PL180386B1

PL180386B1 - Przyrzad do mechanicznego wspomagania zespolenia zlamanej kosci PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL180386B1
Application number: PL95318355A
Authority: PL
Inventors: Giovanni Faccioli; Stefano Rossi; William Oppenheim
Original assignee: Orthofix Srl
Priority date: 1994-07-28
Filing date: 1995-07-12
Publication date: 2001-01-31
Also published as: DE69519169T2; GR3035238T3; CZ20897A3; HU9700263D0; KR100269983B1; PL318355A1; HU219014B; DE29521736U1; AU2896795A; PE29696A1; CZ292954B6; CN1122685A; BR9508452A; EP0772420B1; SK11497A3; AU686837B2; NO970344L; NO970344D0; CA2118366A1; NO324340B1

Abstract

1 Przyrzad do mechanicznego wspomagania zespolenia zlamanej kosci, na przyklad kosci udowej lub piszczeli, z zastoso- waniem szpilki wprowadzonej do kanalu szpilkowego, z usytuowa- nymi w szpilce niewidocznymi otworami dla srub kostnych, przy czym szpilka sklada sie z dystalnej prostej czesci 1 z proksymalnej czesci, do której jest przymocowany przyrzad oraz jest wyposazona w otwory dla srub, usytuowane w jej dystalnej prostej czesci, a osie otworów 1 os szpilki wyznaczaja glów na plaszczyzne symetrii, a przyrzad zawiera prosty prowadnik, sztywny uchwyt, mocowany prostopadle do szpilki, w którym prowadnik jest umieszczony rów- nolegle do szpilki, prowadniki wiertla wspólosiowe z otworami dla srub kostnych, oraz wysiegnik przymocowany rozlacznie do pro- wadnika 1 prostopadly do glównej plaszczyzny symetrii oraz usytu- owany w glównej plaszczyznie symetrii wyznaczonej przez osie otworów srub kostnych 1 os szpilki, przy czym zakonczenie wysieg- nika jest wyposazone w otwór prowadzacy, którego os jest prosto- padla do glównej plaszczyzny symetrii, znam ienny tym , ze jest wyposazony w pret stabilizujacy (35), um ieszczony przesuw nie w otw orze (37) prow adnika (26) przy w ysiegniku (30) 1 w ystajacy z niego w kierunku szpilki (13), z zakonczeniem stykajacym sie ze sz p ilk a (13) i z elem entam i ograniczajacym i ruch preta stabi- lizujacego (35) w kierunku szpilki (13), przy czym w polozeniu styku zakonczenia preta stabilizujacego (35) ze szpilka (13) osie prowadników wiertla (31) sa usytuowane w osi otworów (19) w szpilce (13) FIG. 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do mechanicznego wspomagania zespolenia złamanej kości, zwłaszcza piszczeli lub kości udowej.

Szpilki umieszczane w kanale szpilkowym kości sąpełne lub wydrążone i sązwykle wyposażone w dwa równoległe otwory usytuowane średnicowo, w pobliżu dystalnego końca szpilki. Szpilki są również wyposażone w dwa podobne otwory, nie koniecznie równolegle do siebie, usytuowane w pobliżu proskymalnego końca szpilki. Wszystkie te otwory są przeznaczone dla umieszczenia w nich śrub kostnych, ale po umieszczeniu szpilki w kanale szpikowym stają się niewidoczne. Podczas wykonywania operacji zespolenia kości powstaje zawsze problem zapewnienia dokładnej współosiowości otworów nawiercanych w kości z otworami w szpilce. Znany sposób rozwiązania tego problemu polega na przeprowadzaniu operacji pod kontrolą rentgenowską co jednak, poza znanym niebezpieczeństwem przekroczenia dopuszczalnej dawki promieniowania i koniecznością zabezpieczenia personelu operującego, jest z wielu powodów kłopotliwe i kosztowne.

Proksymalny koniec szpilki ma kształt uniemożliwiający jej obrót, natomiast umożliwia jej przymocowanie do przyrządu wspomagającego operację zespolenia złamanej kości, ułatwiającego centrowanie prowadnic wiertła z otworami w szpilce, przeprowadzane pod kontroląrentgenowską.

Jednym z powodów trudności ustalenia rzeczywistego położenia otworów w szpilce jest fakt, że szpilka może zostać nieco zagięta w trakcie jej wprowadzania do kanału szpilkowego. Wówczas położenie otworów w dystalnej części szpilki względem proksymalnej części szpilki nie jest już takie samo jak przed wprowadzeniem szpilki do kanału szpikowego. Również dlatego operacja zespolenia kości, wykonywana z zastosowaniem dowolnego przyrządu wspomagającego, musi się odbywać pod kontroląrentgenowską.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych A.P. nr 5,281,224 znana jest przesuwna magnetyczna głowica detekcyjna, przemieszczana wzdłuż dystalnej części szpilki wprowadzonej do kanału szpilkowego, wykrywająca rzeczywiste położenie osi szpilki. Celem wymienionych wynalazków była chęć uniknięcia niedogodności kontroli rentgenowskiej, jednakże obecnie omówiony sposób został uznany za kłopotliwy i nie gwarantujący wymaganej dokładności.

Z angielskiego opisu patentowego nr GB-A-2 258 154 znane jest urządzenie do mocowania szpilki do kości. Urządzenie jest wyposażone: w przyrząd, do którego jest mocowana rozłącznie szpilka, w uchwyt będący częścią składową przyrządu, z którego wystaje szpilka przymocowana do przyrządu oraz w szablon przymocowany do przyrządu, usytuowany prostopadle do szpilki, gdy szpilka jest przymocowana do przyrządu. Przyrząd jest również wyposażony w otwory dla kołków ustalających, mocujących szpilkę, wyposażoną w otwory do kości.

Znany jest też przyrząd do mechanicznego wspomagania zespolenia złamanej kości, w którym zastosowana jest szpilka wprowadzona do kanału szpilkowego. Szpilka składa się z dystalnej prostej części i z proksymalnej części. Szpilka ma otwory dla śrub kostnych, usytuowane w jej dystalnej prostej części. Do części proksymalnej szpilki jest przymocowany przyrząd. Osie otworów i oś szpilki wyznaczają główną płaszczyznę symetrii. Przyrząd zawiera prosty prowadnik oraz sztywny uchwyt, mocowany prostopadle do szpilki. Przyrząd zawiera także prowadnik i wiertła współosiowe z otworami dla śrub kostnych oraz wysięgnik przymocowany rozłącznie do prowadnika i prostopadły do głównej płaszczyezny symetrii oraz usytuowany w głównej płaszczyźnie symetrii wyznaczonej przez osie otworów śrub kostnych i oś szpilki. Zakończenie wysięgnika jest wyposażone w otwór prowadzący, którego oś jest prostopadła do głównej płaszczyzny symetrii.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji przyrządu umożliwiającego dokładne określenie rzeczywistego położenia niewidocznych otworów w szpilce, zwłaszcza usytuowanych w jej dystalnej części, przyrządu nie wymagającego stosowania kontroli rentgenowskiej. Celem wynalazku jest również przyspieszenie operacji zespolenia kości i równocześnie dokładne centrowanie prowadnic wiertła z otworami w szpilce.

