PL178426B1 - Związki heterocykliczne, 4-podstawione pochodne piperydyny, stosowane jako substancje antagonistyczne wobec neurokininy, kompozycja farmaceutyczna i sposób wytwarzania związków - Google Patents

Abstract

I. Zwiazki heterocykliczne, 4-podstawione pochodne piperydyny o wzo- rze 1, w których m oznacza 2 albo 3; D oznacza grupe o wzorze 1a, w którym Q oznacza grupe dichlorofenylowa, Qa oznacza atom wodoru, R1 oznacza grupe metylowa lub etylowa, R2 oznacza grupe -C (=O )R3, w której R3 ozna- cza grupe fenylowa (która moze zawierac podstawnik taki jak grupa metoksy, fluor, grupa metylowa lub hydroksy), G oznacza pojedyncze wiazanie, J oznacza rodnik polaczony przez podwójne wiazanie; M oznacza heteroatom albo podstawiony heteroatom; a L oznacza rodnik weglowodorowy, w którym pozycja 1 jest przylaczona do M ; przy czym znaczenia G, J, M i L sa wybrane sposród nastepujacych: G oznacza pojedyncze wiazanie, J oznacza grupe okso lub tiokso, M oznacza grupe oksy albo NR1 2 , a L oznacza L1 ; R1 2 oznacza atom wodoru, grupe metylowa, etylowa, RaOC(=O)CH2 - albo Ra oznacza grupe etylowa; Rb i Rc niezaleznie oznaczaja atomy wodoru, grupy metylowe albo benzylowe; L1 oznacza grupe etylenowa, trimetylenowa lub tetrametylenowa, przy czym rodnik L1 moze zawierac dwa podstawniki metylowe; albo N-tlenki zwiazków o wzorze 1 przy azocie piperydynowym oznaczonym jako ? ; albo farmaceutycznie dopuszczalne sole zwiazków o wzorze 1 albo ich N-tlenków; albo czwartorzedowe sole amo- niowe zwiazków o wzorze 1, w których azot piperydynowy oznaczony jako ? jest czterowartosciowym azotem amoniowym, w którym czwarty rodnik przy azocie stanowi grupe ( 1-4C)-alkilowa lub benzylowa, a zwiazany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem. W ZÓ R 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku są więc związki o wzorze 1, w których m oznacza 2 albo 3; D oznacza grupę o wzorze 1a, w którym Q oznacza grupę dichlorofenylową Q^a oznacza atom wodoru, r1 oznacza grupę metylową lub etylową, R² oznacza grupę -C(=O)R³, w której R³ oznacza grupę fenylową (która może zawierać podstawnik taki jak grupa metoksy, fluor, grupa metylowa lub hydroksy); G oznacza pojedyncze wiązanie; J oznacza rodnik połączony poprzez podwójne wiązanie; M oznacza heteroatom albo podstawiony heteroatom; a L oznacza rodnik węglowodorowy, w którym pozycja 1 jest przyłączona do M; przy czym znaczenia G, J, M i L są wybrane spośród następujących: G oznacza pojedyncze wiązanie, J oznacza grupę okso lub tiokso, M oznacza grupę oksy albo NR¹², a L oznacza L¹; R*1 oznacza atom wodoru, grupę metylową etylową, ROC(=O)CH2- albo R^bR^cNC(=O)CH2-; Ra oznacza grupę etylową; Rb i Rc niezależnie oznaczają atomy wodoru, grupy metylowe albo benzylowe; L ^r oznacza grupę etylenową, trimetylenową lub tetrametylenową przy czym rodnik L ¹ może zawierać dwa podstawniki metylowe; albo N-tlenki związków o wzorze 1 przy azocie piperydynowym oznaczonym jako Δ; albo farmaceuty cznie dopuszczalne sole związków o wzorze 1 albo ich N-tlenków; albo czwartorzędowe sole amoniowe związków o wzorze 1, w których azot pipetydynowy oznaczony jako Δ jest czterowartościowym azotem amoniowym, w którym czwarty rodnik przy azocie stanowi grupę (1-4C)-alkilową lub benzylową a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem.

Należy zaznaczyć, że związek o wzorze 1 zawiera jeden lub więcej asymetrycznie podstawionych atomów węgla, tak że związek taki można wyodrębniać jako postacie optycznie czynne, racemiczne i/lub diastereomeryczne. Należy ponadto podkreślić, że związek o wzorze 1 może występować w postaciach tautomerycznych i że związek ten może wykazywać polimorfizm. Rozumie się, że wynalazek niniejszy obejmuje wszelkie postacie racemiczne, optycznie czynne, diastereomeryczne, tautomeiyczne, polimorficzne lub stereoizomeryczne, albo ich mieszaniny, przy czym postacie te wykazują właściwości NK2 antagonistyczne; ze znanego stanu techniki wiadomo, w jaki sposób wytwarza się postacie optycznie czynne (na przykład przez rozkładanie postaci racemicznej albo dragą syntezy z optycznie czynnych

178 426 materiałów wyjściowych) i w jaki sposób określa się właściwości NK2 antagonistyczne za pomocą standardowych testów niżej opisanych. Korzystnie stosuje się związek o wzorze 1 w postaci, która zawiera na przykład co najmniej 95%, 98% lub 99% nadmiaru enancjomeru. Ponadto korzystnie stosuje się związek o wzorze 1 stanowiący związek o wzorze lc, w postaci zawierającej na przykład, co najmniej 95%, 98% lub 99% nadmiaru enancjomeru w postaci o konfiguracji (S) przy centrum wskazanym za pomocą * we wzorze.

W opisie niniejszym R^a, R^b, R¹, R² itp. stanowią rodniki ogólne i nie mają innego znaczenia. Rozumie się, że ogólne określenie ,,(l-3C)-alkil” obejmuje rodniki alkilowe zarówno o łańcuchu prostym jak i rozgałęzionym, lecz odnośniki do indywidualnych grup alkilowych, takich jak „propyl” dotyczą tylko rodników o łańcuchu prostym („normalne”), izomery o łańcuchu rozgałęzionym, takie jak „izopropyl” są wymienione specyficznie. Podobna konwencja dotyczy innych grup ogólnych, na przykład alkoksylowych, alkanoiłowych itp. Chlorowiec oznacza fluor, chłor, brom lub jod.

Szczegółowe znaczenia podane niżej dla grup, podstawników i zakresów związków służą wyłącznie ilustracji i nie wykluczają innych zdefiniowanych znaczeń albo innych znaczeń w ramach zdefiniowanego zakresu dla grup i podstawników.

Korzystnym znaczeniem dła m jest 2.

Korzystnym znaczeniem dla grupy (l-6C)-alkilowej jest metyl, etyl, propyl, izopropyl lub butyl.

Korzystnym znaczeniem dła grupy (l-3C)-alkilowej jest metyl lub etyl.

Gdy D oznacza grupę o wzorze la, korzystnym znaczeniem dla Q^a jest wodór, korzystnym znaczeniem dła R¹ jest metyl, a korzystnym znaczeniem dła R² jest grupa -COR³. Korzystnym znaczeniem dla R³ jest fenyl, który może zawierać fluor.

Korzystnym znaczeniem dla Q jest na przykład fenyl, który może zawierać dwa chlory, a w szczególności oznacza grupę 3,4-dichlorofenylową.

Korzystnym znaczeniem dla G jest na przykład pojedyncze wiązanie. Korzystnym znaczeniem dla J jest na przykład grupa okso lub tiokso. Korzystnym znaczeniem dla M jest grupa oksy, albo NH. Korzystnym znaczeniem dla L jest na przykład grupa etylenowa lub trimetyłenowa.

Korzystną grupą związków o wzorze 1 są związki o wzorze lc, w którym Q^b oznacza grupę dichlorofenylową. Jeden z T i U oznacza atom wodoru, a drugi oznacza atom wodoru, grupę hydroksylową, metylową albo metoksy Iową. W oznacza grupę metylową lub etylową, a G, J, L i M mają znaczenie podane dla odpowiedniego rodnika przy omawianiu związków o wzorze 1; albo N-tlenki związków o wzorze 1 przy piperydynowym azocie oznaczonym jako Δ; albo farmaceutycznie dopuszczalne sole związków o wzorze 1 albo ich N-tlenków; albo czwartorzędowe sole amoniowe związków o wzorze 1, w których piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ stanowi czterowartościowy azot amoniowy, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (l-4C)-alkilowa albo benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem.

Inną korzystną grupą związków o wzorze 1 są związki o wzorze lc, w którym R¹² oznacza atom wodoru albo grupę metylową lub etylową albo T i U oznaczają atomy wodoru, a W oznacza grupę metylową, albo jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Jako korzystne związki wymienia się (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydropirymidyn-l-ylo)-piperydyno]-butylo]-N-metylobenzamid, (S)-N-[2-(3,4-dichlorofeny lo)-4- [4-(3 -mety lo-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-pipery dyno] -buty ło] -N-mety lobenzamid, (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenyło)-4-[4-(3-etylo-2-oksoperhydropirymidyn-l-ylo)-piperydyno]-butylo]-N-metylobenzamid i (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydropirymidyn-l-ylo)-piperydyno]-butylo]-N-etylobenzamid oraz ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Specyficzne związki opisane są w załączonych przy kładach.

Farmaceutycznie dopuszczalne sole otrzymuje się z kwasów, które dostarczają fizjologicznie dopuszczalny anion. Farmaceutycznie dopuszczalne sole obejmują sole utworzone z mocnymi kwasami nieorganicznymi lub organicznymi zawierającymi fizjologicznie dopuszczalny anion, takimi jak na przykład kwas solny, siarkowy, fosforowy, metanosulfonowy albo p-toluenosulfonowy.

178 426

Związki według wynalazku można wytwarzać metodami obejmującymi znane w dziedzinie chemii sposoby wytwarzania strukturalnie analogicznych związków heterocyklicznych. Taikie sposoby i związki pośrednie do wytwarzania związków o wzorze 1, albo N-tlenków tych związków o wzorze 1 przy piperydynowym azocie oznaczonym jako Δ, albo farmaceutycznie dopuszczalnych soli tych związków o wzorze 1 albo tych N-tlenków, albo czwartorzędowych soli amoniowych tych związków o wzorze 1, w których piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ stanowi czterowartościowy azot amoniowy, w którym czwarty rodnik przy azocie stanowi grupa (1-4C)-alkilowa lub benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem, jak wyżej podano, są dalszą cechą znamienną wynalazku i są zilustrowane za pomocą następujących procesów, w których ogólne rodniki mają znaczenie wyżej opisane, jeśli nie podano inaczej.

Sposobem według wynalazku piperydynę o wzorze 2 alkiluje się za pomocą aldehydu o wzorze 4 drogą redukującego alkilowania albo za pomocą środka alkilującego o wzorze 5, w którym Y oznacza grupę odszczepialną. Typowe znaczenia grupy odszczepialnej Y obejmują na przykład jodek, bromek, metanosulfonian, p-toluenosulfonian, trifluorometanosulfonian itp. Alkilowanie prowadzi się korzystnie drogą redukującego alkilowania, na przykład w sposób opisany w przykładzie 1, wytwarzając in situ w sposób katalizowany kwasem sól iminiową, a następnie prowadzi się redukcję za pomocą cyjanoborowodorku sodu w rozpuszczalniku alkoholowym.

W przypadku wytwarzania N-tlenku związku o wzorze 1 przy piperydynowym azocie oznaczonym jako Δ, utlenia się piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ w związku o wzorze 1, stosując metody konwencjonalne, na przykład stosując nadtlenek wodoru w metanolu, kwas nadoctowy, kwas 3-chloronadbenzoesowy w obojętnym rozpuszczalniku (takim jak dichlorometan) albo dioksiran w acetonie, przy czym stosuje się odpowiednie warunki reakcji, na przykład takie, jak opisano w przykładzie 21.

W przypadku wytwarzania związku o wzorze 1, w którym R¹² oznacza grupę metylową lub etylową R^aOC(=O)CH2- albo R^bR^cNC(=O)CH2-, alkiluje się odpowiedni związek o wzorze 1, w którym Rⁿ oznacza atom wodoru, za pomocą odpowiedniego środka alkilującego. Alkilowanie można prowadzić w obojętnym rozpuszczalniku, takim jak na przykład tetrahydrofuran, eter dietylowy, toluen lub 1,2-dimetoksyetan, w temperaturze w zakresie od -78 do 100°C, korzystnie w zakresie 0-50°C, w obecności odpowiedniej zasady. Odpowiednie warunki reakcji są na przykład opisane w przykładzie 22.

W przypadku wytwarzania czwartorzędowych soli amoniowych związków o wzorze 1, alkiluje się piperydynowy azot oznaczony jako A w związku o wzorze 1 za pomocą odpowiedniego środka alkilującego. Alkilowanie można przeprowadzić w obojętnym rozpuszczalniku, takim jak na przykład tetrahydrofuran, eter dietylowy, toluen lub 1,2-dimetoksyetan, w temperaturze w zakresie od -78 do 100°C, korzystnie w zakresie 0-50°C, w obecności odpowiedniej zasady.

W czasie wszystkich lub w części wyżej opisanych procesów' może być pożądane ewentualne stosowanie grup ochronnych; grupy ochronne można następnie usuwać po utworzeniu związku końcowego.

Następnie w procesach powyższych, gdy pożądana jest farmaceutycznie dopuszczalna sól związku o wzorze 1 albo farmaceutycznie dopuszczalna sól N-tlenku związku o wzorze 1, to można ją otrzymać drogą reakcji odpowiedniego związku o wzorze 1 albo N-tlenku z kwasem zawierającym fizjologicznie dopuszczalny przeciwjon albo innym konwencjonalnym sposobem.

Należy również zaznaczyć, że niektóre z różnych ewentualnych podstawników można wprowadzać do związków według wynalazku drogą standardowych reakcji aromatycznego podstawiania, albo za pomocą konwencjonalnych modyfikacji grup funkcyjnych przed albo bezpośrednio po wyżej opisanych procesach, przy czym są one objęte wynalazkiem. Takie reakcje i modyfikacje obejmują na przykład wprowadzanie grupy nitrowej lub chlorowca i redukcję grupy nitrowej. Reagenty i warunki reakcji dla takich procesów są znane w stanie techniki w dziedzinie chemii.

178 426

Jeżeli związki wyjściowe nie są dostępne w handlu, to można je wytwarzać sposobami wybranymi spośród standardowych technik chemii związków heterocyklicznych, przy czym techniki te są analogiczne do syntezy znanych, strukturalnie zbliżonych związków albo są analogiczne do wyżej opisanych sposobów albo sposobów opisanych w przykładach. Związki wyjściowe i sposoby ich wytwarzania są dodatkowym aspektem wynalazku.

Korzystnym związkiem wyjściowym do wytwarzania substancji wyjściowych o wzorze 4 i 5 jest alkohol o wzorze 6 (albo 6c). Wytwarzanie alkoholu o wzorze 6c, w którym Q^b oznacza grupę 3,4-dichlorofenylową jest opisane w przykładzie 1, część a)-f); a wytwarzanie odpowiedniego optycznie czynnego alkoholu jest opisane w przykładzie 2, część a)-e). Alkohol o wzorze 6 można następnie utleniać do aldehydu o wzorze 4, na przykład, stosując chlorek oksalilu, sulfotlenek dimetylowy i trietyloaminę, jak opisano w przykładzie 1g), albo stosując perjodynan Dess-Martina (1,1.1-triacetoksy-1,1-dihydro-1,2-benzojodoksol-3(1H)-on), jak opisano w przykładzie 2f); albo można go przeprowadzać w środek alkilujący o wzorze 5 metodami konwencjonalnymi. Aldehyd o wzorze 4 można przeprowadzać w odpowiednią aminę o wzorze 3, stosując proces ana!ogiczny do opisanego w przykładzie 3, część a)-e). Postępując w sposób analogiczny do opisanego w przykładzie 1, aldehyd o wzorze 4 można przeprowadzać w piperydon o wzorze 7; a aminę o wzorze 3 można otrzymywać drogą redukującego alkilowania aminy o wzorze HM-L-NH2 z zastosowaniem piperydonu o wzorze 7 i sposobu analogicznego do opisanego w przykładzie 1h) albo w przykładzie 3, część a)-e).

W przypadku wytwarzania wyjściowej piperydyny o wzorze 2, do redukującego alkilowania można stosować 1-chroniony 4-piperydon, po czym prowadzi się cyklizację analogiczną do opisanej w sposobie (b) i wreszcie usuwa się grupy ochronne, na przykład w sposób opisany w przykładzie 1, część h)-j). Na ogół wyjściową piperydynę o wzorze 2 można otrzymywać z 1-chronionej 4-aminopipervdyny albo 1-chronionego 4-piperydonu, stosując konwencjonalne metody syntezy.

Jest oczywiste dla fachowca, że do wytwarzania materiałów wyjściowych można stosować różną kolejność postępowania, przy czym kolejność postępowania prowadzącego do materiałów wyjściowych oraz produktów według wynalazku można zmieniać z uwzględnieniem stosowanych metod syntezy i występujących rodników.

