PL180449B1 - Elektroniczne urzadzenie do telekomunikacji PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Elektroniczne urzadzenie do telekomunika- cji, zawierajace wyswietlacz, gniazdo wejsciowe jednostki modulowej, w postaci wneki montazo- wej zaopatrzonej w wielostykowe zlacze modu- lowe oraz wymienna jednostke modulowa laczo- na z tym zlaczem za pomoca wielostykowego zlacza systemowego, w które ta jednostka mo- dulowa jest zaopatrzona, przy czym jednostka modulowa jest zaopatrzona w telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik przystosowany do komuni- kowania sie ze zbiorem zestandaryzowanych sieci bezprzewodowych, znamienne tym, ze telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik (36) jednostki modulowej (31, 131) jest polaczony z wyswietlaczem (414) poprzez zlacze modulo- we (514) wneki montazowej (511) oraz zlacze systemowe (33) jednostki modulowej (31, 131) i jest przystosowany do odbioru informacji nu- merycznej, dla transmisji tej informacji nume- rycznej w postaci sygnalów danych. FIG. 13 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest elektroniczne urządzenie do telekomunikacji, zwłaszcza elektroniczne wyposażenie i telekomunikacyjny system modułowy, stanowiący nadajnikodbiornik i/lub modem do ustanawiania połączenia w bezprzewodowej sieci urządzeń elektronicznych.

Ostatnio nastąpił szybki postęp w dziedzinie elektroniki użytkowej, przetwarzania danych i telekomunikacji. Przenośne magnetofony kasetowe i odtwarzacze płyt kompaktowych oraz samochodowe radia AM/FM stały się mniejsze i bardziej wydajne jeśli chodzi o zawartą w nich elektronikę. Duży postęp w dziedzinie układów pamięciowych i w technikach minia180 449 turyzacji umożliwił również umieszczanie urządzeń elektronicznych w coraz to mniejszych przestrzeniach. To samo zjawisko można zaobserwować w przypadku urządzeń elektronicznych i komputerów osobistych.

W publikacji nr WO 94/21058 przedstawiono telekomunikacyjną jednostkę modułową do przenośnego sprzętu elektronicznego. Jednostka modułowa ma obudowę ze złączem systemowym PCMCIA przystosowanym do połączenia z jednostką sprzętu elektronicznego w rodzaju przenośnego komputera. Nadajnik-odbiornik radiowy jest zamontowany w obudowie i jest dołączony do złącza systemowego zapewniającego komunikację z siecią radiową pracującą w określonym standardzie łączności. Ponadto, w opublikowanym brytyjskim zgłoszeniu patentowym nr GB 2 268 032, przedstawiono system zdalnego odczytu do miernika usługowego, w którym sygnały danych o częstotliwości radiowej są transmitowane do ruchomej jednostki zbierania danych, z podziemnej szczelnie zamkniętej obudowy, która mieści antenę i przekaźnik sygnałów.

Podobnie jak urządzenia elektroniczne powszechnego użytku, komputery osobiste są wytwarzane w wielu różnych miejscach na świecie. Rozwinął się cały przemysł odpowiadający za dostarczenie kart pamięci dla zwiększenia mocy tych różnorodnych typów komputerów. Ostatnio obserwuje się poczynania zmierzające do standaryzacji formatów protokołów stosowanych w układach scalonych dla komputerów osobistych. Przede wszystkim, powołano PC and Memory Card International Association - PCMCIA (międzynarodowe stowarzyszenie do spraw komputerów osobistych i kart pamięci), którego celem jest promocja wzajemnej wymienności układów scalonych i kart pamięci pomiędzy komputerami i różnymi typami urządzeń elektronicznych. W tym celu, stowarzyszenie PCMCIA zaproponowało pewne fizyczne i elektryczne standardy dla zapewnienia, by karty z układami scalonymi mogły być użyte w różnych typach urządzeń elektronicznych. Tak, mające postać kart, urządzenia do przechowywania danych, na przykład pamięci, jak i urządzenia peryferyjne, na przykład typu I/O (wejścia/wyjścia), wykonane zgodnie ze standardami, powinny być dostosowane do złącz zaprojektowanych również zgodnie z tymi standardami. Taki standard jest opisany w licznych dokumentach, włączając w to publikację PCMCIA Card Standard, Release 2,0 (standard kart PCMCIA, wydanie 2,0). Ten standard ustanawia 68 stykowe złącze dla kart układów scalonych I/O stosowanych w komputerach PC.

Szybki postęp zanotowano w ostatnich latach również w dziedzinie telekomunikacji bezprzewodowej. Na całym świecie zostały zdefiniowane różne standardy komunikacyjne określające konkretne częstotliwości, szybkości transmisji danych, formaty danych oraz tym podobne, tak dla komunikacji głosowej, jak i łączności dla danych, za pomocą połączeń radiowych pomiędzy stacjami bazowymi i jednostkami ruchomymi. Na przykład, specjalne systemy z przełączaniem pakietów dla komunikacji danych typu ruchomego umożliwiły bezpośredni dostęp dla przenośnych komputerów do naziemnej linii komunikacyjnej. Podobnie, klasyczne głosowe radiowe komórkowe systemy komunikacyjne, zarówno w cyfrowej jak i analogowej wersji, odbierają dane z przenośnych komputerów i przesyłają te dane przez klasyczną sieć telefoniczną do oddalonej końcówki. Ponadto, w powszechnym użyciu są inne systemy, takie jak do komunikacji typu „paging” (lokalnej i globalnej), DECT (Digital European Cordless Telecommunications), Mobitex, CDPD (Cellular Digital Packet Data), PCS (Personal Communications System) oraz tym podobne. Każdy z tych formatów i standardów komunikacji bezprzewodowej wymaga oddzielnego oprogramowania dla zapewnienia łącza dla danych w sieci bezprzewodowej oraz oddzielnych formatów transmisji/odbioru. Umożliwia to łączność z radiowymi stacjami bazowymi pracującymi w różnych obszarach geograficznych, jak również z częściami różnych sieci. Stwierdzono, że pożądane jest pakowanie nadajników/odbiorników i/lub modemów w sposób modułowy, tak aby końcówka telekomunikacyjna, taka jak przenośny telefon lub przenośny komputer, była dostosowana do pracy z różnymi systemami poprzez prostą wymianę jednostki modułowej na inną, skonfigurowaną odpowiednio dla żądanej sieci telekomunikacyjnej. Zalety takich zespołów odbiornikanadajnika radiowego nie powinny ograniczać się jedynie do przenośnych telefonów i przenośnych komputerów, lecz powinno się mieć również możliwość stosowania ich w innych przemysłowych i użytkowych urządzeniach elektronicznych.

180 449

Stosowanie montowanego na kartach interfejsu telekomunikacyjnego w komputerach PC jest znane. W szczególności, modemy są często zamontowane na karcie I/O i włożone w odpowiednie gniazdo w komputerze PC. Modem zapewnia wówczas interfejs komputera PC do linii standardowej sieci telekomunikacyjnej i do transmisji/odbioru danych z tych linii. Jest to szczególnie korzystne zastosowanie komputerów PC. Przemysłowe i użytkowe urządzenia elektroniczne, takie jak odtwarzacze kaset i płyt kompaktowych, nie zostały jeszcze zintegrowane technologicznie z telekomunikacyjnym rozszerzeniem komputerów PC.

Elektroniczne urządzenie do telekomunikacji, zawierające wyświetlacz, gniazdo wejściowe jednostki modułowej, w postaci wnęki montażowej zaopatrzonej w wielostykowe złącze modułowe oraz wymienną jednostkę modułową łączoną z tym złączem za pomocą wielostykowego złącza systemowego, w które ta jednostka modułowa jest zaopatrzona, przy czym jednostka modułowa jest zaopatrzona w telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik przystosowany do komunikowania się ze zbiorem zestandaryzowanych sieci bezprzewodowych, według wynalazku charakteryzuje się tym, że telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik jednostki modułowej jest połączony z wyświetlaczem poprzez złącze modułowe wnęki montażowej oraz złącze systemowe jednostki modułowej i jest przystosowany do odbioru informacji numerycznej, dla transmisji tej informacji numerycznej w postaci sygnałów danych.

Korzystnym jest, że wnęka montażowa i jednostka modułowa są zgodne ze standardem PCMCIA.

Korzystnym jest, że telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik jest zasilany energią elektryczną ze źródła zasilania umieszczonego w tym urządzeniu, poprzez złącze systemowe i złącze modułowe.

