PL179434B1

PL179434B1 - Nosnik leku do inhalatora suchych proszków PL PL

Info

Publication number: PL179434B1
Application number: PL95335225A
Authority: PL
Inventors: Oort Michiel M Van
Original assignee: Glaxo Wellcome Inc
Priority date: 1994-10-21
Filing date: 1995-10-19
Publication date: 2000-09-29
Also published as: US5823182A; US5647347A

Abstract

1. Nosnik leku do inhalatora suchych pro- szków, skladajacy sie z co najmniej jednej czesci nosnikowej zawierajacy dwie odsu- niete od siebie siatki, znamienny tym, ze ka- zda z siatek (24 i 26) ma duza ilosc otworów wewnatrz i duza ilosc sferycznych elemen- tów (22) usytuowanych pomiedzy wymie- nionymi siatkami i obciazonych co najmniej jedna dawka sproszkowanego leku (20), przy czym sproszkowany lek usuwa sie ze sfery- cznych elementów i przenosi do strumienia powietrza wprowadzanego przez dwie odsu niete od siebie siatki (24 i 26). FIG -1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazkujest nośnik leku do inhalatora suchych proszków. Bardziej szczegółowo wynalazek dotyczy nośnika zawierającego osadzony na nim lek w postaci suchego proszku i który to nośnik jest przystosowany do umieszczania go wewnątrz inhalatora suchych proszków.

Astma i inne choroby układu oddechowego są leczone zazwyczaj za pomocą inhalacji odpowiednim lekiem, który osadza się w płucach, aby ułatwić pacjentowi oddychanie i zwiększyć pojemność powietrza. Najczęściej stosowanym sposobem leczenia chorób dróg oddechowych jest inhalacja leku z roztworu lub zawiesiny, odmierzonej dawki aerozolu z inhalatora ciśnieniowego oraz inhalacja sproszkowanego leku (na ogół z domieszką zarobki) z inhalatora suchych proszków. Jednakże, w świetle ujawnionych ostatnio powiązań pomiędzy emisją chlorofluorowęglowodorów, a pogorszeniem się stanu ziemskiej warstwy ozonowej, stosowanie leków w ciśnieniowych inhalatorach jest mniej pożądane, a zainteresowanie systemami inhalacji suchych proszków znacznie wzrosło.

Aktualnie znanychjest kilka różnych, podstawionych metod, które prowadzą do uzyskania proszków o małych rozmiarach cząstek dla przewodu oddechowego, bez stosowania niepożądanych, chlorofluorowęglowodorowych propelantów. W pierwszej z tych metod stosuje się twarde kapsułki żelatynowe, które zawierają zarówno dawkę materiału aktywnego jak i ponadto, potencjalnie środki wspomagające. Inhalator do tej metody, stosowany przez astmatycznych pacjentów, składa się z urządzenia do perforacji lub otwierania kapsułki, która w zależności od potrzeb, jest wkładana następnie do inhalatora. Strumień powietrza wytwarzany przez pacjenta ustnikiem inhalatora służy do usunięcia proszku zawartego wewnątrz otwartej kapsułki. Następnie, pustą kapsułkę usuwa się z inhalatora, któryjest wówczas gotowy do umieszczenia w nim kolejnej kapsułki. Strumień powietrza, który przechodzi przez kapsułkę podczas inhalacji usuwa sproszkowany lek z otwartej kapsułki, ale stwierdzono, że strumień powietrza wytwarzany przez pacjenta stosującego ten rodzaj inhalatora, jest przeważnie niewystarczający do usunięcia całej zawartości kapsułki. Inhalatory suchych proszków stosujące tę technologię są ujawnione w wielu znanych ze stanu techniki referencjach, w tym w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3 906 950; 4 013 075; 3 807 4θθ oraz 3 991 761.

Inny rodzaj inhalatora zawiera zestaw, który ma wiele opakowań konturowych, które są w odpowiedniej odległości od siebie. Każde z opakowań konturowych zawiera stałą ilość sproszkowanego leku do podawania pacjentowi. Kiedy każde z opakowań przesunie się do góry

179 434 określonego położenia, jest za pomocą odpowiednich urządzeń rozrywane w taki sposób, aby uwolnić proszek, który jest wdychany przez pacjenta. Jednakże stwierdzono, że wilgoć wchodząca przez opakowanie konturowe może powodować aglomerację zawartego w nim leku. I w konsekwencji, w czasie wdychania leku przez użytkownika, nie koniecznie osiąga się korzystną wielkość cząstek dla maksymalnie skutecznego leczenia schorzeń dróg oddechowych. Ponadto, operowanie urządzeniem wymaga stosowania zarobek (np. laktozy) w celu odmierzenia i podania leku. Ten rodzaj urządzeń inhalacyjnych został ujawniony w wielu, znanych ze stanu techniki, opisach patentowych, obejmujących europejskie zgłoszenia patentowe EPO 211595; EPO 455463 oraz EPO 467172 Al.

