PL181243B1 - Uchwyt do opakowania - Google Patents

Abstract

1. Uchwyt do opakowania wzmocniony, posiadajacy czesc koncowa polaczona bez- posrednio z arkuszem opakowania, w któ- rym konczy sie wzmocnienie, przy czym czesc koncowa posiada brzegi uksztaltowa- ne przez pare rozbieznych przeciec biegna- cych do wewnatrz arkusza, znamienny tym, ze przeciecia wyznaczajace brzegi (18, 20) czesci koncowej koncza sie w otworach odprezajacych (38, 40) wykona- nych w arkuszu (12). PL PL PL

Description

Niniejszy wynalazek dotyczy uchwytu do opakowania.

Chodzi tu o uchwyt do opakowania wzmocniony, szczególnie przydatny do opakowań wykonywanych z tektury falistej z wbudowaną taśmą wzmacniającą.

W znanych opakowaniach falistych taśma jest zwykle układana na materiale falistym podczas wytwarzania tektury, między rowkowaniem a powłoką zewnętrzną i zazwyczaj składa się zjednoosiowo zorientowanego tworzywa sztucznego o przybliżonej szerokości 11 mm. Półwyrobem jest cięta tektura uformowana w taki sposób, że taśma przebiega wzdłuż obrzeża wykonanego z niej opakowania, przechodząc wzdłużnie poprzez uchwyt opakowania w dół boków opakowania i przez dno opakowania.

Ogólnie przyjęto, że konieczne jest zapewnienie stosunkowo długiego odcinka taśmy wzmacniającej w materiale półwyrobu po każdej stronie uchwytu. Inaczej bowiem, w przypadku typowych rozwiązań uchwytów, połączenie taśmy z tekturąjest narażone na uszkodzenia, zwłaszcza w przypadku obciążeń uderzeniowych, powodujących odrywanie taśmy od materiału półwyrobu i pękanie uchwytu. Konieczność stosowania długich odcinków taśmy wzmacniającej okazała się dotychczas czynnikiem ograniczającym konstruowanie opakowań zawierających wzmocnione uchwyty.

Dla rozdzielenia w znaczącym stosunku obciążenia uchwytu między nie wzmocnioną część końcową uchwytu i nie wzmocniony materiał arkusza, jest niezbędne, aby nie wzmocniony materiał nie pękł w miejscu połączenia między częścią końcową uchwytu i arkuszem. W tym celu należy unikać spiętrzenia naprężeń, gdyż w przeciwnym przypadku będzie ono powodowało zapoczątkowanie i rozprzestrzenienie rozdarcia materiału.

W znanych konstrukcjach uchwytów połączenie między arkuszem i uchwytem jest gładko zaokrąglone, aby uniknąć spiętrzania naprężeń. W niektórych konstrukcjach opakowań część końcowa uchwytu ma brzegi ukształtowane przez przecięcia biegnące do wewnątrz arkusza i kończące się w pewnej odległości od górnego brzegu arkusza. Takie części końcowe uchwytu są stosowane np. wówczas, gdy pozostała część uchwytu jest wycięta z górnego arkusza opakowania i w trakcie używania jest wciągana do góry ponad płaszczyznę górnego arkusza, odchylając części końcowe uchwytu do wewnątrz. W znanych konstrukcjach opakowania tego rodzaju na przykład z opisu wzoru użytkowego DE-U7901421 końce

181 243 przecięć są gładko zaokrąglone i rozbieżne w celu uniknięcia spiętrzania naprężeń. Taki sposób podejścia jest zadawalający wówczas, gdy jest zastosowany stosunkowo długi odcinek wzmacniający, który ma skłonność do odciążania końców przecięć od obciążenia poprzecznego i tnącego. Jednakże, gdy są przewidziane tylko krótkie odcinki wzmacniające, wtedy nabiera znaczenia obciążenie poprzeczne i tnące końców przecięć, które powoduje miejscowe skupianie stosowanych naprężeń na końcach przeciąć, prowadzące do rozdzierania. Jest więc potrzebne alternatywne podejście do odciążenia skupionych obciążeń naprężeniowych.