Użyteczność związków według wynalazku można wykazać za pomocą standardowych testów i studiów klinicznych, włączając niżej opisane.

Test na wiązanie receptora neurokininy A (NKA) (Test A)

Zdolność związków według wynalazku do antagonizowania wiązania NKA przy receptorze NK2 można wykazać, stosując próbę z zastosowaniem ludzkiego receptora NK2 wytworzonego przez ekspresję genu w komórkach mysiej erytroleukemii (MEL), stosując błony komórkowe MEL (MELM), które zawierają receptory NK2 o wysokim powinowactwie i selektywności i którą prowadzi się w sposób następujący.

Krótki opis figur

Figura 1 przedstawia konstrukcję konstniktu stanowiącego wektor ekspresyjny komórek MEL pMEG3/hNK2R.

Figura 2 przedstawia konstrukcję konstruktu stanowiącego wektor ekspresyjny GSE1417/hNK2R.

Figura 3 przedstawia ekspresję ludzkiego receptora NK2 w komórkach MEL C88. Ekspresja w komórkach MEL ludzkiego receptora NK2 (hNK2R)

Do ekspresji heterologicznego białka w komórkach erytroleukemii myszy (MEL) stosuje się region kontrolny locus globiny ludzkiej (LCR) (F. Grosveld i inni, Celi (1987), 51, 975-985). cDNA wstawia się pomiędzy promotor ludzkiej beta-globiny i drugi intron genu ludzkiej beta-globiny i tę kasetę ekspresji umieszcza się następnie poniżej LCR i transfekuje do komórek MEL (M. Needham i inni, Nuci. Acids Res. (1992), 20, 997-1003). cDNA ludzkiego receptora NK2 (A. Graham i inni, Biochem. Biophys. Res. Commun. (1991), 177, 8-16) wyodrębnia się z RNA płuca judzkiego za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy i sekwencjonowania DNA. cDNA ludzkiego receptora NK2 poddaje się klonowaniu do wektora wahadłowego (pMEG3) zawierającego promotor beta-globiny i 3’ część genu ludzkiej betaglobiny (fig. 1). cDNA ludzkiego receptora NK2 poddaje się restrykcji za pomocą Eco 0109

178 426 (5’ koniec) i Barn HI (3’ koniec). Oligonukleotydowy linker-adaptor zawierający wewnętrzne miejsce rozpoznawane przez Hind III i miejsce rozpoznawane przez Eco 0109 przy 3’ końcu ligowano z fragmentem cDNA hNK2R. Sekwencja górnej nici oligonukleotydowej = 5’d (GCGCAAGCTTATGGG) (SEQID NO:1), a dolnej nici oligonukleotydowej = 5’d (GTCCCCATAAGCTTGCGC) (SEQ ID NO:2). Nici te hybrydy zuuąze sobą, po czym łączy się je z fragmentem hNH2R standardowymi metodami. Następnie rozszczepia się za pomocą Hind III, uzyskany fragment klonuje się do miejsc Hind III i Bam HI w polilinkerze wektora wahadłowego pMEG3. Konstrukt (pMEG3/hNK2R) weryfikuje się przez restrykcyjne mapowanie i sekwencjonowanie połączeń 5’ końca i 3’ końca cDNAwektora Następnie konstrukt transformuje się do E. coli DH5 alfa i wyodrębnia plazmid DNA standardowymi metodami i weryfikuje przez restrykcyjne mapowanie i sekwencjonowanie DNA. Kasetę ClaI/Asp718 zawierającą promotor beta-globiny, cDNA ludzkiego receptora NK2 i 3’ fragment genu beta-globiny wycina się i poddaje suaklonowanie w dół LCR w plazmidzie pGSE1417 (fig. 2). Konstrukt pMEG3/hKNK-2R rozszczepia się za pomocą ClA i Asp718 i klonuje bezpośrednio do miejsc ClaI i Asp718 (3’ LCR) w ekspresyjnym wektorze GSE1417. Konstrukt GSE1417/hNK2R (13,9 kb) weryfikuje się za pomocą restrykcyjnego mapowania. E. coli DH5 alfa transformuje się i rekombinowane plazmidy weryfikuje się za pomocą restrykcyjnego mapowania. Komórki MEL C88 (A. Deissroth i inni, Cell (1978) 15, 55-63) poddaje się elektroooracji (M. Antoniou, Methods Molecular Biology (1991) 7, 421-434) konstruktem pGSE 1417 linearyzowanym za pomocą Pvul DNA ludzkiego receptora NK2. Bezpośrednio po transfekowaniu komórki rozcieńcza się w pożywce hodowlanej do 10⁴ i 10⁵ komórek na ml i 1 ml próbki przenosi się do każdego zagłębienia w płytce o 24 zagłębieniach. W 24 godziny po transfekcji dodaje się G418 do stężenia 1 mg/ml w celu wyselekcjonowania trwałych produktów transfekcji. Poszczególne klony zbiera się lub gromadzi w celu utworzenia populacji w 7 do 10 dni po dodaniu selektywnej pożywki. Figura 3 przedstawia strategię zastosowaną do wyodrębniania linii komórkowej transfekowanych MEL/ludzkich receptorów NK2. Dla zbadania ekspresji komórki utrzymuje się w logarytmicznej fazie wzrostu w ciągu 4 dni, po czym dodaje sulfotlenek dimetylowy (DMSO) do stężenia końcowego 2% (obju/obj.) dla wywołania różnicowania i następnie ekspresji. W 4 dni po indukcji różnicowania pobiera się próbki do analiz na wiązanie mRNA i NKA. Wyniki wskazują, że klon #1 wykazuje ekspresję hNK2R na najwyższym poziomie (zarówno hNK2R mRNA jak i specyficzne wiązanie NKA). Klon ten powiększa się i rutynowo poddaje fermentacji w skali 20 litrów na miesiąc i stosuje w teście A.

Preparaty błon (MELM) uzyskane z komórek MEL zawierających receptory NK2 o wysokim powinowactwie wytwarza się zgodnie z publikacją (D. Aharony i inni, Neuropeptides (1992) 23, 121-130) z następującymi niewielkimi modyfikacjami: (1) bufor homogenizacyjny zawiera jodoacetamid (1 mM); (2) homogenizację prowadzi się według publikacji, lecz w krótszym okresie 10 sekund i z mniejszą prędkością (nastawia się na 10); i (3) nie prowadzi się etapu równoważenia za pomocą KC1EDTA. W typowym preparacie wiązanie Ή-NKA (2,5 nM) do MELM jest wysoce specyficzne (88 ± 4%) i liniowo zależne od stężenia białka, ze znaczącym wiązaniem wykrytym już przy 26 gg białka na ml. Równoległe badania z etapem równoważenia przedstawiają wiązanie z receptorami o wysokim powinowactwie, wysokiej gęstości z Kd = 1187 nM, Bmax = 2229 fmol/mg białka.

Radioligand 3H-neurokininy A (3H-NKA) jako [4,5-3H-Leu⁹]-NKA (typowa specyficzna aktywność 117 Ci/mmol) otrzymuje się droga syntezy z Cambridge Research Biochemicals, o stopniu czystości > 95%. Powtarzane analizy HPLC wykazują że ligand jest trwały we właściwych warunkach przechowywania (silanizowanie fiolki z 0,2% merkaproetandlu, w atmosferze argonu). Nie występuje również degradacja ani metabolizm w teście wiązania receptora.

Test prowadzi się z zastosowaniem buforu do inkubacji zawierającego 50 mM Tris HCl (pH 7,4), 5 mM Mg⁺⁺, 100 gM tiorfanu, 1 nM ³H-NKA, 0,02% (wag./oaj.) BSA, 30 mM K+ i 300 gM ditiotreitolu; przy czym stężenie białka membranowego utrzymuje się w przybliżeniu 0,05-0,025 mg na probówkę. Niespecyficzne wiązanie zazwyczaj określa się z 1 gM NKA. Do każdej probówki wprowadza się, co następuje: 150 gl buforu do inkubacji, 20 gl ³H-NKA,

178 426 μΐ badanego związku, NKA albo bufor według uznania i 125 pl zawiesiny membranowej. Reakcję inicjuje dodatek membran. Probówki poddaje się inkubacji w ciągu 60 minut w temperaturze 25°C we wstrząsanej łaźni wodnej. Reakcję kończy się przemywając probówki za pomocą 10 ml lodowato zimnego 50 mM Tris HCl, stosując system zbioru komórek Brandela z zastosowaniem filtrów Whatman GF/B, które nasączano przez co najmniej 4 godziny w temperaturze pokojowej w 0,01% (wag./obj.) polietylenoiminie w celu zebrania błon. Filtry umieszcza się w fiolkach scyntylacyjnych i odczytuje w liczniku scyntylacyjnym Beckmana LS 6000LL. Stałą wiązania K·, oblicza się standardowymi metodami i jest ona na ogół średnią z kilku takich oznaczeń. Wartości Ki można przeprowadzić w ujemny logarytm i wyrażać jako -log molamy Ki (to jest pKi).

W początkowym stosowaniu tego testu stwierdzono, że IC50 mierzone dla standardowego związku L-659.877 wynosi 30 nM wobec wiązania ³H-NKA do MELM. Selektywność związków według wynalazku wobec wiązania przy receptorze NK2 można wykazać przez określanie jego wiązania z innymi receptorami, stosując standardowe testy, na przykład stosując irytowaną pochodną SP w preparacie tkanki selektywnej dla receptorów NK1 albo stosując irytowaną pochodną NKB w preparacie tkanki selektywnej dla receptorów NK3.

Test na śwince morskiej (Test B)

W niżej opisanym teście jako agonistę stosuje się NKA albo [p-Ala⁸]-NKA(4-10). Wybraną substancję agonistyczną oznacza się w opisie jako AG. Zdolność związku według wynalazku do antagonizowaniu działania AG w tkance płucnej można przedstawić, stosując test czynnościowy w tchawicy świnki morskiej, który prowadzi się w sposób następujący.

Samce świnki morskiej uśmierca się silnym uderzeniem w tył głowy. Tchawicę usuwa się, obcina nadmiar tkanki i rozdziela na dwa segmenty. Każdy segment zawiesza się jako pierścień pomiędzy stalowymi prętami w kąpieli do tkanek z płaszczem wodnym (37,5°C) zawierającej roztwór soli fizjologicznej o następującym składzie (mM): NaCl, 119; KCl, 4,6; CaCl2, 1,8; MgCE, 0,5; NaH2PO4, 1; NaHCO3, 25; glukoza, 11; tiorfan, 0,001 i indometacyna, 0,005; przegazowuje się w sposób ciągły za pomocą 95% O2 - 5% CO2. Początkowe napięcie przy każdej tkance wynosi 1 g i utrzymuje się je w ciągu 0,5-1,5 godziny okresu równoważenia przed dodaniem innych leków. Odpowiedź kurczliwości mierzy się na poligrafie Grassa za pomocą przetwornika siły Grassa FT-03.

Tkanki poddaje się kilkakrotnej prowokacji za pomocą pojedynczego stężenia AG (10 nM), stosując 30 minutowe okresy przemywania w celu umożliwienia powrotu napięcia do poziomu wyjściowego. Wielkość skurczu wobec AG osiąga stały poziom po dwóch prowokacjach i każdy związek według wynalazku testuje się na hamowanie odpowiedzi wobec AG przez dodawanie do kąpieli tkankowej na 15 minut przed trzecim lub następnym wystawianiem na działanie agonisty. Odpowiedź kurczliwości wobec AG w obecności związku według wynalazku porównuje się z danymi otrzymanymi w drugiej prowokacji AG (w nieobecności związku według wynalazku). Procentowe hamowanie oznacza się, gdy związek według wynalazku powoduje statystycznie znaczącą (p < 0,05) redukcję kurczliwości i oblicza, stosując drugą odpowiedź kurczliwości jako 100 %.

Siłę działania wybranych związków według wynalazku ocenia się przez obliczanie pozornej stałej dysocjacji (Kb) dla każdego testowanego stężenia, stosując standardowa równanie:

Kb = [antagonista] / (wskaźnik dawkowania - 1) gdzie wskaźnik dawkowania = antilog [(AG -log molamy EC50 bez związku według wynalazku) - (AG -log molarny EC50 ze związkiem według wynalazku)]. Wartości Kb można przeprowadzać w ujemny logarytm i wyrażać jako log molamy Kb (to jest pKb). Dla tej oceny uzyskuje się pełne krzywe: stężenie-odpowiedź dla AG w obecności i nieobecności związku według wynalazku (30 minutowy okres inkubacji) z zastosowaniem pary pierścieni tchawicy. Siłę działania AG określa się przy 50% własnego maksymalnego poziomu odpowiedzi w każdej krzywej. Wartości EC50 przeprowadza się w ujemny logarytm i wyraża jako -log molarny EC50. Maksimum odpowiedzi kurczliwości wobec AG określa się przez wyrażanie maksimum odpowiedzi wobec AG jako procent skurczu powodowanego przez karbachol (30 pM), dodawany po początkowym okresie zrównoważenia. Gdy związek według wynalaz10

178 426 ku wywołuje statystycznie znaczącą (p < 0,05) redukcję maksymalnej odpowiedzi wobec AG, procent hamowania oblicza się w stosunku do procentowego skurczu karbachołowego w nietraktowanej parze tkanek stosowanej jako 100%.

Badania kliniczne w celu przedstawienia skuteczności związków według wynalazku można prowadzić znanymi metodami. Na przykład zdolność związku według wynalazku do zapobiegania lub leczenia objawów astmy lub schorzeń astmo-podobnych można przedstawić, stosując prowokację wdychanego zimnego powietrza lub alergenu i oceniając za pomocą standardowych pomiarów płucnych, takich jak na przykład FEV1 (wymuszona objętość wydechowa w jednej sekundzie) i FVC (wymuszona pojemność życiowa), analizowanych za pomocą standardowych metod analizy statystycznej.

Należy zaznaczyć, że stosowanie aktywności związku według wynalazku w Teście A lub w Teście B nie jest ograniczone tylko do astmy, lecz że test ten udowadnia ogólny antagonizm wobec NKA. Na ogół testowane związki według wynalazku wykazują statystycznie znaczącą aktywność w teście A przy Ki 1 pM lub znacznie mniej. Na przykład stwierdzono, że związek opisany w przykładzie 2 wykazuje Ki 4,1 nM. W teście B dla związku według wynalazku na ogół zmierzono pKe 5 lub więcej. Na przykład p'K_B 8,7 zmierzono dla związku opisanego w przykładzie 2. Należy zaznaczyć, że nie zawsze występuje bezpośrednia korelacja pomiędzy aktywnością związków według wynalazku zmierzoną jako wartości Ki w teście A i wartościami zmierzonymi w innych testach, takimi jak pK_B zmierzone w teście B.

Jak wyżej podano, związki według wynalazku wykazują właściwości antagonistyczne wobec NKA. W związku z tym antagonizują one przynajmniej jedno działanie NKA, przy czym wiadomo, że obejmuje ono zwężenie oskrzeli, podwyższoną przepuszczalność mikronaczyniową, rozszerzenie naczyń i aktywowanie komórek tucznych. Tak więc jednym z przedmiotów wynalazku jest zastosowanie związków o wzorze 1 albo N-tlenków tych związków o wzorze 1 przy piperydynowym azocie oznaczonym jako Δ; albo farmaceutycznie dopuszczalnych soli tych związków o wzorze 1 albo tych N-tlenków; albo czwartorzędowych soli amoniowych tych związków o wzorze 1, w których piperydynowy azot oznaczony jako A stanowi czterowartościowy azot amoniowy, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)-alkilowa albo benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem; jak wyżej podano, w leczeniu chorób u ludzi lub innych ssaków wymagających takiego leczenia, w których to schorzeniach bierze udział NKA i pożądane jest antagonizowanie tego działania, jak na przykład w leczeniu astmy lub schorzeń pokrewnych. Ponadto wynalazek obejmuje zastosowanie związków o wzorze 1, albo N-tlenków tych związków o wzorze 1 przy pipetydynowym azocie oznaczonym jako A; albo farmaceutycznie dopuszczalnych soli związków o wzorze 1 albo tych N-tlenków; albo czwartorzędowych soli amoniowych tych związków o wzorze 1, w których piperydynowy azot oznaczony jako A stanowi czterowartościowy azot amoniowy, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)-alkilowa lub benzylowa, a związany z nim przeciwjon stanowi farmaceutycznie dopuszczalny anion; jak wyżej podano, jako farmi&ologicznego wzorca do badania i standaryzacji nowych rodzajów chorób albo testów do stosowania w rozwoju nowych środków terapeutycznych do leczenia chorób, w których bierze udział NKA albo do testów dla ich diagnozowania.