Korzystnym jest, że złącze modułowe i złącze systemowe są zmodyfikowane w stosunku do standardu PCMCIA i zawierają dodatkowe styki zasilania przystosowane do przekazywania energii elektrycznej ze źródła zasilania do telekomunikacyjnego nadajnika-odbiornika, przy czym wnęka montażowa i jednostka modułowa są zgodne ze standardem PCMCIA.

Korzystnym jest, że telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik jest połączony z zewnętrznym źródłem zasilania poprzez złącze zasilania zamontowane w tylnej części obudowy.

Korzystnym jest, że telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik jest połączony z anteną przez złącze systemowe i złącze modułowe, przy czym telekomunikacyjny nadajnikodbiornik jest przystosowany do komunikowania się z zestandaryzowaną siecią bezprzewodową poprzez tę antenę.

Korzystnym jest, że złącze modułowe i złącze systemowe są zmodyfikowane w stosunku do standardu PCMCIA tak, że zawierają przynajmniej jeden styk anteny z telekomunikacyjnym nadajnikiem-odbiornikiem, przy czym wnęka montażowa i jednostka modułowa są zgodne ze standardem PCMCIA.

Korzystnym jest, że do telekomunikacyjnego nadajnika-odbiornika jest przyłączona antena poprzez złącze antenowe zamontowane w tylnej części obudowy.

Zgodnie z wynalazkiem opracowano standardową kartę PCMCIA, na której jest zamontowany odbiornik-nadajnik, która jest łatwo montowana w znany sposób w klasycznych użytkowych i przemysłowych urządzeniach, takich jak odtwarzacze kaset, aparatura stereo oraz urządzenia do przekazywania informacji, tak by zapewniać łączność z różnymi sieciami zgodnie z różnymi standardami radiowymi.

Korzystne rozwiązanie według wynalazku zawiera kombinację radio/magnetofonu z portem modułu, jednostką modułową i mikrofonem. Radiomagnetofon zawiera co najmniej jeden głośnik i odbiornik radiowy lub urządzenie nagrywające, albo oba te urządzenia, które dostarczają sygnały dźwiękowe do głośnika lub głośników. Gniazdo wejściowe jednostki modułowej zawiera złącza modułowe, a jednostka modułowa ma obudowę ze złączem systemowym na jednym końcu, które jest dostosowane do współpracy ze złączem modułowym. Jednostka modułowa zawiera również telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik, który komunikuje się z jedną z licznych standardowych sieci bezprzewodowych oraz dostarcza wyjściowe sygnały dźwiękowe do głośnika lub głośników. Mikrofon dostarcza wejściowe sygnały dźwiękowe do nadajnika-odbiornika telekomunikacyjnej jednostki modułowej. Korzystnie urządzenie zawiera zespół do wyciszania sygnałów dźwiękowych wysyłanych do głośnika lub

180 449 głośników oraz do zapewniania sygnału wskazującego, że nadchodzące wywołanie jest gotowe do odebrania. Zawiera ponadto blok klawiszy do zapewniania sygnałów sterujących dla nadajnika-odbiornika telekomunikacyjnego. Mikrofon i głośnik lub głośniki są razem połączone w zestaw słuchawkowy, który jest połączony z elektronicznym systemem dźwiękowym. Korzystnie zestaw słuchawkowy jest połączony przewodem z elektronicznym systemem dźwiękowym. Alternatywnie, zestaw słuchawkowy jest połączony z elektronicznym systemem dźwiękowym przy wykorzystaniu fal radiowych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat blokowy ilustrujący ogólną koncepcję telekomunikacyjnego funkcjonowania urządzeń elektronicznych, fig. 2 - schemat ilustrujący znany elektroniczny system dźwiękowy, w postaci przenośnego radio/magnetofonu, fig. 3 - widok rzutu z góry przykładu realizacji telekomunikacyjnej jednostki modułowej według wynalazku i spełniającej standard łączenia kart PCMCIA, fig. 4 - widok od przodu jednostki modułowej z fig. 3, ilustrujący format złącza standardu PCMCIA, fig. 5 - widok od tyłu jednostki modułowej z fig. 3, pokazujący zamontowaną na niej zewnętrzną antenę, fig. 6 - boczny, przekrojowy widok jednostki modułowej z fig. 3, wzdłuż linii 6-6, pokazujący mocowanie anteny do jednostki, fig. 7 - widok od góry innego przykładu realizacji modułowej jednostki telekomunikacyjnej według wynalazku, posiadającej zmodyfikowany format złączą karty PCMCIA, fig. 8 widok od przodu jednostki modułowej z fig. 7 pokazujący układ jej wtyków, fig. 9 - widok od tyłu jednostki modułowej z fig. 7 przedstawiający przykład realizacji wynalazku bez dołączonej anteny i zasilania, fig. 10 - boczny przekrojowy widok jednostki modułowej z fig. 7 wzdłuż linii 10-10, fig. 11 - perspektywiczny widok jednostki modułowej typu pokazanego na fig. 7 wraz z wnęką do przyjmowania jednostki modułowej w elektronicznym systemie dźwiękowym w postaci przenośnego radio/magnetofonu, w rozłożeniu, fig. 12 - perspektywiczny widok jednostki modułowej typu pokazanego na fig. 3, łącznie z wnęką do przyjmowania modułu, w przenośnym radio/magnetofonie, w rozłożeniu, fig. 13 - perspektywiczny widok jednostki modułowej typu pokazanego na fig. 3, łącznie z wnęką do przyjmowania modułu, w przenośnym radio/magnetofonie, w rozłożeniu, fig. 14 - perspektywiczny widok jednostki modułowej typu pokazanego na fig. 3 albo 7, łącznie z wnęką do przyjmowania modułu, w przenośnym radio AM/FM-magnetofonie, w rozłożeniu, fig. 15 - perspektywiczny widok jednostki modułowej z fig. 7, która jest wstawiana do, samochodowego magnetofonuradia AM/FM, w rozłożeniu, fig. 16 - diagram pokazujący sposób przełączania w przykładzie realizacji wynalazku,- fig. 17 - schemat ilustrujący działanie telefonu w układzie bez używania rąk, stosowany w przykładzie .realizacji transmisji danych, fig. 18 - schemat ilustrujący obsługę danych w technologii bez używania rąk, stosowanej w przykładzie realizacji transmisji danych, fig. 19 - schemat ilustrujący funkcje telekomunikacyjne w odbiorniku radiowym RDS (Radio Data System - system danych radiowych), a fig. 20 przedstawia perspektywiczny widok jednostki modułowej wykonanej według wynalazku, pokazujący jej dostosowanie do używania w usługowej jednostce pomiarowej do transmisji informacji, takiej jak informacja numeryczna wyników pomiarów, w rozłożeniu.

Na figurze 1 przedstawiono przenośne urządzenia telekomunikacyjne w postaci jednostki przetwarzania danych, takiej jak osobisty komputer przenośny 11 oraz przenośnego telefonu 12. Znane jest umożliwianie komunikacji komputera PC 11 i telefonu 12 z różnymi bezprzewodowymi sieciami telekomunikacyjnymi. Każda z sieci telekomunikacyjnych może jednak pracować według różnych standardów telekomunikacyjnych i/lub wymagać modemów różnych typów, jak to pokazano schematycznie za pomocą modemów 13-17. Różnymi telekomunikacyjnymi standardami są na przykład AMPS, D-AMPS, JDC, TACS, GSM, NmT-450, NMT-900, DECT, Mobitex i przyszłościowe standardy Spread Spectrum, jak również wiele innych.

Przedstawiony na fig. 1 przenośny telefon abonencki 12 może zawierać podstawowe komponenty telekomunikacyjne dla różnych bezprzewodowych sieci pracujących zgodnie z licznymi standardami telekomunikacyjnymi. Na przykład, gdy przenośny telefon ma być używany w USA, musi być dostosowany do transmisji/odbioru na określonym paśmie częstotliwości, przy wykorzystaniu analogowych bądź cyfrowych technik modulacji stosowanych w USA. Natomiast jeśli telefon 12 ma .być używany w systemach bezprzewodowych

180 449 w Wielkiej Brytanii lub na kontynencie europejskim, musi być on w stanie nawiązywać łączność na innych częstotliwościach i zgodnie z innymi technikami modulacji.

