PL182388B1 - Kaszt górniczy PL PL PL - Google Patents

Abstract

1 1. Kaszt górniczy, zawierajacy zestaw ulozo- nych na sobie warstw podluznych belek, przy czym belki kazdej warstwy sa rozmieszczone z odstepem i równolegle do siebie i sa ulozone poprzecznie do belek w sasiadujacych warstwach, z którymi krzy- zuja sie w punktach skrzyzowania usytuowanych w odstepie od konców belek, przy czym w po- wierzchniach górnej i dolnej belek nalozonych na siebie warstw sa uksztaltowane wreby w punktach skrzyzowania, za pomoca których belki sa szczepione ze soba, znamienny tym, ze wreby (26, 28; 62, 64) w kierunku wzdluznym belek (10, 60) maja szero- kosc równa lub nieznacznie wieksza, szerokosci belek (10, 60) oraz maja glebokosc (30), przy której czesc srodkowa (38) kazdej belki (10, 60), usytu- owana pomiedzy wrebami (26, 28; 62, 64), i cze- sci koncowe (40) belki (10, 60) usytuowane przy jej koncach poza wrebami (26, 28; 62, 64) stykaja sie z odpowiednimi czesciami srodkowymi (38) be- lek (10, 60) warstw ulozonych pod nimi i/lub nad nimi, przy czym belki (10, 60) kolejnych warstw sa usytuowane wzgledem siebie prostopadle. PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kaszt górniczy.

Kaszty lub stosy są szeroko stosowane w górnictwie podziemnym w celu zapewnienia uginających się podpór do nawisowych ścian lub stropów przy pracach górniczych. Są one zwykle zbudowane z drewnianych belek lub kloców. Belki są zwykle ułożone warstwami z szeregiem równoległych belek w każdej warstwie i z belkami w przemiennych warstwach ułożonymi prostopadle do belek w warstwach niższej i wyższej. Warstwy są montowane ze sobą kolejno na spągu wyrobiska, przy czym montuje się odpowiednią liczbę warstw do osią182 388 gnięcia poziomu bliskiego stropu. Szczelina pomiędzy najwyższą warstwą i stropem jest wypełniana poprzez umieszczanie drewnianych klinów. Alternatywnie, w związku z umieszczaniem kasztu pod wstępnym obciążeniem, znane jest umieszczanie worka z płynną zaprawą cementową pomiędzy najwyższą warstwą i stropem. Worek jest napełniany do styku ze stropem krzepnącą płynną zaprawą cementową pod ciśnieniem co powoduje, że kaszt jest wstępnie obciążony w kierunku pionowym i jest natychmiast umieszczany w stanie przenoszącym obciążenia wywierane na niego przez strop.

Znanych jest wiele konstrukcji kasztów. Przykładowo, w typowym czteropunktowym kaszcie, w każdej warstwie są dwie belki i w sumie cztery punkty, w których belki jednej warstwy krzyżują się i opierają się na belkach warstwy niższej. W kaszcie dziewięciopunktowym w każdej warstwie są trzy belki i stąd w sumie jest dziewięć punktów podporowych. Bez względu na liczbę punktów podporowych, należy zauważyć, że w najprostszej postaci takiego kasztu, całe pionowe obciążenie wywierane przez strop musi być przeniesione z jednej warstwy do następnej poprzez punkty podporowe, to jest punkty, w których belki krzyżują się ze sobą. Pomiędzy punktami podporowymi belki nie pełnią fbnkcji przenoszenia obciążenia.

Znane są złożone kaszty, w których występuje rozkład wywieranego obciążenia. Każda belka kasztu ma co najmniej jeden blok, zwykle cementowy lub drewniany, zamocowany do niej w określonym położeniu na jej długości. Kiedy belki są montowane dla utworzenia czteropunktowego lub dziewięciopunktowego kasztu, bloki umieszcza się pomiędzy belkami i pomiędzy punktami podporowymi w celu przenoszenia obciążenia na belki poniżej. Taki złożony kaszt jest opisany w opisie patentowym Republiki Południowej Afryki nr 86/2467. Mocowanie poszczególnych bloków do belek wymaga oddzielnego przygotowania bloków, jak również dodatkowego etapu ich montowania, co odpowiednio zwiększa całkowity koszt kasztu.

