel.
3. Pochodna paklitakselu według zastrz. 1, którą jest 6,7-dehydro-3'-(2-furylo)-3'-N-debenzoilo-N-t-butoksykarbonylo-paklitaksel.
4. Pochodna paklitakselu według zastrz. 1, którąjest 6,7-dehydro-3'-(2-furylo)-paklitaksel.
5. Pochodna paklitakselu według zastrz. 1, którąjest 6,7-dehydro-3'-(2-tienylo)-3'-N-debenzoilo-N-t-butoksykarbonylopaklitaksel.
6. Nowa pochodna paklitakselu o wzorze 8.
7. Nowe pochodne paklitakselu o ogólnym wzorze 3, w którym Ri oznacza grupę tBuO-C(O)- lub grupę C6H₅-C(O)-, R2 oznacza fenyl, furyl lub tienyl, Ra oznacza grupę acetoksylową, a Rbi R^c oba oznaczają hydroksyle.
8. Pochodna paklitakselu według zastrz. 7, którąjest 6a-hydroksy-7a-hydroksypaklitaksel.