PL179425B1 - Sposób wytwarzania soczewkowatych tabletek PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania soczewkowatych ta- bletek, przez formowanie wytopu zawierajacego skladnik aktywny w kalandrze z przeciwobrotowy- mi rolkami formierskimi, które maja na swych po- wierzchniach wzajemnie przeciwlegle wglebienia dla pobierania i formowania wytopu, znamienny tym, ze do formowania wytopu stosuje sie przynaj- mniej jedna rolke formierska majaca wglebienia w ksztalcie odcinków elipsoidy, w których kat pomie- dzy powierzchnia styczna do wglebienia przy gór- nej krawedzi i powierzchnia rolek formierskich jest mniejszy niz 90°, zas otrzymane tabletki poddaje sie etapowi usuwania wyplywki. FIG.1 PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania soczewkowatych tabletek, przez formowanie wytopu zawierającego składnik aktywny w kalandrze z przeciwobrotowymi rolkami formującymi, które mają na swych powierzchniach wgłębienia do przyjmowania i formowania kompozycji tabletki (kalandrowanie wytopu).

Z opisu DE-A 1 766 546 i US-4 880 585 jest znany sposób wytwarzania tabletek przez kalandrowanie wytopu zawierającego składnik aktywny. Zasadątego sposobu jest osadzanie składnika aktywnego w wytopie nośnika, np. substancjach tłuszczowych lub rozpuszczalnych w wodzie polimerach termoplastycznych. Wytop jest wytwarzany przez stapianie mieszaniny składnika aktywnego, polimeru i tam gdzie jest to potrzebne innych substancji pomocniczych, np. w wytłaczarce i formowanie wytopu w usytuowanym dalej kalandrze formującym dla otrzymania tabletek, które twardniejąpo ochłodzeniu. Kalander formujący zawiera parę przeciwobrotowych rolek formujących, które mają na swych powierzchniach wgłębienia, odpowiadające kształtem połówce żądanej tabletki. Formowanie tabletki następuje w obszarze kontaktowania się tych dwóch rolek przez połączenie kompozycji tabletki wjednym wgłębieniu najednej rolce z kompozycją w przeciwległym wgłębieniu na drugiej rolce.

Obydwa opisy DE-A 1766 546 i US-A 4 880 585 opisują wytwarzanie tabletek w kształcie pręcików (tabletek podłużnych).

179 425

Wytwarzanie tabletek poprzez kalandrowanie wytopu, w wyniku procesu ściskania, powoduje zwykle powstawanie otaczającego zadzioru, składającego się z resztek wytopu. Zadzior ten musi być usuwany poprzez zdzieranie po ostudzeniu tabletek. W przypadku tabletek twardych i kruchych oraz cienkich zadziorów może to następować w prosty sposób przez umieszczanie tabletek w obrotowych kadziach, w których następuje zdzieranie, w wyniku wzajemnego ocierania tabletek jedna o drugą.

W przypadku grubych zadziorów lub kompozycji podlegających odkształceniu plastycznemu, proste zdzieraniejest niemożliwe. Przykładowo, usuwanie wypływki podłużnych tabletek opisanych w US-A 4 880 585 nie jest możliwe do przeprowadzenia w zadowalający sposób przez stosowanie wspomnianego prostego procesu zdzierania w obrotowych kadziach. Dla zapewnienia odpowiedniego zdzierania wypływki (zadziorów) jest w takich przypadkach konieczne zastosowanie innych technologii zdzierania, które zwiększają koszty wytwarzania.

Ze względu na niedokładności wytwarzania rolek formierskich lub niejednolity obrót rolek formierskich, wgłębienia konieczne do formowania tabletek częstokroć nie znajdują się dokładnie naprzeciwko siebie. Konsekwencją tego jest, że dwie połówki tabletki są przemieszczone względem siebie.

Tego rodzaju przemieszczenie pomiędzy górną i dolną połową tabletki w przypadku podłużnych tabletek ujawnionych w US-A 4 880 585 jest pokazane na fig. 2. Dla otrzymania użytecznych tabletek konieczne jest ścieranie wystających pozostałości tabletki. Z fig. 2 wynika, że w przypadku znanych podłużnych tabletek musząbyć starte duże ilości materiału tabletki, co jest nadzwyczaj czasochłonne i połączone ze stratą materiału. Opis DE-A 3 830 355 proponuje sposób uniknięcia wspomnianych wyżej trudności przez formowanie tabletek nie przez kalandrowanie, ale po wytłoczeniu w konwencjonalnej maszynie tabletkującej przy 25°C.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania tabletek, w którym zdzieranie wypływki tabletek i usuwanie wystających części w wyniku przemieszczenia pomiędzy połówkami tabletek jest możliwe do przeprowadzenia w prosty sposób.