Jeszcze inny typ inhalatora suchych proszków zawiera taką ilość leku, która jest wystarczająca do wielokrotnego dawkowania. Przykładem reprezentującym ten rodzaj urządzenia jest Draco Turbuhaler®, który jest ujawniony w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 668 218; 4 667 668 oraz 4 805 811. Inhalator obejmuje urządzenie do usuwania sproszkowanego leku z pojemnika i wytwarzania dawki do inhalacji. To usuwanie leku i wytwarzanie dawki obejmuje także płytkę mająca z góry określoną grubość i liczne wgłębienia o kulistym kształcie. Płytka może być poruszana mechanicznie z położenia, gdzie część wgłębień jest napełniana sproszkowanym lekiem pobieranym z pojemnika, do innego położenia, w którym napełnione sproszkowanym lekiem wgłębienia są umiejscawiane wewnątrz kanału. Powietrze wpływa do kanału w wyniku zasysania przez pacjenta ustnikiem, który jest tak połączony z kanałem, aby usunąć sproszkowany lek z wgłębień. Jednakże, stwierdzono, że jeśli stosuje się zasysanie w celu usunięcia leku z jednego lub kilku wgłębień płytki, nie całe lekarstwo przechodzi do strumienia powietrza. Ponadto, urządzenie Turbuhaler® jest przeznaczone do podawania dużych dawek i ma tendencję do dawkowania zmiennych ilości.

Czwarty inhalator suchych proszków jest ujawniony w opisie patentowym RFN nr 4020571 A1, w którym to urządzeniu materiały typu weluru lub aksamitu z ładunkiem proszku są wprowadzane do strumienia powietrza. Strumień powietrza podnosi proszek z materiału weluropodobnego i przeprowadza go do strumienia powietrza, które następnie jest wdychane przez pacjenta. Jedną z niedogodności tego typu urządzenia inhalującego jest tendencja do mieszania się włókien nośnika z lekiem.

Ostatnio zaproponowany nowy rodzaj nośnika krążkowego do inhalatora suchych proszków, jest ujawniony w zgłoszeniu patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 08/025964 złożonym 3 marca 1993, w którym mówi się o krążku z siatki, który jest zaimpregnowany w odsuniętych od siebie ustalonych położeniach lub częściach najego obwodzie, dawką sproszkowanego leku, takiego jak hydroksynafitoesan salmeterolu, który może być przydatny w leczeniu astmy. Ponieważ sproszkowany lek jest zaimpregnowany w otworach części siatki, powietrza uderzające podczas inhalacji w części siatki i sproszkowany lek, będzie powodowało odrywanie leku, tak aby wytworzyć aerozol lub rozpylić lek. Ponadto, osadzenie leku w otworach na częściach siatki pozwala na turbulentny przepływ wokół każdej dawki leku i wspomaga całkowicie oderwanie dawki leku od części siatki i przeniesienie do strumienia powietrza. Tym niemniej, stosowanie krążka z siatki w inhalatorach suchych proszków również stanowi pewną niedogodność, w tym niedokładne dozowanie sproszkowanego leku, ponieważ otwory części siatki są stosowane do odmierzania leku. Inne niedogodności osadzania sproszkowanego leku (lub impregnacji lekiem) w otworach części siatki, wynikąjąz ograniczenia wielkości dawki do objętości otworów oraz konieczności dezagregacji dużych grudek leku występujących w pustych przestrzeniach otworów.

Zgodnie z niniejszym wynalazkiem unika się wielu problemów związanych ze znanymi ze stanu techniki inhalatorami suchych proszków, przez zapewnienie nowego nośnika leku, który pozwala na podanie przez inhalator, z góry określonej i dokładnej dawki, suchego sproszkowanego leku, zgodnej z wymaganiami. Ponadto, wynalazek zapewnia dużo większą elastyczność dotyczącą zakresu dawkowania leku za pomocą specyficznej wielkości części siatki nośnikowej, ponieważ dawka leku nie zależy od objętości pustych przestrzeni otworów siatki nośnikowej.