Przedstawiony na fig. 1 komputer przenośny 11 może wymagać łączności dla danych z różnymi sieciami transmisji danych, które istnieją w różnych częściach świata. Na przykład, w Skandynawii i w niektórych krajach europejskich oraz w USA i w Kanadzie, istnieje sieć transmisji danych z przełączaniem pakietów, która wykorzystuje pakiety danych o wstępnie ustalonym rozmiarze. Sieć transmisji danych z przełączaniem, pakietów jest skonstruowana zgodnie z przyjętym protokołem i jest częścią usługi określanej nazwą handlową ΜΟΒΙΤΕΧ. Podobnie, komputer przenośny 11 może również od czasu do,czasu wymagać łączności z komórkową siecią radiową USA (w formacie analogowym lub cyfrowym), z europejską cyfrową, radiową siecią komórkową GSM albo siecią CDPD (Cellular Digital Packet Data). Tak więc, rozwiązanie według wynalazku zapewnia nadajniki-odbiorniki i/lub modemy 13-17, które są dostosowane do komunikacji z różnymi sieciami, zgodnie z używanymi przez nie standardami. Ponadto, stosowane w tym sposobie określenie nadajnik-odbiornik obejmuje odpowiednią radiową jednostkę sterującą typu niezbędnego do realizacji urządzenia radiowego, które jest w stanie komunikować się z sieciami pracującymi w standardach takich jak D-amps, GSM i tym podobne. Na przykład, nadajnik-odbiornik może zawierać nadajnik, odbiornik oraz w przypadku gdy do transmisji danych używane jest urządzenie telekomunikacyjne, nadajnik-odbiornik może zawierać układ modemowy. Jak to zostanie szczegółowo opisane, komputer przenośny 11 zawiera zespół generacji sygnałów telekomunikacyjnych użytkownika, zrealizowany w postaci klawiatury. Inne rodzaje sprzętu elektronicznego, wliczając w to urządzenia przeznaczone do rozrywki, nie muszą koniecznie zawierać zespołu generacji sygnału.

Przedstawiony na fig. 1 modem 13 zapewnia komunikację radiową z siecią transmisji danych z przełączaniem pakietów ΜΟΒΙΤΕΧ, podczas gdy modem 14 jest jednostką modułową, która jest przeznaczona do komunikacji z klasyczną komórkową siecią, radiową w USA, w cyfrowym lub analogowym formacie. Podobnie, modem 15 jest przystosowany do komunikacji radiowej z europejską cyfrową, radiową siecią komórkową według standardu GSM przyjętego przez Europejski Instytut Standardów Telekomunikacyjnych (ETSI). Modem 16 pozwala na łączność telekomunikacyjną zgodną ze standardem DECT (Digital European Cordless Telecommunications - cyfrowa europejska telekomunikacja bezprzewodowa). Mogą być użyte inne modemy 17, które umożliwiają komunikację w sieci przywoławczej (paging), w systemach globalnych lub lokalnych, z systemem PCS (Personal Communication System system łączności osobistej) lub z innymi podobnymi systemami. System PCS może stać się kolejną generacją systemów komórkowych łączących sieci rozległe i sieci lokalne, tak dla komunikacji głosowej, jak i dla łączności danych. Dowolny modem 14-17 może być zastosowany albo w każdym z komputerów 11, albo w telefonie abonenckim 12, natomiast jednostki, takie jak modem 13 transmisji danych z przełączaniem pakietów MOBITEX, mogą być zastosowane tylko w komputerze przenośnym 11. Stosowanie standardowych zespołów modemowych w postaci modułowej o standardowych rozmiarach ma wiele zalet, zapewniając elastyczność dla różnych światowych systemów telekomunikacyjnych, tak do transmisji głosu, jak i danych.

Na figurze 2 pokazano przykład konwencjonalnego elektronicznego urządzenia dźwiękowego w postaci przenośnego radio/odtwarzacza kasetowego 18, który może być tak zmodyfikowany, by wykorzystywał główne zasady wynalazku. Chociaż przeznaczonym do modyfikacji urządzeniem elektronicznym jest w tym przypadku radio/odtwarzacz kasetowy, oczywiście urządzeniem takim może być inny elektroniczny system dźwiękowy zawierający odbiornik radiowy lub odtwarzacz nośnika zapisu, albo oba te komponenty. Oczywiście odbiornik radiowy może być dowolnym urządzeniem elektronicznym typu nie używanego powszechnie do telekomunikacji, takim, które odbiera transmisje radiowe i przekształca te transmisje na dźwięk, takim jak na przykład radio AM, radio FM, radio AM/FM, telewizor, odtwarzacz video albo magnetowid VCR lub tym podobne. Odtwarzacz nośnika zapisu może być dowolnym urządzeniem elektronicznym typu nie używanego powszechnie do telekomunikacji, które odtwarza sygnały dźwiękowe zapisane na nośniku, które jest na przykład od180 449 twarzaczem taśm, odtwarzaczem płyt kompaktowych, odtwarzaczem nagrań, urządzeniem do nagrywania taśm video łub magnetowidem kasetowym VCR, albo tym podobnym. Ponadto, odtwarzacz nośnika zapisu może zawierać urządzenia elektroniczne, które są w stanie zapisywać sygnały dźwiękowe na nośniku zapisu. Przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 18 zawiera kieszeń 19 do przyjmowania kasety, wyświetlacz 20 oraz elementy sterujące 21 i 22. Słuchawki 23, zawierające głośniki 24 i 25, są połączone przewodem 27 ze złączem 26 w przenośnym radio/odtwarzaczu kasetowym 18. Przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 18 zawiera ponadto antenę 28 i umieszczone w jego wnętrzu bateryjne źródło zasilania 30.

Na figurach 3-6 i 7-10 przedstawiono dwa warianty jednostki telekomunikacyjnej lub jednostki modułowej skonstruowane zgodnie z wynalazkiem. Figury 3-6 (pierwsza grupa), ilustrują telekomunikacyjną, jednostkę modułową 31, która jest skonstruowana zgodnie ze standardem PCMCIA i zawiera wielostykowe złącze systemowe 33. Figury 7-10 (grupa druga) ilustrują telekomunikacyjną jednostkę modułową 131, która posiada zmodyfikowane złącze systemowe 133, które nie jest zgodne z istniejącymi standardami PCMCIA z powodu zmian w stykach antenowych i zasilania, które zostaną poniżej opisane. Telekomunikacyjne jednostki modułowe 31 i 131 są wykonane, zachowując podstawowe własności, w znany sposób. Jednostki modułowe 31 i 131 są również tak zaprojektowane, by wykorzystywać komponenty głównego wyposażenia elektronicznego.

Nawiązując do fig. 3-6, przedstawiają one pierwszy przykład wykonania telekomunikacyjnej jednostki modułowej. Na fig. 3 pokazany jest widok rzutu z góry telekomunikacyjnej jednostki modułowej 31. Radiowy nadajnik/odbiornik 36 i modem 37 są zaznaczone w jednostce modułowej liniami przerywanymi, które zarazem wyznaczają kartę telekomunikacyjną 29. Jednostka modułowa 31 posiada również człon mocujący 152 oraz złącza 151 i 154, które również są zaznaczone przerywanymi liniami. Złącze 151 zawiera współosiowe łącze antenowe, które jest wsuwane do anteny 138. Przykład modułu z fig. 3 zawiera trzon anteny 140, który jest przegubowo zamontowany przez strukturę przegubową 141, tak by mógł się obracać wokół własnej podstawy 142. Podstawa 142 jest połączona z jednostką modułową 31 za pomocą typowego łącznika, takiego jak gwintowany element 152a, pokazany przerywaną linią, współpracujący z członem mocującym 152. Złącze antenowe 151, również oznaczone przerywaną linią, zapewnia klasyczne, współosiowe połączenie z trzonem anteny 140. Antena 140 jest obracana do najodpowiedniejszej pozycji, w celu maksymalnie efektywnego jej wykorzystania. Obrotowe anteny są znane w tej dziedzinie techniki. Jednakże zastosowanie takiej modułowej anteny na obudowie jednostki modułowej 31, odpowiedniej do opisanych wcześniej zastosowań, stanowi postęp w stosunku do stanu techniki. Złącze zasilania 154 jest również zaznaczone przerywaną linią, wraz ze szczeliną dostępu 154a.

Na figurze 4 pokazano widok z przodu jednostki modułowej 31 z fig. 3, ilustrujący bardziej szczegółowo wielostykowe złącze systemowe 33. Wielostykowe złącze systemowe 33 jest skonstruowane zgodnie ze standardem PCMCIA. Styki wielostykowego złącza systemowego 33 są połączone z układem na karcie telekomunikacyjnej 29. Złącze systemowe 33 zawiera dwa rzędy styków 41a i 41b. Nie zostały pokazane żadne oddzielne złącza antenowe i zasilania, ponieważ ta konfiguracja styków odpowiada istniejącemu standardowi PCMCIA, a złącza antenowe i zasilania znajdują się w tylnej części obudowy 134a jednostki modułowej 31.

