PL183012B1

PL183012B1 - Zestaw do montażu i mocowania okładzin

Info

Publication number: PL183012B1
Application number: PL96312768A
Authority: PL
Inventors: René Bon; Jean-Pierre Ruffloch
Original assignee: Saint Gobain Isover
Priority date: 1995-02-14
Filing date: 1996-02-12
Publication date: 2002-05-31
Also published as: BR9600382A; FR2730515B1; AR000881A1; ES2138297T3; PL312768A1; EP0727546A1; EP0727546B1; FR2730515A1; CZ43796A3; DE69604100D1

Description

Przedmiotem wynalazku jest zestaw do montażu i mocowania okładzin, zwłaszcza do izolacji cieplnej i/lub dźwiękowej budynków·'. W szczególności przedmiot wynalazku stanowi zestaw do montażu i mocowania okładzin na konstrukcjach szkieletowych lub na murach albo ścianach budynków.

Znane sąurządzenia do mocowania okładzin, przy czym jednym z problemów, jakie napotyka się podczas montażu i mocowania okładzin zawierających szkielet w znanych rozwiązaniach jest osadzenie w żądany sposób wymienionego szkieletu, złożonego z kształtowników··. To osadzenie wymaga przeprowadzenia wielu regulacji, w tym regulacji odległości kształtowników względem okładanej powierzchni, regulacji wzajemnego odstępu kształtowników oraz regulacji wyrównania liniowego punktów zamocowania kształtowników. Prowadzenie poszczególnych regulacji wymaga licznych - czasochłonnych i pracochłonnych - pomiarów odległości i odstępu. Ponadto, jeśli okładana powierzchnia nie jest jednorodna, to problemy te pogłębiają się. Tak np. w przypadku muru lub ściany z cegieł lub sięgaczy zalecane jest zamocowanie układów przyłączenia kształtowników w spoinach pomiędzy cegłami i sięgaczami, a usytuowanie spoin nie zawsze odpowiada położeniu, pozwalającemu na uzyskanie żądanego wyrównania liniowego lub odstępu.

Celem wynalazku jest opracowanie zestawu do montażu i mocowania okładzin, wykorzystującego szkielet i nadającego się do łatwego i szybkiego zastosowania.

Zestaw do montażu i mocowania okładzin na okładanej powierzchni, zawierających szkielet złożony z oddzielnych elementów przytrzymujący pokrycie, przy czym zestaw zawiera pręt i płytkę, według wynalazku charakteryzuje się tym, że pręt ma kształt korby mającej pierwszą oś

183 012 końcową oraz drugą oś końcową, na której mocowana jest płytka, przy czym druga oś końcowa jest przesunięta względem pierwszej osi końcowej, która jest mocowana na okładanej powierzchni, zaś wielkość przesunięcia pomiędzy tymi osiami jest regulowana.

Korzystnie, pierwsza oś końcowa korby posiada zakończenie w postaci śruby, korzystnie śruby do drewna.

Korzystnie, pierwsza oś końcowa jest połączona obrotowo z okładaną powierzchnią.

Korzystnie, płytka ma podstawę i dwie części kołnierzowe umieszczone wzdłuż linii krzywych, korzystnie w kształcie łuku okręgu przeciwległe względem środka płytki, przy czym te części kołnierzowe rozszerzają się w kierunku zewnętrznym ograniczając wraz z podstawą płytki dwie szczęki, przy czym w położeniu zamontowanym części kołnierzowe są wsunięte pomiędzy dwa pasy zwrotne kształtownika tworzącego szkielet, które są umocowane zaciskowo przez obrócenie płytki.

Korzystnie, druga oś końcowa korby ma zakończenie, na które, korzystnie jest nakręcona płytka zawierająca nagwintowany otwór środkowy.

Korzystnie, płytka jest wytłoczoną płytką metalową i zawiera dwie wytłoczone i wycięte części tworzące części kołnierzowe.