Sposób wytwarzania soczewkowatych tabletek przez formowanie wytopu zawierającego składnik aktywny w kalandrze z przeciwobrotowymi rolkami formierskimi, które mająna swych powierzchniach wzajemnie przeciwległe wgłębienia dla pobierania i formowania wytopu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że do formowania wytopu stosuje się przynajmniej jednąrolkę formierskąmającą wgłębienia w kształcie odcinków elipsoidy, w których kąt pomiędzy powierzchnią styczną do wgłębienia przy górnej krawędzi i powierzcłrniąrolek formierskich jest mniejszy niż 90°, zaś otrzymane tabletki poddaje się etapowi usuwania wypływki.

Korzystnie stosuje się przynajmniej jedną rolkę formierskąmającą wgłębienia w kształcie odcinków kuli.

Korzystnie jako jedną z rolek formierskich stosuje się rolkę posiadającą wgłębienia, a jako drugą rolkę stosuje się rolkę gładką.

Korzystnie kąt pomiędzy powierzchnią styczną do wgłębienia przy górnej krawędzi i powierzchnią rolek formierskich jest mniejszy niż 45°.

Korzystnie stosuje się rolki formierskie pokryte czynnikiem ułatwiającym uwalnianie.

Korzystnie stosuje się wytop, który zawiera składnik aktywny oraz przyajmniej jeden akceptowalny farmaceutycznie, rozpuszczalny w wodzie polimer.

Korzystnie jako polimer stosuje się poliwinylopirolidon, kopolimer N-winylopirolidonu i estru winylowego, kopolimery octanu winylowego i kwasu krotonowego, częściowo uwodniony octan poliwinylu, alkohol poliwinylowy, kopolimer octanu etylenu/winylu, poli(hydroksyetylometakrylan), kopolimery metakrylanu metylowego i kwasu akrylowego, estry celulozowe, etery celulozowe lub glikol polietylenowy.

Korzystnie stosuje się przynajmniej jednąrolkę formierską, mającąwgłębienia podzielone przynajmniej jedną poprzeczką, dochodzącą zasadniczo do powierzchni rolki formierskiej i tworzącą zarysowanie.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok podłużnej tabletki znanej z opisu US-A 4 880 585 z wystającym na bo4

179 425 kach zadziorem (wypływką), fig. 2 - przekrój przez odpowiednią podłużną tabletkę, przy czym górna i dolna połówka tabletki sąprzemieszczone względem siebie, fig. 3 - widok z boku tabletki otrzymywanej sposobem według wynalazku, z wypływką (zadziorem), a fig. 4 - widok z boku tabletki otrzymywanej sposobem według wynalazku, której górna i dolna połowa tabletki są wzajemnie przemieszczone.

Rolki formierskie kalandra, kontaktujące się wzdłuż linii powierzchniowej zawierająwgłębienia w kształcie odcinka elipsoidy, w każdym przypadku odpowiadającego jednej połówce tabletki.

Sposób według wynalazku ze względu na obecność wgłębień w kształcie odcinków elipsoidy w rolkach formujących powoduj e wytwarzanie płaskich soczewkowatych tabletek. W głębienia te są korzystnie w kształcie odcinka kuli, tak że otrzymywane tabletki są okrągłe.

W przypadku tabletek otrzymywanych sposobem według wynalazku, zadziorjest w postaci podobnego do kołnierza wieńca przechodzącego w środkowej płaszczyźnie tabletek. Kąt α pomiędzy płaszczyzną zadzioru a korpusem tabletki (powierzchnią styczną przy zadziorze) jest większy niż 90°, korzystnie większy niż 130°. Podobnie, kąt 2α pomiędzy górną i dolnąpowierzchnią styczną przy zadziorze jest większy niż 180°, korzystnie większy niż 270°, patrz fig. 3. Odpowiednio do tego, w przypadku wgłębień kąt pomiędzy powierzchnią styczną wgłębienia i powierzchnią styczną rolki w miejscu przecięcia wgłębienia z powierzchnią rolki jest mniejszy niż 90°, korzystnie mniejszy niż 45°.