Na figurze 5 pokazany jest widok od tyłu telekomunikacyjnej jednostki modułowej według wynalazku. Jednostka modułowa 31 zawiera tylną część 134a posiadającą wgłębienie 134, w którym znajduje się współosiowe złącze 151 w sąsiedztwie członu mocującego 152, takiego jak łącze gwintowane. Współosiowe złącze 151 jest zamontowane w celu połączenia nadajnika-odbiornika 36 w jednostce modułowej 31 z anteną umieszczoną albo wewnątrz, albo na zewnątrz danego urządzenia elektronicznego, z którym jednostka modułowa 31 jest połączona. Gdy antena jest zamontowana bezpośrednio do jednostki modułowej 31, człon mocujący 152 zapewnia mocowanie struktury anteny do jednostki modułowej 31. Pokazane jest· również złącze zasilania 154 umożliwia podłączenie zewnętrznego źródła zasilania do karty telekomunikacyjnej 29 w jednostce modułowej 31.

Na figurze 6 pokazano boczny widok jednostki modułowej 31 z fig. 1 w przekroju wzdłuż linii 6-6. Jak pokazano na fig. 6, jednostka modułowa 31 obejmuje kartę telekomuni8

180 449 kacyjnną29 zawierającą płytkę układu drukowanego 61, na powierzchni której są uformowane różne ścieżki obwodu drukowanego i umieszczone różne komponenty, tak by w efekcie znajdował się tam nadajnik-odbiornik i modem zamocowane w jednostce modułowej 31. Układ na płytce 61 jest wybiórczo połączony z końcówkami wielostykowego złącza systemowego 33, tak by doprowadzać sygnały do i z układu w module. Górna osłona 62 pokrywa górną część komponentów zamontowanych na płytce układu drukowanego 61, podczas gdy dolna osłona 63 pokrywa dolną powierzchnię płytki i dopasowuje się do górnej osłony, tak że razem tworzą zamkniętą jednostkę modułową 31. Wewnętrzna część współosiowego złącza antenowego 151 jest wmontowana w płytkę 61, wystając przez tylną część obudowy 13 4a i łączy się z modułową anteną 138.

Na figurze 7 jest przedstawiony drugi wariant telekomunikacyjnej jednostki modułowej 131 w widoku z góry, skonstruowanej zgodnie ze standardem PCMCIA. Jednostka modułowa 131 zawiera zewnętrzną osłonę 32, która jest płaska i posiada umieszczone przy pierwszym końcu 33a wielostykowe złącze systemowe 133 (najlepiej widoczne na fig. 8), posiadające wiele pojedynczych styków do współpracy z odpowiednim złączem umieszczonym w danym elemencie wyposażenia elektronicznego, takim jak odtwarzacz kasetowy. Chociaż opis odnosi się do odtwarzacza kasetowego, różne użytkowe i przemysłowe urządzenia elektroniczne mogą być stosowane zgodnie z wynalazkiem i być zgodnie z nim modyfikowane, tak by zapewnić modułowe własności telekomunikacyjne. Biorąc to pod uwagę, przeciwległy koniec 34a jednostki modułowej 131 zawiera wgłębienia 34, w którym są montowane złącza antenowe i zasilania, jak to opisano w związku z fig. 3, 5 i 6.

Jak zaznaczono na fig. 7 za pomocą przerywanych linii, jednostka modułowa 131 obejmuje kartę telekomunikacyjną 29 zawierającą nadajnik-odbiornik radiowy 36, który zawiera zespół modemu 37. Karta 29 jest zaznaczona przerywaną linią jako zespół radiowego nadajnika-odbiornika 36 i modemu 37. Zasilanie, elementy sterujące, antena, głośniki i mikrofon są połączone z kartą 29 przez wybrane styki wielostykowego złącza systemowego 133.

Na figurze 8 pokazano widok z przodu jednostki modułowej 131 z fig. 7, dokładniej przedstawiający wielostykowe złącze systemowe 133. Styki wielostykowego złącza 133 są połączone z układem karty telekomunikacyjnej '29. Złącze 133 zawiera dwa rzędy styków 41a i 41b wykonanych zgodnie z formatem PCMCIA. W systemie według wynalazku, pewne obszary matrycy styków zostały zmienione i zostały dodane styki o innej konfiguracji i/lub formacie dla umożliwienia podłączenia anteny i/lub źródła zasilania do transmisji zwiększonych ilości mocy dla układu na karcie 29. Takie połączenie może być niezbędne, gdy pobór mocy nadajnika-odbiornika 36 (i/lub modemu 37) nie może być odpowiednio obsługiwany przez normalne styki przenoszące sygnały 41a-41b. Dodatkowe styki 149a i 149b przedstawiają tutaj taką zmienioną konfigurację styków. Dodatkowy styk 149c stanowi złącze antenowe. Inne złącza antenowe lub zasilające mogą być również zapewnione zgodnie z wynalazkiem.

Jak przedstawiono na fig. 9, koniec 34a posiada uformowane wgłębienie, w którym są zamontowane inne złącza, stosowane do łączenia nadajnika-odbiornika 36 i modemu 37 w jednostce modułowej 131 z zewnętrzną anteną. Gdy stanowiący złącze antenowe dodatkowy styk 149c oraz styki zasilania 149a i 149b są umieszczone wzdłuż złącza systemowego 133, takie zewnętrzne styki nie muszą występować wzdłuż przeciwległego końca w zagłębieniu 134. Z tego powodu, żadne styki nie są pokazane w tym szczególnym przykładzie realizacji.

Na figurze 10 pokazano boczny widok telekomunikacyjnej jednostki modułowej 131 w przekroju. Jak to najlepiej widać w tym widoku, karta telekomunikacyjna 29 jednostki modułowej 131 zawiera płytkę obwodu drukowanego 61, na powierzchni której znajdują się liczne ścieżki układu drukowanego oraz mogą znajdować się różne komponenty, na przykład ASIC (Application Specific Integrated Circuits - układy scalone specjalnego przeznaczenia), tak by w efekcie powstał nadajnik-odbiornik i modem, zamocowane w jednostce modułowej 131. Układ na płytce 61 jest wybiórczo połączony z końcówkami 41a-41b na złączu systemowym 133, tak by doprowadzać sygnały do i z jednostki modułowej. Górna osłona 62 pokrywa górną część komponentów zamocowanych na płytce 61, podczas gdy dolna osłona 63 pokrywa dolną powierzchnię płytki wraz z górną osłoną całkowicie zamyka jednostkę modułową.

180 449

Na figurze 11 pokazano konwencjonalne elektroniczne urządzenie dźwiękowe, które zostało zmodyfikowane zgodnie z wynalazkiem, stanowiące przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 210. Pokazany odtwarzacz kasetowy 210 zawiera typową kieszeń na kasetę 211, panel wyświetlacza 212 oraz pokrętła sterujące 213 i 214. Przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 210 zawiera również bateryjne źródło zasilania 215 i antenę 216.

Jak przedstawiono na fig. 11, przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 210 zawiera gniazdo wejściowe jednostki modułowej 131 w postaci wnęki montażowej 311, która jest w szczególności dostosowana do przyjmowania i przyłączania tej jednostki modułowej 131. Wnęka montażowa 311 posiada boczne ścianki 312 i przedni otwór 313. Współpracujące z nim złącze modułowe 314 urządzenia elektronicznego jest rozmieszczone wzdłuż ścianki końcowej 315 wnęki montażowej 311 w celu zapewnienia połączenia ze złączem systemowym 133 jednostki modułowej 131. Źródło zasilania 215, antena 216 oraz wyświetlacz 212 w przenośnym radio/odtwarzaczu kasetowym 210 są połączone z jednostką modułową 131 poprzez złącza 314 i 133.

Konwencjonalny przenośny radio/odtwarzacz kasetowy zawiera z reguły układ elektroniczny do przyłączania słuchawek. W korzystnym przykładzie realizacji, odtwarzacz kasetowy 210 może być zwykłym urządzeniem tego typu, które zostało zmodyfikowane, tak by współpracować zarówno ze słuchawkami 326 i 327, jak i z mikrofonem 328 w zestawie słuchawkowym 325. Tak słuchawki 326 i 327, jak i mikrofon 328 mogą być używane dzięki połączeniu za pomocą przewodu łączącego 322 zestaw słuchawkowy 325 z odtwarzaczem kasetowym 210. Zestaw słuchawkowy 325 jest połączony z panelem zdalnego sterowania lub blokiem klawiszy 323 zawierającym klawisze sterujące 324 do funkcji telekomunikacyjnych jednostki modułowej 131. Przewód łączący 322 łączy złącze 321 odtwarzacza kasetowego 210 z zestawem słuchawkowym 325. Słuchawki 326 i 327, mikrofon 328 oraz blok klawiszy 323 są połączone ze złączem systemowym 133 jednostki modułowej 131 przez złącza 321 i 314.