Jedna z zalet rozwiązania według wynalazku polega na tym, że zastosowany pręt w kształcie korby umożliwia regulację położenia końca przeznaczonego do mocowania płytki względem końca przeznaczonego do oparcia się zamocowania o okładaną, powierzchnię (związanego z tą powierzchnią). Odległość możliwej regulacji jest równa długości ramienia korby i to względem dowolnej linii, przechodzącej przez koniec związany z okładaną powierzchnią.

Zespół według wynalazku pozwala ponadto na zamocowanie elementów szkieletu wzdłuż linii prostych i/lub linii równoległych z ustalonym odstępem.

Według jednej z postaci wykonania wynalazku zakończenie korby, przeznaczone do oparcia o okładaną powierzchnię, jest w postaci śruby o odpowiednim gwincie, tak, iż korbę można wkręcić bezpośrednio w kołek odpowiedniego typu, osadzony w murze, lub bezpośrednio w podporę z drewna albo z innego stosownego materiału, np. w krokiew lub płatew z drewna. Regulację położenia końca korby, przeznaczonego do mocowania płytki, uzyskuje się przez wkręcanie lub odkręcanie.

W rozwiązaniu wariantowym zakończenie korby, przeznaczone do zamontowania na okładanej powierzchni ma budowę umożliwiającą połączenie, np. przez klamerkowanie lub przez wkręcenie w kołek za pomocąelementu już zamocowanego lub zespolonego mocno z okładanym podłożem, przy czym połączenie korby z tym elementem dopuszcza swobodny obrót, tj. umożliwia obracanie dokoła punktu osadzenia w celu uzyskania możliwości regulacji położenia końca korby przeznaczonego do przytrzymywania płytki.

Wymiary korby mogą się zmieniać w zależności od żądanego odstępu szkieletu względem okładanej powierzchni. Ten odstęp jest uzależniony od długości korby. Jeśli chodzi o odległość regulacji przy wyrównywaniu liniowym punktów montażu płytki lub ich odstępu, to odległość ta zależy od długości ramienia korby. Ta długość może być zawarta np. w granicach od 2 do 10 cm, na ogół od 4 do 6 cm.

Płytka, którą można połączyć z korbą, może mieć postać tarczki zaopatrzonej w skrzydełka, które można zamocować przez klamerkowanie na kształtownikach metalowych, tworzących szkielet, niezbędny do późniejszego założenia płyt warstwy zewnętrznej, np. płyt gipsowych. Tego rodzaju tarczka jest opisana np. w publikacji patentowej FR-A-2 557.901.

W korzystnym przykładzie wykonania płytka jest zaopatrzona w elementy regulacyjne umożliwiające regulację jej położenia na korbie oraz dwie części kołnierzowe, umieszczone wzdłuż linii krzywych w kształcie łuku okręgu lub w przybliżeniu w kształcie łuku okręgu, przeciwległe względem środka płytki i rozszerzające się w kierunku zewnętrznym płytki, tak aby utworzyć z podstawą płytki dwie szczęki. Zaletą tej konstrukcji jest umożliwienie wstawienia wymienionych części kołnierzowych pomiędzy dwa pasy zwrotne kształtownika np. ceownika, który można zastosować do wytworzenia szkieletu, a następnie uchwycenia zaciskowego obu

183 012 pasów zwrotnych kształtownika przez obrócenie płytki, w celu zapewnienia połączenia płytkakształtownik.

Obrót płytki od położenia wstawienia do położenia zapewniającego połączenie wynosi około 1/4 pełnego obrotu z dokładnością do całkowitej liczby półobrotów··.