W opisie patentowym US 4405078 ujawniono inny, rodzaj uchwytu do opakowania uformowany przez pojedyncze krzywoliniowe przecięcie i prostą linię zawiasową przebiegającą poprzecznie względem górnego arkusza wielopaku. Proste przecięcia przebiegają prostopadle w dół od linii zawiasowej ku bocznym arkuszom opakowania, gdzie się kończą w otworach odprężających. Budowa uchwytu jest taka, że końce przecięcia podlegaj ą podczas używania bardzo niewielkiemu obciążeniu poprzecznymi naprężeniami ścinającymi jako, że dwie części arkuszy bocznych rozdzielone przez przecięcie leżą w zasadzie w jednej płaszczyźnie. (Część arkusza wgłębionia przez palce użytkownika wygina się w pewnym stopniu ku górze, powodując nieznaczne wciągnięcie boku arkusza do środka, ale odkształcenie takie jest minimalne). W przeciwieństwie do tego, części końcowe uchwytu, którego dotyczy opis wzoru użytkowego DE-U-7901421 i niniejszy wynalazek są podczas użykowania wyciągane w znacznym stopniu na zewnątrz płaszczyzn arkuszy, z którymi są one połączone, powodując duże obciążenie poprzecznymi naprężeniami ścinającymi. Budowa uchwytu według opisu patentowego US 4405078 jest z technicznego punktu widzenia odległa od uchwytu według opisu wzoru użytkowego DE-U-7901421 jak i niniejszego wynalazku stąd nie sugeruje się nawet zastosowania otworów odprężających w uchwytach tego typu.

Niespodziewanie stwierdzono, że dzięki odpowiedniemu zaprojektowaniu uchwytu i sąsiadujących z nim arkuszy półwyrobu można uzyskać wzmocniony uchwyt, dostatecznie mocny do praktycznych celów i nie wymagający stosowania długich odcinków taśm mocujących.

Uchwyt do opakowania wzmocniony, posiadający część końcową połączoną bezpośrednio z arkuszem opakowania, w którym kończy się wzmocnienie, przy czym część końcowa posiada brzegi ukształtowane przez parę rozbieżnych przecięć biegnących do wewnątrz arkusza, odznacza się według wynalazku tym, że przecięcia wyznaczające brzegi części końcowej kończą się w otworach odprężających wykonanych w arkuszu.

Korzystnie bok opakowania pokrywa arkusz i jest przymocowany do niego w obszarach sąsiadujących z brzegami części końcowej, stanowiąc element przeciwdziałający rozciąganiu arkusza.

Korzystnie brzegi części końcowej zbiegają się na zewnątrz granicy arkusza.

Korzystnie bok opakowania pokrywa arkusz i jest przymocowany do niego w obszarach leżących poza końcami przecięć.

Korzystnie brzegi części końcowej zbiegają się na zewnątrz granicy arkusza oraz bok opakowania pokrywa arkusz i jest przymocowany do niego w obszarach leżących poza końcami przecięć.

Niniejszy wynalazek zapewnia więc wzmocniony uchwyt posiadający część końcową połączoną bezpośrednio z arkuszem opakowania, w którym kończy się wzmocnienie, która to część końcowa ma brzegi ukształtowane przez parę rozbieżnych przecięć biegnących do wewnątrz arkusza, pozwalającą w ten sposób na przeniesienie znacznej części stosowanego obciążenia ze wzmocnienia na nie wzmocniony materiał części końcowej i arkusz. Przecięcia kończą się w otworach odprężających wykonanych w arkuszu. Takie otwory są mniej podatne na rozdarcie przy obciążeniu poprzecznymi naprężeniami ścinającymi.

Rozbieżne przecięcia zapewniają to, że obciążenie uchwytu powoduje zaklinowanie brzegów części końcowej w arkuszu, pozwalając na przenoszenie obciążenia między arkuszem i brzegami części końcowej. W ten sposób została zwiększona transportowa pojemność obciążeniowa uchwytu.