Na figurze 12 przedstawiony jest przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 220 w drugim przykładzie realizacji wynalazku, który jest podobny do przenośnego radio/odtwarzacza kasetowego 210 z fig. 11, a więc posiada klasyczną kieszeń do przyjmowania kasety 221, panel wyświetlacza 222 oraz pokrętła sterujące 223 i 224. Przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 220 zawiera również umieszczone wewnątrz konwencjonalne bateryjne źródło zasilania 225.

Przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 220 zawiera gniazdo wejściowe jednostki modułowej 31 w postaci wnęki montażowej 331 do instalacji jednostki modułowej 31. Wnęka montażowa 331 jest dostosowana do przyjmowania i przyłączania jednostki modułowej 31. Wnęka montażowa 331 ma boczne ścianki 332 i przedni otwór 333. Odpowiadające mu złącze modułowe 334 jest rozmieszczone wzdłuż ścianki końcowej 335 w celu zapewnienia połączenia ze złączem systemowym 33 jednostki modułowej 31. Bateryjne źródło zasilania 225 i wyświetlacz 222 w przenośnym' radio/odtwarzaczu kasetowym 220 są połączone z jednostką modułową 31 przez złącze 334 i 33. Struktura anteny modułowej 138 jest również pokazana w pozycji gotowej do zamocowania do tylnej części obudowy 134a jednostki modułowej 31. Łącząca tylna część obudowy 134a zawiera wgłębienie 134 zaopatrzone w złącza 151 i 154. Złącze 151 jest korzystnie współosiowym złączem przystosowanym do przyłączania anteny 138, a złącze 154 jest przystosowane do przyłączania źródła zasilania do jednostki modułowej 31 przez szczelinę dostępu 154a w podstawie anteny 142. Tak więc, źródło zasilania AC/DC (nie pokazane) może dostarczać zewnętrzne zasilanie do jednostki modułowej 31 z zewnętrznego źródła.

Klasyczny odtwarzacz kasetowy jest dodatkowo zmodyfikowany w taki sposób, że posiada nadajnik-odbiornik 341 na podczerwień lub fale radiowe krótkiego zasięgu. W korzystnym rozwiązaniu, zestaw słuchawkowy 345 zawiera nadajnik-odbiornik 343, który jest dostosowany do dwukierunkowej komunikacji z nadajnikiem-odbiornikiem 341 wbudowanym w radio/odtwarzacz kasetowy 220. Zestaw słuchawkowy 345 zawiera słuchawki 346 i 347 oraz mikrofon 348 dołączony do słuchawki 347. Słuchawki 346 i 347 oraz mikrofon 348 są sprzężone z nadajnikiem-odbiornikiem 341 w odtwarzaczu kasetowym 220 przez nadajnikodbiornik 343 zestawu słuchawkowego 345. W korzystnym przykładzie realizacji nadajnik10

180 449 odbiornik 343 zestawu słuchawkowego 345 posiada blok klawiszy lub panel sterujący (nie pokazany), sprzężony z nadajnikiem-odbiornikiem 341. Słuchawki 346 i 347, mikrofon 348 oraz blok klawiszy (nie pokazany) zestawu słuchawkowego 345 łączą się z wielostykowym złączem systemowym 33 jednostki modułowej 31 przez nadajnik-odbiornik 343 zestawu słuchawkowego 345, nadajnik-odbiornik 341 odtwarzacza 220 oraz złącze modułowe 334.

Jak przedstawiono na fig. 11 i 12, pomimo że gniazdo wejściowe jednostki modułowej w postaci wnęki montażowej na jednostkę modułową zostało opisane jako posiadające ścianki i otwór wejściowy, to jednak gniazdo wejściowe jednostki modułowej może być jedynie złączem do przyjmowania modułu. Należy zauważyć, że zestaw słuchawkowy, zawierający słuchawki i/lub nadajnik-odbiornik, jest powszechnym produktem w dziedzinie technologii telekomunikacyjnych, lecz nie jest zazwyczaj używany w typowym przenośnym radio/odtwarzaczu kasetowym. Zestaw słuchawkowy posiadający jedną lub parę wtyczek do uszu jest również powszechny dla typowego przenośnego radio/odtwarzacza kasetowego. Dodanie mikrofonu, chociaż jest typowe w innych urządzeniach telekomunikacyjnych, jest niezbędne w niniejszym wynalazku dla zapewniania generacji sygnałów i dwukierunkowej komunikacji głosowej. Ponadto, za część niniejszego wynalazku uznaje się połączenie funkcji telekomunikacyjnych modułu nadajnika-odbiornika z elektronicznym systemem dźwiękowym, zawierającym odbiornik radiowy, odtwarzacz nagranego nośnika, albo oba te urządzenia.

Na figurze 13 pokazano alternatywne mocowanie jednostki modułowej 31, z fig. 3, i alternatywny przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 230. Jak to już opisano, wielostykowe złącze systemowe 33 jednostki modułowej 31 w sposób dopasowany łączy się ze złączem modułowym 354 rozmieszczonym na ściance końcowej 355 wnęki montażowej 351. W tym konkretnym widoku, jednostka modułowa 31 jest instalowana w odtwarzaczu kasetowym 230 zawierającym klapkę 356. Klapka 356 umożliwia zamknięcie jednostki modułowej 31 i bezpośrednie przyłączenie współosiowego złącza 151, przy eksponowaniu zewnętrznego złącza zasilania 154. W tym przykładzie realizacji, zewnętrzna/wewnętrzna antena 236 jest przedstawiona w konkretnym przypadku dla odtwarzacza kasetowego 230 jako typowa antena dla połączeń radio/odtwarzacza. Radia użytkowe AM/FM wymagają anteny, która jest wyłącznie wewnętrzna lub częściowo chowana w odtwarzaczu kasetowym 230, gdy radio AM/fM nie jest używane. Antena 236 jest dołączona przewodem 357 do złącza wtykowego 358 klapki 356. Otwór 359 jest umieszczony w klapce tak, że pokrywa się ze złączem zasilania 154 jednostki modułowej 31 oraz ma taki rozmiar, by umożliwiać przyjmowanie oraz przyłączanie do złącza zasilania 154, wtyczki .z zewnętrznego źródła zasilania (nie pokazanego). W alternatywnym przykładzie realizacji, wewnętrzne źródło zasilania z odtwarzacza kasetowego 230 może być połączone ze złączem 154 jednostki modułowej 31 poprzez przyłączenie do wtykowego złącza zasilania umieszczonego na klapce 356 w otworze 359.

Na figurze 13 zestaw słuchawkowy i panel sterujący z fig. 11 lub 12 nie są pokazane dla przejrzystości, a przedstawiony odtwarzacz kasetowy 230 zawiera kieszeń do instalacji kasety 231, ekran wyświetlacza 232, pokrętła sterujące 233 i 234 oraz antenę 236. Elektroniczne systemy dźwiękowe, takie jak przenośny radio/odtwarzacz kasetowy 230, są produkowane w przeróżnych konfiguracjach. Chociaż przedstawiono tylko jedną taką konfigurację, to jednak nie ogranicza to w żaden sposób typu elektronicznego systemu dźwiękowego, który może być zastosowany zgodnie z niniejszym wynalazkiem.

Na figurze 14 przedstawiono przykład urządzenia elektronicznego w postaci przenośnego odtwarzacza kasetowego-radia AM/FM powszechnego użytku, który został zmodyfikowany dla wykorzystywania w telekomunikacyjnej jednostce modułowej. Przedstawiono również wszechstronność i możliwość różnorodnych zastosowań jednostek modułowych.31 i 131 według wynalazku. Jak wspomniano powyżeej. każda z jednostek modułowych 31 może być użyta w takich zastosowaniach. Jednostki modułowe 31 i 131 dostarczają własności telekomunikacyjne do głównego sprzętu elektronicznego. Oczywiście, w niektórych technologiach mogą się one sprowadzać do pojedynczej karty w jednostkach modułowych 31 i 131.

