PL178167B1

PL178167B1 - Sposób wytwarzania pochodnych triazyny

Info

Publication number: PL178167B1
Application number: PL94314035A
Authority: PL
Inventors: Bernd Schäfer; Horst Mayer
Original assignee: Basf Ag
Priority date: 1993-10-19
Filing date: 1994-10-10
Publication date: 2000-03-31
Also published as: CZ101696A3; CN1133591A; IL111295A; RU2125995C1; AU681706B2; UA46719C2; HU9601016D0; JPH09503768A; BR9407867A; CZ289450B6; EP0724575B1; NZ274176A; FI961680A7; KR960704862A; ATE158281T1; WO1995011237A1; NO961544L; AU7812694A; HU213836B; FI961680A0

Abstract

1. Sposób wytwarzania pochodnych triazyny o ogólnym wzorze 1 w którym R1 oznacza atom wodoru, metyl lub etyl, R2 oznacza C1 -C4-alkil, a R3 oznacza C1 -C4-alkil ewentualnie podstawiony jednym lub wieksza liczba atomów chloru lub fluoru, w reakcji pochodnej cyjanoguanidyny z pochodna kwasu karboksylowego w obecnosci alkoholu, znamienny tym, ze pochodna cyjanoguanidyny o ogólnym wzorze 2, w którym R1 ma wyzej podane znaczenie, poddaje sie reakcji z estrem kwasu karboksylowego o ogólnym wzorze R -COOR4 , w którym R3 ma wyzej podane znaczenie, a R4 oznacza C1 -C4 -alkil, w obecnosci alkoholu o ogólnym wzorze R -OH, a takze w obecnosci zasady lub amidu kwasu kar- boksylowego wybranego z grupy obejmujacej N,N-di(C1 -C4 -alkilo)formamid, N,N-di(C1 -C4 - alkilo)acetamid i N-metylopirolidon oraz w obecnosci soli takich pierwiastków jak magnez, wapn, glin, cynk, miedz, zelazo, kobalt, nikiel lub chrom. PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania pochodnych triazyny, które są niesymetrycznie podstawione.

Takie pochodne triazyny można wytwarzać różnymi sposobami, np. z użyciem jako związków wyjściowych N-cyjanoamidów, w reakcji kompleksów Vilsmeier’a (R.L.N. Harries, Aust. J. Chem. 34 (1981) 623), estrów kwasu N-cyjano-imidowego (DE-A 34 11 202; M.A. Perez, J.L. Soto, Heterocycles, 20 (1983) 463; K.R. Huffman, F.C. Schaefer, J. Org. Chem. 28 (1983) 1816) albo bisguanidyn (S.L. Shapiro i wsp., J. Org. Chem. 25 (1960) 379; US-A 2 535 968). Znana jest również reakcja amidynotiomocznika z siarczanem dimetylu i pochodnymi kwasu karboksylowego (H. Eilingsfeld, H. Scheuermann, Chem. Ber. 100 (1967) 1874; DE-A 16 70 147; EP-A 545 149) oraz reakcja trichloroacetamidynoguanidyn z pochodnymi kwasu trifluorooctowego (DE-A 40 34 078). Zgodnie z tymi sposobami .reakcje prowadzi się bez wytwarzania kompleksów chelatowych jako produktów pośrednich.

6-Trifluorometylo-1,3,5-triazyny można wytwarzać sposobem podanym w Yakugaku Zasshi 95, 499-511 (1975), zgodnie z którym N-cyjanoguanidyny przeprowadza się w kompleksy miedzi z N-amidyno-O-alkiloizomocznikami, pochodne mocznika uwalnia się działając siarkowodorem i następnie poddaje się je reakcji z estrem kwasu trifluorooctowego według poniższego schematu reakcji:

N NH

HI Η + R0H

NIT, + 1/2 CuCl₂ i

H

NH NH I! II _xC_{x z}c_x 1/2 Cuci, R-0 N NH,

H

NH NH +1/2 ELS CC

- 1/2 CuS ^R-O Y M

H

HCl

NaOR

CF₃COOR

R-0

Ną

Z DD-A-252 374 znany jest wariant tego sposobu, w którym zamiast chlorku miedzi (II) stosuje się octan miedzi.