Według wynalazku, przyrząd do mechanicznego wspomagania zespolenia złamanej kości, na przykład kości udowej lub piszczeli, z zastosowaniem szpilki wprowadzonej do kanału szpikowego, z usytuowanymi w szpilce niewidocznymi otworami dla śrub kostnych,

180 386 przy czym szpilka składa się z dystalnej prostej części i z proksymalnej części, do której jest przymocowany przyrząd oraz jest wyposażona w otwory dla śrub, usytuowane w jej dystalnej prostej części, a osie otworów i oś szpilki wyznaczają główną płaszczyznę symetrii, a przyrząd zawiera prosty prowadnik, sztywny uchwyt, mocowany prostopadle do szpilki, w którym prowadnik jest umieszczony równolegle do szpilki, prowadniki wiertła współosiowe z otworami dla śrub kostnych, oraz wysięgnik przymocowany rozłącznie do prowadnika i prostopadły do głównej płaszczyzny symetrii oraz usytuowany w głównej płaszczyźnie symetrii wyznaczonej przez osie otworów śrub kostnych i oś szpilki, przy czym zakończenie wysięgnika jest wyposażone w otwór prowadzący, którego oś jest prostopadła do głównej płaszczyzny symetrii, charakteryzuje się tym, że jest wyposażony w pręt stabilizujący, umieszczony przesuwnie w otworze prowadnika przy wysięgniku i wystający z niego w kierunku szpilki, z zakończeniem stykającym się ze szpilką i z elementami ograniczającymi ruch pręta stabilizującego w kierunku szpilki, przy czym w położeniu styku zakończenia pręta stabilizującego ze szpilką osie prowadników wiertła sąusytuowane w osi otworów w szpilce.

Korzystnie, osie uchwytu prowadnika i prowadnika pręta stabilizującego leżą w płaszczyźnie prostopadłej do głównej płaszczyzny symetrii, a prowadnik wiertła jest usytuowany współosiowo z otworami szpilki.

Korzystnie, pręt stabilizujący jest wyposażony w element wyznaczający wymiar wystawania pręta stabilizującego z prowadnika.

Korzystnie, elementem wyznaczającym wymiar wystawania pręta stabilizującego z prowadnika jest element dystansowy o wymiarach zależnych od promienia szpilki, w którym umieszczone sąrowki pręta stabilizującego, przy czym pręt stabilizujący jest umieszczony w otworze prowadnika.

Korzystnie, prowadnik pręta stabilizującego ma stały przekrój nieokrągły i jest wyposażony w dwa równoległe otwory dla kołków ustalających.

Korzystnie, wysięgnik jest wyposażony w dwa równolegle kołki ustalające umieszczone w otworach prowadnika i wyznaczające położenie wysięgnika względem prowadnika.

Korzystnie, prowadnikjest mocowany przesuwnie w uchwycie w określonych położeniach.

Korzystnie, wysięgnik jest wyposażony w elementy rozłącznego mocowania go do prowadnika i jest usytuowany poprzecznie i do dołu względem prowadnika, przy czym otwory dla prowadników wiertła w wysięgniku są prostopadłe do głównej płaszczyzny symetrii.

Korzystnie, szpilka jest okrągła, a prowadnikjest wyposażony w otwór dla pręta stabilizującego, usytuowanego w płaszczyźnie prostopadłej do głównej płaszczyzny symetrii, natomiast pręt stabilizujący jest wyposażony w dwa oddalone od siebie rowki, a korytkowy element dystansowy nałożony z jednej strony na prowadnikjest wyposażony w dwa ramiona obejmujące prowadnik, przy czym te ramiona są wyposażone w szczeliny tworzące widełki, obejmujące rowki pręta stabilizującego.

Korzystnie, pręt stabilizujący umieszczony w elemencie dystansowym styka się ze szpilką i prowadniki wiertła są współosiowe z otworami dla śrub kostnych w szpilce umieszczonej w kanale szpikowym.

Według drugiej odmiany wynalazku, przyrząd do mechanicznego wspomagania zespolenia złamanej kości, na przykład kości udowej lub piszczeli, z zastosowaniem szpilki wprowadzonej do kanału szpilkowego, z usytuowanymi w szpilce niewidocznymi otworami dla śrub kostnych, przy czym szpilka składa się z dystalnej prostej części i z proksymalnej części, do której jest przymocowany przyrząd oraz jest wyposażona w otwory dla śrub, usytuowane w jej dystalnej prostej części, a osie otworów i oś szpilki wyznaczają główną płaszczyznę symetrii, a przyrząd zawiera prosty prowadnik, sztywny uchwyt, mocowany prostopadle do szpilki, w którym prowadnik jest umieszczony równolegle do szpilki, prowadniki wiertła współosiowe z otworami dla śrub kostnych, oraz wysięgnik przymocowany rozłącznie do prowadnika i prostopadły do głównej płaszczyzny symetrii oraz usytuowany w głównej płaszczyźnie symetrii wyznaczonej przez osie otworów śrub kostnych i oś szpilki, przy czym zakończenie wysięgnika jest wyposażone w otwór prowadzący, którego oś jest prostopadła do głównej płaszczyzny symetrii,

180 386 charakteryzuje się tym, że jest wyposażony w pręt stabilizujący, umieszczony przesuwnie w wysięgniku i wystający z niego w kierunku szpilki, z zakończeniem stykającym się ze szpilkąi z elementami ograniczającymi ruch pręta stabilizującego w kierunku szpilki, przy czym w położeniu styku zakończenia pręta stabilizującego ze szpilką osie prowadników wiertła są usytuowane w osi otworów w szpilce.

Korzystnie, osie uchwytu prowadnika oraz prowadnika pręta stabilizującego leżą w głównej płaszczyźnie symetrii, a prowadnik wiertła jest usytuowany współosiowo z otworami szpilki.

Korzystnie, pręt stabilizujący jest wyposażony w element wyznaczający wymiar wystawania pręta stabilizującego.

Korzystnie, elementem wyznaczającym wymiar wystawania pręta stabilizującego z wysięgnika jest element dystansowy umocowany na wysięgniku, przy czym pręt stabilizujący ma rowki umieszczone w szczelinie elementu dystansowego. .

Korzystnie, element dystansowy jest wyposażony w korpus z czołowym i środkowym występami mocowanymi rozłącznie do wysięgnika, przy czym korpus łączy ze sobą, oddalone od siebie występy i tylne występy.

Korzystnie, czołowy występ i środkowy występ są integralnie połączone z korpusem elementu dystansowego.

Korzystnie, tylne występy zawierają szczelinę, w której umieszczony jest rowek.

Korzystnie, elementem wyznaczającym wymiar wystawania pręta stabilizującego z prowadnika jest element dystansowy o wymiarach zależnych od promienia szpilki, w którym umieszczone są rowki pręta stabilizującego.