W przypadku stosowania w leczeniu takich chorób, związki według wynalazku podaje się na ogół w postaci odpowiedniej kompozycji farmaceutycznej, która zawiera związek o wzorze 1 albo N-tlenek związku o wzorze 1 przy pipetydynowym azocie oznaczonym jako Δ; albo farmaceutycznie dopuszczalną sól tego związku o wzorze 1 albo tego N-tlenku; albo czwartorzędową sól amoniową tego związku o wzorze 1, w której piperydynowy azot oznaczony jako Δ jest czterowartościowym azotem amoniowym, przy czym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)-alkilowa albo benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem, jak wyżej podano, oraz farmaceutycznie dopuszczalny rozcieńczalnik lub nośnik, przy czym kompozycję dobiera się do wybranej drogi podawania. Taka kompozycja stanowi dalszy przedmiot wynalazku. Kompozycję taką otrzymuje się, stosując konwencjonalne sposoby i podłoża, przy czym może ona występować jako jedna z wielu postaci do dawkowania. Postacie takie obejmują na przykład tabletki, kapsułki,

178 426 roztwory lub zawiesiny do podawania doustnego; czopki do podawania doodbytniczego; sterylne roztwory lub zawiesiny do podawania drogą dożylnej lub domięśniowej infuzji lub iniekcji; aerozole albo roztwory lub zawiesiny do rozpylania do podawania drogą inhalacji; albo proszki wraz z farmaceutycznie dopuszczalnymi stałymi rozcieńczalnikami, takimi jak laktoza, do podawania drogą wdmuchiwania.

Do podawania doustnego stosuje się zazwyczaj tabletki lub kapsułki zawierające do 250 mg (a na ogół 5-100 mg) związku o wzorze 1. Do podawania drogą inhalacji związek o wzorze 1 podaje się człowiekowi w dawce dziennej na przykład 5-100 mg w dawce pojedynczej lub podzielonej na 2-4 dawki w ciągi dnia. Podobnie do iniekcji lub infuzji dożylnych lub domięśniowych stosuje się zazwyczaj sterylne roztwory lub zawiesiny zawierające do 10% wag./wag. (a zwłaszcza 0,05-5% wag./wag.) związku o wzorze 1.

Podawana dawka związku o wzorze 1 może się oczywiście zmieniać w zależności od znanych czynników, takich jak droga podawania i powaga schorzenia oraz wielkość i wiek leczonego pacjenta. Jednakże na ogół związek o wzorze 1 podaje się osobnikom ciepłokrwistym (takim jak człowiek) tak, aby dostarczać dawkę w zakresie na przykład 0,01-25 mg/kg (a zazwyczaj 0,1-5 mg/kg). Rozumie się, że na ogół stosuje się równoważne ilości N-tlenku albo farmaceutycznie dopuszczalnej soli albo czwartorzędowej soli amoniowej związku o wzorze 1.

Wynalazek jest bliżej wyjaśniony za pomocą następujących nie ograniczających przykładów, w których jeśli nie podano inaczej:

(i) temperatury podane są w stopniach Celsjusza (°C); operacje przeprowadza się w temperaturze pokojowej lub temperaturze otoczenia, to jest w temperaturze 18-25°C;

(ii) roztwory organiczne suszy się nad bezwodnym siarczanem sodu; rozpuszczalniki odparowuje się, stosując wyparkę rotacyjną pod obniżonym ciśnieniem (600-4000 paskali; 4,5-30 mm Hg) w temperaturze łaźni do 60°C;

(iii) chromatografia oznacza „chromatografię rzutową'’ (metoda Stilla), prowadzi się ją na żelu krzemionkowym Merck (Art. 9385 firmy Merck, Darmstadt, Niemcy); żel krzemionkowy z odwróconą fazą oznacza nośnik pokryty oktadecylosilanem (ODS) o średnicy cząstek 32-74 μ, znany jako „Prep-40-ODS” (Art. 731740-100 firmy Bodman Chemicals, Aston, PA, USA); chromatografię cienkowarstwową (TLC) prowadzi się na 0,25 mm płytkach z żelu krzemionkowego GHLf (Art. 21521 firmy Analtech, Newark, DE, USA);

(iv) na ogół przebieg reakcji śledzi się za pomocą TLC, a czas trwania reakcji podany jest tylko dla celów ilustracyjnych;

(v) temperatury topnienia są niekorygowane, a (d) oznacza rozkład; podane temperatury topnienia są temperaturami otrzymanymi dla substancji wytwarzanych w opisany sposób; w niektórych przypadkach może wystąpić polimorfizm przy wyodrębnianiu substancji o różnych temperaturach topnienia;

(vi) produkty końcowe wykazują zadowalające widma magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) i są zasadniczo czyste według TLC;

(vii) wydajności podane są tylko dla ilustracji i nie są to koniecznie te, które można uzyskać przy pilnym rozpracowywaniu procesu; wytwarzanie powtarza się, jeżeli potrzebna jest większa ilość produktu;

(viii) jeśli są podane, to dane NMR są w postaci wartości delta dla głównych protonów rozpoznawczych i są podane w częściach na milion (ppm) w stosunku do tetrametylosilanu (TMS) jako wzorca wewnętrznego, określane przy 300 MHz z zastosowaniem CDClj jako rozpuszczalnika; dla formy sygnału stosuje się konwencjonalne skróty; dla widm AB podaje się bezpośrednio obserwowane przesunięcia;

(ix) symbble chemiccne mająswe czv>''kłc znaczenie; stosiyc się j ecdiosdd i symbole SI;

(x) obniżone ciśnienie podaje się jako ciśnienie absolutne w paskach (Pa); ciśnienie podwyższone podaje się jako ciśnienie manomntryzzen w barach;

(xi) stosunki rozpuszczalników podaje się jako stosunki oOjętość:oojętość (obj./obj.); i (xii) widma masowe (MS) określa się za pomocą energii elektronowej 70 nlektrsnswoltów metodą jonizacji chemicznej, stosując bezpośrednie promieniowanie; na ogół podaje się tylko piki, które wskazują masę macierzystą.

178 426

Przykład 1. Chlorowodorek N-[2-(3,4-dichloro0enylo)-4-[4-(2-okso-1,3-oksacblidyn-3-ylb)-oiperydyno]-b'utylo]-N-metylbbencamidu.

N-[2-(3,4-diyhlbrb0enylb)-4-bksbbutylb]-N-metylobtncamid (0,823 g) w metanolu (4 ml) wprowadza się do roztworu 4-(2-okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)-piper^'dyny (0,600 g) i kwasu octowego (0,20 ml) w metanolu (8 ml). Po upływie 5 minut dodaje się w jednej porcji cyjanoborowodorek sodu (0,220 g) ) w metanolu (4 ml). Mieszaninę reakcyjną miesza się w ciągu 3 godzin, po czym rozcieńcza wodnym wodorowęglanem sodu, miesza w ciągu 30 minut i ekstrahuje dichlorometanem. Ekstrakty organiczne suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii, stosując dichlorometaurmetanol (gradient 98:2, 90:10) jako eluent. Otrzymany produkt rozpuszcza się w dichlorometanie, wytrąca chlorowodorek za pomocą eterowego chlorowodoru, odparowuje i umieszcza przez noc w wysokiej próżni, otrzymując związek tytułowy w postaci białej substancji stałej (0,88 g); MS: m/z = 504 (M + 1).

Analiza dla C₂₆H₃iCl2N3O3 · 1,20 HCl: obliczono: C 56,96 H 5,92 N 7,76 znaleziono: C 57,02 H 6,05 N 7,62

Wyjściowy' N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-metylobenzamid wytwarza się w sposób następujący.

a. 1 -Bromo-2-(tetrahydropiran-2-yloksy)-etan.

Do mechanicznie mieszanego roztworu dihydropiranu (1 litr) i silnie kwaśnej żywicy jonowymiennej (10,0 g) w heksanie (2 litry) wkrapla się 2-bromoetauol (985 g) w ciągu

1,5 godziny w zimnej kąpieli wodnej dla utrzymania temperatury wewnętrznej 35-40°C. Następnie miesza się przez noc w temperaturze pokojowej, po czym mieszaninę reakcyjnąpoddaje się chromatografii za pomocą heksanu (6 litrów). Eluat odparowuje się, otrzymując bursztynową ciecz, którą destyluje się przez 2-calową (2 x 2, 54 x 10‘² m) kolumnę Vigreux i gromadzi się produkt wrzący w temperaturze 75-95°C (3300-4700 Pa). Produkt ten ponownie destyluje się, otrzymując eter w postaci oleju (1195,5 g) o temperaturze wrzenia 80-90°C (2666 Pa); NMR: . 4,68 (m, 1), 4,01 (m, 1), 3,89 (m, 1), 3,77 (m, 1), 3,52 (m, 3), 175-1,50 (m, 6).

b. α-[2-(tetrdlydropiran-2-yloksy)-etylo]-3,4-dichlorofenylo-acetomtryl.

Do roztworu wodorku sodu (218 g 55% zawiesiny w oleju) w tetrahydrofuranie (4 litry) w temperaturze 10°C w kąpieli lód/woda wprowadza się 3,4-diyhlorofenyloacetonitryl (893,0 g) w tetrOiydrofuranie (2 litry) w ciągu 45 minut i otrzymany roztwór miesza się w ciągu 2 godzin w temperaturze pokojowej. Mieszaninę chłodzi się w kąpieli lód/woda i wkrapla 1bromo-2-(tetrahydropir;uł-2-yloksy)-etan (1076,0 g) jako czysty olej w ciągu 25 minut. Mieszaninę miesza się przez noc w temperaturze pokojowej i rozdziela na cztery 2-litrowe porcje. Każdą porcję rozcieńcza się nasyconym chlorkiem amonu (3 litry) i ekstrahuje eterem (500 ml). Połączone warstwy organiczne przemywa się wodnym chlorkiem amonu, suszy i odparowuje. Otrzymany produkt poddaje się chromatografii za pomocą heksauu:dichlbrometauu (gradient 100:0, 0:100) jako eluentu, otrzymując nitryl w postaci oleju (932 g); NMR: 7,47 (m, 4), 7,20 (m, 2), 4,57 (m, 2), 4,08 (m, 2), 3,85 (m, 4), 3,54 (m, 3), 3,37 (m, 1), 2,15 (m, 4), 1,77 (m, 4), 1,56 (m, 8).

c. 2-(3,4-dichlorofeny-o--4(tterr^h)ydropiran-2-yloksy)-butyl-amina.

Do roztworu powyższego nitrylu (128,3 g) w 95% etanolu (1,1 litra) i stężonym wodorotlenku amonu (550 ml) wprowadza się nikiel Raneya (25,0 g). Mieszaninę uwodornia się w atmosferze wodoru pod ciśnieniem 3,6 bar (3,6 x 10⁵ Pa) w ciągu 1,5 dnia. Mieszaninę sączy się przez ziemię okrzemkową w celu usunięcia katalizatora i otrzymany przesącz odparowuje się. Uzyskany produkt poddaje się chromatografii, stosując dichlorometammetanol (gradient 100:0, 95:5) jako eluent i otrzymuje aminę w postaci oleju (91 g); NMR: 7,40 (s, 1),

7,38 (s, 1), 7,32 (d, 1, J = 2,1), 7,28 (d, 1, J = 2,0), 7,07 (dd, J = 2,1, 4,9), 7,04 (dd, J = 2,1, 4,9), 4,50 (m, 1), 4,43 (m, 1), 3,70 (m, 4), 3,45 (m, 2), 3,27 (m, 1), 3,17 (m, 1), 2,97-2,75 (m, 6), 2,00 (m, 2), 1,82-1,66 (m, 6), 1,53 (m, 8), 1,18 (szeroki s, 4); MS: m/z = 318 (M + 1).

d. N-[2-(3,4-dich-orofeny-o--4-(terrahydrboiran-2-yloksy)-butylb]-bencamid.

Do roztworu aminy (2,5 g) w dichlorometanie (35 ml) wprowadza się trietyloaminę (1,1 ml) i bezwodnik kwasu benzoesowego (1,85 g) i otrzymany roztwór miesza się w ciągu 45 minut. Mieszaninę przemywa się 0,2 N kwasem solnym, 1 N wodorotlenkiem sodu i wodą,

178 426 suszy i odparowuje, otrzymując amid w postaci oleju (3,3 g); NMR: 7,63 (m, 4), 7,46 (m, 2), 7,37 (m, 8), 7,09 (m, 2), 6,22 (m, 2), 4,50 (m, 1), 4,43 (m, 1), 3,8 (m, 5), 3,63 (m, 1),

3,5 (m,4), 3,36 (im 11, 3,23 (nm 11, 3,11 (im 2), 2,06 (im 2), 1^-1,77 (im 4), 1,68 (im 2),

1,51 (m, 8); MS: m/z = 338 [(M + 1)-tetrahydropiranyl],

e. N-[2-(3,4-dichlorofenylo)4:ł-ttetrahydropiran-2-yloksy)-butylo]-N-metylobenza.mid.

Do roztworu powyższego amidu (3,3 g) w sulfotlenku dimetylowym (20 ml) wprowadza się sproszkowany wodorotlenek potasu (1,6 g) i następnie jodometan (1,0 ml) po upływie 15 minut. Po upływie 1 godziny mieszaninę rozcieńcza się wodą i ekstrahuje dichlorometanem. Połączone ekstrakty organiczne suszy się i odparowuje, otrzymując amid w postaci oleju (3,1 g); MS: m/z = 352 [(M + 1)-tetrahydropiranyT].

f. N-p-^Ą-dichlorofenyloj-T-hydroksybutylofN-metyTobenzamid.

Do roztworu powyższego amidu (10,5 g) w tetrahydrofuranie (100 ml) wprowadza się 6 N kwas solny (50 ml) i otrzymany roztwór miesza się przez noc. Mieszaninę zobojętnia się za pomocą 10 N wodorotlenku sodu, rozcieńcza wodą i ekstrahuje dichlorometanem. Warstwę organiczną suszy się i odparowuje. Otrzymaną żółtą substancję stalą zawiesza się w eterze i sączy, otrzymując alkohol w postaci białej substancji stałej (8,4 g); MS: m/z = 352 (M + 1).

g. N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-metylobenzamid.

Do roztworu chlorku oksalilu (2,6 ml) w dichlorometanie (60 ml) w temperaturze -78°C wprowadza się sulfotlenek dimetylowy (4,2 ml) w dichlorometanie (30 ml) i następnie powyższy alkohol (8,3 g) w sulfotlenku dimetylowym (6 ml) i dichlorometanie (30 ml). Otrzymany roztwór miesza się w ciągu 30 minut i dodaje trietyloaminę (16,4 ml). Mieszaninę pozostawia się do ogrzania do temperatury pokojowej, rozcieńcza dichlorometanem, przemywa 1 N kwasem solnym, nasyconym wodnym wodorowęglanem sodu i wodą, suszy i odparowuje. Otrzymaną żółtą substancję stalą, zawiesza się w eterze i sączy, otrzymując aldehyd w postaci białej substancji stałej (6,4 g); MS: m/z = 350 (M + 1).

Wyjś<^^^'wą 4)(2-okso-1,3-oksazolidyn-3)ylo))pipetydynę otrzymuje się w sposób następujący.

h. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(2-hydroksyetyloamino)-piperydyna.

1-Benzyloksykarbonylo-4-okso-piperydynę (2,5 g) w metanolu (7,0 ml) wprowadza się do roztworu etanoloaminy (1,3 ml) i kwasu octowego (1,2 ml) w metanolu (20 ml). Po upływie 5 minut dodaje się cyjanoborowodorek sodu (1,35 g) w metanolu (6 ml) w jednej porcji. Mieszaninę miesza się przez noc, po czym rozcieńcza wodnym wodorowęglanem sodu, miesza przez 30 minut i ekstrahuje dichlorometanem. Połączone ekstrakty organiczne odparowuje się, rozpuszcza w 1 N kwasie solnym i przemywa dichlorometanem. Fazę wodną alkalizuje się za pomocą 1 N wodorotlenku sodowego i ekstrahuje dichlorometanem. Ekstrakty suszy się i odparowuje, otrzymując aminoalkohol w postaci oleju (1,7 g); NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,13 (m, 2), 3,64 (m, 2), 2,86 (m, 2), 2,73 (m, 2), 2,67 (m, 1), 1,90 (m, 2), 1,25 (m, 2); MS: m/z = 279 (M + 1).

i. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(2-okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)-piperydyna.

Roztwór aminoalkoholu (1,7 g) i 1,Γ-kaΓbonylodiimidazolu (2,4 g) w chloroformie (30 ml) ogrzewa się pod chłodnicą zwrotną w ciągu 6 godzin. Mieszaninę rozcieńcza się dichlorometanem i przemywa 1 N wodorotlenkiem sodu i wodą. Oddzieloną fazę organiczną suszy się i odparowuje, otrzymując oksaaolidyn-3-ylo-piper^'dynę w postaci lepkiego oleju (1,9 g); NMR: 7,35 (m, 5), 5,13 (s, 2), 4,34 (m, 4), 3,89 (m, 1), 3,49 (m, 2), 2,86 (m, 2), 1,78 (m, 2), 1,58 (m, 2); MS: m/z = 305 (M + 1).

j. 4-(2-Okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)-piperydvna.