W tym sposobie potrzebna jest stechiometryczna ilość soli miedzi; bez soli miedzi zamiast N-amidyno-O-alkiloizomocznika tworzy się głównie amidynomocznik (Kyushu Kogyo Daigaku HokokuNo. 12, 69-78 (1962).

178 167

Reakcja chlorowodorku N-amidyno-O-alkiloizomocznika z chlorooctanem etylu w mieszaninie etanol/NaOC2H5 prowadzi do odpowiedniej chlorometylotriazyny, uzyskiwanej z małą wydajnością, Związek wyjściowy należałoby przedtem uwolnić z kompleksu miedzi.

Sposób wytwarzania kompleksów chelatowych w reakcji cyjanoguanidyny z octanem miedzi lub chlorkiem cynku w metanolu opisali R.I. Dutta i A: Syamal w Coord. Chem. Rev., tom 2, 1967, str. 441-457. W Chemistry of Heterocyclic.Compounds, tom 25, 1989, str. 547550 opisano wyodrębnianie takich kompleksów cynku i poddawanie ich reakcji z bezwodnikiem kwasu trifluorooctowego z wytworzeniem triazyny.

W podobny sposób siarczan cynku tworzy kompleks chelatowy, który po obróbce w wyniku utrzymywania we wrzeniu w wodzie, w drugim etapie reakcji rozkłada się do siarczanu amidyno-O-metyloizomocznika (US-A 3 360 534, IN-A 167 500), który w trzecim etapie można poddać reakcji z bezwodnikiem kwasu octowego (S. Lotz, G. Kiel, G. Gattow, Z. Anorg. Allg. Chem. 604 (1991) 53-62) lub z trifluorooctanem. metylu ,(T. Tsujikawa. Yakugaku Zasshi 95, supra) z wytworzeniem triazyny z wydajnością.31. lub 26%.

Takie wieloetapowe sposoby wymagają dużych nakładów i w· przypadku· estrów prowadzą do otrzymania żądanych triazyn z mała wydajnością, a w przypadku bezwodników, powstają stechiometryczne ilości kwasów karboksylowych, które tylko przy bardzo dużych nakładach można recyklizować do odpowiednich bezwodników. Zazwyczaj trzeba wyodrębnić, kompleksy metali ciężkich, które są toksykologicznie szkodliwe i czasami, trudno je oddzielić drogą filtracji, po czym poddać je reakcji z bezwodnikami w obojętnym rozpuszczalniku, ponieważ nie można stosować roztworu alkoholowego ze względu na reakcję bezwodników z. alkoholami. Poza tym opisane sposoby są o tyle niekorzystne, że otrzymuje się stosunkowo duże ilości soli metali ciężkich w postaci organicznych szlamów, które z trudem można usunąć.

W US-A 4 886 881 opisano jednoetapową syntezę 2-aminotriazyn, polegającą na tym, że cyjanoguanidynę poddaje się reakcji z ortooctanem trimetylu w obecności kwasu Lewisa, takiego jak chlorku cynku, jako katalizatora. Jako rozpuszczalnik zalecany jest dimetyloformamid i acetylonitryl.

Celem wynalazku było opracowanie sposobu wytwarzania pochodnych triazyny w reakcji cyjanoguanidyn z estrami kwasów karboksylowych, które są łatwiej dostępne, chociaż mniej reaktywne niż odpowiednie bezwodniki lub ortoestry. Sposób ten powinien umożliwiać przeprowadzenie reakcji bez wyodrębniania związków pośrednich (reakcja w jednym naczyniu). Obecnie opracowano sposób spełniający te wymagania.