Nośnik leku do inhalatora suchych proszków składający się co najmniej jednej części nośnikowej składającej się z dwóch odsuniętych od siebie siatek, według wynalazku charakteryzuje się tym, że każda z siatek ma dużą ilość otworów wewnątrz i dużą ilość sferycznych elementów usytuowanych pomiędzy wymienionymi siatkami i obciążonych co najmniej jedną dawką sproszkowanego leku, przy czym sproszkowany lek usuwa się ze sferycznych elementów i przenosi do strumienia powietrza wprowadzanego przez dwie odsunięte od siebie siatki.

Nośnik leku według wynalazku charakteryzuje się tym, że powierzchnia wymienionej dużej ilości sferycznych elementów obciążona jest jedną dawką sproszkowanego leku.

Nośnik leku według wynalazku zawiera sproszkowany lek naniesiony na wymienione sferyczne elementy, który jest wybrany z grupy obejmującej salbutamol, terbutalinę, izoproterenol, metaprotaranol, pirbuterol, hydroksynaftoesan salmeterolu, propionian flutikazonu, budesenid, dipropionian beklometazonu oraz triacetonid.

A zatem, celem niniejszego wynalazku jest dostarczenie nośnika leku do inhalatora suchych proszków, który zapewnia podawanie dokładnie określonej dawki sproszkowanego leku.

Jeszcze innym celem niniejszego wynalazku jest dostarczenie nośnika leku do inhalatora suchych proszków, który zapewnia, że wytworzony wymiar pochłoniętych cząstek sproszkowanej dawki leku jest maksymalnie skuteczny.

Niektóre cele wynalazku zostały opisane, inne stanąsię jasne w dalszej części opisu, któremu towarzyszy niżej przedstawiony opis rysunków.

Figura 1 przedstawia pierwszy wzór kasety nośnika leku do inhalatora suchych proszków w widoku perspektywicznym;

Figura 2 przedstawia drugi wzór kasety nośnika leku do inhalatora suchych proszków w widoku perspektywicznym;

Figura 3 przedstawia trzeci wzór kasety nośnika leku do inhalatora suchych proszków w widoku perspektywicznym;

Figura 4 przedstawia indywidualny nośnik leku, jaki jest stosowany we wzorach kaset przedstawionych na fig. 1-3;

Figura 5 przedstawia rozebrany zespół nośnika leku pokazanego na fig. 4; w widoku perspektywicznym;

Figura 6 przedstawia rozebrany zespół nośnika leku pokazanego na fig. 4; w przekroju pionowym;

Figura 7 przedstawia nakładanie roztworu zawiesiny sproszkowanego leku na część nośnikową siatki, pokazaną na fig. 5 i 6, w schematycznym widoku;

Figura 8 przedstawia w powiększeniu obciążenie sproszkowanym lekiem powierzchni części nośnikowej siatki po odparowaniu środka tworzącego zawiesinę, w taki sposób, że otwory części nośnikowej siatki są co najmniej częściowo otwarte i pozbawione sproszkowanego leku, w widoku perspektywicznym;

Figura 9 przedstawia nośnik leku oraz wpływjaki wywiera nań inhalacyjny impuls powietrza;

Figury 10A i 10B przedstawiają w powiększeniu wybranąjego część, odpowiednio, część nośnikową siatki z pokrywającym go narostem sproszkowanego leku, w widoku z góry; oraz

Figura 11 przedstawia wykonanie nośnika według niniejszego wynalazek, w którym nośnik składa się z dwóch odsuniętych od siebie siatek posiadających dużą ilość sferycznych elementów usytuowanych pomiędzy nimi, które są obciążone sproszkowanym lekiem oraz wpływ jaki wywiera nań inhalacyjny impuls.

Na rysunku fig. 1-11, takie same cyfiy oznaczają identyczne elementy na wszystkich widokach, trzy wykonania kaset nośnika leku sąprzedstawione na fig. 1- 3, z których każda zawiera pewną ilość odsuniętych od siebie nośników leku 10.