Kształt i wymiary płytki i obu części kołnierzowych zależą od kształtownika tworzącego szkielet i mogą być z łatwością określone dla kształtownika np. ceownika o danych wymiarach. Podstawa płytki, która w położeniu połączenia styka się z obydwoma pasami zwrotnymi ceownika jest korzystnie szersza od niego i wokół obwodu ząbkowana lub profilowana. Te właściwości ułatwiają operację obracania płytki w celu zamocowania kształtownika oraz ewentualnej regulacji odległości kształtownika, a także ewentualnej regulacji odległości kształtownika osadzonego już na płytce względem okładanej powierzchni. Dzięki temu układ mocowania według wynalazku umożliwia - przez obrót płytki na końcu korby - regulację odległości kształtownika, a tym samym odległości osadzonego już kształtownika i całego szkieletu.

Zestaw do montażu i mocowania okładziny zawierający szkielet na pokrycie, według wynalazku, można stosować korzystnie do montażu i mocowania okładzin obejmujących materiały termo- i/lub dźwiękoizolacyjne, np. filce z wełny mineralnej umieszczone pod szkieletem na pokrycie. W ten sposób - po osadzeniu i wyregulowaniu korby - np. filc z wełny mineralnej można nasadzić na oś korby. W tym samym zastosowaniu płytka, która zostaje następnie osadzona na końcu korby przytrzymuje materiał izolacyjny na miejscu przed założeniem szkieletu.

W jednej z korzystnych postaci wykonania wynalazku korba jest nagwintowana co najmniej na końcu przeznaczonym do umieszczania płytki, zaś elementem mocującym, umożliwiającym montaż płytki i regulację jej położenia na korbie jest wówczas nagwintowany otwór środkowy płytki nakręcany (lub odkręcany) na nagwintowany koniec korby.

Według innego, korzystnego przykładu wykonania płytki, obydwie części kołnierzowe mogą być częściami nałożonymi na podstawę płytki i przymocowanymi do niej np. przez przyklejenie, zespawanie, klamerkowanie ltd.

Płytka może być płytką: metalową, np. zblachy stalowej, wytłoczoną i zaopatrzoną w wycięty otwór oraz obie części kołnierzowe ograniczające z podstawą płytki dwie szczęki, umożliwiające połączenie z kształtownikiem. Nagwintowany otwór środkowy płytki, umożliwiający jej montaż na korbie, jest przesunięty, korzystnie względem płaszczyzny podstawy płytki, przy czym można go uzyskać przez wytłoczenie płytki tworzące miseczkę, po czym przeprowadza się operację gwintowania.

Dzięki tworzącemu miseczkę wytłoczeniu od strony płytki przeciwnej do strony, na której znajdują się obydwie części kołnierzowe w postaci wypukłości, zwiększa się długość możliwej regulacji płytki względem okładanej (izolowanej) powierzchni oraz ułatwia się regulację początkową położenia płytki.

Obydwa kołnierze, a tym samym obydwie szczęki mogąmieć różne wymiary i kształty, a jednocześnie muszą być rozmieszczone tak, aby spełniać żądane funkcje, tj. zaciskać pasy zwrotne kształtowników, przy czym położenie mocowania odpowiada zaciśnięciu zespołu płytka-kształtownik. Jednakże korzystne jest, jeśli obydwie części kołnierzowe są w przybliżeniu identyczne. Zaciśnięcie odpowiadające położeniu zamocowania płytki na kształtowniku można uzyskać różnymi środkami, np. przez zastosowanie szczęk bardziej zwężonych w środku niż na krawędziach, przez umieszczenie szczęk na lekko eliptycznej linii krzywej, przy czym część środkowa szczęk odpowiada wówczas większej osi elipsy, jest przy tym zrozumiałe, że użyte poprzednio wyrażenie “w przybliżeniu w kształcie łuku okręgu” dotyczy teraz linii lekko eliptycznej.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono w przykładzie wykonania rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zestaw według wynalazku do montażu i mocowania okładziny, schematycznie, fig. 2 - zespół korba-płytka według wynalazku, schematycznie, fig. 3 - połączenie zestawu mocującego z ceownikiem, tworzącym szkielet pokrycia, w przekroju, fig. 4a i 4b - położenie płytki względem ceownika odpowiednio w pozycji montażu i blokowania a fig. 5 - zastosowania zestawu według wynalazku, schematycznie.