Tak więc nowy sposób wytwarzania pochodnych triazyny o ogólnym wzorze 1 R³

N^ N

HN

OR² w którym R¹ oznacza atom wodoru, metyl lub etyl, R² oznacza Ci-C,t-alkil, a R³ oznacza C1Cą-alkil ewentualnie podstawiony jednym lub większą liczbą atomów chloru lub fluoru, w reakcji pochodnej cyjanoguanidyny z pochodną kwasu karboksylowego w obecności alkoholu, polegający na tym, że pochodną cyjanoguanidyny o ogólnym wzorze 2,

NH

II /^cx /CN HN^X N

I. ^H

R

178 167 w którym R¹ ma wyżej podane znaczenie, poddaje się reakcji z estrem kwasu karboksylowego o ogólnym wzorze R³-COOR⁴, w którym R^r ma wyżej podane znaczenie, a R⁴ oznacza Cr-Cą-alkil, w obecności alkoholu o ogólnym wzorze R-OH, a także w obecności zasady lub amidu kwasu karboksylowego wybranego z grupy obejmującej N,N-di(Cr-C4-alkilo)formamid, N,N-di(Cr-C4-alkilo)acetamid i N-metylopirolidon oraz w obecności soli takich pierwiastków jak magnez, wapń, glin, cynk, miedź, żelazo, kobalt, nikiel lub chrom.

Podstawiona cyjanoguanidyna stanowiąca substancję wyjściową jest ogólnie znana. N-Metylo- lub N-etylo-podstawione pochodne można wytworzyć z cyjanoguanidyny i siarczanu dialkilu, sposobem opisanym przez A.E. Kretov’a i A.S. Bespalyi’ego w Zuhr. Prik. Khimii, tom 34 (1961), str. 621 i następne. Guanidynę można stosować także w postaci soli addycyjnej z kwasem, przy czym w tym przypadku kwas uwalniany podczas reakcji korzystnie zobojętnia się przez dodanie odpowiedniej zasady, takiej jak metanolan sodu.

Korzystnie stosuje się estry kwasu karboksylowego, w których R4 ma takie samo znaczenie jak R2, a R3 oznacza CrC4-chlorowcoalkil, a zwłaszcza fluorometyl, chlorometyl, fluoroetyl lub chloroetyl, taki jak CCl3, CF3, CF2CF3, CF2Cl, CFCI2, CH2O, CHCE, CH₂F i CHF2. Szczególnie korzystne są perchlorowcowane grupy alkilowe, takie jak CCl3, CF3 i C2F5.

Sposobem według wynalazku reakcję cyjanoguanidyny o wzorze 2 z alkoholem o wzorze R²OH (lub R4OH, powstałym w wyniku hydrolizy użytego estru o wzorze R^JCOOK^ł) prowadzi się w obecności zasady. Nieoczekiwanie reaktywność kompleksów chelatowych metali można zwiększyć tak, że możliwa jest reakcja z estrami kwasów karboksylowych, chociaż te estry są znacznie mniej reaktywne niż odpowiednie bezwodniki kwasów karboksylowych lub ortoestry.

Jako zasady nadają się zasady nieorganiczne i organiczne. Jako zasady nieorganiczne korzystnie stosuje się wodorotlenki metali alkalicznych i metali ziem alkalicznych, a jako zasady organiczne stosuje się trzeciorzędowe aminy, takie jak CrC4-trialkiloamina, np. trietyloamina, pirydyna lub N-metylomorfolina. Korzystnie jako zasadę stosuje się alkoholan metalu alkalicznego lub metalu ziem alkalicznych i alkoholu o wzorze R²OH stosowanego w reakcji. Ten alkoholan można także wytworzyć in situ, np. z odpowiedniego metalu alkalicznego albo amidku sodu albo wodorku sodu i alkoholu o wzorze R^?OH.