Sproszkowane leki, które mogą być stosowane na nośniku leków według niniejszego wynalazku służą do terapii inhalacyj nej ogólnoustroj owej absorpcj i poprzez układ oddechowy, obejmują, ale nie ograniczają się do nich, salbutamol, terbutalinę, izoprotemol, metaproteranol, pirbuterol, hydroksynaftoesan salmeterolu, propionian flutikazonu, budesenid, dipropionian

179 434 beklometazonu, oraztriacetonid. Ponadto, jest zrozumiałe, że sproszkowane leki mogąwystępować ewentualnie z domieszką laktozy i glukozy.

Nośniki leków 10, są przedstawione na fig. 4-6. Nośniki leków 10, których duże ilości zawierają poszczególne wzory kaset nośników leku na fig. 1-3, są utworzone z części siatki nośnikowej 12, która najkorzystniej jest przymocowana lub umieszczona pomiędzy zamykającymi osłonami 14 i 16, aczkolwiek osłony 14 i 16 nie są wymagane w innych wykonaniach nośników leku 10, według mniejszego wynalazku. Należy podkreślić, że kasety nośników leku, jak na fig. 1-3 są tak zbudowane, aby nadawały się do wkładania do jakiegokolwiek odpowiedniego inhalatora suchych proszków (nie pokazany), które sądobrze znane ze stanu techniki, a nowe nośniki leków 10, według niniejszego wynalazku mogły być wkładane do wielu innych rodzajów cienkich blach, płytek, krążków i im podobnych, poza trzema przedstawionymi wzorami kaset.

Siatka nośnikowa 12, może być nietkaną lub tkaną siatką wytworzoną z naturalnych lub syntetycznych włókien, bądź siatką wytłoczoną z metalu, bądź siatką wytrawioną fotokwasowo ze stali nierdzewnej lub materiału ceramicznego, bądź utworzoną. wjakikolwiek inny, odpowiedni sposób, który zapewnia dużąilość wewnętrznych otworów 12A (patrz fig. 8). Wynalazek zapewnia osadzenie wymaganej dawki suchego, sproszkowanego leku w pierwszym rzędzie na powierzchni części siatki nośnikowej 12 (patrz fig. 8), a nie głównie wewnątrz jej otworów 12A. Wielkość dawki zależy od stosowanego leku. Przykładowo, powszechnie stosowanym lekiem astmatycznym jest hydroksynafoesan salmeterolu, który jest zazwyczaj przygotowywany w pojedynczych dawkach, wynoszących około 50 mikrogramów (μ g). A zatem, każda dawka takiego leku może być osadzona na powierzchni wybranej części siatki nośnikowej 12, której średnica, najkorzystniej, wynosi około 2,12 - 6,35 mm, a wewnętrzne otwory mają w przybliżeniu 12,7x10’³ mm lub więcej szerokości. Jak to wcześniej tutaj zauważono, część nośnikowa siatki 12, może być wytworzona w różny sposób, w tym jako tkana lub nietkana siatka utworzona z naturalnych lub syntetycznych włókien, bądźjako siatka wytłoczona z metalu, bądźjako siatka wytrawiona fotokwasowo ze stali nierdzewnej lub materiału ceramicznego.

Część nośnikowa siatki 12, jest utworzona z otworami 12A, o szerokości równej w przybliżeniu 12,7x 10- mm lub większej i (ewentualnie) przymocowana lub umieszczona pomiędzy zamykającymi osłonkami 14 i 16, wtaki sposób, aby utworzyć nośnik leku 10. Należy rozumieć, że nośnik leku 10, mógłby być utworzony wyłącznie z części siatki nośnikowej 12, jeśli chodzi o wybór projektu wytwarzania nośnika leku 10. Duża ilość nośników leku 10 jest rozmieszczona na obwodzie kasety nośnika leków, tak jak na pierścieniach pokazanych na fig. 1 i 2, bądź odpowiednio wzdłuż długości taśmy kasety nośnika leku, tak jak pokazana na fig. 3. Ewentualnie osłony zamykające 14 i 16, każda z nich, pozwala na dojście zewnętrznego strumienia powietrza lub impulsów powietrza poprzez wystawioną powierzchnię nośnika leku 10, w chwili kiedy nośnikjest umieszczony wewnątrz odpowiedniego inhalatora suchych proszków (nie pokazany), tak aby sproszkowany lek mógł być zabrany do strumienia powietrza (patrz fig. 9), który jest następnie wdychany przez pacjenta poprzez ustnik (nie pokazany), który jest połączony z przepływającym powietrzem. Za pomocą odpowiednich mechanicznych lub elektromechanicznych urządzeń, nośniki leku 10 z kaset nośnika leku, takichjak pokazane na fig. 1-3, są selektywnie ustawiane w taki sposób, aby nowa dawka sproszkowanego leku była poddawana działaniu strumienia powietrza lub impulsu powietrza inhalatora.