Roztwór powyższej oksazolidyn-3-ylo-piperydyny (1,85 g) i 20% wodorotlenku palladu na węglu (0,340 g) w etanolu (30 ml) miesza się przez noc pod ciśnieniem 1 bar (10⁵ Pa) wodoru. Mieszaninę reakcyjną sączy się przez ziemię okrzemkową a przesącz odparowuje, otrzymując związek tytułowy (0,950 g) w postaci białej substancji stałej; NMR (CDsOD): 4,35 (m, 2), 3,75 (m, 1), 3,62 (m, 2), 3,20 (m, 2), 2,76 (m, 2), 1,75 (m, 4); MS: m/z = 171 (M + 1).

Przykład 2. Chlorowodorek -S)-N)[2)-3,4-dichlorofenylo)-4-(2-oksoptthydto-1,3oksazynG-ylo^piperydynopbutylofN-metylobenzamidu.

178 426

Postępując według przykładu 1, lecz zastępując 4-[4-(2-okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)piperydynę przez 4-(2-oksoperhydro-1,3-oksazyn-3-ylo)-piperydynę i N-[2-(3.4-diehlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-metylobenzamid przez (S)-enancjomer, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 518 (M + 1).

Analiza dla C27H33Cl2N3O3 · 1,55 HCl -0,00 (C^Hs^O: obliczono: C 56,61 H6,24 N 7,12 znaleziono: C 56,54 H 6,60 N 7,38 (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-metylo-benzamid wytwarza się w sposób następujący.

a. 2-(3,4-dichlorofenylo)-4-hydroksybutyloamina.

Do mechanicznie mieszanego roztworu 2-(3,4-dichlorofenylo)4|(ttertahydropiran-2yloksy)-butyloaminy (550 g) w metanolu (3300 ml) wprowadza się w jednej porcji 6,0 N kwas solny (352 ml), przy’ czym wywiązuje się reakcja lekko egzotermiczna. Mieszaninę miesza się w ciągu 3 godzin, po czym mieszaninę reakcyjną odparowuje się, a pozostałość rozcieńcza wodą do objętości 3 litrów. Roztwór ten ekstrahuje się eterem (2 razy po 500 ml), ałkałizuje za pomocą pastylek wodorotlenku sodu (100 g) i ekstrahuje za pomocą octanu etylu (4 razy po 500 ml). Połączone ekstrakty w octanie etylu przemywa się (800 ml nasyconego chlorku sodu), suszy i odparowuje, otrzymując alkohol w postaci bursztynowego oleju (367 g), który zestala się w wysokiej próżni; nMR: 7,39 (d, 1, J = 8,2), 7,28 (d, 1, J = 2,0), 7,04 (dd, 1, J = 8,2, 2,0), 3,65 (m, 1), 3,50 (m, 1), 2,90 (m, 2), 2,71 (m, 1), 2,25 (m, 2), 1,86 (m, 2).

b. (S)-2-(3,4-dichlorofenylo)-4-hy(hOksybutyloamina.

Do mechanicznie mieszanego roztworu kwasu D-winowego (222 g) w metanolu (4 litry) w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną dodaje się powyższy aminoalkohol (342 g) w ciepłym metanolu (2 litry) w jednej porcji i przemywa dodatkową ilością metanolu (1 litr). Mieszaninę ogrzewa się pod chłodnicą zwrotną. Kryształy zaczynają się tworzyć przed osiągnięciem temperatury wrzenia. Po upływie 1,5 godziny gotowania pod chłodnicą zwrotną roztwór stopniowo chłodzi się do temperatury pokojowej i miesza w ciągu 3 dni. Pierwszy rzut, soli winianowej otrzymuje się przez odsysanie i suszy w piecu próżniowym w temperaturze 60°C, otrzymując produkt (232 g). Produkt ten roztwarza się w metanolu (13,5 litra) w stanie wrzenia i utrzymuje pod chłodnicą zwrotną w ciągu 1 godziny, przy czym 1 litr metanolu oddestylowuje. Mieszaninę chłodzi się stopniowo do temperatury pokojowej i miesza w ciągu 4 dni. Pierwszy rzut kryształów otrzymuje się przez odsysanie i suszy, otrzymując substancję stalą. (178,8 g). Przesącz metanolowy odparowuje się do objętości około 3 litrów. Otrzymaną zawiesinę ogrzewa się ponownie do wrzenia pod chłodnicą zwrotną, otrzymując klarowny roztwór, który chłodzi się stopniowo do temperatury pokojowej, mieszając. Otrzymuje się drugi rzut kryształów (43,8 g). Połączone rzuty winianu aminoalkoholu (222,6 g) roztwarza się w 1,0 N wodorotlenku sodu (1,5 litra) i ekstrahuje dichlorometanem (4 razy po 500 ml). Połączone ekstrakty organiczne przemywa się solanką, suszy i odparowuje, otrzymując optycznie wzbogacony aminoalkohol w postaci szarobiaławej substancji stałej (135,4 g); o temperaturze topnienia 80-82°C; NMR (CD3OD): 7,47 (d, 1, J = 8,3), 7,42 (d, 1, J = 2,1), 7,17 (dd, 1, J = 8,2,2,1), 3,47 (m, 1), 3,34 (m, 1), 2,83 (m, 3), 1,92 (m, 1), 1,74 (m, 1); MS: m/z = 324 (M + 1).

c. (S)-N-[2-(3.4-dichlorofenylo)-4-hydiOksybutyio]-karbaminian etylowy.

Chloromrówczan etylu (25,5 g) wkrapla się w ciągu 20 minut do mechanicznie mieszanego roztworu powyższego aminoalkoholu (50,0 g) i trietyloaminy (24,9 g) w dichlorometanie (600 ml) ochłodzonym do -30°C. W trakcie dodawania utrzymuje się temperaturę wewnętrzną -20 do -25°C. Następnie mieszaninę reakcyjną pozostawia się do stopniowego ochłodzenia do temperatury pokojowej w ciągu 4 godzin i przemywa (1 N kwas solny, nasycony wodny wodorowęglan sodu i nasycony wodny chlorek sodu). Oddzieloną fazę dichlorometanowąsuszy się i odparowuje, otrzymując karbaminian w postaci żółtego oleju (65,3 s); NMR (CD3OD): 7,44 (d, 1, J = 8,3), 7,38 (d, 1, J = 2,1), 7,15 (dd, 1, J - 8,3, 2,1), 3,99 (q,2, J = 7,1), 3,45 (m, 1), 3,29 (m, 3), 2,97 (m, 1), 1,92 (m, 1), 1,75 (m, 1), 1,16 (t, 3, J = 7,1); MS: m/z =306 (M+ 1).

178 426

d. (S)-N-metylo-2-(3,4-dcchlorofenylo)-4-hydiOksybutyloamina.

Powyższy karbaminian (65,3 g) w tetrahydrofuranie (500 ml) wkrapla się w ciągu 30 minut do mechanicznie mieszanej zawiesiny wodorku litowoglinowego (16,0 g) w tetrahydrofuranie (200 ml). W czasie dodawania temperatura wewnętrzna wzrasta do 45°C. Mieszaninę reakcyjną ogrzewa się pod chłodnicą zwrotną w ciągu 1 godziny, po czym chłodzi do temperatury pokojowej i miesza przez noc. Mieszaninę chłodzi się w kąpieli lodowej i wkrapla nasycony wodny siarczan sodu (50 ml) w ciągu 45 minut. Miesza się dalej w ciągu 1 godziny, po czym dodaje bezwodny siarczan sodu (50 g). Następnie mieszaninę miesza się w ciągu 30 minut, po czym sączy przez ziemię okrzemkową, a przesącz odparowuje, otrzymując metyloaminę w postaci żółtego oleju (52,9 g); NMR: 7,37 (d, 1, J = 8,2), 7,27 (d, 1, J = 2,0), 7,01 (dd, 1, J = 8,2, 2,1), 3,69 (m, 1), 3,53 (m, 1), 3,40 (m, 2), 2,76 (m, 3), 2,45 (m, 3),

1,89 (m, 2); MS: mlz = 248 (M + 1).

e. (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-hydroksybutylo]-N-metylobenzamid.

Chlorek benzoilu (31,5 g) w dichlorometanie (200 ml) wkrapla się w ciągu 45 minut do mechanicznie mieszanego roztworu powyższej aminy (52,9 g) i trietyloaminy (54,0 g) w dichlorometanie (1 litr), chłodząc w kąpieli lodowej w celu utrzymania temperatury wewnętrznej 5-8°C. Mieszaninę miesza się w ciągu 3 godzin w temperaturze pokojowej i następnie przemywa (1 N kwas solny, solanka). Oddzieloną warstwę dichlorometanową odparowuje się, otrzymując żółty olej, który poddaje się chromatografii, stosując dichlorometammetanol (gradient 100:0, 95:5) jako eluent i otrzymuje benzamid w postaci białej substancji stałej (65,6 g); temperatura topnienia 123-125°C; MS: m/z = 352 (M + 1); [a]o = -18,3° (c = 2,46, CH3OH).

f. (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)d-o)ksobutylo]-N-metylobenzamid.

Powyższy alkohol (12,9 g) w dichlorometanie (150 ml) wprowadza się rurką do roztworu perjodynanu Dess-Martina (18,6 g) i Ill-rz. butanolu . (4,5 ml) w dichlorometanie (150 ml). Mieszaninę miesza się w ciągu 5 minut, po czym rozcieńcza eterem (600 ml) i roztworem wodorowęglanu sodu (19,7 g) i pentahydratu tiosiarczanu sodu (64,5 g) w wodzie (825 ml). Układ dwufazowy miesza się energicznie, aż obydwie warstwy staną się klarowne (około 30 minut). Oddzieloną fazę organiczną przemywa się (nasycony wodny wodorowęglan sodu), suszy i odparowuje. Surowy materiał poddaje się chromatografii, stosując dichlorometan:eter (1:1) jako eluent i otrzymuje aldehyd w postaci białej substancji stałej (9,7 g) drogą wytrącania i odsączania z eteru; MS: m/z = 350 (M + 1).

Wyjściową 4-(2-oksoperhydro-1,3-oksazyn-3-ylo)-piperydynę wytwarza się w sposób następujący.

g. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(3-hydroksypropyloamino)-piperydyna.

Postępując według przykładu 1h i zastępując etanoloammę 3-amino-1-propanolem, otrzymuje się aminopipeiydynę w postaci oleju; NMR (CD3OD): 7,35 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,12 (m, 2), 3,62 (t, 2, J = 6,2), 2,86 (m, 2), 2,71 (m, 2), 2,65 (m, 1), 1,90 (m, 2), 1,71 (m, 2), 1,24 (m, 2); MS: m/z = 293 (M + 1).

h. 1 -Benzyloksyka.rbonylo-4-(2-oksopeIhydro-1,3-oksazyn-3-ylo)-piperydyna.

Postępując według przykładu li, lecz zastępując 1-benzyloksykarbonylo-4-(2-hydroksyetyloamino)-piperydynę 1 -benzyloksykarbonylo-4-(3 -hydrokśypropyloamino)-piperydyną, otrzymuje się oksazyn-3-ylo-piperydynę w postaci oleju; NMR (CD3OD): 7,35 (m, 5), 5,11 (s, 2), 4,22 (m, 5), 3,24 (m, 2), 2,88 (m, 2), 1,99 (m, 2), 1,69 (m, 4); MS: m/z = 319 (M + 1).

i. 4-(2-Oksoperhydro-1,3-oksazyn-3-ylo)-piperydyna.

Postępując w sposób . opisany w przykładzie 1j, lecz zastępując 1-benzyloksykarbonylo4-(2-okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)-piperydynę przez 1 -benzyloksykarbonylo-4-(2-oksopeIhydro1,3-oksazyn-3-ylo)-piperydynę, otrzymuje się pozbawioną grup ochronnych piperydynę jako bezpostaciową białą substancję stałą; NMR (CD3OD): 4,24 (m, 2), 4,12 (m, 1), 3,32 (m, 2),

3,22 (m,2), 2,78 (m, 2), 2,03 (m, 2), 1,79 (m, 4); MS: m/z = 185 (M + 1).

Przykład 3. Chlorowodorek (S)-N-[2-(3,4-dich!o^^:fe^;yl^)-4-[4-(2-oksoimidazolidyn-1 -ylo)-piperydyno]-butylo]-N-metylobenzamidu.

Mieszany roztwór (S)-N-[4-[4-(2-amunoetyloamino)-piperydyno]-2-(3,4-dichlorofenylo)-butylo]-N-metylobenzamidu (0,356 g) i 1,1’-karbonylodiimidazolu (0,157 g) w chloro16

178 426 formie (6 ml) ogrzewa się pod chłodnicą zwrotną w ciągu 2 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem, przemywa (wodny wodorowęglan sodu), suszy, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą dichlorometanu:metanolu (gradient 98:2, 90:10) jako eluentu. Otrzymany produkt rozpuszcza się w dichlorometanie, wytrąca w postaci chlorowodorku za pomocą eterowego chlorowodoru, odparowuje i umieszcza w wysokiej próżni przez noc, otrzymując związek tytułowy w postaci białej substancji stałej (0,244 g); MS: m/z = 503 (M + 1).

Analiza dla C26H32O2N4O2 · 1,70 HC1 · 0,20 (C/HsbO: obliczono: C 55,47 H 6,20 N 9,65 znaleziono: C 55,47 H 6,35 N 9,44

Wyjściowy (S)-N-[4-[4-(2-aminoetyloamino)-piperydyno]-2-(3,4-dichloro-fenylo)-butylo]-N-metylobenzamid wytwarza się w sposób następujący.

a. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(2-aminoetyloammo)-piperydyna.

1-Benzyloksykarbonylo-4-okso-piperydynę (12,0 g) w metanolu (72 ml) wprowadza się do mieszanego roztworu etylenodiaminy (5,2 ml) i kwasu octowego (8,8 ml) w metanolu (72 ml). Po upływie 15 minut dodaje się cyjanoborowodorek sodu (9,7 g) w metanolu (72 ml) w jednej porcji. Mieszaninę miesza się przez noc, po czym mieszaninę reakcyjną odparowuje się, a pozostałość rozpuszcza w 1 N kwasie solnym (100 ml). Wkrapla się stężony kwas solny i miesza się dalej aż do zakończenia wydzielania gazu. mieszaninę wodną przemywa się dichlorometanem, alkalizuje do pH 10 za pomocą 10 N wodorotlenku sodu i ekstrahuje dichlorometanem. Ekstrakty dichlorometanowe suszy się i odparowuje, otrzymując diaminę w postaci lepkiego oleju (7,5 g); NMR (CD3OD): 7,35 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,12 (m, 2),

2,89 (m, 2), 2,70 (m, 5), 1,90 (m, 2), 1,24 (m, 2); MS: m/z - 278 (M + 1).

b. l-Benz.yloksyk.arbonylo-4-[(2,2,2-trinuoroacetylo)-[2-(2,2,2-trifluoroaeetyloamino)etylo]-amino]-piperydyna.

Bezwodnik kwasu trifluorooctowego (10,5 ml) wprowadza się do roztworu powyższej diaminy (7,5 g) w chloroformie (90 ml). Mieszaninę reakcyjną miesza się przez noc, po czym chłodzi do 0°C i wkrapla trietyloaminę (8,3 ml). Po upływie 1 godziny mieszaninę rozcieńcza się dichlorometanem, przemywa (1 N kwas solny, wodny wodorowęglan sodu), suszy, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą układu dichlorometan:metanol (98:2) jako eluentu, otrzymując trifluoroacetylowaną piperydynę w postaci białej piany (8,9 g); NMR (CD3OD): 7,35 (m, 5), 5,12 (s, 2), 4,28 (m, 2), 3,95 (m, 1), 3,48 (m, 4), 2,90 (m, 2), 1,78 (m, 4); MS: m/z = 470(M+ 1).

c. 4-[(2,2,2-trifluoroaeetylo)-[2-(2,2,2ttrifluoroaeetyloamino)-etylo]-amino]-piperydyna.

Postępując w sposób opisany w przykładzie 1j, lecz zastępując 1-benzyloksykarbonylo4-(2-okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)-piperydynę 1-benzyloksykarbonylo-4-[(2.2,2-trifluoroacetylo)-[2-(2,2,2-trifluoroacetyloamino)-etylo]-amino]-piperydyną, otrzymuje się piperydynę bez grupy ochronnej w pozycji 1 w postaci żółtego oleju; NMR (CD3OD): 3,84 (m, 1),

3,51 (m, 4), 3,12 (m, 2), 2,61 (m, 2), 1,74 (m, 4); MS: m/z = 336 (M + 1).

d. (S)-N-[2-(3,^-^dichlc^rofenylo)-^^-^[^-^(2212^'^^^^ifluoroacetylo)-[2-(2,zl,2^-^^^rifłuoroacetyloamino)-etylo]-amino]-piperydyno]-butylo]-N-metylobenzamid.