Zazwyczaj zasadę stosuje się w ilości 0,1-2, a zwłaszcza 0,8-1,2 równoważników molowych, w stosunku do cyjanoguanidyny o wzorze 2. Można stosować większe ilości, ale na ogół nie daje to dalszych korzyści.

Zamiast zasady albo dodatkowo można stosować także amid kwasu karboksylowego z grupy obejmującej N,N-di(C1-C4-alkilo)-formamid, N,N-di(C1-C4-alkilo)acetamid i N-metylopirolidon. Przykładowo można wymienić dimetyloformamid, dietyloformamid, dimetyloacetamid i dietyloacetamid. Dodatek amidów kwasów karboksylowych okaizaił się skuteczny zwłaszcza w przypadku użycia soli metali ciężkich, szczególnie miedzi, jako środka chelatującego.

Amid kwasu karboksylowego stosuje się zazwyczaj w ilości 1-30, a zwłaszcza 5-10, równoważników molowych, w stosunku do cyjanoguanidyny o wzorze 2. Może być również korzystne użycie amidu kwasu karboksylowego jako rozpuszczalnika.

Jako sole metali ziem alkalicznych, np. glinu lub metali ciężkich stosuje się produkty dobrze rozpuszczalne w środowisku reakcji, takie jak halogenki, np. fluorki, chlorki lub bromki, azotany, siarczany lub fosforany, alkoholany albo octany. Rodzaj soli metali ziem alkalicznych nie jest istotny, toteż odpowiednią sól dobiera się ze względu na jej dobrą rozpuszczalność i jej cenę. Jako odpowiednie sole można wymienić np. MgC.l?, Mg(OCH3), CaCl₂, Zn(NOs)2, Cu(CH3COO)2, AlCl₃, AlBr₃, ZnCl₂, ZnBr₂, CuCl₂, NiBr₂, CrCl₃, CaO, Ca(NO₃)₂, Mg(NO₃)2, MgO, ZnO, FeCl2, FeCl₃, Fe(NO₃)₂, Fe(NO₃)3. Szczególnie korzystne są chlorki, zwłaszcza CaCl2 i ZnCl2.

Zaletą sposobu według wynalazku jest to, że w znacznym stopniu lub całkowicie można wyeliminować stosowanie związków metali ciężkich i zamiast nich stosować związki takich pierwiastków jak magnez, a szczególnie wapń, co jest korzystne ze względów ekologicznych.

178 167

Szczególnie korzystne są rozpuszczalne sole tych pierwiastków. Jednak bardzo dobre wyniki uzyskuje się również w przypadku użycia związków cynku.

Sole wyżej wymienionych pierwiastków można stosować w ilościach stechiometrycznych lub korzystnie mniejszych niż ilości stechiometryczne, w stosunku do cyjanoguanidyny o wzorze 2, np. w ilości 0,001-2 moli, a zwłaszcza 0,005-1, na 1 mol cyjanoguanidyny o wzorze 2.

W przypadku stosowania metali ciężkich ich ilość powinna być możliwie jak najmniejsza, toteż stosuje się tylko katalityczną ilość, np. poniżej 0,6 mola na mol cyjanoguanidyny. W przypadku soli magnezu i wapnia szczególnie korzystna ilość wynosi 0,01-1,0, a zwłaszcza 0,05-0,5 mola. Można oczywiście stosować ilość większą niż ilość stechiometryczna, w stosunku do cyjanoguanidyny o wzorze 2, np. 1-2 moli na mol cyjanoguanidyny, jednak ze względów ekonomicznych należy raczej stosować ilości poniżej ilości stechiometrycznych.

Alkohol wyjściowy o wzorze R²OH można wytworzyć in situ z estru kwasu karboksylowego o wzorze R³COOR⁴ (R²=R⁴) albo dodać do mieszaniny reckccyjnej (korzystnie jck^o rozpuszczalnik). W przypadku użycia tego alkoholu jako rozpuszczalnika zaleca się dobór odpowiedniego składnika alkoholowego tworzącego ester (to znaczy r2=R⁴), aby uniknąć produktów ubocznych.