W przeciwieństwie do tego w znanej tabletce podłużnej, kąt α pomiędzy płaszczyzną zadzioru a korpusem tabletki wynosi około 90°, a kąt pomiędzy górnąi dolnąpowierzchniąstyczną przy zadziorze wynosi około 180°, patrz fig. 1. Daje to znaczące konsekwencje dla następnych etapów zdzierania zadziorów. Jakkolwiek w przypadku tabletek podłużnych sąpotrzebne długie czasy zdzierania, to czas ten jest znacznie zredukowany w przypadku tabletek otrzymywanych sposobem według wynalazku, ze względu na większy kąt, częstotliwość (lepsza dostępność) i natężenie wzajemnego kontaktu pomiędzy tabletkami podczas zdzierania. Stosunkowo zaostrzone, ostre krawędzie zewnętrzne tabletek według wynalazku, które nie zostałyjeszcze zdarte, są podczas zdzierania dodatkowo zaokrąglone, tak, że jest możliwe wytworzenie tabletek o kształcie i wyglądzie identycznym z tabletkami wytwarzanymi konwencjonalnie, to jest przez wytłaczanie granulek.

Następną korzyścią tabletek wytwarzanych według wynalazku jest bardzo niewielka ilość materiału tabletki podlegającego zdarciu, jeżeli przemieszczenie pomiędzy górną i dolnąpołówką tabletki jest bardzo niewielkie, jak pokazano na fig.' 4. W konsekwencji jest znacznie krótszy czas potrzebny do starcia materiału tabletki, a także można zredukować wymagania odnośnie dokładności i obrotów stosowanych rolek formujących kalandra, co obniża koszty obróbki.

Problem przemieszczeniajest całkowicie pomijalny w przypadku połączenia rolki formierskiej o wgłębieniach elipsoidalnych z rolką gładką. Powoduje to wytwarzanie tabletek w kształcie odcinka elipsoidy lub odcinka kuli, odpowiadającego połówce tabletki, jak pokazano przykładowo na fig. 3. Tabletka ta może być zdarta tak łatwo, j ak przykładowo tabletka pokazana na fig. 3.

W razie potrzeby jest również możliwe wytwarzanie tabletek podzielnych.

Dla tego celu możliwe jest wykonanie niewielkiego żebra często w zakresie mikrometrów, na dnie wgłębień, które powoduje wytworzenie zarysowania w gotowych tabletkach. Jednakże zaleca się stosowanie przynajmniej jednej rolki formującej, w której wgłębienia są podzielone przynajmniej jedną poprzeczkią która przechodzi zasadniczo po powierzchni rolki formującej i tworzy zarysowanie.

Tabletki są wytwarzane z mieszanin, która zawiera przynajmniej jeden farmaceutycznie aktywny składnik i przynajmniej jedną konwencjonalną substancję pomocniczą i która staje się pastą lub płynem lekkim, przez co może być wytłaczana przez topienie lub zmiękczanie przynajmniej jednego składnika. Są to w szczególności mieszaniny zawierające farmakologicznie akceptowalne polimery (o temperaturze przemiany szkła mieszaniny poniżej temperatury dekompozycji wszystkich składników mieszaniny, przykładowo poliwinylopirolidon (PVP), kopolimery N-winylopirolidonu (NVP) i octan winylu, ' kopolimery octanu winylu i kwas krotonowy,

ΥΊ9 425 w szczególności hydrolizowany octan poliwinylu, alkohol poliwinylowy, kopolimery octanu etylenu/winylu, poli(hydroksyetylometakrylan), kopolimery metakrylanu metylowego i kwasu akrylowego, estry celulozowe, etery celulozowe, glikol polietylenowy lub polietylen, korzystnie kopolimery NVP z octanem winylu, hydroksypropylocelulozą i glikolami polietylenowymi/tlenkami polietylenowymi. Wartości K (H. Fikentscher, Cellulose-Chemie 13 (1932) 58-64 i 71-74) polimerów sąw zakresie od 10 do 100, a korzystnie 12 do 70, w szczególności 12 do 35, dla pVP korzystnie 12 - 35, w szczególności 12 - 17.