Znany jest z opisu patentowego US 5,435,670 kaszt górniczy, który zawiera usytuowane prostopadle względem siebie belki, stykające się ze sobą powierzchniami bocznymi i połączone ze sobą za pomocą wkrętów'. Ten kaszt ma dużą wadę polegającą na tym, że belki w jednej warstwie są skłonne do przesuwania się na boki względem belek sąsiednich warstw, przy wywieraniu na kaszt obciążenia pionowego.

Opis patentowy US 4997315 ujawnia sposób konstruowania naroża kasztu. W narożu kasztu są łączone warstwy belek usytuowane na jednym poziomie poprzecznie do siebie, a pomiędzy nimi są umieszczone belki usytuowane ukośnie, które są połączone z narożami belek prostopadłych za pomocą wrębów. Według tej publikacji obciążenie pionowe jest przenoszone przez kaszt tylko w punktach obciążeniowych (naroża i czoła ścian), co nie pozwala na przenoszenie dużych obciążeń.

Znany jest także z opisu patentowego Republiki Południowej Afryki nr 93/4786 kaszt, którego belki mają wręby w miejscu ich krzyżowania się, przy czym wręby mają zasięg do wzajemnego ich blokowania się. Jednak w proponowanym rozwiązaniu, pozostaje nadal problem, że obciążenie jest przenoszone z jednej warstwy na następną tylko w punktach krzyżowania się, to znaczy w punktach podporowych.

Te typowe kaszty zawierające nałożone na siebie warstwy belek, korzystnie z belkami jak opisano powyżej, również mają wadę polegającą na tym, że belki w jednej warstwie mają skłonność do przesuwania się na boki względem belek w warstwach wyższych i niższych kiedy kaszt jest poddany pionowemu obciążeniu..

Kaszt górniczy, według wynalazku, zawiera zestaw ułożonych na sobie warstw podłużnych belek, przy czym belki każdej warstwy są rozmieszczone z odstępem i równolegle do siebie i są ułożone poprzecznie do belek w sąsiadujących warstwach, z którymi krzyżują się w punktach skrzyżowania usytuowanych w odstępie od końców belek, przy czym w powierzchniach górnej i dolnej belek nałożonych na siebie warstw są ukształtowane wręby w punktach skrzyżowania, za pomocą których belki są szczepione ze sobą.

Kaszt górniczy według wynalazku charakteryzuje się tym, że wręby w kierunku wzdłużnym belek mają szerokość równą lub nieznacznie większą, szerokości belek oraz mają głębokość, przy której część środkowa każdej belki, usytuowana pomiędzy wrębami, i części końcowe belki usytuowane przy jej końcach poza wrębami stykają się z odpowiednimi

182 388 częściami środkowymi belek warstw ułożonych pod nimi i/lub nad nimi, przy czym belki kolejnych warstw są usytuowane względem siebie prostopadle.

Nad górną warstwą belek korzystnie jest umieszczony worek napełniony pod ciśnieniem krzepnącym płynnym cementem stanowiącym wstępne ściskające obciążenie kasztu.

Belki mają prostokątny przekrój poprzeczny z płaskimi powierzchniami górną i dolną Belka jest ukształtowana jako jedna część i ma płaskie powierzchnie górną i dolną i w każdej z powierzchni górnej i dolnej ma co najmniej dwa wręby usytuowane z odstępem od jej końców.

W każdej warstwie są dwie belki, które krzyżują się w czterech punktach krzyżowania z belkami warstw sąsiadujących, a każda belka ma po dwa wręby w powierzchni górnej i po dwa wręby w powierzchni dolnej przy jej końcach.

W innym wariancie wynalazku, w każdej warstwie są trzy belki, które krzyżują się w dziewięciu punktach krzyżowania z belkami warstw sąsiadujących, a każda belka ma po trzy wręby w powierzchni górnej i po trzy wręby w powierzchni dolnej, przy czym dwa z trzech wrębów są usytuowane przy końcach belki, a jeden wrąb jest usytuowany na środku długości belki.

W kolejnym wariancie wynalazku, w każdej warstwie są cztery belki, które krzyżują się w szesnastu punktach krzyżowania z belkami warstw sąsiadujących, a każda belka ma po cztery wręby w swoich powierzchniach górnej i dolnej, przy czym zewnętrzne dwa z wrębów są usytuowane przy końcach belki, a pozostałe dwa wręby są usytuowane pomiędzy zewnętrznymi dwoma wrębami.

Każda belka jest ukształtowana z jednego kawałka drewna.