Stosunek molowy cyjanoguanidyny do alkoholu o wzorze R2OH wynosi na ogół 1 do 30, a zwłaszcza 5 do 10.

Ester kwasu karboksylowego o wzorze R³COOR4 korzystnie stosuje się w ilości 0,5-10, a zwłaszcza 1-5 moli, na mol cyjanoguanidyny o wzorze 2. Jako takie estry szczególnie korzystne są estry kwasów Ct-C4-alkano- lub chlorowcoalkanokarboksylowych, takie jak octan metylu, octan etylu, propionian metylu, propionian etylu, trifluorooctan metylu, difluorooctan metylu, fluorooctan metylu, trichlorooctan metylu, dichlorooctan metylu, chlorooctan metylu, trifluorooctan etylu, pentafluoropropionian metylu lub etylu oraz pentachloropropionian metylu lub etylu. Ze względu na określone zastosowanie triazyn o wzorze 1 jako produktów pośrednich do wytwarzania środków ochrony roślin, jako wyjściowe estry szczególnie korzystne są trifluorooctan metylu i trifluorooctan etylu.

Reakcję związków o wzorze 2 z alkoholem o wzorze R2OH i estrem o wzorze R3COOR4 można prowadzić z użyciem tylko tych substancji, to znaczy bez dodatku obojętnych rozpuszczalników. Jako rozpuszczalnik korzystnie stosuje się jednocześnie alkohol ROH. Zgodnie ze szczególnie korzystnym rozwiązaniem jako zasadę wybiera się wtedy odpowiedni alkoholan.

Reakcję prowadzi się w temperaturze 0-200°C, korzystnie 20-150°C, a zwłaszcza w temperaturze wrzenia mieszaniny reakcyjnej w warunkach powrotu skroplin.

Szczególne warunki ciśnienia nie są wymagane i zazwyczaj reakcję prowadzi się pod ciśnieniem atmosferycznym albo pod ciśnieniem własnym danego środowiska reakcji.

Reakcję można prowadzić w sposób ciągły albo okresowy. W przypadku ciągłego sposobu pracy reagenty korzystnie przepuszcza się przez reaktor rurowy albo kaskadę reaktorów rurowych.

Zgodnie ze szczególnie korzystnym sposobem według wynalazku triazynę o wzorze 1 wytwarza się bez wyodrębniania produktów pośrednich; przykładowo w ten sposób, że cyjanoguanidynę o wzorze 2, ester o wzorze R3COOR4 i mniej niż stechiometryczną ilość soli metalu ziem alkalicznych lub soli metalu umieszcza się w alkoholu R2OH jako rozpuszczalniku, dozuje zasadę, np. alkoholan metalu alkalicznego, jak NaOR2 albo KOR2 i mieszaninę ogrzewa w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin.

Reakcję przerywa się zazwyczaj w znany sposób, gdy już nie można wykryć w mieszaninie reakcyjnej cyjanoguanidyny (np. metodą chromatografii cienkowarstwowej, wysokosprawnej chromatografii cieczowej albo chromatografii gazowej).

Następnie, w celu otrzymania produktu reakcji o wzorze 1, zwykle przeprowadza się obróbkę znanymi sposobami, np. drogą destylacji, filtracji, wirowania albo przez dodanie wody i następnie ekstrakcję.

Otrzymane produkty można ewentualnie dalej oczyszczać, np. drogą krystalizacji, rektyfikacji albo metodami chromatograficznymi.

178 167

Triazyny o wzorze 1 wytworzone prostym sposobem według wynalazku są cennymi produktami pośrednimi stosowanymi do syntezy barwników, środków leczniczych i środków ochrony roślin, a zwłaszcza środków chwastobójczych, takich jak opisane np. w EP-A 508 348, EP-A 111 442 lub DE-A 40 38 430.