183 012

Zestaw do montażu i mocowania okładzin według wynalazku uwidoczniony jest na fig. 1, na której przedstawiony jest układ dublowania muru 1 przez okładzinę zawierająca płyty 2 z wełny mineralnej, pokryte płytami wierzchnimi 3, np. z gipsu zamocowanymi na szkielecie metalowym 4, przytrzymywanym przez zestaw do montażu i mocowania według wynalazku, zawierający korbę 5 i płytkę 6.

Okładany mur 1 jest wykonany z łączonych spoiną cegieł lub sięgaczy 7. Szkielet składa się z kształtowników 8, np. ceowników umieszczonych pionowo pomiędzy kątownikiem dolnym 9 i górnym 10. Kształtowniki 8 należy rozmieścić w tym układzie z odstępami wzaj emnymi e, równymi np. 60 cm oraz w odległości od muru, odpowiadającej w przybliżeniu grubości użytych płyt izolacyjnych 2. W spoinach 12 sięgaczy wykonane są otwory 11 w połowie wysokości muru, przy czym wszystkie w odległości wzajemnej ok. 60 cm. W danym przypadku otwory można umieścić bez problemu poza spoinami. Po osadzeniu kołków (nie uwidocznionych), korby 5 mające z jednej strony pierwsząoś 13 końcowąz zakończeniem w postaci śruby 14 do drewna do zamontowania przez wkręcenie w kołki, z drugiej zaś strony drugą oś 15 końcową z zakończeniem 16 w postaci nagwintowanego pręta do mocowania płytki 6, zostają wkręcone w kołki. Ostatni obrót (lub ostatnie obroty) służy do regulacji sposób dokładny odstępu 60 cm drugiej osi 15 końcowej z zakończeniem 16 w postaci pręta nagwintowanego nowej korby względem osi końcowej w postaci pręta nagwintowanego korby, osadzonej poprzednio. Gdy korby są osadzone, nasadza się płyty izolacyjne 2 np. z wełny mineralnej o masie objętościowej zawartej zwłaszcza w granicach od 7 kg/m³ do 100 kg/m’, korzystnie zaś od 12 kg/m³ do 25 kg/m³, na nagwintowane drugie osie 15 końcowe korb. Z kolei na te osie nakręca się każdorazowo płytkę 6. Nakręcanie odbywa się na odległość kilku milimetrów Można przystąpić wówczas do montażu kształtowników 8, jak tojest opisane bardziej szczegółowo dalej, a następnie, do montażu płyt pokryciowych

Fig. 2 przedstawia w sposób bardziej szczegółowy układ mocowania korba-płytka według wynalazku.