Korzystnie, pręt stabilizujący umieszczony w elemencie dystansowym styka się ze szpilką i prowadniki wiertła są współosiowe z otworami dla śrub kostnych w szpilce umieszczonej w kanale szpilkowym.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym, fig. 1 przedstawia szpilkę umieszczoną w kanale szpilkowym i przymocowany do niej przyrząd według wynalazku oraz dystalne i proksymalne śruby kostne umieszczone w złamanej kości piszczelowej, w uproszczonym perspektywicznym widoku z góry i z boku, przy czym kość piszczelowa została oznaczona linią przerywaną, a tkanki miękkie zostały pominięte, fig. 2 - w powiększonym widoku z boku, przyrząd i szpilkę według fig. 1, częściowo przerwane dla dokładniejszego uwidocznienia współpracy dystalnych i proksymalnych elementów przyrządu i części szpilki, fig. 3 - wysięgnik, w powiększonym przekroju wzdłuż linii 3-3 według fig. 2, fig. 4 - zespół pręta stabilizującego, w częściowym przekroju wzdłuż linii 4-4 według fig. 2, w skali z fig. 3, fig. 5 - wkładkę ustalającą przyrządu według fig. 2, przystosowującą przyrząd do wielkości zastosowanej szpilki, w większym powiększeniu, w widoku z boku, fig. 6 - wkładkę ustalającą według fig. 5, w widoku z góry, fig. 7 .- wkładkę ustalającą według fig. 5, w widoku z lewej strony, fig. 8 - współpracujące części dystalnego końca przyrządu według fig. 2, w położeniu gotowości do prawidłowego wiercenia otworów w kości, współosiowych z otworami w szpilce, w widoku perspektywicznym, fig. 9 - wysięgnik proksymalny przyrządu według fig. 1, umożliwiający, umieszczenie dwóch śrub kostnych, o różnych kierunkach usytuowania w kości, na proksymalnym końcu szpilki według fig. 2, w uproszczonym perspektywicznym widoku z góry i z boku, fig. 10 - wysięgnik, prowadnice wiertła i elementy przyrządu na jego proksymalnym końcu, w powiększonym widoku perspektywicznym, fig. 11 - odmianę rozwiązania wysięgnika według fig. 3, w przekroju odwrotnym, fig. 12 - odmianę rozwiązania wysięgnika według fig. 11, w widoku perspektywicznym, od strony dystalnego zakończenia przyrządu, fig. 13 - odmianę rozwiązania przyrządu według fig. 2, szczególnie przydatną w przypadku zespalania złamanej kości udowej, w widoku perspektywicznym, fig. 14 - zakończenie wysięgnika według fig. 13, w widoku perspektywicznym, fig. 15 - zespół regulacji położenia pręta stabilizującego, w rozwiązaniu według fig. 13 i 14, w widoku z boku i w częściowym przekroju.

180 386

Figura 1 przedstawia przyrząd A w położeniu po zakończeniu prawidłowego centrowania, nawiercania kości i zakładania dwóch pierwszych śrub kostnych 10, 10' dystalnych względem miejsca złamania 11 piszczeli 12, wzmocnionej podłużną szpilką 13 umieszczonąw kanale szpikowym. Śruby kostne 10, 10' przechodzą przez otwory usytuowane średnicowo w szpilce 13. Dwiedrugie śrubykostne 14,14'sąumieszczone w pobliżu proksymalnego końca 17 szpilki 13,a wiercenie otworów 18,18' dlanich jest omówione w dalszej części opisu, napodstawie fig. 9i 10.

Szpilka 13 składa się z podłużnej prostej dystalnej części 15, zajmującej większą część długości szpilki 13 i z części zagiętej 16, odgiętej o ostry kąta, na proksymalnym końcu 17 szpilki 13. Dwa usytuowane średnicowo w szpilce otwory 18,18'dla drugich śrub kostnych 14,14', na proksymalnym końcu 17 szpilki 13, są omówione w dalszej części opisu (fig. 9 i 10). Osie otworów 19 (fig. 3) dla dystalnych pierwszych śrub kostnych 10,10'i oś szpilki 13 wyznaczają główną geometryczną płaszczyznę symetrii. Część zagięta 16 i proksymahiy koniec 17 szpilki 13 leżą w pomocniczej płaszczyźnie symetrii, określanej jako płaszczyzna strzałkowa, prostopadłej do głównej płaszczyzny symetrii.

Proksymalny koniec 17 szpilki 13 jest przymocowany do przyrządu A za pomocą zacisku 20, tulei zaciskowej 21 i śrub 22 ściskających ze sobą przednią i tylną połowę uchwytu 23. Pokrętło 24 umożliwia rozłączną współpracę elementów konstrukcji przyrządu A na proksymalnym końcu 17 szpilki 13. Po naciśnięciu szpilki 13, oś 23'uchwytu 23 jest usytuowana pod kątem prostym do osi proksymalnego końca 17 szpilki 13.

Obie części uchwytu 23 sążłobkowane, skutecznie ustalając położenie uchwytu 23 względem osi 25 prowadnika 26. Kąt β przecinanie się osi 23'uchwytu 23 z osią25 prowadnika 26 jest dopełniający względem kąta a, dzięki czemu prowadnik 26 jest równoległy do dystalnej części 15 szpilki 13. Przekrój prowadnika 26 jest prostokątny, o wysokości H większej od szerokości W o około 25% (fig. 3). Jego naroża są zaokrąglone. Śruba mocująca 27 jest wyposażona w czop wkładany w jeden z wielu otworów 28 prowadnika 26. Wybór otworu 28 zależy od długości szpilki 13 użytej do przeprowadzenia zabiegu. Otwory 28 w prowadniku 26 mają ograniczoną głębokość, a dno każdego otworu 28 jest stożkowe, co w połączeniu ze stożkowym zakończeniem czopa śruby mocującej 27 zapewnia dokładne ustalenie położenia uchwytu 23.

Dystalny wysięgnik 30 jest rozłącznie prostopadle przymocowany do prowadnika 26. Umożliwia on dokładne ustalenie położenia i zaciśnięcie dwóch prowadników wiertła 31 i ich centrowanie z otworami 19 pierwszych śrub kostnych 10,10', w pobliżu dystalnego końca szpilki 13 (fig: 3). Zacisk 31'umożliwia mocowanie prowadnic wiertła 31 w zakończeniu wysięgnika 30. Dla osiągnięcia wymaganej dokładności centrowania górny koniec wysięgnika 30 jest wyposażony w dwa kołki ustalające 32, pasowane w pionowych otworach prowadnika 26. Wysięgnik 30 jest przymocowany do prowadnika 26 za pomocą śruby 33, umieszczonej pomiędzy kołkami ustalającymi 32. Usytuowanie kołków ustalających 32 i prowadnika 26 względem płaszczyzny strzałkowej Sjest uwidocznione na fig. 3.

Dalszym ważnym elementem przyrządu A jest pręt stabilizujący 35 z uchwytem 36 na swym górnym końcu. Na większej części swej długości pręt stabilizujący 35 ma tę samąśrednicę. Jest on prowadzony w pionowym otworze 37 prowadnika 26 w pobliżu wysięgnika 30. Na swym dolnym końcu pręt stabilizujący 35 ma część 38 o długości L i o zmniejszonej średnicy która, jak to zostanie dalej omówione, przechodzi przez małe chirurgiczne nacięcie tkanek miękkich i miejscowe nawiercenie kości, dla umożliwienia zetknięcia się pręta stabilizującego 35 ze szpilką 13.