Wynalazek ilustrują poniższe przykłady.

Przykład I. Wytwarzanie 2-atninO-4-metoksyT)4riffuoTOmetylo-1,3,5-triazyny.

Do 400 ml metanolu dodano 21 g (0,25 mola) N-cyjanoguanidyny, 3,4 g (0,025 mola) bezwodnego chlorku cynku i 160 g (1,25 mola) trifluorooctanu metylu. Mieszaninę ogrzewano do 50°C i w ciągu 10 godzin dopompowano 50 g (0,27 mola) 30% roztworu metanolami sodu. Następnie w znacznym stopniu usunięto rozpuszczalnik, pozostałość przemyto 250 ml wody i 250 ml rozcieńczonego kwasu solnego i wysuszono w temperaturze 60°C/2 kPa. Otrzymano 43,2 g (0,22 mola, 89%) 2-amino-4-metoksy-6-trifluorometylo-1,3,5-triazyny w postaci bezbarwnego proszku (HPLC: > 99% wag.). Temperatura topnienia: 161-163,5°C.

Przykład II. Wytwarzanie 2-amino-4-metoksy-6-trifluoromelylo-1,3,5-triazyny.

Do 2 litrów metanolu dodano 56,6 g (0,5 mola) chlorku wapnia (98%, sproszkowany) i 210 g (2,5 mola) N-cyjanoguanidyny. Mieszaninę ogrzewano w trakcie mieszania w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin przez 1 godzinę i uzyskano jednorodny roztwór. Następnie mieszaninę ochłodzono do . temperatury pokojowej i dodano 640 g (5,0 mola) trifluorooctanu metylu, a potem w ciągu.2S minut 450 g.(2,5 mola) roztworu metanolami sodu (30% wag. w metanolu), przy czym wydzielił się biały osad. Po ogrzewaniu przez 2 godziny w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin mieszaninę ochłodzono do temperatury pokojowej i doprowadzono wartość pH do około 6 przez dodanie stężonego kwasu solnego. Następnie oddestylowano metanol, dodano stopniowo około 2 litry wody, oddzielono wytrącone, drobnokrystaliczne, białe kryształy i wysuszono je pod zmniejszonym ciśnieniem. Otrzymano 402,4 g produktu (2,07 mola; 83% wydajności teoretycznej).

Widmo 'H-NMR (270 MHz), CDCl₃, int TMS, δ (ppm)): 6,45 br (1H); 5,88 br (1H); 4,03 s (3H).

Przykład ΠΙ. Wytwarzanie 2-amino-4-metoksy-6-trifluorometylo-l,3,5-triazyny.

Dr 600 ml metanolu dodano 84 g (1 mol) cyjoio^iainidyny i l00^l’ -^1,3 mota) octanu miedzi i i6^iesmnm^e n^^wedn przez 7 go Tem w ^tem^gęraturpn wnenia w wanenkach powrotu skroplin. ⁿo o ctaodzcmu do 20°C gnezznnmę p(zesί^altnono jwozl marnej czonym ciśniomrm^- stały mtadrn ⁽ wyz^si^^no ped zmnieSezonym c^lśn⁾o^iew. Pozostałość w ilości 41,4 g ^,1 mola) rozprowodyoyo w 200 ml metanyⁱn i w ciągu 15 minot wtaoplono ^oś g 4^1,45 mola) ^c0% roztwowu metanotanu so⁽u. Noaiępnⁱe wYkiOptono 7⁽,^s g (0,6 mola) trifuorooctpcu metylu i całość ygw8wnyo przez 2 godziny w tempytaⁱnrze ccrzorua w warunkan^y .owaotu nkrppliin. M.eszynłn⁰ oah.oitaono dg WC. odpąnzano aoyowonofiole^Coc^p nubsaan otałą (28,^y gi . M^żono łu^y myoieyoysty. MzCStotato prnenwlo wn^yą i wysyioąssu. Otrnymana 1 6Ag 5^,⁰ zamżta, 38%) ż^a^ano) tsiozyr^^y.