W celu przeciwdziałania rozciąganiu arkusza pod działaniem klinującym brzegów części końcowej, arkusz może ' być przymocowany (np. przez przyklejenie) do pokrywającego go

181 243 boku opakowania w obszarze sąsiadującym z brzegami części końcowej. Taki pokrywający bok może być dodatkowo lub alternatywnie przymocowany do arkusza w obszarach leżących poza końcami przecięć kształtujących brzegi części, końcowej w celu przenoszenia obciążenia z boku opakowania na arkusz i uchwyt. Arkusz może więc mieć stosunkowo krótkie klapki klejące przymocowane do górnego arkusza w opakowaniu. Taka budowa nie była uważana za możliwą uprzednio, gdyż sądzono, że nie zapewnia ona dostatecznej długości zamocowania wzmocnienia. W celu zapewnienia większej długości uchwytu do przeniesienia obciążenia ze wzmocnienia na nie wzmocniony materiał uchwytu, brzegi, części końcowej uchwytu mogą zbiegać się na zewnątrz granicy arkusza.

Przedmiot wynalazku jest objaśniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w szczegółach półwyrób opakowania z uchwytem według wynalazku, fig. 2-szczegóły ustawianego pionowo półwyrobu opakowania z fig. 1, i fig. 3 - inny półwyrób opakowania z uchwytem według wynalazku w całości.

Na fig. 1 jest pokazany uchwyt 10 wydzielony w klejącej klapie arkusza 12 i arkuszu górnym 14 półwyrobu 16 opakowania przez przecięcia wyznaczające brzegi 18, 20, części końcowej. Taśma wzmacniająca 22 z typowego materiału jest wbudowana w tekturę w zwykły sposób, lecz jest ukierunkowana tak aby przebiegała przez arkusz górny 14 i klapy klejące arkusza 12. W znanych typowych rozwiązaniach taśma wzmacniająca przebiega przez arkusz górny 14, arkusze boczne 24 i arkusz denny (nie pokazany). Uchwyt 10 ma część o jednakowej szerokości wyznaczoną przez równoległe części 18a, 20a brzegów części końcowej lub przecięć oraz część rozszerzającą się wyznaczoną przez rozbieżne części 18b, 20b brzegów części końcowej lub przecięć. Rozszerzająca się część uchwytu 10 znajduje się częściowo w arkuszu górnym 14 i częściowo w klapie klejącej arkusza 12.

Półwyrób ma arkusze końcowe 26, które w ustawieniu pionowym są zagięte i pokrywają klapę klejącą arkusza 12, jak pokazano na fig. 2. Te arkusze końcowe 26 są połączone z arkuszami bocznymi 24 poprzez arkusze 28, które tworzą ścięte narożniki w ustawionym pionowo opakowaniu. Kształt narożników opakowania nie jest jednak krytyczny; w równej mierze mogą one być kwadratowe (nie pokazane) lub wielokrawędziowe albo zaokrąglone (jak przedstawiono na fig.3 i opisano poniżej). Powłoki lub pasma klejące 30, 32, 34 są umieszczone na końcu klapy klejącej arkusza 12 w celu przymocowania jej do przylegających arkuszy końcowych 26. W środku pasm klejących 30 i 32 jest uformowana mała szczelina w celu zapobieżenia wyciskaniu brzydkich plam kleju między stykającymi się krawędziami arkuszy końcowych 26.

Brzegi 18, 20 części końcowej uchwytu kończą się w otworach odprężających 38, 40 wykonanych w klapie klejącej arkusza 12. Pasmo klejące 30 jest umieszczone na klapie arkusza 12 trochę powyżej, otworów odprężających 38, 40 tak aby krzyżowało się z brzegami 18,

20. Zewnętrzne części pasma klejącego 30 służą do związania części arkusza 12, które zostały z nimi zetknięte, przeciwdziałającego pod działaniem klinującym rozszerzonej części uchwytu 10, przez przymocowanie tych części do pokrywającego je końca arkuszy końcowych 26. Pasma klejące 32 są umieszczone poniżej otworów 38, 40, aby umożliwić przenoszenie występujących obciążeń z końcowych klap klejących arkusza 12 na arkusze końcowe 26 oraz zapobiec rozciąganiu arkuszy końcowych 26 na boki pod wpływem już omówionego działania klinującego.