Pręt stabilizujący 35, podczas jego styku ze szpilką 13, musi być dokładnie usytuowany osiowo względem prowadnika 26 wówczas, gdy prowadnica wiertła 31 jest współosiowa z otworem 19dla śruby kostnej. W tym celu w pręcie stabilizującym 35 sąwykonane obwodowe rowki 39, 39'. Rowki 39, 39' umożliwiająograniczenie ruchu pręta stabilizującego 35 względem górnej i dolnej powierzchni prowadnika 26. W tym celu w kierunku prowadnika 26 wciska się element dystansowy 40, który wsuwając się w rowki 39, 39' ogranicza położenie, do którego dolny koniec pręta stabilizującego 35 może zostać przemieszczony w kierunku szpilki 13. Element dystansowy 40 jest przedstawiony na fig. 5, 6 i 7.

180 386

Element dystansowy 40 (fig. 4,5) ma kształt korytkowy i jest wyposażony w górną szczękę 41 i w dolną szczękę 42 ze szczelinami 43, 43' o szerokości mniejszej od średnicy pręta stabilizującego 35. Szczęki górna 41 i dolna 42 wystająz korpusu 44, wyposażonego w górne 45 i dolne 45' zagłębienia dla palców, oraz w otwór 45 ułatwiający usunięcie, w razie wystąpienia takiej potrzeby, elementu dystansowego 40 z prowadnika 26 przy pomocy specjalnego narzędzia. Wewnętrzne powierzchnie 4Γ, 42' szczęk górnej 41 i dolnej 42 i wewnętrzna powierzchnia 44' korpusu 44 współpracująze ścianami prowadnika 26. Sprężynująca zapadka 47 współpracuje zatrzaskowe z rowkiem 39⁷ po nasunięciu elementu dystansowego 40 na prowadnik 26, gdy pręt stabilizujący 35 zajmuje położenie według fig. 4, uniemożliwiając wysunięcie się szczęk górnej 41 i dolnej 42 z rowków 39, 39'. Po zetknięciu się ścianek rowków 39, 39' końcami szczelin 43, 43', oś pręta stabilizującego 35 leży w płaszczyźnie strzałkowej S (fig. 5).

Grubość T elementu dystansowego 40, przedstawionego na fig. 5, 6 i 7, dotyczy tylko szpilki 13 o określonej średnicy. W danym przypadku szpilka 13 o średnicy 9 mrn wymaga odpowiedniego dolnego ograniczenia położenia pręta stabilizującego 35 i w tym przypadku grubość T może zostać zastosowana tylko dla zespolenia piszczeli wymagającej zastosowania szpilki o średnicy 9 mm. Ograniczenie położenia dolnego końca pręta stabilizującego 35 następuje, gdy górna powierzchnia górnej szczęki 41 styka się z górną ścianką rowka 39 pręta stabilizującego 35. Obniżenie położenia pręta stabilizującego 35 powoduje przemieszczenie szczęki 41 w kierunku górnej powierzchni prowadnika 26, starając się wygiąć prowadnik 26, nie zmieniając jednak prawidłowej odległości szpilki 13 od prowadnika 26. Każde wygięcie prowadnika 26 powoduje równoczesne odchylenie szpilki 13, i odpowiednie odchylenie prowadników wiertła 31 umieszczonych w wysięgniku 30.

Sposób szybkiego i dokładnego wiercenia otworów w kości dla dystalnych pierwszych śrub kostnych 10, 10' w szpilce 13, przy pomocy przyrządu A jest następujący. Najpierw dobiera się szpilkę 13 o średnicy i długości odpowiadających wymaganiom chirurga ze względu na wymiary zespalanej kości i charakter złamania. Następnie chirurg wkłada szpilkę 13 w kanał szpikowy, przedtem jednak szpilkę 13 przymocowuje do przyrządu A, dla zapewnienia odpowiedniej regulacji długościowej, za pomocą śruby mocującej 27 i odpowiedniego otworu 28 w prowadniku 26. Do prowadnika 26 przymocowuje się wysięgnik 30 wraz z dwoma prowadnikami wiertła 31, za pomocą śruby 33 i zacisku 31' prowadnika wiertła 31. Pręt stabilizujący 35 wkłada się w otwór 37 prowadnika 26, a odpowiedni element dystansowy 40 umieszcza się w rowkach 39,39' pręta stabilizującego 35. Widocznym gołym okiem wyjściem trokaru z otworu prowadnika wiertła 31 potwierdza się jego współosiowość z otworem dla pierwszej śruby kostnej 10, 10' w szpilce 13. Po wykonaniu tych czynności wykonuje się wiercenie kości. Wiercenie kości musi zostać poprzedzone chirurgicznym wprowadzeniem szpilki 13 do kanału szpikowego.

Po wprowadzeniu do kanału szpikowego pełnej lub wydrążonej szpilki 13 i po naciśnięciu uchwytu 23 przyrządu A na proksymalnym końcu 17 szpilki 13, do uchwytu 23 wprowadza się prowadnik 26, mocując go w odpowiednio dobranym położeniu przy pomocy śruby mocującej 27 i otworów 28. Górna powierzchnia prowadnika 26 jest oznaczona podziałką, odwzorowującą długości poszczególnych szpilek 13. Oznaczenia, widoczne w miej scu wychodzenia prowadnika 26 z uchwytu 23, umożliwiają chirurgowi szybką regulację położenia i zamocowanie prowadnika 26 dla przeprowadzenia operacji w dystalnym końcu kości.

Następnie wysięgnik 30 mocuje się na prowadniku 26 i wkłada się prowadniki wiertła 31 do wysięgnika 30 celem określenia położenia miejsc nacięć. Wykonuje się nacięcia poniżej każdego prowadnika tak, by nie uszkodzić żyły i nerwu odpiszczelowego, odsłaniając przyśrodkową część warstwy korowej kości przez tępe rozdzielenie tkanek. Prowadniki wiertła 31 doprowadza się do styku z warstwą korową kości. Celem ostatecznego zamocowania prowadników wiertła 31 dokręca się zacisk 31' wysięgnika 30.