Układ mocujący, przedstawiony na fig. 2 zawiera głównie pręt metalowy w kształcie korby 5, zakończony na swej pierwszej osi 13 końcowej przeznaczonej do stykania się z okładaną powierzchnią częścią nagwintowaną typu śruby 14 do drewna, co umożliwia zamocowanie korby na okładanej powierzchni przez wkręcenie w kołek. Ta pierwsza oś 13 końcowa jest połączona z drugą osią 15 końcową przeznaczoną do połączenia ze szkieletem w określonej odległości od podpory za pomocą ramienia 17, którego długość może zmieniać się np. od 2 do 10 cm. Ramię 17 jest odchylone pod kątem 90° względem obu osi 13,15 końcowych korby, które sąrównoległe do siebie, przy czym osie te są przesunięte o długość ramienia 17. Druga oś 15 końcowa korby ma zakończenie 16 w postaci części nagwintowanej, na którą można nakręcić płytkę 6 z ocynkowanej blachy stalowej w postaci tarczki o średnicy ok. 80 mm i grubości ok. 1 mm, której obwód jest zaopatrzony w wykroje 18 tworzące zęby. Podstawa 19 płytki ma w swym środku otwór 20 nagwintowany, otrzymany przez wytłaczanie wytwarzające miseczkę 21, tak, aby przesunąć otwór względem podstawy płytki, po czym następuje operacja gwintowania. Płytka ma ponadto dwie części kołnierzowe 22,23 umieszczone wzdłuż linii krzywych w kształcie łuków okręgu lub w przybliżeniu w kształcie takich łuków umieszczonych centrycznie względem środka płytki i symetrycznych względem tego środka. Te części kołnierzowe 22,23 rozszerzają się w kierunku zewnętrznym płytki, tak, aby utworzyć z podstawą 19 tej płytki dwie szczęki 24, 25, których działanie zostanie opisane dalej. W tym przykładzie wykonania obydwie części kołnierzowe są w przybliżeniu identyczne i są uzyskane metodą przetłaczania płytki, przy czym te obydwie części kołnierzowe odpowiadąjąwygiętym krawędziom 26,27 wycięć 28,29. Rozmieszczenie i wymiary części kołnierzowych 22, 23 zależą od kształtowników 8, zastosowanych do utworzenia szkieletu, przeznaczonego do utrzymywania pokrycia, jak to jest opisane dalej. Odgięte krawędzie 26, 27 mogą być bardziej podniesione na swych końcach, niż w swej części środkowej. Koniec 30 nagwintowanego zakończenia drugiej osi 15 końcowej może być korzystnie mniej lub bardziej zaostrzony, tak, aby ułatwić nasadzenie płyty izolacyjnej. Na krawędzi obwodowej płytki można zastosować reper 31, np. literę “O” jak “otwarty”, przy czym reper ten służy do rozpoznania położenia obu części kołnierzowych podczas montażu kształtownika.

183 012

Na fig.3 przedstawione jest w przekroju połączenie układu mocującego, zwłaszcza płytki 6 z kształtownikiem metalowym 8, np. ceownikiem, tworzącym szkielet późniejszego pokrycia. Ten kształtownik, np. ceownik, który może mieć kształt i wymiary znormalizowane, zawiera dwa pasy zwrotne 32,33. W stanie ostatecznego zmontowania, przedstawionym na fig.3, te dwa pasy zwrotne 32, 33 sąuchwycone w dwóch szczękach, jakie tworzą części kołnierzowe 22, 23 w połączeniu z podstawą 19 płytki. Jest zrozumiałe, że rozmieszczenie części kołnierzowych względem podstawy zależy od wymiaru rozwarcia kształtownika pomiędzy obydwoma pasami zwrotnymi oraz od wymiarów tych pasów zwrotnych. W wariancie idealnym, obrotu, umożliwiającego osiągnięcie ostatecznego połączenia, dokonuje się z użyciem siły, wykorzystując sprężystość kształtownika. Możliwe jestjednak wykonanie obrotów dodatkowych w celu umożliwienia późniejszej regulacji położenia płytki, a zatem położenia kształtownika względem powierzchni podlegającej izolowaniu. Długość możliwej regulacji odległości odpowiada w przybliżeniu wewnętrznej głębokości kształtownika np. ceownika, zwiększonej o wysokość miseczki. Dokoła otworu nagwintowanego 20 wykonany jest korzystnie skos lub mała miseczka odwrócona 34, tak, aby ułatwić nasadzenie płytki na nagwintowaną oś końcową korby.

Na fig. 4a i 4b przedstawionajest płytka 6 i kształtownik 8 odpowiednio w położeniu montażu i w położeniu zamontowania (blokowania). Jak to uwidoczniono na fig. 4a, w położeniu montażu obydwie części kołnierzowe 22, 23 są umieszczone na osi kształtownika 8, aby móc wejść, pomiędzy obydwie części zwrotne pasów. Reper “O” jest widoczny w położeniu zamontowania według fig. 4b, które odpowiada obróceniu płytki o 90° (+ k x 180°, gdzie k = 0,1, 2. .) względem jej położenia według fig. 4a, a obydwie części kołnierzowe w połączeniu z podstawą płytki tworzą szczęki i chwytają pomiędzy siebie pasy zwrotne kształtownika (zaciśnięcie).