Postępując w sposób opisany w przykładzie 1, lecz zastępując 4-[4-(2-okso-1,3oksazolidyn-3-ylc)-piperydynę przez 4-[(2,2,2-trifluoroacetylo)-[2-(2,2,2-trifluOToacetyloamino)-etylo]-amino]-piperydynę i N-[2-(3,4-diehlorcfenylo)-4-cksobutylc]-N-metylobenzamid przez (S)-enancjomer, otrzymuje się N-metylobenzamid w postaci lepkiego oleju; MS: m/z = 669 (M + 1).

e. (S)-N-[4-[4-(2-;minoetyloimuno)-piperydyno]-2-(3,4-dichlorofenylo)-butylo]-N-metylobenzamid.

Roztwór surowego produktu z przykładu 3d (2,5 g) w 20% wodnym wodorotlenku potasu (8,5 ml) i metanolu (11 ml) miesza się przez 1 godzinę. Mieszaninę reakcyjną zakwasza się do pH 2 za pomocą 1 N kwasu solnego i przemywa 3 razy dichlorometanem. Następnie fazę wodną alkalizuje się do pH 10 za pomocą 10 N wodorotlenku sodu i ekstrahuje dichlorometanem. Ekstrakty suszy się i odparowuje, otrzymując diaminę w postaci lepkiego oleju (1,8 g); MS: m/z = 477 (M+ 1).

178 426

Przykład 4. Chlorowodorek (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(2-tioksoimidαzdlidyn-1 -yld)-piperydynd]-autylo]-N-metylobemamπdu.

Postępując według przykładu 3, lecz zastępując 1,r-karbonylodiimidazol 1,1’-tiokAbonylodi-2(lH)-piryddnem i mieszając w temperaturze pokojowej w ciągu 1,5 godziny zamiast pod chłodnicą, zwrotną, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 519 (M + 1).

Analiza dla C26H32O2N4OS · 1,70 HCl · 0,10 OHshO: obliczono: C 53,84 H 5,933 N9,51 znaleziono: C 53,89 H 5,89 N 9,48

Przykład 5. Dichlorowodorek (S)-N-[2-(3,4-dichldrofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydrdpirymidyn-1 -ylo)-piperydynd]-autylo]-N-metylobemam^du.

Postępując według przykładu 3, lecz zastępując (S)-N-[4-[4-(2-aminoetyloammo)-piperydynod-2-(3,4-dichlorofenylo)-autylo]-N-metylobenzAmid przez (.S)-N-[4-[4-(3-αmindpropyloa[mnod-pi]P;Iyddno]-2--3,4-dicUorofenylo)-butylo]-N-metyloaenzAmid, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stAłej; MS: m/z = 517 (M + 1).

Analiza dla C2?H34Cl2N4O2 · 2,60 HCl · 0,13 (C₂H₅hO: obliczono: C 53,14 H6,14 N9,00 znaleziono: C 53,14 H6,31 N9,16

Wyjściowy (S)-N-[4-[4-(3-Amindpropyloaffimo)-piloeydyno]-2-(3,4-dichlorofenylo)butylo]-N-metyloaenzamid wytwarza się w sposób następujący.

a. 1 -Benzyloksykaraonylb-4-(3-Aminoprdpyloammo)-oiperydyna.

Postępując według przykładu 3a, lecz zastępując etylenodiaminę przez 1,3-diAmindpropan, otrzymuje się piperydynę w postaci lepkiego oleju; MS: m/z = 292 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,13 (m, 2), 2,86 (m, 2), 2,65 (m, 5), 1,90 (m, 2),

1,65 (m, 2), 1,23 (m, 2).

b. l-Benzyloksykarbonylo-4-[(2,2,2-trinuoroAcetylo)-[3-(2,2,2-trifluoroacetyloamino)propyloj-aminoj-piperydyna.

Postępując według przykładu 3b, lecz zastępując 1-aenzyloksykarbonylo-4-(2-aminoetyloAmino)-piperydynę przez 1 -benzyloksykArta>nylo-4-(3-AminooropyloAmino)-piperydynę i dodając trietyloaminę do roztworu przed dodaniem bezwodnika kwasu triffuorooctowego w temperaturze 0°C, otrzymuje się trifluoroacetylowAną piperydynę w postaci lepkiego oleju; NMR: 7,36 (m, 5), 5,14 (s, 2), 4,35 (m, 2), 3,93 (m, 1), 3,35 (m, 4), 2,83 (m, 2), 1,87-1,74 (m, 6); MS: m/z = 484 (M + 1).

c. 4-[(2,2,2-trifleoroacetylo)-[3-(2,2._>2-trifluoroacetyloammd)-propylo]-Amino]-piperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-aenzyloksykarbonylo-4-(2-okso-1,3oksAzolidyn-3-ylo)-piperydynę przez 1-benzyloksykarbonylo-4-[(2,2,2-trifluoroacetylo)-[3(2,2,2-trifluoroacetyloarmno)-propylo]-Amind]-piperydynę, otrzymuje się piperydynę pozbawioną grupy ochronnej w pozycji 1 w postaci lepkiego oleju; NMR (CD3OD): 4,39 (m, 1), 3,98 (m, 1), 3,30 (m, 3), 2,95 (m, 1), 2,82 (m, 1), 2,65 (m, 2), 2,01 (m, 2), 1,75 (m, 2), 1,32 (m, 2); MS: m/z = 350 (M + 1).

d. (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-[(2,2,2-trifluoroAcetylo)-[2-(2,2,2-frifluoroAcetyloamino)-etylo]-Amino]-piperydyno]-butylo]-N-metyloaenzamid.

Postępując według przykładu 1, lecz zastępując 4-(2-okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)-piperydynę przez 4-[(2,2,2-trifluoroacetylo)-[3-(2,2,2-ύ·ifluoroAcetyloαm.ino)-oropyloj-αmmd]piperydynę i N-[2-(3,4-dichlorofenyΊo)-4-oksoautyld]-N-jmetyloaenzAmid przez (S^nan^omer, otrzymuje się N-metylobenzamid; MS: m/z = 683 (M + 1).

e. (S)-N-[4-[4-(3-aminopropyloammo)-pipeΓydyno]-2-(3,4-dichlorofenylo)-autylo]-Nmetylobenzamid.

Postępując według przykładu 3e, lecz zastępując (S)-N-[2-(3,4-dichldrofenylo)-4-[4[(2,2,2-trifluoroacetylo)-[2-(2,2,2-triffuoroacetyloammo)-etylo]-Amino]-oioerydynd]-butylo]N-metylobenzAmid przez N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-[(2,2,2-trifluoroacetylo)-[3-(2,2,2trifluoIΌdACtylodmino)-pordOl⁰]-^amino]-piperydyno]-butylo]-N-metyldaenzAmid, otrzymuje się diaminę w postaci lepkiego oleju; MS: m/z = 491 (M + 1).

178 426

Przykład 6. Dichlorowodorek (S)-N-[2-(3,4-dizhlorofenylo)-4-[4-(2-tioktoperhydropiiymidyn-1 -ylo)-pipnrydyns]-butylo]-N-metyloOeenamidu.

Postępując według przykładu 3, lecz zastępując 1,r-karbonylo-diimidaz.ol przez

1,1 ’-tiokarbony lodiimidanol, zastępując (S)-N-[4-[4-(2-cmleontyloamino)-piperydyeo]-2(3,4-dice]orofnnylo)-butylo]-N-mntylobeenamid przez (S)-N-[4-[4-(3-jmlieopropylocmlno)pipnrydyno]-2-(3,4-dlzhlorofnnylo)-butylo]-N-mntylo0nnzamid i minyncjąc przez noc w temperaturze pokojowej zamiast pod chłodnicą. zwrotną, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z - 533 (M + 1).

Analiza dla C27H3jCl2N4OS · 2,30 HCl - 0,10 ^HsfcO: obliczono: C 552,66 H 6,01 N 8,96 eecleeiono: C 52,57 H 6,11 N 8,84

Przykład 7. Chlorowodorek (S)-N-[2-(3,4-dicelorofenylo)-4-[4-(3-mntylo-2-tioksopnrhydropilymidyn-1 -ylo)-pipnrydyno]-butylo]-N-mntyloOnezamCdu.

Postępując według przykładu 1, lecz zastępując 4-(2-okso-1,3-okyczolidye-3-ylo)piperydynę przez 4-(3-metylo-2-tCokyoperhydropiIymidyn-1-ylo)-plpnrydynę i N-[2-(3,4-dizelsrofenylo)-4-oksobutylo]-N-metylo0enncmid przez (S)-neanhjomer, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 547 (M + 1).

Analiza dla C2₈H₃6Cl2N4OS · 1,70 HCl · 0,10 ^Hs^O: obliczono: C 55,28 H 6,32 N 9,08 nealnnlono: C 55,21 H 6,37 N 8,88 ^^j:ś<^ii^'wą 4-(3-mntylo-2-tioksopnreydropiιymidyn-1-ylo)-pipnrydyeę wytwarza się w sposób następujący.

a. 1 -Bnenylokyykarboeylo-4-(3-mntylocminopropylocmCeo)-pipnrydyec.

Postępując według przykładu 3a, lecz zastępując etylenodiaminę przez N-metylo-1,3propanodianinę, otrzymuje się związek tytułowy w postaci lepkiego oleju; MS: mlz = 306 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,13 (m, 2), 2,86 (m, 2), 2,70 (m, 5), 2,47 (s, 3), 1,91 (m, 2), 1,73 (m, 2), 1,24 (m, 2).

b. 1 -Bnnnyłokyykcr0onylo-4-(3-mntylo-2-tiokyopnreydropirymidyn-1 -yloj-piperydyna.

Roztwór diamiey (3,0 g) i 1,1’-tlokarbonylodilπud;anslu (1,9 g) w chloroformie (70 ml) ogrzewa się pod chłodnicą zwrotną w ciągu 1,5 godziny i minyzc przez noc w temperaturze pokojowej. Minszaeieę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem i przemywa kolejno wodą, 1 N kwasem solnym i wodnym wodorowęglanem si^<^^j. Oddzidoną fazę organcrną suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą diceloromntaeu:ntnru (80:20) jako eluentu, otrzymując tiomocznik w postaci białej substancji stałej (1,4 g); MS: m/z = 348 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,35 (m, 5), 5,66 (m, 1), 5,11 (s, 2), 4,24 (m, 2), 3,35 (m, 5), 3,22 (m, 2), 2,88 (m, 2), 1,92 (m, 2), 1,72-1,55 (m, 4).

c. 4-(3 -metylo^-tioksoperhiy dropirymidyn-1 -y lo)-piperydyna.

Kwas trifluoromntanosulfonowy (2,0 ml) wprowadza się do roztworu powyższej piperydyny (1,4 g) i aeieol·u (1,4 ml) w dichlorometanie (20 ml) w temperaturze 0°C. Miesza się w ciągu 2 godzin, po czym mieynanCeę reakcyjną odparowuje się, rozpuszcza w metanolu, przepuszcza przez kolumnę ze słabo zasadową żywicą jonowymienną, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą dlzhlorometcnu:mntaeslu (gradient 98:2, 90:10) jako eluentu. Otrzymany produkt rozpuszcza się w rozcieńczonym wodnym kwasie solnym, ekstrahuje dichlorometanem (odrzucony) i wodorotlenkiem sodu. Fazę wodną ekstrahuje się następnie dichlorometanem i odparowuje, otrzymując piperydynę w postaci białej substancji stałej (0,75 g); MS: m/z = 214 (M + 1); NMR (CD3OD): 5,53 (m, 1), 3,36 (m, 5), 3,29 (m, 2), 3,08 (m, 2), 2,64 (m, 2), 1,94 (m, 2), 1,72-1,53 (m, 4).

Przykład 8. Dlzelorowodorek (S)-N-[2-(3,4-dizelorofenylo)-4-[4-(2-okso-1,3-perhydrodiazepin-1 -ylo)-plperydyeo]-Outylo]-N-mntylobnnnamCdu.

Postępując według przykładu 1, lecz zastępując 4-(2-okso-1,3-okyazolidyn-3-ylo)piperydynę przez 4-(2-okso-1,3-perhydrodiiaelpin-1-ylo)-pipnrydynę i N-[2-(3,4-dize'lorofenyls)-4-okyo0utylo]-N-metylobnnncmid przez i (S)-N-[2-(3,4-dlzhloΓofnny]o)-4-okyo0utylo]-N-mntyloOnnnamld, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 531 (M+ 1).

178 426

Analiza dla C2₈H3₆Cl2N₄O2 -2,10 HCl · 0,20 ^HshO: obliczono: C 55,53 H6,48 N 8,99 znaleziono: C 55,70 H6,53 N 8,91

Wyjściową 4-(2-okso-1,3-oerhydrodiazeoin- 1-ylo)-piperydynę wytwarza się w sposób następujący.

a. 1 -Bencyloksykarbonylo-4-(4-£m'iirb)butyloamino)-pioerydyna.

Postępując według przykładu 3a, lecz zastępując etylenodiaminę przez 1,4-diaminobutan, otrzymuje się związek tytułowy w postaci lepkiego oleju; MS: m/z = 306 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,13 (m, 2), 2,86 (m, 2), 2,63 (m, 5), 1,90 (m, 2),

1,51 (m, 4), 1,23 (m, 2).

b. 1-Bencyloksykarbonylo-4-(2-okso-1,3-oerhydrodiazepin-1-ylo)-piperydyna.

Roztwór diaminy (1,6 g) i 1,1’-karbonyłodiŁmidazolu (0,94 g) w chloroformie (40 ml) ogrzewa się pod chłodnicą zwrotną w ciągu 1 godziny. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem i przemywa wodą- Oddzieloną fazę organiczną suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą dichlorometanu:metanolu (gradient 98:2, 90:10) jako eluentu, otrzymując mocznik w postaci białej substancji stałej (0,36 g); MS: m/z = 332 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 5,09 (s, 2), 4,21 (m, 3), 3,25 (m, 2), 3,13 (m, 2), 2,85 (m, 2), 1,58 (m, 6), 1,44 (m, 2).

c. 4-(2-bkso-1,3-oerhydrodiazepin-1 -y^-piperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-benzyloksykarbonylo-4-(2-okso-1,3oksazolidyn-3-ylo)-piperydynę przez 1 lbenzcyoksykίubooylo-4--2-obso- IS-perhydrodiazepin-1-ylo)-oiperydynę, otrzymuje się piperydynę w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 198 (M + 1); NMR (CD3OD): 4,16 (m, 1), 3,29 (m, 2), 3,21 (m, 2), 3,11 (m, 2),

2,65 (m, 2), 1,62 (m, 6), 1,48 (m, 2).

Przykład 9. (S)-N-[2-(3,4-diyhlorofenylo)-4-[4-(2-okso-5,5-dimetyloperhydrooirymidyn-1 -ylolpiperydynolbutylolN-metylobenzamid.

(S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-oksbpropylo]-N-metylbbenzamid (0,622 g) w metanolu (8,0 ml) wprowadza się do roztworu 4-(2-bkso-5,5-dimetylooerhydropiIymidyn-1-ylo)piperydyny (0,400 g) i kwasu octowego (0,11 ml) w metanolu (8,0 ml). Po upływie 5 minut w jednej porcji dodaje się cyjanoborowodorek sodu (0,119 g) w metanolu (8,0 ml). Miesza się przez noc, po czym mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się wodnym wodorowęglanem sodu, miesza w ciągu 30 minut i ekstrahuje dichlorometanem. Oddzieloną warstwę organiczną suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą diyhlorometauu:metanolu (95:5) jako eluentu. Otrzymany olej, który zaczyna krystalizować podczas stania, zawiesza się w eterze i sączy, otrzymując związek tytułowy w postaci białej substancji stałej (0,720 g); MS: m/z = 545 (M+ 1).

Analiza dla C29H38O2N4O2: obliczono: C 63,84 H7,02 N 10,26 znaleziono: C 63,95 H6,95 N 10,15

Wyjściową 4-(2-okso-5,5-dimetylooerhydrooirymidyn-1-ylo)-oioerydynę wytwarza się w sposób następujący.

a. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(3 -amiuo-2,2-dίmetyloprooyloamino)-piperydyna.

Postępując według przykładu 3a, lecz zastępując etylenodiaminę przez 2,2-dimetylo1,3-propanodiaminę, otrzymuje się związek tytułowy w postaci lepkiego oleju; NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,08 (m, 2), 2,93 (m, 2), 2,57 (m, 1), 2,46 (s, 2), 2,44 (s, 2),

1,89 (m, 2), 1,27 (m, 2), 0,89 (s, 6).

b. 1-Benzylbksykarbbnylo-4-(2-okso-5,5-dimetylboerhydrboirymidyn-1-ylb)-oioerydyna.