Nawiązując do fig. 14, przenośny odtwarzacz kasetowy-radio AM/FM 240 jest typowym radio/odtwarzaczem kasetowym, który został zmodyfikowany w taki sposób, by wykorzystywać funkcje telekomunikacyjne jednostki modułowej 31 albo 131. Odtwarzacz kaseto180 449 wy-radio AM/FM 240 posiada typowe elementy takie jak antena 241, wyświetlacz 242, głośniki 243 oraz wewnętrzne źródło zasilania (nie pokazane). Odtwarzacz kasetowy-radio AM/FM 240 posiada również połączenia ze słuchawkami (nie pokazane), które zostały dopasowane do zestawu słuchawkowego 363 lub 368. Jedną z modyfikacji jest dodanie wnęki 361 przystosowanej do przyjmowania i elektrycznego przyłączenia jednostki modułowej 31 lub 131. Został również dodany blok klawiszy 362, aby użytkownik mógł sterować funkcjami telekomunikacyjnymi każdej z jednostek modułowych 31, 131.

Jedna z jednostek modułowych 31, 131 jest przyjmowana we wnęce 361 radio/odtwarzacza kasetowego 240. Jednostka modułowa 31 lub 131 wykorzystuje antenę 241 i wyświetlacz 242, które są typowymi elementami wyposażenia radio/odtwarzacza kasetowego 240. Funkcje telekomunikacyjne jednostki modułowej 31 lub 131 są sterowane za pomocą bloku klawiszy 362. Komunikacja głosowa wchodząca w skład funkcji telekomunikacyjnych jest zapewniana dzięki słuchawkom 364 i 365 oraz mikrofonowi 366 zestawu słuchawkowego. Alternatywnie, typowy radio/odtwarzacz kasetowy może być tak zmodyfikowany, że zawiera łącznik w postaci nadajnika-odbiornika na podczerwień lub fale radiowe krótkiego zasięgu 367 z zestawem słuchawkowym 368.

Nawiązując do fig. 11, 12, 13 i 14, chociaż przedstawione przykłady realizacji opisują własności telekomunikacyjne, które są zawarte w użytkowych elektronicznych systemach dźwiękowych, to znaczy w przenośnych radio/odtwarzaczach kasetowych 210, 220, 230 oraz w przenośnym odtwarzaczu kasetowym-radiu AM/FM 240, to w innym rozwiązaniu jednostki modułowe 31 lub 131 są zintegrowane z użytkowym elektronicznym systemem dźwiękowym, a nie są oddzielnymi przyłączanymi modułami takimi jak jednostka modułowa 31 albo 131. W innym rozwiązaniu według wynalazku, blok klawiszy do sterowania funkcjami telekomunikacyjnymi jednostki modułowej 31 lub 131 jest umieszczony na użytkowym elektronicznym systemie dźwiękowym, takim jak przenośne radio/odtwarzacz kasetowy 210, 220, 230, albo jak przenośny odtwarzacz kasetowy-radio AM/FM 240. Jednostki modułowe 31 i 131 mogą być wykonane w technologii analogowej lub cyfrowej.

Na figurze 15 pokazano instalację jednostki modułowej 131 z fig. 7, w samochodowym stereofonicznym radio AM/FM odtwarzaczu kasetowym 250. Stereofoniczne urządzenie 250 jest typowym samochodowym urządzeniem stereofonicznym, które zostało zmodyfikowane w taki sposób, że zawiera wnękę montażową 371 do przyjmowania jednostki modułowej 131. Jak wspomniano, moduł ten jest zmodyfikowany ze względu na standard PCMCIA. Obydwie opisane jednostki modułowe 31 i 131 są jednakowo odpowiednie do tego zastosowania. Klasyczne samochodowe urządzenie stereo zostało więc zmodyfikowane do stereofonicznego radia AM/FM odtwarzacza kasetowego 250, które w szczególności przyjmuje jednostkę modułową 131, wykorzystując jej zalety. Urządzenie stereo 250 może być również zmodyfikowane, tak by przyjmowało ko:nkretnąjednostkę modułową 31, wykorzystując jej zalety.

Jak przedstawiono na fig. 15, samochodowe urządzenie stereofoniczne 250 posiada standardowe komponenty takie jak głośniki 251 i 252, wyświetlacz 254 oraz blok klawiszy 255. Głośniki 251 i 252, wyświetlacz 254 i blok klawiszy 255 są połączone ze złączem systemowym 133 jednostki modułowej 131 przez złącze modułowe 374. Samochodowe urządzenie stereofoniczne 250 posiada również antenę 256 i doprowadzenie zasilania 253, które jest połączone poprzez linię zasilania 376 ze stykami 375 i 377 specjalnie przystosowanego złącza modułowego 374, które są rozmieszczone z zapewnieniem współpracy i dopasowania z przełączającymi stykami zasilania 149a lub 149b, pokazanymi na fig. 4. Podobnie, przewód antenowy 378 łączy się z łączem stykowym 379 złącza modułowego 374, które jest rozmieszczone z zapewnieniem współpracy i dopasowania ze złączem antenowym 149c pokazanym na fig. 4. Można dostrzec w tym konkretnym przykładzie realizacji, że zapewnione są zalety płynące z przyłączenia anteny i dodatkowego źródła zasilania bez konieczności prowadzenia zewnętrznych połączeń z końca 34a. Jednostka modułowa 131 może być po prostu wsuwana do otworu wnęki 373, w wyniku czego złącze systemowe 133 wpasowuje się w złącze modułowe 374, dzięki czemu system telekomunikacyjny staje się gotowy do pracy.

Urządzenie stereofoniczne 250, przedstawione na fig. 15, może być typowym samochodowym urządzeniem stereofonicznym, które zostało tak zmodyfikowane, że zawiera modu12

180 449 łową jednostkę telekomunikacyjną. Urządzenie stereofoniczne 250 posiada typowe głośniki 251 i 252. Typowe głośniki w radiach aM/FM mają za zadanie dostarczanie dźwięku. Funkcje jednostki i strojenie urządzenia stereofonicznego są pokazywane na wyświetlaczu 254, a panel sterowania zapewnia zespół do strojenia i wyboru odpowiednich funkcji radia aM/FM. W tym przypadku nietypowe jest zastosowanie jednostki modułowej 131 lub 31, w połączeniu z typowym samochodowym urządzeniem stereofonicznym, w celu zapewnienia tak rozrywki, jak i funkcji telekomunikacyjnych. Podobnie, dodanie mikrofonu 381 może nie być typowym rozwiązaniem w samochodowych urządzeniach stereofonicznych, lecz jest tutaj stosowane dla zapewnienia użytkownikowi możliwości generowania sygnałów telekomunikacyjnych przy pomocy takiego wyposażenia. Pokazany oddzielny blok klawiszy lub klawiatura 383 ma na celu realizowanie funkcji telekomunikacyjnych jednostki modułowej 31. Klawiatura 383 jest połączona z urządzeniem stereofonicznym 250 przewodem 384. Można wykorzystywać klawiaturę 383 lub mikrofon 381, albo oba te urządzenia, przy czym dostępny jest również panel wyświetlacza do wskazywania sygnału uruchamiającego. W korzystnym rozwiązaniu według wynalazku wykorzystuje się panel sterujący 255, który steruje typowymi cechami samochodowego urządzenia stereofonicznego 250, do sterowania funkcjami telekomunikacyjnymi jednostki modułowej 31.

Elektroniczne wyposażenie dźwiękowe zgodne z wynalazkiem, takie jak samochodowe urządzenie stereofoniczne 250, posiada pełną funkcjonalność urządzenia stereofonicznego, to znaczy radio/odtwarzacza kasetowego, a ponadto jednostka modułowa 131 dostarcza dodatkowe własności telekomunikacyjne. Oczywiście, w elektronicznym wyposażeniu dźwiękowym powinny być wykonane modyfikacje nie tylko do przyjmowania jednostki modułowej 131, lecz również do generacji sygnałów użytkownika przy jego pomocy. W korzystnym rozwiązaniu według wynalazku, jednostka modułowa 131 lub 31 jest modułem telekomunikacyjnym do transmisji głosowych, dostarczającym cyfrową lub analogową technologię komórkową stereofonicznemu urządzeniu komunikacyjnemu 250. W innym rozwiązaniu według wynalazku, jednostka modułowa 131 lub 31 jest kartą do łączności danych, na przykład w formacie Mobitex lub transmisji przywoławczej (paging), która przyjmuje wiadomości na wyświetlacz 254 oraz wykorzystuje albo blok klawiszy 255, albo klawiaturę 383 do przyjmowania i wprowadzania danych. Jeśli potrzebny jest większy rozmiar wyświetlacza, większy wyświetlacz może być zamontowany w samochodowym urządzeniu stereofonicznym 250, podobnie jak możliwe jest dodanie klawiatury 383. Jednostki modułowe 31 lub 131 mogą być tak zmodyfikowane, by zawierały odpowiednie oprogramowanie do przekierowywania informacji na wyświetlacz 254.