Główną zaletą kasztu według wynalazku jest to, że zazębione wręby powodują trwałe zablokowanie belek kasztu ze sobą. Występuje co najwyżej mała szansa przesuwania się belek na boki względem siebie, a kaszt jest wyjątkowo stabilny. Ze względu na zwiększoną stabilność, kaszty według wynalazku mogą być bardziej smukłe niż konwencjonalne kaszty, w których nie wystaje zazębianie się na ich wysokości. To z kolei umożliwia zmniejszenie ilości drewna wymaganego do skonstruowania kasztu.

Inną ważną zaletą jest to, że występuje ciągłe podparcie pomiędzy belkami na ich całej długości. Tak więc wywierane pionowe obciążenie jest przenoszone przez kaszt na całej długości każdej belki, a nie jedynie w oddalonych punktach, w których krzyżują się ze sobą, jak w znanych kasztach. Ponieważ cała długość każdej belki przenosi obciążenie, kaszt jest znacznie bardziej wytrzymały niż kaszty znane, w których koncentracja obciążenia w punktach podparcia może prowadzić do wczesnego zużycia drewna.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia perspektywiczny widok belki czteropunktowego kasztu według wynalazku, fig. 2 - belkę z fig. 1 w widoku z boku, fig. 3 - montaż czteropunktowego kasztu w widoku perspektywicznym, fig. 4 - zainstalowany kaszt górniczy według wynalazku, fig. 5 montaż dziewięciopunktowego kasztu w widoku perspektywicznym, fig. 6 - wykres przewidywanej charakterystyki czteropunktowego kasztu według wynalazku, i fig. 7 - wykres przewidywanej charakterystyki dziewięciopunktowego kasztu według wynalazku.

Na fig. 1 i 2 przedstawiono pojedynczą belkę 10, która jest stosowana do kasztu górniczego. Belka 10 jest ukształtowana z jednego kawałka odpowiedniego drewna, na przykład z dębiny. Belka 10 jest podłużna i ma prostokątny przekrój poprzeczny zapewniający płaskie powierzchnie odpowiednio dolną 12, górną 14 i boczne 16, 18. W tym przykładzie, wysokość 20 wynosi 200 mm, szerokość 22 wynosi 100 mm, a całkowita długość 24 wynosi 715 mm.

W górnej powierzchni 12 są ukształtowane dwa wręby górne 26. Identyczne wręby dolne 28 są ukształtowane w dolnej powierzchni 14 belki 10. Wręby górne 26 i dolne 28 są ukształtowane w odległości około 50 mm od odpowiednich końców belki 10. Głębokość 30 wrębów górnych 26 i dolnych 28, mierzona w kierunku poprzecznym do długości belki 10 korzystnie stanowi około 25% wysokości 20 belki 10, a więc wynosi około 50 mm przy wysokości 20 wynoszącej 200 mm. Szerokość 32 wrębów 26, 28, mierzona wzdłuż długości belki 10, wynosi zwykle 100 mm lub nieco więcej.

Na fig. 3 przedstawiono sposób zestawiania serii identycznych belek 10 dla utworzenia kasztu 34, pokazanego na fig. 4. Kaszt 34 zawiera ułożone na sobie warstwy 36A, 36B, 36C, 36D

182 388 belek 10, przy czym każda warstwa zawiera dwie belki 10 prostopadłe do belek warstwy niższej i wyższej. Układ belek 10 jest taki, że wrąb krzyżujących się belek są zazębione ze sobą w każdym punkcie skrzyżowania się belek jednej warstwy nad poprzecznymi belkami warstwy leżącej bezpośrednio poniżej.

Dodatkowo, oprócz zazębiania się wrębów ze sobą, głębokość wrębów, która jest stała jest taka, że w zestawionym kaszcie, środkowa część 38 każdej belki 10, która znajduje się pomiędzy wrębami, jak również części końcowe 40 belki, które znajdują się poza wrębami, są całkowicie oparte na odpowiednich częściach belki w najbliższej niższej warstwie. Innymi słowy, części 38 i 40 belki w warstwie na przykład 36C są całkowicie oparte na odpowiednich częściach 38 i 40 ułożonej w jednej linii belki w warstwie 36A i tak dalej. W punktach krzyżowania się pomiędzy belkami sąsiednich warstw, gdzie wręby są zazębione ze sobą, również występuje pełne oparcie sąsiednich drewnianych belek. Na przykład podstawa dolnego wrębu 28 belki 10 warstwy 36B jest oparta na przeciwległej podstawie górnego wrębu 26 kolejnej niższej warstwy 36A.