Ponieważ sproszkowany lek jest osadzany przede wszystkim na powierzchni części nośnikowej siatki 12 i obejmuje znaczną ilość otworów siatki nośnikowej 12 (patrz fig. 8), ilość cząstek, które sąw fizycznym kontakcie ze sobąjest znacznie zmniejszona, a zatem ilość energii wymagana do dezagregacji cząstek do wielkości z zakresu nadającego się wdychania jest zminimalizowana (w przeciwieństwie, na przykład, do osadzonego całkowicie na otworach sproszkowanego leku). Grubość warstwy sproszkowanego leku na powierzchni elementów tworzących część siatki nośnikowej 12, może być tak dobrana, aby zminimalizować stopień kontaktu cząstka-cząstka i/lub wielkość cząstek mikrogrudek. Impuls powietrza kierowany na suchy sproszkowany lek będzie służył wymywaniu dawki sproszkowanego leku z siatki nośnikowej 12,

179 434 zasysaniu dawki z siatki nośnikowej 12, na mocy efektu Bemoulli'ego i/lub rozsadzaniu dawki mostkującej otwory-·.

Zgłaszający odkrył, że duże siły ścinające i turbulencja, którym jest poddawany osadzony sproszkowany lek, będą powodowały w rezultacie usuwanie i/lub dezagregację cząstek lub mikrogrudek cząstek. A zatem, każdy z otworów 12A części siatki nośnikowej 12, będzie działał jako dysza lub rozpylacz, jeśli jakiekolwiek cząstki nie przylegają bezpośrednio do powierzchni elementów siatki nośnikowej 12, ale narosły wewnątrz nich (patrz, na przykład, fig. 10A i 10B).

Osłonę 14 (która, jak to już wspomniano, jest opcyjnym, anie wymaganym elementem nośnika leku według niniejszego wynalazku) stosuje się tak, aby dodatkowo wspomóc dezagregacj ę cząstek leku, w wyniku uderzenia i dużych sił ścinaj ących, które powstaj ąw wyniku kontaktu sproszkowanego leku (usuniętego przez strumień powietrza z siatki nośnikowej 12 i wprowadzonego do tego strumienia) z osłoną 14. Również osłona 16 służy takiej modyfikacji przepływu powietrza, aby zmaksymalizować turbulencję i ściananie, ułatwiając dezagregację sproszkowanego leku.

Nowe nośniki leków 10 i 20, według niniejszego wynalazku, najkorzystniej wytwarza się poprzez dozowanie małych ilości wybranych leków w postaci zawiesiny na części siatki nośnikowej 12 lub nośnikowe elementy sferyczne 22, a następnie odparowanie środka wytwarzającego zawiesinę. Środek wytwarzający zawiesinę powinien być stosunkowo nietoksyczny, mało- lub niepalny i mieć temperaturę wrzenia zbliżoną lub nieco wyższą od temperatury pokojowej, aby nadawał się do wytwarzania zestawu. Zgłaszający stwierdził, że perfluoropentan, perfluoroheksan, perfluorometylocykloheksan oraz perfluorocykloheksan, stanowią dobre środki do wytwarzania zawiesiny, chociaż inne środki do wytwarzania zawiesiny są rozważane jako objęte zakresem niniejszego wynalazku (w tym fluorowane węglowodory i/lub węglowodory).

Krążek, pierścień lub taśma lub im podobne, z których wytwarza się kasetę z lekiem (takie jak pokazane na fig. 1-3) w procesie wytwarzania przechodzą przez strefę napełniania lekiem. Strefa napełniania lekiem składa się z układu dysz rozpylających lub iglic N (patrz fig. 7), które dozująz góry określoną ilość leku w postaci zawiesiny lub roztworu S leku, na części siatki nośnikowej 12 lub na sferyczne elementy 22. Jeśli pożądane jest usunięcie, opisanego wyżej środka wytwarzającego zawiesinę, pozostawia się wystarczającą ilość czasu na odparowanie środka wytwarzającego zawiesinę. Dla ułatwienia odparowywania, można ewentualnie stosować grzanie i/lub niewielkie podciśnienie lub nadciśnienie na części siatki nośnikowej 12 lub sferycznych elementach 22. A zatem, istotą sposobu wytwarzania, według niniejszego wynalazku, j est nanoszenie leku na powierzchnię elementów części siatki nośnikowej 12 i sferycznych elementów 22, w taki sposób, aby pozostawić otwory pomiędzy nimi w znacznym stopniu otwarte i pozbawione leku.