Na figurze 16 pokazano schemat blokowy ilustrujący przełączanie według korzystnego przykładu realizacji wynalazku. Elektroniczny system dźwiękowy 910 zawiera klasyczne elektroniczne podzespoły dźwiękowe 920, takie jak odbiornik radiowy, odtwarzacz nośników zapisu, albo oba te podzespoły. Typowe elektroniczne podzespoły dźwiękowe 920 są połączone z zespołem przełączającym 930. Jednostka modułowa 940 zawiera nadajnik-odbiornik telekomunikacyjny 945 i jest również połączona z zespołem przełączającym 930. Nadajnikodbiornik telekomunikacyjny 945 jednostki modułowej 940 jest dostosowany do komunikacji z przynajmniej jedną ze zestandaryzowanych sieci bezprzewodowych 950 zgodnie z przynajmniej jednym wstępnie wybranym standardem komunikacyjnym.

Na figurze 16 przedstawiono zespół przełączający 930, który jest połączony z podzespołami wspomagającymi 960. Podzespoły wspomagające 960 są typowymi elektronicznymi podzespołami wspomagającymi dla typowych elektronicznych podzespołów dźwiękowych 920 oraz dla nowych wspomagających podzespołów elektronicznych, albo dla obu tych grup, które są niezbędne dla wspomagania funkcji telekomunikacyjnych jednostki modułowej 940. Podzespoły wspomagające 960 mogą zawierać, choć nie jedynie, głośniki, mikrofony, zestawy słuchawkowe, bloki klawiszy, klawiatury, monitory, źródła elektrycznego zasilania i tym podobne. Ponadto, wszystkie lub niektóre z podzespołów wspomagających 960 mogą być umieszczone wewnątrz elektronicznego systemu dźwiękowego 910, na zewnątrz tego systemu 910, albo w obu tych położeniach.

180 449

Nawiązując do fig. 16, zespół przełączający 930 przełącza połączenie podzespołów wspomagających 960 pomiędzy klasycznymi elektronicznymi podzespołami dźwiękowymi 920 i jednostką modułową 940. W korzystnym przykładzie realizacji wynalazku, zespół przełączający 930 jest zwykłym ręcznym przełącznikiem. W innym korzystnym przykładzie realizacji, zespół przełączający 930 jest urządzeniem wykorzystującym technologię odpowiedzi na telefon bez używania rąk. Przykłady takiej technologii są znane. Chociaż sama technologia odpowiadania na telefon bez użycia rąk jest znana, opracowanie połączenia tej technologii z innymi aspektami niniejszego wynalazku jest uważane za część niniejszego wynalazku.

Na figurze 17 przedstawiono schemat algorytmu ilustrujący przykład procesu stosowanego w rozwiązaniu według wynalazku dla technologii odpowiadania na telefon bez użycia rąk. Proces rozpoczyna się od przyjęcia przychodzącego wywołania w etapie 610. Przychodzące wywołanie jest kierowane dalej w zależności od stanu telefonu lub elektronicznego wyposażenia dźwiękowego. Jeśli telefon lub elektroniczne urządzenie dźwiękowe jest w stanie wyłączonym, przychodzące wywołanie jest kierowane do etapu 622 dla wykonania powiadomienia głosowego w etapie 630. Jeśli telefon lub elektroniczne wyposażenie dźwiękowe jest w stanie zajętym, to znaczy jest w trakcie rozmowy, przychodzące wywołanie jest kierowane do etapu 624 dla wykonania powiadomienia głosowego w etapie 630. Jeśli telefon lub elektroniczne wyposażenie dźwiękowe jest w stanie oczekiwania, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 626 do etapu 640. W etapie 640, system wysyła sygnał brzęczka do głośników lub zestawu słuchawkowego elektronicznego wyposażenia dźwiękowego oraz przycisza głośność dźwięku w tym wyposażeniu. Jeśli nie ma odpowiedzi na przychodzące wywołanie w etapie 640, to znaczy użytkownik nie „podnosi słuchawki telefonu”, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 640 do powiadomienia głosowego w etapie 630. Jeśli użytkownik odpowie na przychodzące wywołanie w odpowiedzi na sygnał brzęczka w etapie 640, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 640 do etapu 650 określającego stan „rozmowa w toku”. Gdy zostanie zakończony stan „rozmowa w toku” 650, użytkownik rozłącza się i „odwiesza słuchawkę”, po czym elektroniczne wyposażenie powraca do stanu oczekiwania oraz przywracana jest normalna głośność i tryb odtwarzania w kroku 660.

Na figurze 18 pokazano schemat algorytmu ilustrujący przykład dla technologii odpowiadania na telefon bez użycia rąk, zastosowanej zgodnie z wynalazkiem dla funkcji komunikacji danych. Proces rozpoczyna się wywołaniem przychodzących danych odbieranym w etapie 710. Wywołanie przychodzących danych jest kierowane z etapu 710 w zależności od stanu, w jakim znajduje się elektroniczne urządzenie dźwiękowe wyposażone w modem. Jeśli elektroniczne urządzenie jest w stanie wyłączonym, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 722 do skrzynki pocztowej (mailbox), w której jest przechowywane i z której może być dalej przesyłane w etapie 730. Jeśli elektroniczne wyposażenie dźwiękowe jest w stanie zajętym, to znaczy trwa obsługa wcześniejszego wywołania, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 724 do skrzynki pocztowej, w której jest przechowywane i z której może być dalej przesyłane w etapie 730. Gdy elektroniczne urządzenie dźwiękowe jest w trybie oczekiwania, wywołanie przychodzących danych jest kierowane w etapie 726 do etapu 740. W etapie 740 generowany jest sygnał brzęczka dla wskazania, że ma miejsce wywołanie przychodzących danych. Jeśli automatyczne łączenie lub automatyczne odbieranie przez modem nie jest uaktywnione, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 740 do skrzynki pocztowej, w której jest przechowywane i z której może być dalej przesyłane w etapie 750. Po zakończeniu obecnego połączenia, modem rozłącza się i przerywa połączenie, a elektroniczne urządzenie dźwiękowe powraca do swej pierwotnej głośności i funkcji oraz przechodzi do trybu oczekiwania w etapie 760.

Na figurze 19 pokazano schemat algorytmu ilustrujący proces przyjmowania przychodzącego wywołania w radiowym systemie danych RDS (Radio Data System). Proces rozpoczyna od wywołania przychodzącej informacji głosowej lub danych w etapie 810. Wykrycie przychodzącego wywołania uruchamia informację RDS w etapie 820, a jednostka telekomunikacyjna odbiera wywołanie. Kierowanie przychodzącego wywołania jest uzależnione od trybu, w jakim znajduje się jednostka telekomunikacyjna. Jeśli jednostka telekomunikacyjna

180 449 jest w stanie wyłączonym, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 832 do skrzynki pocztowej, w której jest przechowywana informacja głosowa i z której może być dalej przesyłana w etapie 840. Jeśli jednostka telekomunikacyjna jest w stanie zajętym, to znaczy obsługuje wcześniejsze wywołanie, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 834 do skrzynki pocztowej, w której jest przechowywana informacja głosowa i z której może być dalej przesyłana w etapie 840. Jeśli jednostka telekomunikacyjna jest w stanie oczekiwania, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 836 do etapu 850. W etapie 850 generowany jest sygnał brzęczka, a elektroniczne wyposażenie RDS przycisza dźwięk elektronicznego systemu dźwiękowego. Jeśli przychodzące wywołanie nie jest odbierane, przychodzące wywołanie jest kierowane w etapie 850 do skrzynki pocztowej, w której jest przechowywana informacja głosowa i z której może być dalej przesyłana w etapie 840. Gdy przychodzące wywołanie jest odbierane, jest ono przekształcane na aktualnie obsługiwane wywołanie w etapie 860. Gdy obsługa wywołania zostanie zakończona, jednostka telekomunikacyjna jest odłączana lub przerywa komunikację, a wyposażenie elektroniczne RDS przywraca głośność do normalnego stanu i ustawia jednostkę telekomunikacyjną, w trybie oczekiwania w etapie 870.