Zatem występuje ciągłe oparcie każdej belki, na jej całej długości, na belkach niższych warstw. W przypadku spodniej warstwy 36a, dolna powierzchnia 16 każdej belki 10 jest oparta na pokładzie 41 wyrobiska.

Na fig. 4 przedstawiono całkowity kaszt 34. Kaszt 34 rozciąga się od pokładu 41 do położenia określonego poprzez strop, które znajduje się nieco poniżej stropu. W przedstawionym przykładzie, nad belkami najwyższej warstwy jest ułożona górna płyta 42, zwykle z bali drewnianych, pomiędzy górną płytą 42 oraz stropem jest umieszczony worek 44 napełniany płynnym cementem. Worek 44 zawiera wewnętrzny nieprzepuszczalny dla cieczy worek wewnątrz zewnętrznej konstrukcji worka 44. Zewnętrzna konstrukcja worka 44 zwykle zawiera dwa lub trzy worki umieszczone jeden w drugim, z których każdy jest wykonany z tkanych włókien polipropylenowych. Zewnętrzna konstrukcja worka 44 zapewnia wytrzymałość i odporność na uszkodzenie wewnętrznego worka.

Dysza napełniająca 46, prowadząca do wnętrza wewnętrznego worka jest dostępna z zewnątrz worka 44 i jest połączona z jednokierunkowym zaworem, zwykle prostym zaworem klapowym lub kulowym. Pompa płynnego cementu jest podłączona do dyszy napełniającej 46 i jest używana do napełniania worka 44 do wstępnie ustalonego ciśnienia. Napełnianie worka 44 powoduje rozszerzenie go do styku ze stropem i wytworzenie pionowego wstępnego obciążenia, którego wielkość zależy od wywieranego ciśnienia. Płynny cement jest pozostawiony do zestalenia, wskutek czego utrzymuje się wstępnie wytworzone siły. Siły wstępnego obciążenia powodują, że kaszt 34 jest w stanie natychmiast przenosić pionowe obciążenie stropu. Jakakolwiek tendencja zniżania się wyrobiska górniczego, to jest obniżania się wraz z czasem stropu w kierunku pokładu 41, jest amortyzowana przez odkształcenie drewnianych belek 10, z których jest wykonany kaszt 34.

Jako alternatywa do zastosowania napełnianego worka jak opisano powyżej, pomiędzy górną warstwą kasztu i stropem mogą być umieszczone na wcisk kliny lub inne elementy wypełniające.

Jak pokazano na fig. 3, belki 10 w drugiej warstwie 36B nie mają bezpośrednio pod nimi odpowiadającej im warstwy, na której opierałyby się. Tak więc części środkowa 38 i końcowe 40 tych belek 10 nie mają ciągłego podparcia, jak belki 10 wyższych warstw. O ile takie ciągłe podparcie jest wymagane dla belek dolnej warstwy 36B, umieszcza się pod nimi belki uzupełniające, które mają wręby na górnych powierzchniach i mają wysokość równą połowie pozostałych belek 10. Belki uzupełniające, jeżeli się je stosuje, są ułożone z zazębieniem z belkami 10 warstwy 36A. Przy takim zazębieniu, górne powierzchnie uzupełniających belek znajdują się na prawidłowej wysokości, aby stykać się z dolną powierzchnią 14 belek 10 w warstwie 36B, zapewniając dzięki temu całkowite oparcie belek w tej warstwie.

Podobnie w górnym końcu kasztu 34, belki 10 w warstwie drugiej od góry stanowią górną powierzchnię kasztu 34. Belki uzupełniające, podobne do tych opisanych powyżej, ale odwrotne, mogą być zazębione z belkami 10 w górnej warstwie w celu zapewnienia ciągłego podparcia płyty górnej 42. Belki uzupełniające mają takie wymiary, że ich górne powierzch6

182 388 nie są w jednej płaszczyźnie z górnymi powierzchniami 12 belek 10 wierzchniej warstwy, zapewniając dzięki temu płaską i ciągłą powierzchnię podparcia dla płyty górnej 42.