P)z^ykło^{0 iP0} Wytwarzani5 Mnmnto-d-metaksytostrifhtorzmetylo-l,3,5-triazyny.

^Po 3^y0 nd D M'F s°daoo 4^a,4g 20,Ί moh) taempleksu miedzi n przy Wadu ΙΠ ^p w c.ągu 15 winnt wkroplyoo w 20^OC 51,2 g (0,4 mola) trifnorooctann motylu. Następom unieammmę ggrcewnno przez ^s gndzrnC w 5 OM i pmez 5 godzin w MC. Nietaesk¹ toziwó r reakayjny oatezona, a^pozostałg^eć zmis.czanoC.s lOOm. wg^{yd 1} 1 00 młrozsieńcnynegy kovaru solnzgo. Po pozeeeąazeΩ^lo oawiesmy pyai emnigjszonym d^meniem, p-zemY-crn ρι.Ε,ι ΓΡΕηουΟι^ο i wysuozeniu pęzyatn¹o^ski otteymlwo MA g (,1^ mota). 6 0%) Witanej laiazyoy ra posUKe bnn^prnwnngę ^peosdta.

Przykłe^y V. Wytwarzanie2-amino-4-metoksy-6-trifluorometylo-l,3,5-triazyny.

^Po 4^p g etenota tatakoo 8,4 g 204 mola) nylanogu6nidyny i MA g (0,2⁵ r^i^<all^t toifluorooctaeu ety.u ^p e dągu ⁰⁰ minut Mwe zawtaamę 8,ⁿ g i^p.l25 η^Ει) 2tscokinu sodu w 3^y,⁰ g etanol u. ⁿo ^ąg^uamu 50⁰ g (Ό,³⁰ motaj chtarku wapnia nneiDan.ine renkcyiną ngreewago panez 7 godzm w ten^eratarze w-rzenio w warenkac^{0 p}osv,Oln nloajihn. w 20⁽'C ⁿo stano 0.5 od styrn.ne.p kwnry solnego . usontono atanaLPo ⁿo^koo^tu 10^N g rnYody nawroCi.ro ^dazes^ρο5οηο pęd nnuncjscnr^ym nińneoiem. Pozostałoś. przem^o 50 m^g co^{dp l}n^wsuinęne w tem^eseu^ol3nu 5ⁿⁿC/2 kPa. Ota^mn^o 1 8,6 ^z scpOSO mota, ^0p%)2-nmino48

178 167 metoksy-6-trifluorometylo-1,3,5-triazyny w postaci bezbarwnego proszku (HPLC: 99,8, F1-%; temperatura topnienia: 124-125°C).

Przykład VI. Wytwarzanie 2-amino-4-metoksy- 6-difluorometylo-1,3,5-triazyny. Roztwór 1,9 g (23 mmole) N-cyjanoguanidyny i 2.6 g (23 mmole) chlorku wapnia w 50 ml metanolu mieszano przez 90 minut w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 20-25°C i szybko wkroplono 5.0 g (45 mmola) difluorooctanu metylu, a potem powoli wkroplono 4,1 g (23 mmole) roztworu metanolanu sodu (30% wag. w metanolu), przy czym wydzielił się biały osad. Po mieszaniu w ciągu 2 godzin w temperaturze wrzenia w warunkach powrotu skroplin usunięto lotne składniki pod ciśnieniem zmniejszonym przy użyciu pompki wodnej i w temperatury łaźni 40°C. Pozostałość następnie rozdzielono między 100 ml wody i 100 ml octanu etylu, oddzielono fazę organiczną i wysuszono ją nad MgSO4. Po usunięciu rozpuszczalnika w 40°C pod ciśnieniem zmniejszonym przy użyciu pompki wodnej otrzymano związek tytułowy w postaci lekko zanieczyszczonego oleju (1,1 g, 6,3 mmola; 28% wydajności teoretycznej), który w razie potrzeby można przeprowadzić w stan krystaliczny przez roztarcie z miesza-niną eter/heksan (w stosunku objętościowym 1:3).