Roztwór diaminy (3,02 g) i 1,Γ-karbonylodiimidazolu (2,19 g) w chloroformie (40 ml) ogrzewa się pod chłodnicą zwrotną w ciągu 3 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem i przemywa kolejno 1 N kwasem solnym i wodnym wodorowęglanem sodu. Oddzieloną fazę organiczną suszy się, odparowuje, rozciera z eterem i sączy, otrzymując mocznik w postaci białej substancji stałej (1,72 g); MS: m/z = 346 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,35 (m, 1), 4,23 (m, 2), 2,87 (m, 6), 1,58 (m, 4), 1,00 (s, 6).

178 426

c. 4-(2-okso-5,5-dimetyloperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-benzyloksykarbonyllo-4-(2-okso-1,3oksazolidyn-3-ylo)-piptrydynę przez 1-btnzyloksykarbonylo-4-(2-kkso-0,0-dimerylkperhydropirymidy n-1 -ylo)-piperydynę, otrzymuje się piperydynę w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 212 (M + 1); NMR (CD3OD): 4,28 (m, 10), 3,10 (m, 2), 2,92 (m, 2), 2,89 (m, 2),

2,66 (m, 2), 1,59 (m, 4), 1,03 (s, 6).

Przykład 10. Cytrynian (S)-N-[2-(3,4-diehlorofenylo)-4-[4-(3-metylo-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piptrydyno]-butylo]-N-merylobenzamidu.

(S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-metylobenzamid (0,883 g) w metanolu (10,0 ml) wprowadza się do roztworu 4-(3-metylo-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydyny (0,498 g) i kwasu octowego (0,145 ml) w metanolu (10,0 ml). Po upływie 5 minut w jednej porcji dodaje się cyjanoborowodorek sodu (0,159 g) w metanolu (10,0 ml). Miesza się w ciągu 3,5 godzin, po czym mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się wodnym wodorowęglanem sodu, miesza w ciągu 30 minut i ekstrahuje dichlorometanem. Oddzieloną warstwę organiczną suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą diehlorometanu:metanolu (95:5) jako eluentu. Otrzymany olej (0,970 g) i kwas cytrynowy (0,352 g) rozpuszcza się w metanolu i odparowuje, otrzymując związek tytułowy w postaci szklistej masy, którą zeskrobuje się w postaci białej substancji stałej (1,27 g); MS: m/z = 531 (M + 1).

Analiza dla ClsłlńCkN4O2 · 1,10 C₆H8O7 · 0,30 H2O: obliczono: C 55,53 H 6,11 N 7,48 znaleziono: C 55,55 H 6,04 N 7,46

Wyjściową 4-(3-metylk-2-oksoperhydropiiylmdyn---ylo)-piperydynę otrzymuje się w sposób następujący.

a. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydyna.

Roztwór 1-btnzyloksykarbonylo-4-(3-aminopropyloamino)-piptrydyny (10,1 g) i 11’ -karbonylodiimidazolu (6,2 g) w chloroformie (250 ml) ogrzewa się, mieszając, pod chłodnicą zwrotną w ciągu 2 godzin. Mieszaninę przemywa się wodą, a oddzieloną fazę organiczną suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą dichlorometanu-metanolu (90:10) jako eluentu, otrzymując mocznik w postaci białej substancji stałej (7,4 g); MS: m/z = 318 (M + 1); NMR (CDCl·,): 7,35 (m, 5), 5,12 (s, 2), 4,75 (m, 1), 4,50 (m, 1), 4,26 (m, 2), 3,27 (m, 2), 3,13 (m, 2), 1,89 (m, 2), 1,63 (m, 4).

b. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(3-metylo-2-oks op^rhydropirymidyn-1 -ylo)-pipeIydyna.

ΙΙΙ-rz. butanolan potasu (19,3 ml, 1 M w terrahydrofur;ańe) wprowadza się do roztworu

1-btnzyloksykarbonylo-4-(2-oksoperhydro-pirymidyn-1-ylo)-piperydyny (3,06 g) w tetrahydrofuranie (88 ml). Następnie dodaje się jodometan (2,4 ml) i mieszaninę reakcyjną miesza w ciągu 30 minut. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem, przemywa wodą i poddaje chromatografii za pomocą dichloromeranu:meranolu (gradient 98:2, 90:10) jako eluentu. Produkt rozciera się z eterem i sączy, otrzymując związek N-metylowy w postaci białej substancji stałej (2,78 g); MS: m/z = 332 (M + 1); NMR (CDCl): 7,34 (m, 5), 5,12 (s, 2), 4,53 (m, 1), 4,26 (m, 2), 3,21 (m, 2), 3,11 (m, 2), 2,93 (s, 3), 2,86 (m, 2), 1,91 (m, 2), 1,60 (m, 4).

c. 4-(3-mtrylo-2-oksoperhydroplrymidyn-1 -ylo)-piperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-benzyloksykarbonylo-4-(2-olkso-1,3oksazolidyn-3-ylo)-plptrydynę przez 1 -btnzyloksykarbonylo-4-(3-metyIo-2-okskperhydropliymidyn-1-ylo)-piperydynę, otrzymuje się piperydynę w postaci lepkiego oleju, MS: m/z = 198 (M + 1); NMR (CD3OD): 4,19 (m, 1), 3,14 (m, 4), 2,98 (m, 2), 2,80 (s, 3), 2,53 (m, 2), 1,82 (m, 2), 1,48 (m, 4).

Przykład 11. Cytrynian (S)-N-[2-(3,4-diehlorofenylo)-4-[4-(3-erylo-2-oksoptrhydro-pirymidyn-1 -ylo)-piptrydyno]-butylo]-N-metyl obenzamidu.

Postępując według przykładu 10, lecz zastępując 4-(3-mttylo-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydynę przez 4-(3-etylo-2-okjoperhydropirymldyn-1 -yki-pip^t^i^-ahn^ęr otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 545 (M + 1).

178 426

Analiza dla C29H38G2N4O2 ·1,10 CćHjjOy: obliczono: C 56,98 H 6,28 N 7,59 znaleziono: C 56,66 H6,31 N 7,57

Wyjściową 4-(3-etylO)2-oksoperhydrop.irymidyn-1-ylo))pipetydynę wytwarza się w sposób następujący.

a. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-(3 -etylo-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydyna.

Postępując według przykładu 10b, lecz zastępując jodometan przez jodoetan, otrzymuje się związek benzyloksykarbonylowy w postaci białej substancji stałej po roztarciu z eterem; MS: m/z = 346 (M + 1); NMR (CDG3): 7,34 (m, 5), 5,12 (s, 2), 4,54 (m, 1), 4,26 (m, 2), 3,38 (q, 2, J = 7,1), 3,22 (m, 2), 3,11 (m, 2), 2,86 (m, 2), 1,90 (m, 2), 1,60 (m, 4), 1,10 (t, 3, J = 7,1).

b. 4--3-etylO)2)Oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-pipetydl^la.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-ben:zyloksykίαrt^c^n-^ll^--^^(-^^(^l^^(^^^1,3oksazolidyn-3-ylo)-piperydynę przez. 1 -benzyloksykarbony lo-4-(3-etylo-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydynę, otrzymuje się piperydynę w postaci lepkiego oleju, MS: m/z = 212 (M + 1); NMR (CDO3): 4,45 (m, 1), 3,38 (q, 2, J = 7,1), 3,17 (m, 6), 2,72 (m, 2), 2,15 (m, 1), 1,91 (m, 2), 1,62 (m, 4), 1,10 (t, 2, J = 7,1).

Przykład 12. Cytryman(S)-N)[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-[3)-N,N-dimetylO) karb;anoiiometylo)-2)oksoperhydropirymdyn-1)ylo)-pipetydyno]-butylo]-N-etylobenzamidu.

Postępując według przykładu 10, lecz zastępując 4--3-metylo-2-oksopethydropi^midyn^1-ylo)-pipe^dynę przez 4-[3-(N,N-dimetylokarbamoilometylo)-2-oksopethydrO) pirymidyn-1-ylo)-piperydyn.ę, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 602 (M + 1).

Analiza dla C31H41G2N 5O3 · 1,10 CńHgO?: obliczono: C 55,48 H6,16 N 8,60 znaleziono: C 55,22 H 6,26 N 8,65

Wyjściową 4)-3--N,N-dimetyloacettumdo))2-ol;kopethhyrrppyπΰddn-l-ylo]-pipetydynę wytwarza się w sposób następujący.

a. 1)Benzyloksykarbonylo-4)-3-katboksymetylo-)-oksoptthydropitymidyn-1-ylo)-piptrydyna.

ΙΙΙ-rz. butanolan potasu (52 ml, 1 M w ΙΙΙ-rz. butanolu) wprowadza się do 1-benzyloksykaΓbonylo-4-(2-oksoperhydropirymidyn-1)ylo))pipetydyny (15,0 g) i roztwór miesza w ciągu 35 minut. Następnie dodaje się bromooctan ΙΙΙ-rz. butylu (7,65 ml) i mieszaninę miesza przez noc. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się tetrahydrofuranem (20 ml) i dichlorometanem (10 ml), po czym dodaje jodek tett:^l^^^l^^loίu^oI^-owy (1,74 g), ΙΙΙ-rz. butanolan potasu (52 ml, 1 M w ΙΙΙ-rz. butanolu) i bromooctan ΙΙΙ-rz. butylu (7,65 ml). Miesza się przez noc, po czym mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem i przemywa wodą. Oddzieloną warstwę organiczną suszy się, odparowuje do oleju i rozpuszcza w 1 N kwasie solnym (700 ml), tetrahydrofuranie (200 ml) i metanolu (200 ml). Miesza się przez noc, po czym mieszaninę reakcyjną zatęża się w próżni w celu usunięcia rozpuszczalników organicznych. Uzyskany roztwór wodny ekstrahuje się dichlorometanem, zakwasza 2 N kwasem solnym do pH 2 i ekstrahuje dichlorometanem. Pierwszy ekstrakt organiczny zatęża się, otrzymując nieprzereagowaną 1-benzyloksy-4-(2-oksopethydtopitymidyn-1-ylo)-piperydynę (7,0 g). Drugi ekstrakt organiczny przemywa się wodą, suszy i odparowuje. Surowy produkt rozciera się z eterem i sączy, otrzymując związek tytułowy w postaci białej substancji stałej (8,3 g); MS: m/z = 376 (M + 1); NMR (CDCI3): 7,35 (m, 5), 5,12 (s, 2), 4,48 (m, 1), 4,28 (m, 2), 4,02 (s, 2), 3,35 (m, 2), 3,18 (m, 2), 2,87 (m, 2), 1,97 (m, 2), 1,65 (m, 4).

b. 1-Benzyloksykatbonylo-4-[3-(N,N-dimetylokatbamoilometylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo) rydyna.

Roztwór 1-benzy·loksy'katbon>Ίo-4--3-katboksymetylo-2-oksopethydropirγmidyn-1-ylo)piperydyny (2,00 g), chlorowodorku dimetyloaminy (0,522 g), trietyloaminy (0,89 ml),

4)dimetyloaminopitydyny (0,781 g) i chlorowodorku 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu (1,23 g) w dichlorometanie (55 ml) miesza się przez noc. Mieszaninę reakcyjną przemywa się (1 N kwas solny, wodny wodorowęglan sodu), suszy i odparowuje. Surowy produkt poddaje się chromatografii za pomocą dichlorometanu:mttanolu (gradient 98:2. 80:20) jako eluentu, rozciera z eterem i sączy, otrzymując amid w postaci białej substancji

178 426 stałej (2,0 g); MS: m/z = 403 (M + 1); NMR (CDCly): 7,35 (m, 5), 5,12 (s, 2), 4,50 (m, 1),

4,27 (m, 2), 4,12 (m, 2), 3,35 (m, 2), 3,18 (m, 2), 3,01 (s, 3), 2,95 (s, 3), 2,84 (m, 2), 1,98 (m, 2), 1,64 (m, 4).

c. 4-[3-(N,N-djmetyloacetamido)-2-oksoperhydrrpiΓymiddn- l-ylo)-piperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1lbenzyloksykarbonylo-4-(2-okso-1,3l oksazolidynto-yloEpiperydynę przez 1 -benzyloksykarbonylo-4-[3-(N,N-dlmetylokarbamOl ilometylo)-2loksoperhydropπymidyn-1lylo]lpiperydynę, otrzymuje się piperydynę w postaci białej substancji stałej po roztarciu z eterem; MS: m/z = 269 (M + 1); NMR (CDC1)): 4,40 (m, 1), 4,12 (s, 2), 3,35 (m, 2), 3,24 (m, 2), 3,11 (m, 2), 3,02 (s, 3), 2,95 ( s,3), 2,99 (m, 2), 2,14 (m, 1), 1,98 (m, 2), 1,64 (m, 4).

Przykład 13. Cytrynian (S)-Nl[2-(3,4ldlchlorofenylo)-4-[4-[3-(N-metylokarBamOl ilometylo)-2 lOksoperhydropitymidyn-1-ylo)lpiperydyno]-butylo]-N-metylobenz:amidu.

Postępując według przykładu 10, lecz zastępując 4-(3-metylo-2-ok(opeIhydrOl pi^mr^2^^-1 -ylo)-piperydynę przez 4-[3-(N-meΐylokaIbamoiloίnetylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1lylo)-plperydynę, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 588 (M + 1).

Analiza dla Ci0Hi₉Cl2N5O3 · 1,10 C₆11₈O₇ · 0,40 H₂O: obliczono: C 54,46 H 6,06 N 8,67 znaleziono: C 54,49 H6,10 N 8,64

Wyjściową 4-[3-(NlmetylokaIbamoilometylo)l2-ok(operhydropiryImdyn-1lylo)-piperydynę wytwarza się w sposób następujący.

a. l-Benzylok(ykaIbonylOl4-[3l(N-metyloacetamldo3-2-ok(opeIhydropiIyInidyn-1lylo3l piperydyna.

Postępując według przykładu 12b, lecz zastępując chlorowodorek dimetyloaminy przez chlorowodorek metyloaminy, otrzymuje się amid w postaci żywicy; MS: m/z = 389 (M + 1); NMR (CDCl3): 7,35 (m, 5), 6,59 (m, 1), 5,12 (s, 2), 4,47 (m, 1), 4,28 (m, 2), 3,92 (s, 2), 3,34 (m, 2), 3,16 (m, 2), 2,86 (m, 2), 2,80 (s, 1,5), 2,79 (s, 1,5), 1,96 (m, 2), 1,63 (m, 4).

b. 4l[3-(N-meΐylokarbamollometylo)-2-ok(opeIhydropirymidyn-1-ylo)lpiperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-benzylok(ykarbonylo-l4-(2-okso-1,3l oksa.zolidyn-3lylo3lpiperydynę przez 1 -benzyloksykartb-nylOl4l[3-(N-metylokaLrbamoilometydo)-2lOk(operhydIopirymidyn-1-ylo)lpiperydynę, otrzymuje się pipervdynę w postaci żywicy; MS: m/z = 255 (M + 1); NMR (CDCL·,): 6,70 (m, 1), 4,38 (m, 1), 3,92 (s, 2), 3,35 (m, 2), 3,23 (m, 2), 3,14 (m, 2), 2,81 (s, 1,5), 2,79 (s, 1,5), 2,72 (m, 2), 2,10 (m, 1), 1,97 (m, 2), 1,64 (m, 4).

Przykład 14. Cytrynian (S)lNl[2-(3,4-dlchlorofenylo3-4-[4·-[3-N'l-te^myllok-rbamoilometylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydyno]-butylo]-Nlmetylobenzamldu.

Postępując według przykładu 10, lecz zastępując 4-(3-metylo-2-oks-)perhydrol piiymidyn-1 -ylo)-piperydynę przez 4l[3-(N-benzylokarbamoilometylo)l2-oksoperhydropiIymidyn-1-ylo3lpipeIydynę, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 664 (M + 1).

Analiza dla C36H43Cl2N5O3 -1,10 C₆H_sO7 · 0,60 H2O: obliczono: C 57,69 H 6,02 N 7,89 znaleziono: C 57,65 H 6,00 N 7,90

Wyjściową 4-[3l(N-benzylokarBamoilometylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1lylo)-piperydynę wytwarza się w sposób następujący.

a. llBenzyiok(ykarbonylo-4-[3-(NlBenzylokarbamoilometylo)-2-oksoperhydropiIymll dyn-1 -ylo^piperydyna.

Postępując według przykładu 12B, lecz zastępując chlorowodorek dimetyloaminy przez benzyloaminę i nie wprowadzając trietyloaminy, otrzymuje się amid w postaci żywicy; MS: m/z = 465 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,34 (m, 5), 7,28 (m, 5), 5,10 (s, 2), 4,38 (s, 2), 4,33 (m, 1), 4,22 (m, 2), 3,99 (s, 2), 3,30 (m, 2), 3,20 (m, 2), 2,85 (m, 2), 1,95 (m, 2), 1,60 (m, 4).