Przed wierceniem otworów dla śrub kostnych system stabilizuje się we właściwym położeniu. W tym celu nie pokazany prowadnik wiertła wkłada się do pionowego otworu 37, omówionego poprzednio w związku z umieszczeniem w nim pręta stabilizującego 35. Wykonuje się nacięcie skóry bezpośrednio pod tym pionowym prowadnikiem wiertła, odsłaniając warstwę ko

180 386 rową kości przez tępe rozdzielenie tkanek. Prowadnik wiertła opuszcza się aż do zetknięcia z przednią krawędziąkości piszczelowej. Wiertłem (o średnicy na przykład 4 mm) wierci się tylko przednią krawędź kości piszczelowej, po czym usuwa się wiertło. W tym stadium, z powodu kształtu wiertła, otwór w kości zwęża się. Przez prowadnik wiertła przeprowadza się nie pokazany 4 mm ręczny rozwiertak o kształcie litery T, z kwadratowym zakończeniem, wykańcza się otwór aż do szpilki i usuwa się wiórki kostne. Usuwa się ręczny rozwiertak i pionowy prowadnik wiertła i zastępuje się je włożeniem pręta stabilizującego 35 do otworu 37, przy czym pręt stabilizujący 35 wsuwa się aż do punktu przejścia zwężonej cylindrycznej części 38 przez wywiercony otwór w przyśrodkowej części warstwy korowej kości i do styku ze szpilką 13. Pręt stabilizujący 35 musi zostać umieszczony w położeniu, zgodnym ze średnicą szpilki 13, co osiąga się za pomocą nałożenia elementu dystansowego 40 na prowadnik 26 tak daleko, że jego widełki współpracują z rowkami 39,39' pręta stabilizującego 35. Dobór właściwego elementu dystansowego 40 następuje dzięki oznaczeniu średnicy szpilki 13 umieszczonemu na górnej powierzchni elementu dystansowego 40, na przykład „szpilka Φ 9” (fig. 6), co oznacza „szpilka o średnicy 9 mm”. Wysięgnik 30, prowadniki śrub stykające się z kościąi pręt stabilizujący 35 stykający się ze szpilką 13 znajdują się wówczas we właściwym położeniu wzajemnym (fig. 8).

Asystent chirurga naciska na uchwyt 36 pręta stabilizacyjnego 35, co powoduje dociśnięcie jego dolnego końca do szpilki 13. Dzięki temu:

1. Chirurg jest pewien, że odległość szpilki 13 od prowadnika jest dokładnie taka jak to zostało ustalone przed włożeniem szpilki 13 do kanału szpilkowego. Umożliwia to również ułożenie zagięcia szpilki 13 w płaszczyźnie strzałkowej, zapewniając współliniowość dystalnego prowadnika wiertła 31 z otworami 19 dla śrub kostnych w szpilce 13,

2. Prowadnik 26 i wysięgnik 30 zostająustabilizowane i chirurg może bezpiecznie wiercić dystalne otwory w kości.

Sposób użycia przyrządu według wynalazku przez zespół operujący, jest następujący:

1. Asystent chirurga wywiera stały delikatny nacisk na uchwyt pręta stabilizującego 35, podczas wymienionych poniżej czynności, aż do 10-tej.

2. Prowadnik wiertła 4 mm wprowadza się do jednego z prowadników wiertła 31 i delikatnie dociska się go do styku z przyśrodkową częścią warstwy korowej kości.

3. Zderzak wiertła unieruchamia wiertło 4 mm na jego proksymalnym końcu.

4. Wiertło już zamocowane w ręcznej wiertarce elektrycznej wkłada się do prowadnika, do styku z kością.

5. Chirurg wierci otwór w przyśrodkowej warstwie korowej kości, aż do osiągnięcia następnej warstwy korowej kości.

6. Zderzak wiertła przesuwa się proksymalnie o około 5 mm powyżej górnej krawędzi prowadnika wiertła 31 i zaciska się go w tym położeniu. Przesunięcie zderzaka umożliwia wiercenie otworu na grubość następnej warstwy korowej kości.

7. Wierci się następną warstwę korową kości. Zderzak uniemożliwia uszkodzenie tkanek miękkich po drugiej stronie kości oraz umożliwia określenie prawidłowej długości śruby.

8. Usuwa się wiertło wraz z prowadnikiem.

9. Dobiera się odpowiedni kątowy trokar i wkłada się go do prowadnika wiertła 31 tak, że przechodzi on przez szpilkę 13 i styka się z następną warstwą korową kości. Trokar stabilizuje wówczas położenie prowadnika 26 i wysięgnika 30.

10. Po uzyskaniu współliniowości prowadnika wiertła 31 za pomocą trakara asystent chirurga może zwolnić nacisk na uchwyt 36 pręta stabilizującego 35.

11. Długość pierwszej śruby kostnej 10, mierzoną od podstawy łba, określa się na podstawie długości wiertła wystającego z prowadnika wiertła 31.

12. Zderzak przedstawia się w kierunku proksymalnego końca wiertła, dla powtórzenia operacji wiercenia w drugim otworze szpilki 13 dla dystalnej pierwszej śruby kostnej 10'.

13. Wierci się drugi otwór, stosując dokładnie tę samą technikę.

14. Długość pierwszej śruby kostnej 10' określa się jak poprzednio.

180 386

15. Pierwszą śrubę kostną 1 θ'o prawidłowej długości umieszcza się w drugim prowadniku wiertła 31 i przeciska się przez kość za pomocą odpowiednio oznakowanego klucza, aż do jej zetknięcia się z przyśrodkową częścią warstwy korowej kości. Pierwszą śrubę 10'wkręca się w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, wywierając delikatny nacisk aż do miejsca, gdy oznaczenie na trzonie klucza osiągnie górną powierzchnię prowadnika śruby. Ważne jest, by nie kontynuować wkręcania pierwszej śruby 10' po osiągnięciu tego położenia, gdyż może zostać uszkodzony gwint w kości.

16. Usuwa się trokar z prowadnika wiertła 31 i tę samą technikę stosuje się dla umieszczenia pozostałej śruby kostnej, po czym oba prowadniki 31 usuwa się przez zwolnienie zacisku 31

17. Potwierdza się za pomocąprzyrządu do powiększania kontrastowości obrazu lub za pomocą promieni rentgenowskich, że obie pierwsze śruby 10, 10' przeszły przez szpilkę 13.

18. Usuwa się wysięgnik 30 i pręt stabilizujący 35.

Po zakończeniu umieszczania dystalnych pierwszych śrub kostnych 10,10' i przed proksymalnym unieruchomieniem kości miejsce złamania powinno zostać prześwietlone promieniami rentgenowskimi dla ustalenia, czy nie występują jeszcze nieustalone przemieszczenia lub odłamy. Jeżeli tak, to przed proksymalnym unieruchamianiem stosuje się uzupełniająco znane techniki chirurgiczne.

Po usunięciu wysięgnika 30 i pręta stabilizującego 35, celem dokonania proksymalnego unieruchomienia kości, przemieszcza się prowadnik 25 do położenia, w którym przymocowuje się go do uchwytu 23, za pomocą śruby mocującej 27 i określającego to położenie otworu 50. W tym położeniu otwory prowadnika 26, współpracujące poprzednio z kołkami ustalającymi 32 wysięgnika 30 obecnie współpracują z kołkami ustalającymi 51 wysięgnika 52. Wysięgnik 52 mocuje się do prowadnika 26 za pomocą śruby mocującej. Osie otworów 18,18'szpilki 13 sądo siebie prostopadłe. Osie otworów 18, 18'tworzą ze strzałkową płaszczyzną szpilki 13 przeciwnie skierowane kąty 45°. Wysięgnik 52 jest wyposażony na jednym końcu w prowadnik wiertła 54, współosiowy z otworem 18, a na drugim końcu w prowadnik wiertła 54' współosiowy z otworem 18'. Zamocowania prowadników wiertła 54, 54' dokonuje się za pomocą śrub 55, 55'(fig. 9 i 10).