Spoiwo polimerowe musi mięknąć lub topić się w kompletnej mieszaninie wszystkich składników w zakresie od 50 do 180, korzystnie 60 do 130°C, tak, aby można było tę kompozycję wytłaczać. Temperatura przemiany szkła mieszaniny musi zatem zawsze być poniżej 180, a zwłaszcza poniżej 130°C. Jest ona w razie potrzeby zredukowana przez konwencjonalne, dopuszczalne farmakologicznie plasdtyfikujące substancje pomocnicze, takie jak długołańcuchowe alkohole, glikol etylenowy, glikol propylenowy, trimetylolopropan, trietylenoglikol, butadnodiole, pentanole, heksanole, glikole polietylenowe, silikony, aromatyczne estry karboksylowe (np. ftalany dialkilowe, estry trimelitowe, estry benzoesowe, estry tereftalowe) lub alifatyczne estry dikarboksylowe (np. adypiniany dialkilowe, estry sebacynowe, estry azelainowe, estry cytrynowe i tartarowe) lub estry kwasów tłuszczowych.

Przykładami konwencjonalnych farmaceutycznych substancji pomocniczych, których łączna ilość może wynosić do 100% wagowo na bazie polimeru, sąwypełniacze, takiejak krzemiany lub ziemia diatomitowa, kwas stearynowy lub jego sole np. sól magnezowa lub wapniowa, metyloceluloza, karboksymetyloceluloza sodowa, talk, sukroza, laktoza, skrobia zbożowa lub kukurydziana, mąka ziemniaczana, alkohol poliwinylowy, środki zwilżające, konserwujące, rozdrabniające, absorbenty, barwniki, środki smakowe (np. H. Sucker i in., Technologia farmaceutyczna, Thieme-Verlag, Stuttgart 1978). M.uszą one być stabilne cieplnie w stosowanych temperaturach.

Farmaceutycznie czynne składniki dla celów wynalazku stanowią wszystkie substancje dające efekt farmaceutyczny i minimalne efekty uboczne, jeżeli tylko nie rozkładają się w warunkach procesu. Ilość czynnika aktywnego na jednostkę dawki i stężenie mogą ulegać zmianie w obrębie szerokich granic, w zależności od aktywności i szybkości uwalniania. Jedynym warunkiem jest, aby dawały one pożądany efekt. Tak więc, stężenie składnika aktywnego może być w zakresie od 0,1 do 95, korzystnie od 20 do 80, a zwłaszcza 30 do 70% wagowo. Możliwe jest również stosowanie kombinacji składników aktywnych. Składniki aktywne dla celów wynalazku stanowią również witaminy i minerały, jak również środki do obróbki płodów rolnych i środki owadobójcze.