Odpowiednie belki uzupełniające dla warstw górnej i dolnej mogą być wytworzone poprzez przepiłowanie belki 10 wzdłuż jej płaszczyzny środkowej 54, pokazanej na fig. 2.

Na fig. 5 przedstawiono pierwsze dwie warstwy dziewięciopunktowego kasztu, który ma trzy belki 60 w każdej warstwie. W tym przypadku, każda belka 60 ma trzy wręby 62 w jej górnej powierzchni i trzy identyczne wręby 64 w jej dolnej powierzchni. Zewnętrze wręby 62, 64 są umieszczone w równej odległości od końców belki, a wewnętrzny wrąb 62, 64 jest usytuowany na środku belki 60. Całkowite podparcie każdej belki 60 jest uzyskiwane, kiedy wręby w różnych warstwach są ze sobą zazębione. Belki uzupełniające, podobne do tych opisanych powyżej, ale mające połowę typowej wysokości i z trzema wrębami w górnej powierzchni (lub dolnej) mogą być zastosowane w warstwach górnej i dolnej, jeżeli jest to wymagane.

Wynalazek może być stosowany do szesnastopunktowych kasztów, w których w każdej warstwie jest cztery belki, do dwudziestopięciopunktowych kasztów, w których w każdej warstwie, jest pięć belek i tak dalej. W każdym przypadku, wręby są równooddalone od siebie.

Na fig. 6 i 7 zilustrowano właściwości dwóch różnych czteropunktowych kasztów według wynalazku, oszacowane za pomocą modelu komputerowego. Wykresy z fig. 6 i 7 przedstawiają na osi poziomej przewidywane odkształcenie kasztów, wyrażone w milimetrach, pod obciążeniem, wyrażonym w tonach, pokazanym na osi pionowej.

Figura 6 przedstawia dane dla kasztu składającego się z belek o szerokości 100 mm, wysokości 200 mm i długości 715 mm. Zestawiony kaszt ma współczynnik kształtu, to jest stosunek całkowitej wysokości do wymiaru poprzecznego rzutu, wynoszący 4,2. Jak przewiduje model komputerowy; kaszt jest w stanie przenieść obciążenie 117 ton przy odkształceniu 50 mm i obciążenie 200 ton przy odkształceniu około 200 mm.

Na fig. 7, kaszt jest zestawiony z belek o szerokości 75 mm, wysokości 200 mm i długości 715 mm. Współczynnik kształtu w tym przypadku wynosi 4. Jak przewiduje model komputerowy, ten kaszt może przenieść obciążenie 92 ton przy odkształceniu 50 mm i obciążenie 169 ton przy odkształceniu około 250 mm.

W obu przypadkach przewidywana charakterystyka odkształcenia w funkcji obciążenia jest wyjątkowo korzystna nawet, chociaż kaszty mają współczynnik kształtu, który dla znanych kasztów jest uważany za zbyt duży.

Możliwe są modyfikacje w zakresie wynalazku. Na przykład, chociaż przedstawiono belki obrobione do dokładnie prostokątnego przekroju poprzecznego, jest możliwe, aby belki miały przekroje poprzeczne o innym kształcie. Na przykład belki mogą mieć zaokrąglone boki przy płaskich powierzchniach górnej i dolnej. Jednak prostokątny kształt przekroju poprzecznego jest szczególnie zalecany, ponieważ umożliwia pewne zblokowanie belek.

Również, chociaż w przykładach wykonania pokazanych powyżej, kaszt ma kwadratowy kształt w rzucie z góry, to jest belki mają tę samą długość, wynalazek może być stosowany do kasztów, które są prostokątne w rzucie z góry. W tym przypadku belki w jednej warstwie są dłuższe niż w warstwach pośrednich.

Ponadto, chociaż odniesiono się do belek drewnianych, w zakresie wynalazku są belki z innych materiałów, takich jak materiały cementowe.

Wynalazek odnosi się również do konstrukcji, w której pusta środkowa część kasztu, skonstruowanego jak opisano powyżej, jest wypełniona zestalającym się materiałem, zwykle cementowym, tworząc stały rdzeń. Jest to możliwe dzięki temu, że belki są oparte na sobie całkowicie tworząc kaszt z ciągłymi ścianami bocznymi, które umożliwiają co najwyżej niewielkie przecieki materiału przed jego zestaleniem. Korzystnie wewnętrzny rdzeń jest formowany przez pompowanie zestalającego się materiału, takiego jak zaprawa cementowa lub pianka do kasztu i doprowadzanie do jego zestalenia. Bez względu na to, jak rdzeń jest uformowany, powoduje on wzrost wytrzymałości kasztu na ściskanie i taki kaszt jest szczególnie użyteczny w sytuacjach, gdzie konieczna jest bardzo sztywna podpora stropu. W ekstremal182 388 nych zastosowaniach korzystnie materiał rdzenia jest wzmocniony stalą lub innym wzmocnieniem.