Zasadniczo nie jest konieczne by chirurg sprawdzał położenie prowadników wiertła 54, 54' przed założeniem szpilki 13 do kanału szpilkowego złamanej kości. Jednakże zanim chirurg dobrze opanuje manipulowanie przyrządem A pożądane jest by przed umieszczeniem szpilki 13 w piszczeli skontrolował współpracę elementów dystalnego wysięgnika 30 i proksymalnego wysięgnika 52. Fig. 10 przedstawia, dla ułatwienia takiej kontroli, wzajemne usytuowanie części przyrządu dla wiercenia otworów proksymalnych. Fig. 10 uwidocznia nie tylko, że powinno zostać sprawdzone położenie prowadników wiertła 54, 54' względem otworów 18, 18', ale również uwidocznia zastosowanie trokaru 56 włożonego do prowadnika wiertła 54 i stabilizującego wlot do otworu 18.

Użycie proksymalnego wysięgnika 52 jest prostsze niż w przypadku dystalnego wysięgnika 30, gdyż wobec bliskości elementów przyrządu A nie ma potrzeby użycia pręta stabilizującego 35.

Po przymocowaniu proksymalnego wysięgnika 52 do prowadnika 26, prowadniki wiertła 54, 54' zaciska się za pomocą śrub 55, 55', umożliwiając wyznaczenie właściwego usytuowania nacięć. Wykonuje się dwa nacięcia, odsłaniając przyśrodkową część warstwy korowej kości. Prowadniki wiertła 54,54' przemieszcza się do dołu, w kierunku warstwy korowej kości i mocuje się za pomocą śrub 55, 55'. Prowadnik wiertła 54, 54'wprowadza się do jednego z prowadników śruby i naciska się delikatnie aż do zetknięcia jego zakończenia z warstwą korową kości. Przed rozpoczęciem wiercenia wiertło wciska się w warstwę korową kości. Dalsze postępowanie jest podobne do omówionego dla wiercenia otworów dystalnych. Po nawierceniu otworów umieszcza się w nich śruby kostne o długości określonej jak dla śrub dystalnych.

Odmiana rozwiązania według fig. 11 i 12 uwzględnia zastosowanie szpilki 13 w kanale szpilkowym dla zespalania złamanej kości udowej wówczas, gdy osie otworów 60, 60' dla dystalnego unieruchomienia kości leżą w płaszczyźnie strzałkowej, przy czym szpilka 13 jest zagięta lub

180 386 prosta. Jeżeli proksymalny koniec szpilki 13 jest zagięty w pobliżu uchwytu, to prowadnik 26' jest równoległy do prostej dystalnej części 15 szpilki 13 umieszczonej w kanale szpilkowym. Osie prostej dystalnej części 15 szpilki 13, prowadnika 26' i otworów 60, 60' dla śrub kostnych leżą w płaszczyźnie strzałkowej S (fig. 11).

Ponieważ wiercenie otworów dla śrub kostnych, współosiowe z otworami 60,60' w szpilce 13, musi się odbywać w płaszczyźnie strzałkowej, to dystalny koniec prowadnika 26' musi umożliwiać współosiowy zaciskowy montaż prowadników wiertła 31. Dystalny koniec prowadnika 26'jest tak wykonany, że zacisk 61, za pomocą śruby 62, zapewnia równoległość prowadników wiertła 31. W tym celu stykające się ze sobą powierzchnie zacisku 61 i nie wycięte zakończenie 63 dystalnego końca prowadnika 26' są wyposażone w półkoliste wklęsłości dla prowadników 26. Kołki ustalające 64 zapewniająuzyskanie precyzyjnego położenia zacisku 61 w nie uwidocznionych otworach zakończenia 63 prowadnika 26'.

Wysięgnik 65, podobny do wysięgnika 30, jest wyposażony w kołki ustalające 32 oraz w mocującą śrubę 33, zapewniające dokładne i skuteczne mocowanie wysięgnika 65 na gómej powierzchni prowadnika 26'. Skierowany do dołu koniec wysięgnika 65 umożliwia wprowadzenie i selektywne przemieszczanie pręta stabilizującego 35 współpracującego z dystalną częścią 15 szpilki 13, leżącego w płaszczyźnie prostopadłej do płaszczyzny strzałkowej. Pręt stabilizujący 35 z rowkami 39, 39'jest prowadzony w otworze 37' wysięgnika 65. Odpowiednio dobrany element dystansowy 40 zapewnia, że gdy pręt stabilizujący 35 jest dosunięty do styku ze szpilką 13, to prowadniki wiertła 31 są współosiowe z otworami 60, 60' szpilki.

W przypadku rozwiązania według fig. 11 i 12 wykonuje się te same czynności co w przypadku rozwiązania według fig. 2 z wyjątkiem uwzględnienia tego, że osie pręta stabilizującego 35 i prowadnika wiertła 31 leżą w płaszczyźnie strzałkowej S.

Rozwiązanie według fig. 13 do 15 jest podobne do rozwiązania według fig. 11 i 12, za wyjątkiem tego, że rozwiązanie według fig. 13 do 15 jest przeznaczone, zwłaszcza do wiercenia otworów współosiowych z niewidocznymi otworami w złamanej kości udowej. Szpilka 113 w kanale szpilkowym jest prosta, a dystalne otwory 160, 160' dla śrub kostnych mająosie prostopadłe do osi szpilki 113, i wraz z nią wyznaczają główną płaszczyznę symetrii. Uchwyt A'jest selektywnie mocowany do proksymalnego końca szpilki 113, jest do niej prostopadły i leży w głównej płaszczyźnie symetrii. Jest również prostopadły do prowadnika 126 i mocowany do niego za pomocą śruby mocującej 127, umożliwiając usytuowanie prowadników wiertła 131, 131' współosiowe z otworami 160, 160'szpilki 113. Śruby mocujące 140, 140'o nachylonych osiach, których otwory są widoczne na gómej powierzchni prowadnika 126, zapewniają prawidłowe osiowe ustalanie położenia prowadników wiertła 131, 13 Γ.

Górny koniec wysięgnika 165 jest przymocowany do dystalnego końca prowadnika 126 za pomocą kołków ustalających 132. Kołki ustalające 132 mają cylindryczną powierzchnię stykającą się z otworami w prowadniku 126 i tylko ich zakończenia, wkręcone w wysięgnik 165, są gwintowane. Dolny koniec wysięgnika 165 jest wyposażony w otwór w osi, prostopadłej do osi szpilki 113, leżącej w płaszczyźnie prostopadłej do głównej płaszczyzny symetrii. W tym otworze umieszcza się prowadnik 135' dla pręta stabilizującego 135. Pręt stabilizujący 135 jest wyposażony w uchwyt 136 i w zwężone zakończenie 138, stykające się ze szpilką 113.