Na figurze 20 przedstawiono kolejny przykład realizacji wynalazku. W tym przykładzie realizacji zaproponowano umieszczenie jednostki modułowej 31 w urządzeniu pomiarowym 410. Urządzenie mierzy i rejestruje wielkości numeryczne takich elementów jak pobór energii elektrycznej, gazu lub tym podobne. Jednostka modułowa 31 albo 131 jest zastosowana w danym układzie, zależnie od wymogu istnienia zewnętrznej anteny. Odniesienie do jednostki modułowej 31, a nie 131, ma tu za zadanie jedynie cel ilustracyjny. Urządzenie pomiarowe 410 ma gniazdo wejściowe jednostki modułowej w postaci wnęki montażowej 511 do instalacji jednostki modułowej 31. Wnęka montażowa 511 posiada boczne ścianki 512 i przedni otwór 513. Dopasowane wielostykowe złącze modułowe 514 jest rozmieszczone wzdłuż ścianki końcowej 515 w celu dopasowania się do złącza systemowego 33 jednostki modułowej 31. Urządzenie pomiarowe 410 posiada wyświetlacz 414 do wyświetlania informacji numerycznej. Przewód 418 łączy wyświetlacz 414 z numeryczną informacją dla wyświetlacza 414 z odpowiednio przyporządkowanymi stykami wielostykowego złącza modułowego 514.

Jak przedstawiono na fig. 20, tylna część obudowy 134a jednostki modułowej 31 ma zagłębienie 134 zawierające złącza 151 i 154. Złącze 151 jest korzystnie współosiowym złączem przystosowanym do przyłączania anteny 138, a złącze 154 jest przeznaczone do przyłączania zewnętrznego zasilania do jednostki modułowej 31. Struktura anteny 138 jest również pokazana w położeniu do mocowania do tylnej części obudowy 134a jednostki modułowej 31. Zasilanie AC/DC (nie pokazane) doprowadza zewnętrzne zasilanie elektryczne do jednostki modułowej 31 z zewnętrznego źródła. W korzystnym przykładzie realizacji wynalazku, wielostykowe złącze systemowe 33 jednostki modułowej 31 jest zmodyfikowane w taki sposób, że pobiera zasilanie z wewnętrznego źródła zasilania 415 urządzenia pomiarowego 410 przez przewód 419 i dopasowane wielostykowe złącze modułowe 514.

W rozwiązaniu, które wykorzystuje jednostkę modułową 131 zamiast jednostki modułowej 31, urządzenie pomiarowe 410 zawiera doprowadzenie ze źródła zasilania 415 i antenę 416. Doprowadzenie ze źródła zasilania 415 jest połączone ze stykami zasilania w dopasowanym złączu zasilania 514 kablem 419. Styki zasilania w dopasowanym złączu zasilania 514 są dostosowane do łączenia ze stykami zasilania 149a i 149b złącza systemowego 133 pokazanego na fig. 4. Antena 416 jest połączona ze stykiem antenowym w dopasowanym złączu poprzez kabel 417. Styki antenowe w dopasowanym złączu modułowym 514 łączą się ze stykiem 149c złącza 133 systemowego pokazanego na fig. 4.

Chociaż na fig. 20 pokazano urządzenie pomiarowe jako miernik użytkowy, wynalazek może być zastosowany w innym wyposażeniu, takim jak mierniki elektryczne, mierniki gazowe, mierniki rurowe, mierniki ruchu pojemników lub tym podobne, które wytwarzają numeryczną lub inną informację, która zostaje przesłana do centralnej bazy danych. Niniejszy wynalazek znajduje zastosowanie tak w komercyjnych, jak i w użytkowych zastosowaniach. Połączenie nadajnika-odbiornika telekomunikacyjnego z miernikiem użytkowym, który do180 449 starcza numeryczną informację, jest uważane jako część niniejszego wynalazku. Użytkownicy mogą odbierać dane numeryczne wyświetlane na urządzeniu pomiarowym 410 dzięki komunikacji z modułem telekomunikacyjnym tego urządzenia pomiarowego 410. Pozwala to użytkownikowi nie tylko na pobieranie danych z urządzenia pomiarowego 410, lecz również na zdalny nadzór i sterowanie urządzenia, czytnika lub innego wyposażenia. Zastosowanie jednostki modułowej 31 albo 131, która pracuje w systemie z przełączeniem pakietów, takim jak Mobitex, zapewnia bezpieczną transmisję danych. Rozmiar modemu radiowego na module, takim jak moduł PCMCIA, umożliwia łatwą obsługę i serwis poprzez zastępowanie wadliwego modułu nowym modułem.

Jednostki modułowe 31 i 131 mogą mieć wiele zastosowań. Z projektowego punktu widzenia, mogą być one względnie grube, rzędu 10,5 mm, a konkretne elektroniczne wyposażenie musi być odpowiednio zmodyfikowane, by mogło przyjmować takie jednostki. Złącze systemowe 33 jednostki modułowej 31 może zawierać standardowe 3,0 mm złącze PCMCIA. Ponadto, jak to już opisano, złącze systemowe 33 na krawędzi karty może zawierać specjalnie wyprowadzone styki zasilania 149a i 149b dla podłączenia w pewnych sytuacjach większego zasilania przy większej konsumpcji.

Ponadto, złącza antenowe, jak również specjalne złącza zasilania, umożliwiają zastosowanie jednostki modułowej przy minimalnej ilości niezbędnych adaptacji wymaganych w elektronicznych systemach lub wyposażeniu. Dzięki temu, system przedstawiony umożliwia konstrukcję modułowych radiowych jednostek komunikacyjnych elastycznie dostosowujących się do różnych standardów i różnych warunków, które przy tym mogą być stosowane w standardowych wnękach dla kart w różnych elektronicznych urządzeniach, które znajdują się na rynku.

180 449

140

180 449

FIG. 18

760

180 449 y-256

180 449

FIG. 16

180 449

FIG. 13

154

180 449

FIG. 11

180 449

FIG. 5

^131

FIG. 10

180 449

FIG. 3

FIG. 6 33

gO FIG. 4

180 449

FIG. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Elektroniczne urządzenie do telekomunikacji, zawierające wyświetlacz, gniazdo wejściowe jednostki modułowej, w postaci wnęki montażowej zaopatrzonej w wielostykowe złącze modułowe oraz wymienną jednostkę modułową łączoną z tym złączem za pomocą wielostykowego złącza systemowego, w które ta jednostka modułowa jest zaopatrzona, przy czym jednostka modułowa jest zaopatrzona w telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik przystosowany do komunikowania się ze zbiorem zestandaryzowanych sieci bezprzewodowych, znamienne tym, że telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik (36) jednostki modułowej (31, 131) jest połączony z wyświetlaczem (414) poprzez złącze modułowe (514) wnęki montażowej (511) oraz złącze systemowe (33) jednostki modułowej (31,131) i jest przystosowany do odbioru informacji numerycznej, dla transmisji tej informacji numerycznej w postaci sygnałów danych.
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wnęka montażowa (511) i jednostka modułowa (31,131) są zgodne ze, standardem PCMCIA.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że telekomunikacyjny nadajnikodbiornik (36) jest zasilany energią elektryczną ze źródła zasilania (415) umieszczonego w tym urządzeniu (410), poprzez złącze systemowe (33) i złącze modułowe (514).
4. 4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że złącze modułowe (514) i złącze systemowe (33) są zmodyfikowane w stosunku do standardu PCMCIA i zawierają, dodatkowe styki zasilania (149a, 149b) przystosowane do przekazywania energii elektrycznej ze źródła zasilania (415) do telekomunikacyjnego nadajnika-odbiornika (36), przy czym wnęka montażowa (511) i jednostka modułowa (31,131) są zgodne ze standardem PCMCIA.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że telekomunikacyjny nadajnikodbiornik (36) jest połączony z zewnętrznym źródłem zasilania poprzez złącze zasilania (154) zamontowane w tylnej części obudowy (134a).
6. 6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że telekomunikacyjny nadajnikodbiornik (36) jest połączony z anteną (416) przez złącze systemowe (33) i złącze modułowe (514), przy czym telekomunikacyjny nadajnik-odbiornik (36) jest przystosowany do komunikowania się z zestandaryzowaną siecią bezprzewodową poprzez tę antenę (416).
7. 7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że złącze modułowe (514) i złącze systemowe (33) są zmodyfikowane w stosunku do standardu PCMCIA tak, że zawierają przynajmniej jeden styk antenowy (151) przystosowany do połączenia anteny (138) z telekomunikacyjnym nadajnikiem-odbiornikiem (36), przy czym wnęka montażowa (511) i jednostka modułowa (31.131) są zgodne ze standardem PCMCIA.
8. 8. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do telekomunikacyjnego nadajnikaodbiornika (36) jest przyłączona antena (138) poprzez złącze antenowe (151) zamontowane w tylnej części obudowy (134a).