Sposób według wynalazku nadaje się przykładowo do przerobu następujących składników aktywnych: acebutolol, acetylocysteina, kwas acetylosalicylowy, acyklowir, alprazolam, alfakalcidol, allantoina, allopurinol, ambroksol, amikacyna, amilorid, kwas aminooctowy, amiodaron, amitriptylina, amlodypina, amoksycylina, ampicylina, kwas askorbinowy, aspartam, astemizol, atenolol, beklometazon, benzerazyd, wodorotlenek benzalkonium, benzokaina, kwas benzoesowy, betametazon, bezafibrat, biotyna, biperyden, bisoprolol, prazosyna, bromazepam, bromheksyna, bromokryptyna, budesonid, bufeksamak, buflomedyl, buspiron, kofeina, kamfora, kaptopryl, karbamazepina, karbidopa, karboplatyna, karotenoidy, takie jak β-karoten lub kantaksantyna, cefachlor, cefaleksyna, cefatroksyl, cefazolina, cefiksim, cefotaiksyma, ceftazidym, ceftnakson, cefuroksym, celedylina, chloramfenikol, chloroneksydyna, chlorofeniramina, chlorotalidon, cholina, cyklosporyna, cylastatyna, cymetydyna, cyprofloksacyna, cyzapryd, cyzaplatyna, klarytromecyna, kwas klawulanowy, klomipramina, klonozepan, klonidyna, klotrimazol, kodeina, cholesteramina, kwas chromoglikolowy, cyjanokobolamina, cyproteron, desogestrel, deksametazon, dekspantenol, dekstrometorpan, dekstropropoksypen, diazepan, diklofenak, digoksyna, dihydrokodeina, dihydroergotamina, diltiazen, difenhydramina, dipirydamol, dipiron, dizopiramid, domperydon, dopamina, enalapril, efedryna, epinefryna, ergokalcyferol, ergotamina, erytromecyna, estradiol, etynylostradiol, etopozyd, eukaliptus globulus, famotydyna, felodypina, fenofibrat, fenoterol, fentanyl, monoukleotyd flawinowy, flukonazol, funaryzyna, fluorouracyl, fluoksetyna, flurbiprofen, furosemid, gemfbrozyl, gentamycyna, ginkgo biloba, gli6 benklamid, glipizyd, klozapina, gliceryzaglabra, guaifenezyna, haloperydol, heparyna, kwas hialuronowy, hydrochlorotiazyd, hydrokodon, hydrokortizon, hydromorfon, wodorotlenek ipratropium, ibuprofen, imipenen, indometacyna, ioheksol, iopamidol, dwuazotanoizosorbitol, monoazotanoizosorbitol, izotretynoina, ketotyfen, ketokonazol, ketoprofen, ketorolak, labetanol, laktuloza, lecytyna, lewokamityna, lewodopa, lewoglutamid, lewonorgestrel, lewotyroksyna, lidokaina, lipaza, kwas lipoilowy, lizynopryl, loperamid, lorazepan, lowastatyna, medroksyprogesteron, mentol, metotreksat, metylodopa, metyloprednisonol, metokloproamid, metoprolol, mikonazol, midazolan, minocyklina, minoksydyl, mizoprostol, morfina, mieszanki bądź połączenia wielu witamin i soli mineralnych N-metyloefedryna, naftidrofuryl, naproksen, neomycyna, nikardypina, nicergolina, nikotynamid, nikotyna, kwas nikotynowy, nifedypina, nimodypina, nitrendypina, nizatydyna, noretysteron, norfloksacyna, norgestrel, nortryptylina, nystatyna, ofloksacyna, omeprazol, ondansetrol, pankreatyna, pantenol, kwas pantotenowy, paracetamol, penicylina G, penicylina V, fenobarbital, pentoksyfilina, fenyloefryna, fenylopropanolaminą, fenytoina, piroksikan, polimiksyna B, jodek powidonu, prowastatyna, prednizolon, bromokryptyna, propafenon, propranolol, pseudoefedryna, pirydoksyna, chinidyna, ramipryl, ranitidyna, rezerpina, retinol, ryboflawina, ryfampicyna, rutozyd, sacharyna, salbutamol, salkatonina, kwas salicylowy, symwastatyna, somatropina, sotalol, spironolakton, sukralfat, sulbaktan, sulfametoksazol, sulpiryd, tamoksyfen, tegafur, teprenon, terazosyna, terbutalina, terfenadyna, teofilina, tiamina, tiklopidyna, tymolol, kwas traneksamowy, tretynoina, acetonid triamcynolonu, triamteren, trimetoprym, trokserutyna, uracyl, kwas walproinowy, wankomycyna, werapamil, witaminy B_h B₂, B4, B₆, B_I2, D₂, E, K, kwas foliniowy, zydowudyna.

W niektórych przypadkach mogą powstać roztwory stałe. Określenie „roztwór stały” jest znane fachowcom np. z cytowanej powyżej literatury. W roztworach stałych farmaceutycznie aktywnych składników w polimerach, składnik aktywny występuje w postaci dyspersji molekularnej w polimerze.

Mieszanina farmaceutyczna jest następnie topiona w konwencjonalny sposób, korzystnie w wytłaczarce, i podawana do kalandra formującego,jak opisano przykładowo w US-A 4 88 585. W razie potrzeby, tabletki po kalandrowaniu są ostudzone, np. w powietrzu lub kąpieli chłodzącej.

W przypadku materiałów kleistych lub bardzo lepkich, które nie dajasię wyjąć z formy lub są odłączane z formy z dużą trudnością konieczne jest stosowanie czynnika ułatwiającego uwalnianie z formy np. oleju silikonowego lub farby silikonowej, względnie mono-, di- i trójglicerydów oraz lecytyn.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony poniżej w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia podłużnątabletkę 1 otrzymaną sposobem według US-A 4 880 585. Posiada ona otaczający zadzior 4, który dzieli tabletkę na górną połowę 2 tabletki i dolną połowę 3 tabletki. Kąt apomiędzy płaszczyzną zadzioru a korpusem tabletki (obszarem stycznym przy zadziorze) wynosi około l80°.