Gdy uchwyt 10 jest podnoszony z arkusza górnego 14, wówczas części tego uchwytu umiejscowione w końcowych klapach klejących arkusza 12 dążą do obrócenia się do wnętrza opakowania. Pod działaniem dużego obciążenia uderzeniowego wiązanie uformowane przez części wewnętrzne pasm klejących 30 może pęknąć. Jednakże w tym przypadku przeciwległe boki każdej z rozbieżnych części 18b, 20b sąsiadujące z otworami 38, 40 pozostają jeszcze dostatecznie współpłaszczyznowymi, aby nakładać się jeden na drugi i wywierać potrzebne działanie klinujące zarazem przenosząc obciążenia między uchwytem i końcowymi klapami klejącymi arkusza 12.

Pasma klejące 34 służą głównie do przymocowywania górnych narożników arkuszy końcowych 26 do końcowych klap klejących arkusza 12.

181 243

Figura 3 pokazuje półwyrób dla wielopaku 3x2 przeznaczonego do trzymania w nim sześciu 1-litrowych butelek napojów bezalkoholowych. Po ustawieniu w pozycji pionowej zagina się arkusze końcowe 26 i zabezpiecza je za pomocą nie pokazanych pasm klejących w celu pokrycia końcowych klap klejących arkusza 12 i uformowania pochyłych występów dostosowanych do szyjek butelek wewnątrz opakowania. Dalsze arkusze końcowe 26' przymocowuje się przez zaginanie do arkuszy końcowych 26 i do arkuszy bocznych 24 oraz zaopatrza w wielokrotne pionowe nacięcia kreskowe 41 przeznaczone do uformowania wielokrotnych ścianek dostosowanych do narożnych ćwiartek ścianek butelek. Jest także przewidziany arkusz denny 42. Wzmocnienie uchwytu (nie pokazane) jest włączone w materiał odcinka b-b, na którym jest konwencjonalnie przewidziana taśma wzmacniająca. Badania pokazały jednak, że uchwyt pokazany na fig. 1 ma zazwyczaj wytrzymałość statyczną na rozerwanie wynosząca około 600N (60 kg); uchwyt posiada w jego części środkowej szerokość 25 mm, między środkami otworów odprężających 38 i 40 szerokość 50 mm, ma długość 50 mm w końcowej klapie klejącej arkusza 12 i długość skośną 40 mm w arkuszu górnym, końcowa klapa klejąca ma minimalne wymiary 90 mm x 90 mm, a zestaw tekturowy składa się z papieru wykładzinowego typu kraft o gramaturze 140 g/m², papieru rowkowanego (E) 112 g/m² i papieru wykładzinowego typu kraft o gramaturze 125 g/m2. Opakowanie jest przeznaczone dla 6 butelek piwa po 0, 33 dm³, ważących w całości około 20N (2 kg), tak więc wytrzymałość uchwytu jest oczywiście odpowiednia, nawet w przypadku obciążeń uderzeniowych występujących zwykle podczas transportu opakowań. Podobną wytrzymałość statyczną na rozerwanie można uzyskać dla półwyrobu z uchwytem według fig. 3, również odpowiednią do ochrony przed przewidywanym obciążeniem statycznym około 60N (6 kg) i obciążeniem uderzeniowym spowodowanym transportem.

Claims (5)

1. Uchwyt do opakowania wzmocniony, posiadający część końcową połączoną bezpośrednio z arkuszem opakowania, w którym kończy się wzmocnienie, przy czym część końcowa posiada brzegi ukształtowane przez parę rozbieżnych przecięć biegnących do wewnątrz arkUsza, znamienny tym, że przecięcia wyznaczające brzegi (18, 20) części końcowej kończą się w otworach odprężających (38,40) wykonanych w arkuszu (12).

2. Uchwyt według zastrz. 1, znamienny tym, że bok (26) opakowania pokrywa arkusz (12) i jest przymocowany do niego w obszarach sąsiadujących z brzegami (18, 20) części końcowej, stanowiąc element przeciwdziałający rozciąganiu arkusza.

3. Uchwyt według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że brzegi (18, 20) części końcowej zbiegają się na zewnątrz granicy arkusza (12).

4. Uchwyt według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że bok (26) opakowania pokrywa arkusz (12) i jest przymocowany do niego w obszarach leżących poza końcami przecięć.

5. Uchwyt według zastrz 1 albo 2, znamienny tym, że brzegi (18, 20) części końcowej zbiegają się na zewnątrz granicy arkusza (12) oraz bok (26) opakowania pokrywa arkusz (12) i jest przymocowany do niego w obszarach leżących poza końcami przecięć.