Element dystansowy 100 (fig. 14 i 15) ma korpus z trzema występami 101/101', 102/102', 103/103', umożliwiającymi dokładne ustawienie zakończenia 138 pręta stabilizującego 135 w zależności od promienia szpilki 113, z którą się styka. Czołowy i środkowy występy 101/101' i 102/102' są oddalone od siebie o wymiar T] zapewniający dokładne cierne mocowanie w nich przeciwległych równoległych ścian wysięgnika 165, wraz z umieszczonym w nim prowadnikiem 135'. Tylny występ 103/103' ma szczelinę o szerokości T₂, mniejszej od średnicy pręta stabilizującego 135, co umożliwia wejście występu 103/103' do obwodowego rowka 139 pręta stabilizującego 135. Grubość T₃ występu 103/103'jesttakdopasowana do osiowej długości rowka 139, że umożliwia ślizgowe umieszczenia rowka 139 pręta stabilizującego 135 i odpowiednie jego położenie względem dolnego końca wysięgnika 165.

Występ 103/103' jest umieszczony w odległości X od występów 101/101' i 102/102' współpracujących z końcem wysięgnika 165 (fig. 15). Odległość X jakkolwiek stała, jest zależna

180 386 od promienia R szpilki 113 wraz z którą są użyte pręt stabilizujący 135 i element dystansowy 100, gwarantując współosiowość prowadnika 131 z otworami 160,1 óO' w czasie, gdy szpilka 113 styka się z zakończeniem 138 pręta stabilizującego 135. Takjak w przypadku elementu dystansowego 40 (fig. 11) wymiary elementu dystansowego 100 (fig. 13 do 15) są zależne od średnicy 2R szpilki 113i odpowiednie oznaczenie średnicy szpilki 113 powinno być umieszczone na każdym elemencie dystansowym 100.

Montaż układu stabilizacyjnego według fig. 14 i 15 polega na tym, że prowadnik 135' wkłada się do otworu w zakończeniu wysięgnika 115. Śruba ustalaj ąca 104 umożliwia rozłączne ich mocowanie. Następnie pręt stabilizujący 135 wkłada się do prowadnika 135'. Ostatecznie element dystansowy 100 umieszcza się w zakończeniu wysięgnika, przemieszczając pręt stabilizujący 135 tak, by jego rowek 139 znalazł się w występie 103/103'. Sprężynujące zapadki 105 i 106 umieszczone w występach 101' i 103' współpracują z prowadnikiem 135' i z dnem zagłębienia 139, przytrzymując rozłącznie element dystansowy 100 w wysięgniku 165.

Kołki ustalające 132 (fig. 13) są umieszczone symetrycznie względem pionowej osi prowadnika wiertła 13 l'powodując, że zwężone zakończenie 138 pręta stabilizującego 135 styka się ze szpilką 113 w płaszczyźnie wyznaczonej, przez oś otworu 160' szpilki 113 i oś pręta stabilizującego 135. Jest to płaszczyzna symetrii całego wysięgnika 165, prostopadła do płaszczyzny symetrii wyznaczonej przez prowadnik 126, szpilkę 113 i otwory 160,160'. Dokładne nawiercenie kości w osi otworu 160' zapewnia również dokładne nawiercenie otworu 160 bez konieczności dodatkowych manipulacji, ze względu na bliskość osi otworów 160 i 160'. Odkręcenie kołków ustalających 132 zwalnia cały zespół wysięgnika 165, umożliwiając przymocowanie go z drugiej strony prowadnika 126.