Figura 2 przedstawia przekrój przez odpowiadającą podłużną tabletkę 1, której górna połowajest przemieszczona względem dolnej połowy. Można zauważyć znaczącąpozostałość 5 tabletki, przeznaczoną do zdarcia dla otrzymania tabletki o jednakowej powierzchni.

Figura 3 stanowi widok z boku tabletki otrzymanej sposobem według wynalazku z zastosowaniem dwóch rolek formujących z wgłębieniami w kształcie odcinków kuli. Zadzior 4 dzieli tabletkę na górną połowę 2 i dolną połowę 3 tabletki. Kąt 2α pomiędzy górną i dolną styczną powierzchnią przy zadziorze wynosi około 290°.

Figura 4 stanowi widok z boku tabletki zasadniczo odpowiadający widokowi z fig. 3, jednakże w tym przypadku górna połowa 2 tabletki jest przemieszczona względem dolnej połowy 3. W tym przypadku pozostałość tabletki wymagająca zdarcia jest stosunkowo niewielka.

Przykład 1

Wytworzono tabletki według wynalazku z użyciem mieszaniny zawierającej 60% wag. Kollidon YA-64 (BASF) (kopolimer poliwinylopirolidonu z octanem winylu (60:40)). Mieszani179 425 nę tę wytłoczono w dwuśrubowej wytłaczarce ZSK-40, Werner+Pf-leiderer w następujących warunkach:

Temperatury:
Przebieg 1:	80°C
Przebieg 2:	100°C
Przebieg 3:	1300(3
Przebieg 4:	100°C
Matryce:	135°C
Wydajność przepustowa materiału: 25 kg/h
Prędkość śruby:	160 obr./min.
Wytop podano do kalandra formującego z dwiema przeciwobrotowymi rolkami formier-

skimi (skuteczna szerokość rolki formierskiej około 14 cm). Wgłębienia w rolkach formierskich były tego rodzaju, że z wytopu formowano tabletki soczewowate, jak pokazano na fig. 3.

Stosowane w wynalazku kalander i rolki formierskie mogą być chłodzone lub ogrzewane w znany sposób, a także tym sposobem można regulować optymalną temperaturę powierzchni rolek dla danego procesu obróbki.

F1G.4

179 425

FIG.1

FIG.3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania soczewkowatych tabletek, przez formowanie wytopu zawierającego składnik aktywny w kalandrze z przeciwobrotowymi rolkami formierskimi, które mają na swych powierzchniach wzajemnie przeciwległe wgłębienia dla pobierania i formowania wytopu, znamienny tym, że do formowania wytopu stosuje się przynajmniej jedną rolkę formierską mającą wgłębienia w kształcie odcinków elipsoidy, w których kąt pomiędzy powierzchnią styczną do wgłębienia przy górnej krawędzi i powierzchnią rolek formierskich jest mniejszy niż 90°, zaś otrzymane tabletki poddaje się etapowi usuwania wypływki.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się przynajmniej jedną rolkę formierską mającą wgłębienia w kształcie odcinków kuli.
3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jako jedną z rolek formierskich stosuje się rolkę posiadającą wgłębienia, a jako drugą rolkę stosuje się rolkę gładką.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kąt pomiędzy powierzchnią styczną do wgłębienia przy górnej krawędzi i powierzchnią rolek formierskich jest mniejszy niż 45°.
5. 5. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że stosuje się rolki formierskie pokryte czynnikiem ułatwiającym uwalnianie.
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się wytop, który zawiera składnik aktywny oraz przynajmniej jeden akceptowalny farmaceutycznie, rozpuszczalny w wodzie polimer.
7. 7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że jako polimer stosuje się poliwinylopirolidon, kopolimer N-winylopirolidonu i estru winylowego, kopolimery octanu winylowego i kwasu krotonowego, częściowo uwodniony octan poliwinylu, alkohol poliwinylowy, kopolimer octanu etylenu/winylu, poli(hydroksyetylometakrylan), kopolimery metakrylanu metylowego i kwasu akrylowego, estry celulozowe, etery celulozowe lub glikol polietylenowy.
8. 8. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że stosuje się przynajmniej jedną rolkę formierską, mającą wgłębienia podzielone przynajmniej jedną poprzeczką, dochodzącą zasadniczo do powierzchni rolki formierskiej i tworzącą zarysowanie.