Zgłaszający przeprowadził intensywne badanie w celu wybrania odpowiedniego środka wytwarzającego zawiesinę z suchego proszku leku do nanoszenia na części siatki nośnikowej nośników leku, zawartych w kasecie nośnika leku (np. cienka blacha, płytka, krążek, taśma lub im podobne, które zawierają znaczną ilość części siatki nośnikowej). Kryteria wyboru mogą obejmować niepalność, nietoksyczność, temperaturę wrzenia zbliżoną do temperatury pokojowej (wysokie ciśnienie par i niski nakład energii dla usunięcia cieczy) i małą szkodliwość dla środowiska. Zgłaszający stwierdził, że perfluoropentan jest dobrym środkiem wytwarzającym zawiesinę, który ma wyraźną przewagę nad wieloma innymi cieczami, chociaż inne środki wytwarzające zawiesinę mogą być stosowane w praktyce niniejszego wynalazku. Z mikrocząsteczkowo rozdrobnionego suchego proszku salmeterolu można z łatwością wytworzyć zawiesinę w perfluoropentanie i zawiesiny te okazuj ją się stabilne w ciągu kilku dni w temperaturze poniżej 0°C.

Zgłaszający przebadał wiele materiałów osłonowych do stosowaniajako części nośnikowe siatki w kasetach nośnika leku, itd. Fizykochemiczne własności materiału siatkowego, które mają znaczenia, obejmują zawartość wilgoci, odporność termiczną, odporność na ścieranie, odporność chemiczną, stabilność wymiarową, fizyczne własności siatki (takie jak procent otwartej przestrzeni, przepuszczalność powietrza), średnica nici i rodzaj splotu. Zostały przebadane próbki siatek, do stosowaniajako części nośnikowe siatki, z materiałów takich jak nylon, poliester,

1719 434

Ί polipropylen oraz stal nierdzewna i zgłaszający jest obecnie przekonany, że stal nierdzewna oraz niehigroskopijne polimery są korzystnymi materiałami, ponieważ wilgoć stanowi problem w przypadku wielu preparatów leków w postaci suchego proszku. A zatem, materiał siatki powinien być stosunkowo niehigroskopijny i hydrofobowy, co zmniejsza prawdopodobieństwo stosowania nylonu i poliestru jako przydatnych materiałów siatkowych. Polipropylen, etylen tetrafluoroetylen (ETFE) oraz E-CTFE są niehigroskopijne i mają doskonałe hydrofobowe wiązania, a zatem powinny stanowić odpowiednie materiały siatkowe do wytwarzania części nośnikowych siatki nośnika leku według niniejszego wynalazku.

Chociaż mogą być stosowane inne rodzaje siatek, jak bardziej szczegółowo omówione powyżej, w badaniach, opisanych szczegółowo poniżej, stosowano siatki ze stali nierdzewnej.

We wstępnych, statystycznie zaprojektowanych badaniach, zgłaszający stosował siatki nośnikowe ze stali nierdzewnej i przebadał następujące współczynniki: liczbę oczek siatki (180, 230,325; taka sama średnica, różny procent otwartej przestrzeni), obciążenie lekiem (50 μ i 250 pg), wielkość oczka (2,54, 3,81, 5,08 mm), ciśnienie impulsu powietrza (2,026x10³ 3,546x10³ i 5,065x10³ kPa), objętość impulsu powietrza 0,1,0,2 i 0,3 ml) oraz konfigurację siatki (impuls powietrza uderza najpierw lek -DF, najpierw siatkę-SF i bliźniacze siatki-TS). Przez wielkość oczka należy rozumieć średnicę siatki nośnikowej. .

Wytwarza się 2,5% zawiesinę propionianu flutikazonu w perfluoropentanie, po czym dozuje się lub napełnia lekiem siatki z zastosowaniem elektronicznej pipety marki Eppndorf. Sortowanie cząstek według wymiarów przeprowadza się umieszczając odpowiedmąsiatkę w aparacie do badania dyspersji w czasie inhalacji i wyrzucając dawkę do analizatora czasu przelotu i wielkości cząstek ApI marki AEROSIZER.