Aby zapewnić zaciśnięcie płytki w pasach zwrotnych w położeniu według fig. 4b obydwie szczęki mogą wykazywać zwężenie ich rozwarcia w ich części środkowej, przy czym odgięte krawędzie są bardziej podniesione na ich końcach, jak to opisano poprzednio. W innym przykładzie wykonania dla zapewnienia zaciśnięcia, linie 35 w kształcie łuków okręgów, odpowiadające linii dennej szczęk, mogąmieć kształt eliptyczny o wymiarze d większej osi nieco większym na poziomie ich części środkowej. Wymiar i kształt szczęk można z łatwością określić w celu uzyskania żądanego zaciśnięcia płytki na kształtowniku, uwzględniając także sprężystość wymienionego kształtownika.

Gdy układ mocujący stosuje się do zdwajania muru lub ściany, jak to opisano poprzednio i przedstawiono na fig. 1, stosunkowo duża powierzchnia płytki zapewnia dobre przytrzymywanie płyty izolacyjnej bez obawy zniszczenia tej płyty przez przebicie nawet w przypadku ściśnięcia materiału izolacyjnego przez płytkę.

Po osadzeniu kształtownika wystarcza bądź obrócenie płytki o 90°, aby osiągnąć ostateczne położenie zamontowania, bądź też takie samo obrócenie zwiększone o liczbę całkowitąpółobrotów, jeśli zamierza się regulować odstęp od okładanej powierzchni. Obracanie to przeprowadza się z łatwością, jeśli uwzględnić z jednej strony wymiary płytki i jej części obwodowe, wystające i widoczne za kształtownikiem, z drugiej zaś strony jej ząbkowaną powierzchnię obwodową. Podczas regulacji cały układ może pozostawać w miejscu. W położeniu zamontowania reper “O” nie jest już widoczny. Na kształtownikach połączonych w ten sposób trwale z murem w ściśle wyregulowanym położeniu, wystarcza zamocować przez dokręcenie elementy pokrycia, np. płyty gipsowe na szkielecie.

Opisany powyżej układ umożliwia w szczególności szybkie wykonywanie bardzo efektywnej izolacji cieplnej i/lub dźwiękowej, zwłaszcza bez mostka cieplnego. Pozwala on również na rozdzielenie zakładania materiału izolacyjnego i zakładania pokrycia zewnętrznego. Umożliwia on ponadto układanie przewodów elektrycznych i/lub innych (hydraulicznych) itp.).

Poza podanymi już zaletami, a zwłaszcza możliwością regulacji bez demontażu kształtownika lub szkieletu, układ mocujący według wynalazku daje bardzo dobre oparcie dla kształtowników. Nie obserwuje się wzajemnych ruchów kształtownika względem płytki po wykonaniu szkieletu.

183 012

Układ mocujący stanowi zatem rozporę, która może być podwójnie regulowana na długość: przez regulację położenia płytki na końcu korby i/lub przez regulację położenia korby względem okładanej powierzchni.

Można przewidzieć różne rozwiązania wariantowe szczególnej postaci wykonania zestawu mocującego według wynalazku opisanego powyżej.

Elementy składowe zestawu mocującego według wynalazku można wykonać ze stali ocynkowanej, jak to opisano powyżej. Mogąbyć one również wykonane z innego metalu lub stopu albo z dostatecznie twardego i wytrzymałego tworzywa sztucznego.

Zestaw według wynalazku można stosować z korzyścią do montażu i mocowania wszelkich okładzin, z wykorzystaniem szkieletu na bazie kształtownika z lub bez materiału termo1/lub dźwiękoizolacyjnego perforowanego lub nie.