W przypadku, gdy kształtowany jest rdzeń, konieczne jest zastosowanie belek uzupełniających, opisanych powyżej, w celu uszczelnienia dolnego końca kasztu przed wprowadzeniem zestalającego się materiału.

182 388

182 388

OBCIĄŻENIE (tony) OBCIĄŻENIE (tony)

ODKSZTAŁCENIE (mm)

ODKSZTAŁCENIE (mm)

182 388

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kaszt górniczy, zawierający zestaw ułożonych na sobie warstw podłużnych belek, przy czym belki każdej warstwy są rozmieszczone z odstępem i równolegle do siebie i są ułożone poprzecznie do belek w sąsiadujących warstwach, z którymi krzyżują się w punktach skrzyżowania usytuowanych w odstępie od końców belek, przy czym w powierzchniach górnej i dolnej belek nałożonych na siebie warstw są ukształtowane wręby w punktach skrzyżowania, za pomocą których belki są szczepione ze sobą znamienny tym, że wręby (26, 28; 62, 64) w kierunku wzdłużnym belek (10, 60) mają szerokość równą lub nieznacznie większą, szerokości belek (10, 60) oraz mają głębokość (30), przy której część środkowa (38) każdej belki (10,60), usytuowana pomiędzy wrębami (26,28; 62,64), i części końcowe (40) belki (10, 60) usytuowane przy jej końcach poza wrębami (26, 28; 62, 64) stykają się z odpowiednimi częściami środkowymi (38) belek (10, 60) warstw ułożonych pod nimi i/lub nad nimi, przy czym belki (10, 60) kolejnych warstw są usytuowane względem siebie prostopadle.
2. 2. Kaszt według zastrz. 1, znamienny tym, że nad górną warstwą belek (10, 60) jest umieszczony worek (44) napełniony pod ciśnieniem krzepnącym płynnym cementem stanowiącym wstępne ściskające obciążenie kasztu.
3. 3. Kaszt według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że belki (10, 60) mają prostokątny przekrój poprzeczny z płaskimi powierzchniami górną (12) i dolną (14).
4. 4. Kaszt według zastrz. 3, znamienny tym, że w każdej warstwie (36A, 36B, 36C, 36D) są dwie belki (10), które krzyżują się w czterech punktach krzyżowania z belkami (10) warstw sąsiadujących, a każda belka (10) ma po dwa wręby (26) w powierzchni górnej (12) i po dwa wręby (28) w powierzchni dolnej (14) przy jej końcach.
5. 5. Kaszt według zastrz. 3, znamienny tym, że w każdej warstwie są trzy belki (60), które krzyżują się w dziewięciu punktach krzyżowania z belkami (60) warstw sąsiadujących, a każda belka (60) ma po trzy wręby (62) w powierzchni górnej i po trzy wręby (64) w powierzchni dolnej, przy czym dwa z trzech wrębów (62, 64) są usytuowane przy końcach belki (60), a jeden wrąb (62, 64) jest usytuowany na środku długości belki (60).
6. 6. Kaszt według zastrz. 3, znamienny tym, że w każdej warstwie są cztery belki, które krzyżują się w szesnastu punktach krzyżowania z belkami warstw sąsiadujących, a każda belka ma po cztery wręby w swoich powierzchniach górnej i dolnej, przy czym zewnętrzne dwa z wrębów są usytuowane przy końcach belki, a pozostałe dwa wręby są usytuowane pomiędzy zewnętrznymi dwoma wrębami.
7. 7. Kaszt według zastrz. 3, znamienny tym, że każda belka (10, 60) jest ukształtowana z jednego kawałka drewna.
8. 8. Kaszt według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że belka (10, 60) jest ukształtowana jako jedna część i ma płaskie powierzchnie górną (12) i dolną (14) i w każdej z powierzchni górnej (12) i dolnej (14) ma co najmniej dwa wręby (26, 28; 62, 64) usytuowane z odstępem od jej końców.