Wykaz oznaczeń

10, 10'. Śruba kostna

11. Miejsce złamania

12. Piszczel

13. Szpilka

14, 14'. Śruba kostna

15. Część

16. Część zagięta

17. Koniec

18, 18'. Otwór

19. Otwór

20. Zacisk

21. Tuleja zaciskowa

22. Śruba

23. Uchwyt

23'. Oś

24. Pokrętło

25. Oś

26, 26'. Prowadnik

27. Śruba mocująca

28. Otwór

30. Wysięgnik

31. Prowadnik wiertła, śruby

31'. Zacisk

32. Kołek ustalający

33. Śruba

35. Pręt stabilizujący

36. Uchwyt

37. Otwór

38. Zwężona część

180 386

39, 39'. Rowek

40. Wkładka ustalająca

41. Szczęka

42. Szczęka

43, 43'. Szczelina

44. Korpus

44'. Wewnętrzna powierzchnia

45, 45'. Zagłębienie

46. Otwór

47. Sprężynująca zapadka

50. Otwór

51. Kołek ustalający

52. Wysięgnik

54, 54'. Prowadnik wiertła, śruby

55, 55'. Śruba

56. Trokar

60, 60'. Otwór

61. Zacisk

62. Śruba

63. Zakończenie

64. Kołek ustalający

65. Wysięgnik

100. Element dystansowy

101/101', 102/102', 103/103'. Występ

104. Śruba ustalająca

105. Sprężynująca zapadka

106. Sprężynująca zapadka

113. Szpilka

126. Prowadnik

127. Śruba ustalająca

131, 13 T. Prowadnik wiertła

132'. Śruba mocująca

135. Pręt stabilizujący

135'. Prowadnik

136. Uchwyt

138. Zakończenie

139. Zagłębienie

140. Śruba mocująca

160, 160'. Otwór

165. Wysięgnik

A, A'. Przyrząd

H. Wysokość

L. Długość

R. Promień przekroju szpilki

S. Płaszczyzna strzałkowa

T. Grubość

T|. Wymiar

T₂. Szerokość

T₃. Grubość

W. Szerokość α, β. Kąt

180 386

I

FIG.4

FI G.3

180 386

FIG.5

FIG.7

180 386

F IG.II

180 386

F I G. 12

180 386

F 1 G. 15

180 386

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Przyrząd do mechanicznego wspomagania zespolenia złamanej kości, na przykład kości udowej lub piszczeli, z zastosowaniem szpilki wprowadzonej do kanału szpilkowego, z usytuowanymi w szpilce niewidocznymi otworami dla śrub kostnych, przy czym szpilka składa się z dystalnej prostej części i z proksymalnej części, do której jest przymocowany przyrząd oraz jest wyposażona w otwory dla śrub, usytuowane w jej dystalnej prostej części, a osie otworów i oś szpilki wyznaczają główną płaszczyznę symetrii, a przyrząd zawiera prosty prowadnik, sztywny uchwyt, mocowany prostopadle do szpilki, w którym prowadnikjest umieszczony równolegle do szpilki, prowadniki wiertła współosiowe z otworami dla śrub kostnych, oraz wysięgnik przymocowany rozłącznie do prowadnika i prostopadły do głównej płaszczyzny symetrii oraz usytuowany w głównej płaszczyźnie symetrii wyznaczonej przez osie otworów śrub kostnych i oś szpilki, przy czym zakończenie wysięgnika jest wyposażone w otwór prowadzący, którego oś jest prostopadła do głównej płaszczyzny symetrii, znamienny tym, że jest wyposażony w pręt stabilizujący (35), umieszczony przesuwnie w otworze (37) prowadnika (26) przy wysięgniku (30) i wystający z niego w kierunku szpilki (13), z zakończeniem stykającym się ze szpilką (13) i z elementami ograniczającymi ruch pręta stabilizującego (35) w kierunku szpilki (13), przy czym w położeniu styku zakończenia pręta stabilizującego (35) ze szpilką(13) osie prowadników wiertła (31) są usytuowane w osi otworów (19) w szpilce (13).
2. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że osie uchwytu (23) prowadnika (26) i prowadnika (26) pręta stabilizującego (35) leżą w płaszczyźnie prostopadłej do głównej płaszczyzny symetrii, a prowadnik wiertła (31) jest usytuowany współosiowo z otworami (10, 10') szpilki (13).
3. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że pręt stabilizujący (35) jest wyposażony w element wyznaczający wymiar wystawania pręta stabilizującego (35) z prowadnika (26).
4. Przyrząd według zastrz. 3, znamienny tym, że elementem wyznaczającym wymiar wystawania pręta stabilizującego (35) z prowadnika (26) jest element dystansowy (40) o wymiarach zależnych od promienia szpilki (13), w którym umieszczone są rowki (39, 39^ pręta stabilizującego (35), przy czym pręt stabilizujący (35) jest umieszczony w otworze (37) prowadnika (26).
5. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że prowadnik (26) pręta stabilizującego (35) ma stały przekrój nieokrągły i jest wyposażony w dwa równoległe otwory dla kołków ustalających (32).
6. Przyrząd według zastrz. 5, znamienny tym, że wysięgnik (30) jest wyposażony w dwa równolegle kołki ustalające (32) umieszczone w otworach prowadnika (26) i wyznaczające położenie wysięgnika (30) względem prowadnika (26).
7. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że prowadnik (26) jest mocowany przesuwnie w uchwycie (23) w określonych położeniach.
8. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że wysięgnik (30) jest wyposażony w elementy rozłącznego mocowania go do prowadnika (26).
9. Przyrząd według zastrz. 2, znamienny tym, że wysięgnik (30) jest usytuowany poprzecznie i do dołu względem prowadnika (26), przy czym otwory dla prowadników wiertła (31) w wysięgniku (30) są prostopadłe do głównej płaszczyzny symetrii.
10. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że szpilka (13) jest okrągła a prowadnik (26) jest wyposażony w otwór (37) dla pręta stabilizującego (35), usytuowanego w płaszczyźnie prostopadłej do głównej płaszczyzny symetrii, natomiast pręt stabilizujący (35) jest wyposażony w dwa oddalone od siebie rowki (39, 39¹), a korytkowy element dystansowy (40) nałożony z jednej strony na prowadnik (26) jest wyposażony w dwa ramiona obejmujące pro

180 386 wadnik (26), przy czym te ramiona są wyposażone w szczeliny tworzące widełki, obejmujące rowki (39, 393 pręta stabilizującego (35).
11. Przyrząd według zastrz. 10, znamienny tym, że pręt stabilizujący (35) umieszczony w elemencie dystansowym (40) styka się ze szpilką(13) i prowadniki wiertła (31) są współosiowe z otworami dla śrub kostnych w szpilce (13) umieszczonej w kanale szpikowym.
12. Przyrząd do mechanicznego wspomagania zespolenia złamanej kości, na przykład kości udowej lub piszczeli, z zastosowaniem szpilki wprowadzonej do kanału szpilkowego, z usytuowanymi w szpilce niewidocznymi otworami dla śrub kostnych, przy czym szpilka składa się z dystalnej prostej części i z proksymalnej części, do której jest przymocowany przyrząd oraz jest wyposażona w otwory dla śrub, usytuowane w jej dystalnej prostej części, a osie otworów i oś szpilki wyznaczają główną płaszczyznę symetrii, a przyrząd zawiera prosty prowadnik, sztywny uchwyt, mocowany prostopadłe do szpilki, w którym prowadnik jest umieszczony równolegle do szpilki, prowadniki wiertła współosiowe z otworami dla śrub kostnych, oraz wysięgnik przymocowany rozłącznie do prowadnika i prostopadły do głównej płaszczyzny symetrii oraz usytuowany w głównej płaszczyźnie symetrii wyznaczonej przez osie otworów śrub kostnych i oś szpilki, przy czym zakończenie wysięgnika jest wyposażone w otwór prowadzący, którego oś jest prostopadła do głównej płaszczyzny symetrii, znamienny tym, że jest wyposażony w pręt stabilizujący (35,135), umieszczony przesuwnie w wysięgniku (65,165) i wystający z niego w kierunku szpilki (13,113), z zakończeniem stykającym się ze szpilką (13,113) i z elementami ograniczającymi ruch pręta stabilizującego (35,135) w kierunku szpilki (13,113), przy czym w położeniu styku zakończenia pręta stabilizującego (35,135) ze szpilką (13,113) osie prowadników wiertła (31,131) są usytuowane w osi otworów (60, 60', 160,1603 w szpilce (13,113).
13. Przyrząd według zastrz. 12, znamienny tym, że osie uchwytu (23) prowadnika (269 oraz prowadnika (263 pręta stabilizującego (35) leżą w głównej płaszczyźnie symetrii, a prowadnik wiertła (31) jest usytuowany współosiowo z otworami (60, 603 szpilki (13).
14. Przyrząd według zastrz. 12, znamienny tym, że pręt stabilizujący (35,135) jest wyposażony w element wyznaczający wymiar wystawania pręta stabilizującego (35, 135).
15. Przyrząd według zastrz. 14, znamienny tym, że elementem wyznaczającym wymiar wystawania pręta stabilizującego (135) z wysięgnika (165) jest element dystansowy (100) umocowany na wysięgniku (165), przy czym pręt stabilizujący (135) ma rowki (139) umieszczone w szczelinie elementu dystansowego (100).
16. Przyrząd według zastrz. 15, znamienny tym, że element dystansowy (100) jest wyposażony w korpus z czołowym i środkowym występami (101/101', 102/1023 mocowanymi rozłącznie do wysięgnika (165), przy czym korpus łączy ze sobą oddalone od siebie występy (101/101', 102/1023 i tylne występy (103/1033-
17. Przyrząd według zastrz. 16, znamienny tym, że czołowy występ (101/101') i środkowy występ (102/1023 są integralnie połączone z korpusem elementu dystansowego (100).
18. Przyrząd według zastrz. 16, znamienny tym, że tylne występy (103/1033 zawierają szczelinę, w której umieszczony jest rowek (139).
19. Przyrząd według zastrz. 14, znamienny tym, że elementem wyznaczającym wymiar wystawania pręta stabilizującego (35) z prowadnika (263 jest element dystansowy (40) o wymiarach zależnych od promienia szpilki (13), w którym umieszczone są rowki (39,39') pręta stabilizującego (35).
20. Przyrząd według zastrz. 12, znamienny tym, że prowadnik (263 pręta stabilizującego (35) ma stały przekrój nieokrągły i jest wyposażony w dwa równoległe otwory dla kołków ustalających (32).
21. Przyrząd według zastrz. 19, znamienny tym, że pręt stabilizujący (35) umieszczony w elemencie dystansowym (40) styka się ze szpilką(13) i prowadniki wiertła (31) są współosiowe z otworami (60, 603 dla śrub kostnych w szpilce (13) umieszczonej w kanale szpikowym.

180 386