Zestaw można montować na powierzchni regularnej lub nieregularnej z bardzo różnych materiałów, takich jak sięgacze, cegły, beton, drewno, a także na pionowym lub pochyłym szkielecie drewnianym, np. na krokwiach, gdy chodzi o okładziny do izolowania poddaszy. Płytka może zawsze zapewnić dobre przytrzymywanie filcu izolacyjnego przed założeniem kształtowników, nawet w przypadku okładania poddaszy lub sufitu.

Zestaw według wynalazku można także stosować do okładania oraz izolacji cieplnej i/lub dźwiękowej na zewnątrz budynku.

Pręt w kształcie korby według wynalazku został zastosowany - jak to opisano w związku z fig. 1 - do regulacji odstępu kształtowników, umieszczonych pionowo i równolegle względem siebie. Fig. 5 przedstawia inne zastosowania pręta w kształcie korby.

Tak, np. według schematycznego ujęcia na fig. 5 pręt w kształcie korby 5 pozwala wyrównywać liniowo szereg punktów łączenia 36a, 36b, 36c w przypadku tego samego kształtownika 8. To wyrównanie liniowe można wykonać wzdłuż linii pionowej (jak uwidoczniono), poziomej lub pochyłej.

Pręty w kształcie korby 5 pozwalająw ten sposób wyrównywać punkty łączenia 37a, 37b, 37c w przypadku tego samego kształtownika 8b lub też 38a, 38b, 38c w przypadku tego samego kształtownika 8c oraz regulować odstęp pomiędzy dwoma sąsiednimi kształtownikami 8a, 8b lub 8c, nawet wówczas, gdy otwory 11, wykonane w spoinach 12 nie są dokładnie wyrównane liniowo lub oddalone od siebie w żądany sposób dla zamontowania kształtownika, bądź też nie są dokładnie rozstawione na odległość odpowiadającą żądanej odległości pomiędzy sąsiednimi kształtownikami. Regulacje przeprowadza się wzdłuż torów 39 w kształcie łuków okręgu wycentrowanych na otwory 11.

Jest zrozumiałe, że możliwości regulacji są tym większe im dłuższe jest ramię korby

183 012

Fig.3

Fig.4b

Fig.4a

183 012

/

183 012

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zestaw do montażu i mocowania okładzin na okładanej powierzchni, zawierających szkielet złożony z oddzielnych elementów przytrzymujący pokrycie, przy czym zestaw zawiera pręt i płytkę, znamienny tym, że pręt ma kształt korby (5) mającej pierwszą oś (13) końcową oraz drugąoś (15) końcową, na której mocowana jest płytka (6), przy czym druga oś (15) końcowa jest przesunięta względem pierwszej osi (13) końcowej, która jest mocowana na okładanej powierzchni, zaś wielkość przesunięcia pomiędzy tymi osiami jest regulowana.
2. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwsza oś (13) końcowa korby (5) posiada zakończenie w postaci śruby (14), korzystnie śruby do drewna.
3. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwsza oś (13) końcowa jest połączona obrotowo z okładaną powierzchnią.
4. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że płytka (6) ma podstawę (19) i dwie części kołnierzowe (22, 23) umieszczone wzdłuż linii krzywych, korzystnie w kształcie łuku okręgu przeciwległe względem środka płytki (6), przy czym te części kołnierzowe (22,23) rozszerzają się w kierunku zewnętrznym ograniczając wraz z podstawą (19) płytki dwie szczęki (24, 25), przy czym w położeniu zamontowanym części kołnierzowe (22,23) są wsunięte pomiędzy dwa pasy zwrotne (32, 33) kształtownika (8) tworzącego szkielet, które są umocowane zaciskowo przez obrócenie płytki (6).
5. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że druga oś (15) końcowa korby (5) ma zakończenie (16), na które, korzystnie jest nakręcona płytka (6) zawierająca nagwintowany otwór (20) środkowy'.
6. Zestaw według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że płytka (6) jest wytłoczoną płytką metalową i zawiera dwie wytłoczone i wycięte części tworzące części kołnierzowe (22, 23)