B. 4-[3-(N-BenzylokarBamoilometyio)-2lOk(opeIhydropirymidyn-1 -y! o)-piperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-Benzyloksykarbonylo-4-(2-oksσ-1,3l ok(azolidynl3lylo)lplpeIydynę przez 1lhenzylok(ykaIbonylOl4l[3-(N-b>enzylokaIBamollOl

178 426 metylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydynę, otrzymuje się piperydynę w postaci lepkiego oleju; MS: m/z = 331 (M + 1); NMR (CD3OD): 7,29 (m, 5), 4,39 (s, 2), 4,30 (m, 1), 4,00 (s, 2), 3,30 (m, 4), 3,16 (m, 2), 2,73 (m, 2), 1,98 (m, 2), 1,68 (m, 4).

Przykład 15. Cytrynian (S)-N-[2-(3,4-diehlorofenylo)-4-['4-[3-(etoksykarbonylometylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylc)-piperydyno]-butylo]-N-metylcbenzamidu.

Postępując według przykładu 10, lecz zastępując 4-(3-metylo-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydynę przez 4-[3 -(etoksykarbonylometyIo)-2-oksoperhydropirymidyn-1 ylo)-piperydynę, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 603 (M+1).

Analiza dla C31H4oCi2N 4O4 · 1,10 CgH₈O7: obliczono: C 55,41 H 6,(4 N 6,88 znaleziono: C 55,28 H ii,11 N 6,86

Wyjściową 4-[3-(etoksykarbonylometylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydynę otrzymuje się się w sposób następujący.

a. 1 -Benzyloksykarbonylo-4-[3-(etoksykarbonylometylo)-2-oksoperhydropirymidyn-1 yl^-piperydyna.

Roztwór 1 -beyzyidksykarbonylo-4-(3-karboksymstyid-2-dksdoerhydropirymidyn-1 -ylo)piperydyny (1,51 g), 2-etoksy-1-etoksykarbonylo-1,2-dichydrochinoliny (1,64 g) i wodorowęglanu amonu (1,43 g) w chloroformie (30 ml) miesza się w ciągu 4 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem, przemywa 1 N kwasem solnym (5 razy), suszy i odparowuje. Surowy produkt poddaje chromatografii za pomocą d^i^ihlo^^metanmmetanolu (gradient 98:2, 90:10) jako eluentu i rozciera z eterem, otrzymując ester w postaci białej substancji stałej (1,25 g); MS: m/z = 404 (M+1); NMR (CDC^): 7,34 (m, 5), 5,11 (s,2), 4,49 (m, 1), 4,26 (m, 2), 4,18 (q, 2, J = 7,1), 4,06 (s, 2), 3,31 (m, 2), 3,17 (m, 2), 2,84 (m, 2), 1,97 (m, 2), 1,64 (m, 4), 1,26 (t, 3, J = 7,1).

b. 4-[3 -(etoksykarbonylometylc)-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo]-piperydyna.

Postępując według przykładu 1j, lecz zastępując 1-ben:y<loksykίarbbdylo-4--2-okso-1,3oksazolidyn-3-ylo)-piperydynę przez 1 -benzyloksykarbonylo-4-[3-(etoksykarbonylometylo)2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydynę, otrzymuje się piperydynę w postaci lepkiego oleju; MS: m/z = 270 (M + 1); NMR (CDCI3): 4,41 (m, 1), 4,19 (q, 2, J = 7,1), 4,07 (s, 2),

3,32 (m, 2), 3,24 (m, 2), 3,12 (m, 2), 2,70 (m, 2), 2,09 (m, 1), 1,98 (m, 2), 1,63 (m, 4),

1,27 (t, 3, J = 7,1).

Przykład 16. Cytrynian (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenyTo)^ł-[4-(2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydyno]-butylo]-N-etylobenzamidu.

Postępując według przykładu 10, lecz zastępując 4-(3-metylo-2-ok:operhydropiry^d^n-1-yio)-piperydynę przez 4-(2-oksoperhydropiiymidyn-1-ylo)-piperydynę i N-[2-(3,4dichlorofenylo)-4-cksobutylc]-N-metylobenzamid przez (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4oksobutylo]-N-etylcbenzamld, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 531 (M + 1);

Analiza dla C215H36CI2N4O2 -1,10 C6H₈O7 · 0,30 H2O: obliczono: C 55,53 H 6,11 N7,48 znaleziono: C 55,51 H6,19 N7,47

Wyjściowy (S)-N-[2-(3,4-dlehlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-etyicbenzamld wytwarza się w sposób następujący.

a (S)-N- [2-(3,4-dlchiorofeny'io)-4-hydroksybutyio]-benzamid.

Bezwodnik kwasu benzoesowego (14,6 g) w dichlorometanie (50 ml) wkrapla się do roztworu (S)-2-(3,4-diehlorofenylo)-4-hydroksybutylcammy (15,0 g) i trietyloaminy (9,0 ml) w dichlorometanie (200 ml) w temperaturze 0°C. Miesza się w temperaturze 0°C w ciągu 1 godzzi^y 1 naasępme w tempetajuure podo-owet w ciiąu 1 godzinny po ccym miessaainę akcyjną przemywa się przemywa (1 N kwas solny, yjsyedyy wodny wodorowęglan sodu) i otdź^eloną fazę organńczną suszy się i odparowuje. Surowy produkt poddaje się chrco^ma^tografii za pomocą dichlorometanu/metanolu (gradient 98:2, 90:10) jako sTus^u, otrzymując amid w postaci jasndżóhsj żywicy (17,5 g); MS: m/z = 338 (M + 1); NMR (CDGI3):

178 426

7,65 (rn, 2), 7,48 (m, 11, 7,38 (rn, 3), 7,33 (d, 1, J = 2,1), 7,07 (dd, 1, J = 2,1, 8,2), 6,44 (m, 1, NH), 3,83 (m, 1), 3,70 (m, 1), 3,58-3,41 (rn, 2), 3,13 (rn,l), 2,47 (m, 1, OH), 1,99 (m, 11, 184 (m, 11b. (S)-N-[4-acetoksy-2-(3,4-dichlorofenylo)-4-butylo]-bencamid.

Chlorek acetylu (4,6 ml) wkrapla się do roztworu (S)-N-[2-(3,4-diyhlorofenyίo)-4hydroksybutylo]-benzamidu (17,5 g) i pirydyny (8,4 ml) w dichlorometanie (400 ml) w temperaturze 0°C. Miesza się przez noc w temperaturze pokojowej, po czym mieszaninę reakcyjną przemywa się (woda, nasycony wodny siarczan miedzi (II)) i oddzieloną warstwę organiczną suszy się i odparowuje, otrzymując związek acetylowy w postaci jasnożółtego oleju; MS: m/z = 380 (M + 1); NMR (CDCl₃): 7,63 (m, 2), 7,48 (m, 1), 7,39 (m, 3), 7,32 (d, 1, J = 2,1), 7,06 (dd, 1, J = 2,1, 8,2), 6,21 (m, 1), 4,03 (m, 1), 3,87 (m, 2), 3,41 (m, 1), 3,07 (m, 1), 2,09(m, 1), 198(s,3), 192(m, 1).

c. (SIN-lA-acetoksy-^-OA-dichlorofenyloj-butylolN-etylobenzamid.

(S)-N-[4-ayet-ksy-2-(3,4-dichlor-fenylo)-4-butylo]-benzamid (4,2 g) w tetrahydrofuranie (15 ml) wprowadza się rurką do zawiesiny wodorku sodu (0,58 g, 60% dyspersja w oleju mineralnym) i jodoetanu (1,0 ml) w tetrahydrofuranie (5 ml). Miesza się przez noc, po czym mieszaninę reakcyjną zatęża się w próżni, rozpuszcza w dichlorometanie i przemywa wodą. Oddzieloną warstwę organiczną suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą dichlorometanmeteru (10:1) jako eluentu, otrzymując związek N-etylowy w postaci oleju (3,7 g); MS: m/z = 408 (M + 1).

d. (S)-N-[2-(3 ,4-dichlorofenylo)-4-hydroksybutylo]-N-etylobenzamid.

Roztwór (S)-N-[4-acetoksy-2-(3,4-diyhlorofenylo)-butylb]-N-etylobencamidu (3,7 g) w 1N wodorotlenku sodu (27 ml), tetrahydrofuranie (70 ml), wodzie (20 ml) i metanolu (15 ml) miesza się w ciągu 3 godzin. Mieszaninę zatęża się w próżni, rozpuszcza w dichlorometanie i przemywa wodą. Oddzieloną warstwę organiczną suszy się i odparowuje, otrzymując alkohol w postaci oleju (3,2 g); MS: m/z = 366 (M + 1).

e. (S)-N^τ-[2-(3,4-dich-orofenylo)-4-oksobutylo]-N-etyίobenzamid.

Do roztworu chlorku oksalilu (1,3 ml) w dichlorometanie (30 ml) w temperaturze -78°C wprowadza się sulfotlenek dimetylowy (2,1 ml) w dichlorometanie (10 ml) i następnie (S)-N-[2(3,4-dichlorofeuylo)-4-hydroksybutyIo]-N-etylbbencamid (3,2 g) w dichlorometanie (15 ml) w ciągu 5 minut. Po upływie 15 minut dodaje się trietyloaminę (8,2 ml) i mieszaninę reakcyjną pozostawia do ogrzania do temperatury pokojowej. Mieszaninę rozcieńcza się dichlorometanem i przemywa rozcieńczonym wodnym kwasem solnym, wodą i wodnym wodorowęglanem sodu. Oddzieloną warstwę organłccnn suszy się, odparowuje i poddaje chromatografii za pomocą diyhlorometanu:eteru:heksauu (2:1:1) jako eluentu, otrzymując aldehyd w postaci oleju (2,5 g); MS: m/z = 364 (M + 1).

Przykład 17. Cytrynian (S)-N-[2-(3,4-diyhłorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydrooirymidyn-1 -ylo)-piperydyno]-butylo]-4ffluoro-N-metyO)benzamiidu.

Chlorek 4-fluorobencbilu (0,115 ml) wprowadza się do roztworu (S)-N-[2-(3,4dichlorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydrooirymidyn-)-ylo)-piperydyno]-butylo]-N-metyloammy (0,400 g) i pirydyny (0,16 ml) w dichlorometanie (10 ml) w temperaturze -30°C. Mieszaninę pozostawia się do ogrzania do temperatury pokojowej i miesza w ciągu 1 godziny. Mieszaninę rozcieńcza się dichlorometanem, przemywa (wodny wodorowęglan sodu, nasycony wodny siarczan miedzi (II)), suszy i odparowuje. Surowy produkt poddaje się chromatografii za pomocą dichlorometanu:metanolu (gradient 98:2, 80:10) jako eluentu. Oczyszczony produkt (0,350 g) i kwas cytrynowy (0,126 g) rozpuszcza się w metanolu i odparowuje, otrzymując związek tytułowy w postaci szklistej masy, którą zeskrobuje się w postaci białej substancji stałej (0,450 g); MS: m/z = 535 (M + 1).

Analiza dla C27H33CIFN4O2 -1,10 C&IHO7 -0,10 (C2H5,₂O · 0,70 H2O: obliczono: C 53,25 H 5,^0 N 7,30 znaleziono: C 53,22 H 5,70 N7,30

Wyjściową (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydrooirymidyn-1-ylo)-oiptrydyno]-butylo]-N-metyloaminę wytwarza się w sposób następujący.

178 426

a. (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-hydroksybutylo]-N-metylokarbAminian III-rz. butylowy.

Diwęglan di-III-rz. butylowy (21,6 g) w dichlorometanie (125 ml) wkrapla się do roztworu (S)-N-metyld-2-(3,4-dichlorofenylo)-4-hydroksyautyloaminy (25,0 g) w dichlorometanie (125 ml) w ciągu 30 minut. Miesza się w ciągu 3 godzin, po czym mieszaninę przemywa się (0,1 N kwas solny, wodny wodorowęglan sodu), suszy i odparowuje. Surowy produkt poddaje się chromatografii za pomocą dichlorometAnu:eteru (2:1) jako eluentu, otrzymując ester III-rz. butylowy w postaci oleju (33,0 g), który krystalizuje podczas stania.

b. (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-metylokcu·bAminiAn III-rz. butylowy.

Postępując według przykładu 16e, lecz zastępując (S)-N-[2-(3,4-dichldrofenylo)-4hydroksybutylo]-N-etyloben2amid przez (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-hydroksybutylo]-NmetylokArbaminiAn III-rz. butylu, otrzymuje się Aldehyd w postaci oleju, który stosuje się w postaci surowej w dalszej reakcji.

c. (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenyld)-4-[4-(2-oksoperhydrooirymidyn-1-yld)-piperydyno]butylo]-N-metylokaraaminian III-rz. butylowy.

Postępując według przykładu 10, lecz zastępując 4-(3-metylo-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-oioerydynę przez 4-(2-bksoperhydropiIylmdyn-1-ylo)-pioerydynę i N-[2-(3,4dichlorofenylo)-4-oksobutylo]-N-metyloaenzamid przez (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4oksdautylo]-N-metylokαrbaminiAn III-rz. butylu, otrzymuje się związek tytułowy w postaci żywicy.

d. (S))N-[2-(3,4-dich-orofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydrnoiry^m·ddn-l3ylol)pipcryyynol] butyloj-N-metyloaminA.

Kwas trifluorooctowy (7,5 ml) wprowadza się do roztworu (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydropirymidyn-3-ylo)-pipeΓydyno]-betylo]-N-metylok^u-aaminiAnu III-rz. butylu (5,1 g) w dichlorometanie (200 ml). Po upływie 30 minut dodatkowo dodaje się kwas trifluorooctowy (7,5 ml) i mieszaninę reakcyjną miesza się w ciągu 4 godzin. Mieszaninę przemywa się za pomocą 1 N wodorotlenku sodu (250 ml), suszy i odparowuje, otrzymując związek tytułowy w postaci żywicy (3,8 g); MS: m/z = 413 (M + 1).

Przykład 18. Cytrynian (S)-N-[2-(3,4~dichlordfenydo)-4-[4-(2-oksoperhydrooirymidyn-1 -ylo)-piperydyno] -aetyIo]-4-metylo-N-metyloaenzamide.

Postępując w sposób AnaAogiczny do opisanego w przykładzie 17, lecz zastępując chlorek 4-fludroaenzoilu chlorkiem p-toluoilu, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 531 (M + 1).

Analiza dla C28H36O2N4O2 -1,10 C6H₈O7 · 0,10 ^Hs^O · 0,30 H2O: obliczono: C 55,63 H618 N7,41 znaleziono: C 55,58 H6J7 N 7,52

Przykład 19. Cytrynian (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenyld)-4-[4-(2-oksoperhydropirymidyn-1. -ylo)-oiperydyno]-butylo]-4-metoksy-N-metyloaenzamidu.

Postępując według przykładu 17, lecz zastępując chlorek 4-fluoroaenzoilu chlorkiem 4-metoksyaenzoiIu, otrzymuje się związek tytułowy w postaci białej substancji stałej; MS: m/z = 547 (M + 1).

1,10 C6H8O7 i 0,10 (CiH5)2O · 0,70 H2O:

N7J9 N7J9 (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4- [4-(2 -oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydyno]-betylo]-4-hydroksy-N-metylobenzamidu.

Roztwór (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenyTo)-4-[4-(2-oksoperhydrooirymidyn-1-yld)-pioeΓydyno]-autylo]-N-metyloAminy (1,22 g), kwasu 4-Acetoksybenzoesowego (0,640 g) i chlorowodorku 1-(3-dimetyloAmmopropylo)-3-etylokAraodiimidu (0,682 g) w dichlorometanie (30 ml) miesza się przez noc. Mieszaninę reAkcyjną rozcieńcza się dichlorometanem, przemywa (woda, wodny wodorowęglan sodu), suszy i odparowuje. Surowy produkt dwukrotnie poddaje się chromatografii za pomocą dichldrometαnu:metandlu (gradient 95:5, 80:20) jako eluentu. Oczyszczony produkt (0,190 g) i kwas cytrynowy (0,069 g) rozpuszcza się w metaAnaliza dla C28H36O2N4O3 obliczono: C 5 3,92 H6,10 znaleziono: C 53,93 H 5,99

Przykład 20. Cytrynian

178 426 nolu i odparowuje, otrzymując związek tytułowy w postaci szklistej masy, którą zeskrobuje się jako białą substancję stałą (0,220 g); MS: m/z = 533 (M + 1).

Analiza dla C27H34O2N4O3 - 1,10 C6H8O7 · 0,60 H2O: obliczono: C 53,40 H 5,86 N 7,41 znaleziono: C 53,45 H6,13 N 7,26

Przykład 21. 1-Tlenek 1 -[(S)-N-btnzkilo-3-(3,4-diehlorofenylo)-N-metyio-5-aminobutylo]-4-(2-kksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydyny.