W podsumowaniu, wyniki badań wskazują, że najlepsze rezultaty uzyskano przy nakładaniu suchego sproszkowanego leku na nośnik leku według wynalazku z zastosowaniem pojedynczej siatki (bez zamykających osłon 14 i 16), przy dużej objętości powietrza, wysokim ciśnieniu powietrza, niskim obciążeniu lekiem i małej wielkości oczka. Jednakże, przeciętną najwyższą ilość cząstek uzyskano przy małej wielkości oczka, wysokim obciążeniu lekiem i bliźniaczej konfiguracji siatki.

Kiedy oddzielnie zbadano konfiguracje z trzema osłonami, zgłaszający odkrył, że siatka nośnikowa o dużych oczkach pracuje lepiej w konfiguracji pojedynczej siatki (nie zamkniętej osłonami 14 i 16), a przy małych oczkach pracuj e lepiej w konfiguracj i siatek bliźniaczych (z włączeniem zamykającej osłony 14).

Pomiary dokonane przy tylko dużej objętości powietrza/wysokim ciśnieniu powietrza potwierdzają fakt, że pojedyncza konfiguracja siatki, niskie obciążenie lekiem i mała wielkość oczka, zapewniają najbardziej korzystny rozkład wielkości cząstek, podczas gdy bliźniacze siatki o wysokim obciążeniu lekiem wytwarząjąnajwiększąilość cząstek. Ponadto, siatka o małych oczkach ma tendencję do zapewniania przeciętnie większej ilości cząstek.

Wyniki badań, na podstawie których poczyniono wyżej podane obserwacje, są zebrane w tabeli 1 i tabeli 2, poniżej.

Tabela 1 Wyniki badań Obciążenie lekiem = 40 ąg,

Ciśnienie powietrza = 4,83x10³ kPa Objętość powietrza = 0,3 ml

Konfiguracja	MMAD μιη	%< 6,3 μιη	Ilość
DF	2,3	98,5	262Ί34
SF	2,5	9Ί,2	342523
TS	6,Ί	49,3	Ί52301

Uwaga: Wyniki zostały uśrednione dla oczka w siatce i wielkości oczka.

179 434

Tabela 2 Wyniki badań

Obciążenie lekiem = 175 pg, Ciśnienie powietrza = 4,83x10³ kPa, Objętość powietrza = 0,3 ml

Konfiguracja	MMAD(pm)	% < 6,3 pm	Ilość
DF	4,0	71,2	1090524
SF	3,5	76,2	699456
TS	11,4	22,6	1704059

Uwaga: Wyniki zostały uśrednione dla oczka w siatce i wielkości oczka.

Jest zrozumiałe, że różne szczegóły wynalazku mogą być zmieniane bez wychodzenia poza zakres wynalazku. Ponadto, celem opisu jest jedynie ilustracja, a wynalazek obejmuje swym zakresem modyfikacje, zmiany i jego ulepszenia.

FIG. 5

FIG. 6

179 434

__ϊ\

12Δ

FIG. 8

179 434

FIG. 11

Impuls powietrza

179 434

FIG. W A

FIG.10B

179 434

FIG.1

FIG. 2

FIG. 3

FIG. 4

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Nośnik leku do inhalatora suchych proszków, składający się z co najmniej jednej części nośnikowej zawierający dwie odsunięte od siebie siatki, znamienny tym, że każda z siatek (24 i 26) ma dużąilość otworów wewnątrz i dużąilość. sferycznych elementów (22) usytuowanych pomiędzy wymienionymi siatkami i obciążonych co najmniej jedną dawką sproszkowanego leku (20), przy czym sproszkowany lek usuwa się ze sferycznych elementów i przenosi do strumienia powietrza wprowadzanego przez dwie odsunięte od siebie siatki (24 i 26).
2. Nośnik leku według zastrz. 1, znamienny tym, źe powierzchnia, wymienionej dużej ilości sferycznych elementów (22), obciążona jest jedną dawką sproszkowanego leku.
3. Nośnik leku według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zawiera sproszkowany lek naniesiony na wymienione sferyczne elementy (22) jest wybrany z grupy obejmującej salbutamol, terbutalinę, izoproterenol, metaprotaranol, pirbuterol, hydroksynaftoesan salmeterolu, propionian flutikazonu, budesenid, dipropionian beklometazonu oraz triacetonid.