Widmo ’H-NMR (400 MHz, CDCl₃, int. TMS, δ (ppm): 7,44 br (1H); 6,97 br (1H); 6,27 t (2Jhf= 55Hz, 1H); 3,96 s (3H).

Widmo ¹³C-NMR (100 MHz, CDCl3/CD3S(O)CD3, int. TMS, δ (ppm), odprzężenie protonów): 171,5 s (C-OCH3); 169,8 t (C-CHF₂, 2J_{c f}= 25 HZ); 168,8 s (C-NH2); 11,3 t (CHF2, 1c-f = 243 Hz); 54,7 s (OCH3).

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania pochodnych triazyny o ogólnym wzorze 1

HN

R

N OR

1 0 Λ w którym R oznacza atom wodoru, metyl lub etyl, R oznacza Cj-Cu-alki), a R oznacza C1C4-alkil ewentualnie podstawiony jednym łub większą liczbą atomów chloru lub fluoru, w reakcji pochodnej cyjanoguanidyny z pochodną kwasu karboksylowego w obecności alkoholu, znamienny tym, że pochodną cyjanoguanidyny o ogólnym wzorze 2,

NH

C_{x X}CN HN^X N >i ^HR w którym Ri ma wyżej podane znaczenie, poddaje się reakcji z estrem kwasu karboksylowego o ogólnym wzorze R³-COOR4, w którym R^r ma wyżej podane znaczenie, a R⁴ oznacza Ci-C4-alkil, w obecności alkoholu o ogólnym wzorze R²-OH, a także w obecności zasady lub amidu kwasu karboksylowego wybranego z grupy obejmującej N,N-di(Ci-C4-alkilo)formamid, N,N-di(Ci-C4-alkilo)acetamid i N-metylopirolidon oraz w obecności soli takich pierwiastków jak magnez, wapń, glin, cynk, miedź, żelazo, kobalt, nikiel lub chrom.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako zasadę stosuje się alkoholan lub aminę trzeciorzędową.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako zasadę stosuje się alkoholan metalu alkalicznego lub metalu ziem alkalicznych i alkoholu o wzorze R²-OH.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako sól stosuje się halogenek, azotan, siarczan, alkoholan lub octan.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że sól stosuje się w ilości 0,001-2 moli na mol cyjanoguanidyny o wzorze 2.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że sól metalu ciężkiego stosuje się w ilości mniejszej niż ilość stechiometryczna, w stosunku do cyjanoguanidyny o wzorze 2.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się sól metalu ziem alkalicznych stanowiącą sól wapnia lub magnezu.
8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że sól metalu ziem alkalicznych stosuje się w ilości 0,001-2 moli na mol cyjanoguanidyny o wzorze 2.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako ester kwasu karboksylowego stosuje się ester C1-C4-alkilowy perfluorowanego lub perchlorowanego kwasu C|-C3karboksylowego.

178 167
10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się trifluorooctan metylu w metanolu w obecności metanolami metalu alkalicznego jako zasady.
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że trifluorooctan metylu poddaje się reakcji z cyjanoguanidymio wzorze 2 w obecności metanolami metalu alkalicznego i soli wapnia.
12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że trifluorooctan metylu poddaje się reakcji z cyjanoguanidyną.o wzorze 2 w N,N-dimetyloformamidzie w obecności soli miedzi.
13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że trifluorooctan metylu poddaje się reakcji z cyjanoguanidyną o wzorze 2 w obecności metanolanu metalu alkalicznego i soli cynku.