Kwas 3-ehloronadbenzoesowy (0,700 g) w dichlorometanie (16 ml) wkrapla się do roztworu (S)-N-[2-(3,5-diehlorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydrkpirymidyn-1-yio)-piperydyno]butyloj-N-metylobenzamidu (1,31 g) w dichlorometanie (12 ml) w temperaturze 0°C. Miesza się w ciągu 1 godziny, po czym mieszaninę reakcyjną rozcieńcza się dichlorometanem, przemywa wodnym wodorowęglanem sodu, suszy i odparowuje. Surowy produkt poddaje się chromatografii za pomocą dichlorometanu:meranklu (gradient 98:2, 70:30) jako eluentu. Oczyszczony produkt (0,592 g) i monohydrat kwasu p-toluenosulfonowego (0,232 g) rozpuszcza się w diehloromeranie:metanklu i odparowuje, otrzymując związek tytułowy w postaci białej substancji stałej (0,824 g); MS: m/z = 533 (M + 1).

Analiza dla C27H34Cl2N4O3 · 1,10 C7H8O3S · 1,10 H2O: obliczono: C5 6,11 H6,10 N7,54 znaleziono: C C 5,55 H 5,96 N 7,33

Przykład 22. Chlorowodorek N-[2-(3,5-dlehlorofenylo)-5-[4-(3-metylo-2-oksolmidazolidyn-1 -ylo)-plperydynk]-butylo]-N-metylkbenzamidu.

Do zawiesiny wodorku sodu (30 mg, 60% dyspersja w oleju) w tetrahydrofuranie (1 ml) wprowadza się N-[2-(3,5-dlehlorofenylo)-5-[4-(2-oksoimidazolidyn-1 -ylo)-pipery dynoj-burtyio]-N-metylobenzamid (152 mg) w tetrahydrofuranie (2 ml). Po upływie 30 minut dodaje się jodometan (0,021 ml) i mieszaninę reakcyjną miesza się w ciągu 2,5 godziny. Mieszaninę rozcieńcza się dichlorometanem i przemywa wodą. Oddzieloną warstwę organiczną suszy się i odparowuje, otrzymując olej, który rozpuszcza się w niewielkiej ilości dichlorometanu i wytrąca za pomocą eterowego chlorowodoru. Ro^uszc/ałmk odparowuje sśę, uzyskując białą substancję staaą(104 mg); MS: m/z = 517 (M + 1).

Analiza dla C27H34N4O2Cl2 · 1,2 HCl · 0,1 (CJRhO: obliczono: CC 7,713 H6,42 N 10,05 znaleziono: C C 5,88 H6,4 1 N2 9,85

Wyjściowy N-[2-(3,5-dichlorkfenylo)-5-[4-(4-oksoimldazkildyn-1-yio)-plptrydyno]butylo]-N-metylobenzamid otrzymuje się, postępując analogicznie do sposobu opisanego w przykładzie 3 i jego podpunktach, lecz stosując N-[2-(3,4-dichiorofenyio)-4-oksobutyio]N-metyikbenzamid zamiast (S)-N^τ-[2-(3,4-dichlorofenylk)-5-oksobutylo]-N-metylobenzamidu stosowanego w podpunkcie 3d.

Lista sekwencji (2) Informacja dla SEQ ID NO:1:

(i) Charakterystyka sekwencji:

(A) Długość: 15 podstawowych par (B) Typ: kwas nukleinowy (C) Łańcuch: pojedynczy (D) Topologia: liniowa (xi) Opis sekwencji: SEQ ID NO:1: GCGCAAGCTT ATGGG (2) Informacja dla SEQ ID NO:2:

(i) Charakterystyka sekwencji:

(A) Długość: 18 podstawowych par (B) Typ: kwas nukleinowy (C) Łańcuch: pojedynczy (D) Topologia: liniowa (xi) Opis sekwencji: SEQ IjD NO:2: GTCCCCATAA GCTTGCGC

178 426

Dane biologiczne odnoszące się do wszystkich związków wymienionych w przykładach wykonania

Związek z przykładu nr	Kj(nM)	pKb
1	29.4	7.6
2	4.12	8.7
3	4.59	9.1
4	2.56	9.1
5	1.14	9.6
6	1.39	9.4
7	2.41	8.7
8	5.62	7.3
9	0.54	9.2
10	1.2	8.6
11	0.24	9.4
12		8.8
13	0.53	9.1
14		8.9
15	0.53	8.4
16	0.48	9.4
17		9.6
18		8.6
19		8.6
20		8.6
21	1.3	8.4
22	1.4	8.5

Powyższe dane uzyskano w testach A i B opisanych w opisie zgłoszonego projektu. Wartości Kj otrzymano w próbach wiązania receptora nnurokiniey A (test A, str. 17 opisu). Wartości pK3 otrzymano w próbach na śwince morskiej (test B, str. 22 opisu).

178 426

M'V^J

L-

WZÓR 1

CH₂-N

WZÓR 1a .2 (CH₂)_n-f (CHJp—N ₆ ^L — (CH₂)_r

WZÓR 1b

Q

Q W

WZÓR 1c

178 426

G . J «' fi

L-N

WZÓR 2

WZÓR 4 \(CH₂)_m— D WZÓR 5

HO ^<CH₂)_m—D WZÓR 6

WZÓR 7

178 426

KONSTRUKT pMEG3/hNK2R

Eco 0109 BamHI hNK2RcDNA|

-Ezzzzzzzzza-¹Eco 0109

Eco 0109 BamHI Bam ΗI \s sts s rs s s s λ-A Hind HI

Eco 0109 Hind III

Eza

BamHI

J Eco 0109

HindlH ^zzzzzzzzzz^

Hind HI

BamHI

Fig. i

178 426

Hind ΠΙ Barn ΗI

Fig.2

178 426

Ekspresja ludzkich NK-2R w komórkach MEL C88

Komórki MEL C88

Transfekcja GSE 1417/hNK2R

Selekcja G4 18 oddzielnych _{+2zbj Ηοηόιν} zebranych klonow ^J

Λ

Klon 1 2 3 4 5 6 104 105 i lilii 1

Northern biot ml preps

500 ml + 200 ml preps litrów * prep —

I I I zebrane klony wykazujące ekspresję na najwyższym poziomie } U

Test wiązania /

/ /

/

Fig. 3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 6,00 zł.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Związki heterocykliczne, 4-podstawione pochodne piperydyny o wzorze 1, w których m oznacza 2 albo 3; D oznacza grupę o wzorze 1a, w którym Q oznacza grupę dichlorofenylową, Q^a oznacza atom wodoru, R1 oznacza grupę metylową lub etylową, R² oznacza grupę -C(=O)R³, w której R³ oznacza grupę fenylową (która może zawierać podstawnik taki jak grupa metoksy, fluor, grupa metylowa lub hydroksy); G oznacza pojedyncze wiązanie; J oznacza rodnik połączony przez podwójne wiązanie; M oznacza heteroatom albo podstawiony heteroatom; a L oznacza rodnik węglowodorowy, w którym pozycja 1 jest przyłączona do M; przy czym znaczenia G, J, M i L są wybrane spośród następujących: G oznacza pojedyncze wiązanie, J oznacza grupę okso lub tiokso, M oznacza grupę oksy albo NR , a L oznacza L¹; R¹² oznacza atom wodoru, grupę metylową, etylową, R^aOC(=O))CH2- albo RbR°NC(=O)CH2-; R“ oznacza grupę etylową; R^b i R^c niezależnie oznaczają atomy wodoru, grupy metylowe albo benzylowe; Li oznacza grupę etylenową, trimetylenową lub tetrametylenową, przy czym rodnik L i może zawierać dwa podstawniki metylowe; albo N-tlenki związków o wzorze 1 przy azocie piperydynowym oznaczonym jako Δ; albo farmaceutycznie dopuszczalne sole związków o wzorze 1 albo ich N-tlenków; albo czwartorzędowe sole amoniowe związków o wzorze 1, w których azot piperydynowy oznaczony jako Δ jest czterowartościowym azotem amoniowym, w którym czwarty rodnik przy azocie stanowi grupę (1-4C)-alkilową lub benzylową, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem.
2. 2. Związek według zastrz. 1, stanowiący związek o wzorze 1c, w którym Qb oznacza grupę dichlorofenylową, jeden z T i U oznacza atom wodoru, a drugi oznacza atom .wodoru, grupę hydroksylową, metylową albo metoksy; W oznacza grupę metylową lub etylową, a G, J, L i M mają znaczenie podane w zastrz. 1; albo N-tlenki związków o wzorze 1c przy piperydynowym atomie azotu oznaczonym jako Δ; albo farmaceutycznie dopuszczalne sole związków o wzorze 1c albo ich N-tlenków; albo czwartorzędowe sole amoniowe związków o wzorze 1c, w których piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ jest czterowartościowym azotem amoniowym, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)-alkilowa albo benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem.
3. 3. Związek według zastrz. 2, w którym Ri2 oznacza atom wodoru, grupę metylową lub etylową, T i U oznaczają atomy wodoru, a W oznacza grupę metylową, albo jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.
4. 4. Związek według zastrz. 2 albo 3, w którym G oznacza pojedyncze wiązanie, J oznacza grupę okso lub tiokso, M oznacza grupę oksy, albo NH; L oznacza grupę etylenową albo trimetylenową, a Qb oznacza grupę dichlorofenylową, albo N-tlenek związku o wzorze 1c przy piperydynowym atomie azotu oznaczonym jako Δ; albffannceeutycnnie doutzsaiznine sole związków o wzorze 1c albo jego N-tlenku; albo czwartorzędowe sole amoniowe związku o wzorze 1c, w których piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ stanowi czterowartościowy azot amoniowy, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)alkilowa albo benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem.
5. 5. Związek według zastrz. 2 albo 3, w którym G oznacza pojedyncze wiązanie, J oznacza grupę okso albo tiokso, M oznacza grupę oksy albo NH; L oznacza grupę etylenową albo trimetylenową, a Qb oznacza grupę 3,4-dichlorofenylową, albo N-tlenek tego związku przy piperydynowym atomie azotu oznaczonym jako δ; alOofaπnaeeutycnniecp)uus;zalnlnesole tego związku albo jego N-tlenku, albo czwartorzędowe sole amoniowe tego związku,

   178 426 w których piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ stanowi cztero wartościowy azot amoniowy, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)-alkilowa albo benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem.
6. 6. Związek według zastrz. 1, który stanowi (S)-N-[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(3metylo-2-oksoperhydropirymidyn-1 -ylo)-piperydyno]-butylo]-N-metylobenzamid albo (S)-N[2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydyno]-butylo]-N-etylobenzamid albo ich farmaceutycznie dopuszczalne sole.
7. 7. Związek według zastrz. 1, który stanowi (S)-N-(2-(3,4-dichlorofenylo)-4-[4-(2oksoperhydropiiymidyn-1-ylo)-piperydyno]-butylo]-N-me'tylobenzamid albo jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.
8. 8. Związek według . zastrz. 1, który stanowi (S)-N-[2-(3,4-dichlorofeny.lo)-4-[4-(3etylo-2-oksoperhydropirymidyn-1-ylo)-piperydyno]-butylo]-N-metylobenzamid albo jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.
9. 9. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, że zawiera związek heterocykliczny o wzorze 1 albo N-tlenek związku o wzorze 1 przy piperydynowym atomie azotu oznaczonym jako Δ, albofimnaeeutycnnieoouuz2£annąsólzwią5uu o wzorce 1 albo jeo oN-denku, albo czwartorzędową sól amoniową związku o wcbrze 1, w których pipetydynowy atom azotu oznaczony jako Δ stanowi czterowartościowy azot amoniowy, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)-a.lkilowa albo benzylowa, a związany z nim orceyiwjbn jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem oraz farmaceutycznie dopuszczalny rozcieńczalnik lub nośnik.
10. 10. Sposób wytwarzania związków heterocyklicznych o wzorze 1 albo N-tlenków związków o wzorze 1 przy piperydynowym atomie azotu oznaczonym jako Δ, albo farmaceutycznie dopuszczalnych soli związków o wzorze 1 albo ich N-tlenków, albo czwartorzędowych soli amoniowych związków o wzorze 1, w których piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ stanowi czterowartościowy azot amoniowy, w którym czwartym rodnikiem przy azocie jest grupa (1-4C)-alkilowa lub benzylowa, a związany z nim przeciwjon jest farmaceutycznie dopuszczalnym anionem, znamienny tym, że piperydynę o wzbrce 2 alkiluje się za pomocą aldehydu o wzorze 4 drogą redukującego alkilowania albo za pomocą środka alkilującego o wzorze 5, w którym Y oznacza grupę odszcceoialną, a następnie, w przypadku wytwarzania N-tlenku 1 przy pipe^d^nowym atomie azotu oznaczonym jako Δ związku o wzorze 1, utlenia się piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ w związku o wzorze 1, w przypadku wytwarzania związku o wzorze 1, w którym. R^{1 7} ma znaczenie inne niż wodór, alkiluje się odpowiedni związek o wzorze 1, w którym Rⁿ oznacza atom wodoru, a w przypadku wytwarzania czwartorzędowej soli amoniowej związku o wzorze 1, alkiluje się piperydynowy atom azotu oznaczony jako Δ w związku o wzorze 1.
11. 11. Farmaceutycznie dopuszczalna sól związku o wzorze 1 według zastrz. 1.

    Wynalazek dotyczy nowych terapeutycznych związków heterocyklicznych, a zwłaszcza nowych 4-podstawionych pochodnych piperydyny, które antagonizują farmakologiczne działanie jednej z endogennych neuropeptydowych tachykinin znanej jako neurokinina, zwłaszcza przy receptorze neurokininy 2 (NK2). Nowe terapeutyczne związki heterocykliczne nadają się do stosowania wówczas, gdy pożądany jest taki antagonizm. Tak więc, związki takie mogą być cenne w leczeniu chorób, w których bierze udział receptor NK2, na przykład w leczeniu astmy i schorzeń pochodnych. Wynalazek obejmuje również kompozycje farmaceutyczne zawierające nowe terapeutyczne związki heterocykliczne do stosowania w takim leczeniu, sposoby ich stosowania i związki pośrednie do wytwarzania nowych terapeutycznych związków heterocyklicznych.

    Neurokininy ssaków obejmują klasę oeotydbwych neuroprzekaźników, które występują w obwodowym i ośrodkowym układzie nerwowym. Jako trzy główne neurbkininy wymienia się substancję P (SP), neurokininę Δ (NKA) i neurokininę B (NKB). Istnieją ponadto

    178 426

    N-końcowo przedłużone postacie co najmniej dla NKA. Znane są co najmniej trzy typy receptorów dla trzech głównych neurokinin. Na podstawcie ich względnych selektywności faworyzujących odpowiednio agonistów neurokininy SP, NKA i NKB, receptory klasyfikuje się odpowiednio jako receptory neurokininy 1 (NK1), neurokininy 2 (NK2) i neurokininy 3 (NK3). W układzie obwodowym SP i NKA są zlokalizowane w C-doprowadzaj ących neuronach czuciowych, które to neurony charakteryzują się nie-mielinowanymi zakończeniami nerwowymi znanymi jako C-włókna i są uwalniane drogą selektywnej depolaryzacji tych neuronów albo selektywnego stymulowania C-włókien. C-włókna występują w nabłonku dróg oddechowych i wiadomo, że tachykininy powodują głębokie skutki, które wyraźnie można porównać z licznymi objawami obserwowanymi u astmatyków. Skutki uwalniania lub wprowadzania tachykinin do dróg oddechowych ssaków obejmują zwężenie oskrzeli, podwyższoną przepuszczalność mikronaczyniową rozszerzanie naczyń i aktywowanie komórek tucznych. Tak więc tachykininy biorą udział w patofizjologii i nadreaktywności dróg oddechowych obserwowanych u astmatyków; a więc blokada działania uwalnianej tachykininy może być użyteczna w leczeniu astmy i schorzeń pokrewnych.

    Peptydowe substancje NK2-antagonistyczne zostały już opisane. Podano na przykład, że selektywnym NK2 antagonistą jest cykliczny heksapeptyd znany jako L-659.877. Opisano również niepeptydowe substancje NK2-antagonistyczne, na przykład, pewne piperydyny opisane są w europejskich zgłoszeniach patentowych, numery publikacji 428434, 474561, 512901, 512902, 515240 i 559538. Szereg pipeiydynowych antagonistów NK2 jest też opisany w zgłoszeniu międzynarodowym, numer publikacji WO 94/10146.

    Obecnie znaleziono szereg nowych niepeptydowych antagonistów NK2 i jest to podstawa niniejszego wynalazku. Jeden aspekt wynalazku obejmuje 4-podstawione pochodne piperydynowe, w których 4-podstawnikiem jest N-związana grupa heterocykliczna (jak określono poniżej). Stwierdzono na przykład, że związek 4-(2-okso-1,3-oksazolidyn-3-ylo)piperydynowy opisany niżej w przykładzie 1 jest silnym antagonistą NK2 w teście in vitro opisanym poniżej jako Test A i w teście czynnościowym opisanym poniżej jako Test B.